အခန်း (၉၉-၁၀၀)

အခန်း ၉၉- လက်တစ်ချက်ဝှေ့ရုံဖြင့် အလွန်အမင်းအေးစက်သော အာဏာရှင် ကျရှုံးခြင်း၊ ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်နှင့် တွေ့ဆုံခြင်း

သူတော်စင်ဘုရင် ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းဆိုသည်မှာ တာအိုပြည်နယ်သုံးထောင်၏ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အင်အားစုတစ်ခု တည်ထောင်ရန်၊ တပည့်ပေါင်းသောင်းချီ လက်ခံရန်နှင့် မျိုးဆက်တစ်ခု၏ ဘိုးဘေးတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။

အချို့သော ဝေးလံခေါင်ဖျားပြီး ဆုတ်ယုတ်နေသော တိုက်ကြီးများတွင်မူ ထိုသူမျိုးသည် အစွမ်းထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များထဲတွင် ပါဝင်မည်ဖြစ်ပြီး ဒေသတစ်ခုလုံးရှိ သက်ရှိပေါင်းများစွာ၏ သေခြင်း၊ ရှင်ခြင်းကို စီရင်ပိုင်ခွင့်ရှိသူပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အားအကောင်းဆုံး တာအိုပြည်နယ်ကြီး ဆယ်ခုအတွင်းရှိ ထိပ်သီးအင်အားစုများတွင်ပင် အဆင့်မြင့် အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် လက်ရှိ လင်းချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ဤအဆင့်ရှိသော ပြိုင်ဘက်ကို ကိုင်တွယ်ရန် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အသုံးပြုရန်ပင် မလိုတော့ပေ။

သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကျင့်စဉ်မှာ မဟာသူတော်စင်အဆင့် ၆ တွင်သာ ရှိနေသေးသော်လည်း ဖရိုဖရဲ နတ်ဘုရား-မိစ္ဆာ ခန္ဓာနှင့် ဖရိုဖရဲ နတ်ဘုရား-မိစ္ဆာ ကျမ်းစာဟူသော အစွမ်းထက်သည့် အခြေခံအုတ်မြစ်နှစ်ခုကြောင့် သူ၏ လက်တွေ့တိုက်ပွဲဝင်နိုင်စွမ်းမှာ ထိုအဆင့်ထက် များစွာကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“ဝေါင်း...”

စိန်ခေါ်မှုကို သိရှိသွားသည့်အလား ကြမ်းတမ်းသောအရှိန်အဝါများ ထုတ်လွှတ်နေသည့် အလွန်အမင်းအေးစက်သော အာဏာရှင်သည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို တုန်ဟည်းသွားစေသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးကို ပြုလုပ်လိုက်၏။

“ဝှစ်...ဝှစ်...ဝှစ်....”

ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်၌ အေးစိမ့်သောလေထုများ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာပြီး နှင်းမုန်တိုင်း ဆိုင်ကလုန်းများအဖြစ် တိုက်ရိုက်ပြောင်းလဲသွားကာ အလွန်အမင်းအေးစက်သော ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို စိတ်ကြိုက်မွှေနှောက်တော့လေသည်။

ဟိန်းဟောက်သံ မဆုံးသေးမီမှာပင် အာဏာရှင်၏ ဧရာမလက်သည်းကြီးသည် အထက်သို့ မြင့်မားစွာ ကြွတက်လာပြီး လင်းချန်ကို ဖိခြေပစ်ရန် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

၎င်းသည် မြေမှုန့်ကဲ့သို့ သေးငယ်လှသော ဤပုရွက်ဆိတ်ကို အစအနမကျန် ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားပုံရသည်။

ခရက်

ထိုစွမ်းအားကြောင့် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ဤဧရာမ ရေခဲချီလင်၏ လက်သည်းကြီးတစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သယောင် ထင်ရသည်။

ထိုခဏ၌ လင်းချန်သည် အစွမ်းထက်သော စိတ်ဆန္ဒတစ်ခု၏ ပိတ်ဆို့မှုကို ခံလိုက်ရပြီး ၎င်းက ထိုလက်သည်းကြီးနှင့် ပူးပေါင်းကာ သူ့ကို ဤနေရာတွင်ပင် အပြတ်အသတ် နှိမ်နင်းရန် ကြိုးပမ်းလာတော့သည်။

ဤအခြေအနေကို လင်းချန်က ပြုံး၍သာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်သည့် အရိပ်အယောင် အစအနမျှပင် မရှိပေ။

အခြေအနေက အလွန်ပြင်းထန်လေလေ သူက အလွန်အမင်းအေးစက်သော အာဏာရှင်၏ ခွန်အားက အမှန်တကယ် ဘယ်လောက်ရှိသလဲဆိုသည်ကို ပို၍ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်လေဖြစ်သည်။

သူသည် ကျန်လက်တစ်ဖက်ကိုပါ နောက်ပစ်လိုက်ပြီး မည်သည့်ကာကွယ်မှုမျှ မပြုလုပ်ဘဲ ရပ်နေကာ ကျဆင်းလာသော ချီလင်လက်သည်းကြီးကို ဘာမှမဟုတ်သည့်အလား သဘောထားလိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကြမ်းတမ်းသော အရှိန်အဝါနှင့် ထိတ်လန့်ဖွယ်စွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်ထားသော ရေခဲချီလင်လက်သည်းကြီးသည် မြေပြင်ကို ရိုက်ခတ်မိသွားပြီး မြေပြင်ကို ပျက်စီးစေကာ ဧရာမ ကျင်းကြီးတစ်ကျင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

လင်းချန်၏ ပုံရိပ်မှာလည်း မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဆုံးမရှိသော လေနှင့် နှင်းများသာ ဆက်လက်သောင်းကျန်းနေတော့သည်။

သို့သော်လည်း အလွန်အမင်းအေးစက်သော အာဏာရှင်၏ မျက်နှာတွင် လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ အံ့အားသင့်သွားသည့် အမူအရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

၎င်း၏ လက်သည်းချက်အောက်တွင် ထိုသေးငယ်လှသော ပုရွက်ဆိတ်မှာ ကြေမွမသွားဘဲ တိုက်ခိုက်မှုကို တိုက်ရိုက်ခံယူလိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။

သူသည် အခြေခံအားဖြင့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်း မရှိသည့်အပြင် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း အနည်းငယ်မျှပင် လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိပေ။

တိုက်ခိုက်ရေးစိတ်ဆန္ဒတစ်ခုတည်းဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားသော ဤသတ္တဝါမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ဖြစ်ရသည်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။

ယခု ၎င်းခံစားရသည်မှာ အံ့သြမှုနှင့် ဒေါသ...အဆုံးမရှိသော ဒေါသများသာ ဖြစ်သည်။

ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အကောင်က သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှ အသက်ရှင်နိုင်သည်တဲ့လား။ သူ့ကို အပြတ်အသတ် ဖျက်ဆီးပစ်ရမည်။

“ဝေါင်း...”

ယခင်ကထက် ပို၍ပြင်းထန်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီးသည် အာဏာရှင်၏ ပါးစပ်မှ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ အဆုံးစွန်သော ဒေါသကို ဖော်ပြလိုက်တော့သည်။

ဧရာမ လက်သည်းကြီးအောက်တွင် လင်းချန်သည် ယခင်အတိုင်း ရပ်မြဲရပ်နေဆဲပင်။ သူ၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် လက်သည်းကြီးသည် သူ့ကို သေအောင် ဖိခြေရန် အဆက်မပြတ် အားစိုက်ထုတ်နေ၏။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်ပင် လက်သည်းကြီး မည်မျှပင် အားစိုက်ထုတ်ပါစေ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လက်မဝက်မျှပင် မရွေ့လျားနိုင်သလို သူ့ကို သေအောင်လည်း ဖိခြေနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

၎င်းအပြင် လက်သည်းကြီး၏ ရိုက်ခတ်မှုအောက်တွင် သူရပ်နေသည့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင်မှာပင် လုံးဝနဂိုအတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ နက်ရှိုင်းသော ကျင်းကြီးမှာ သူနှင့် သုံးကိုက်အကွာမှသာ စတင်ဖြစ်ပေါ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

နားထဲတွင် ဟိန်းဟောက်နေသော ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများကို ကြားရသည့်အခါ လင်းချန် မနေနိုင်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

“ဆူလိုက်တာ...။”

မင်းရဲ့ ခွန်အားကဖြင့် ပြောပလောက်စရာ မရှိဘဲနဲ့ ဟိတ်ဟန်ထုတ်တာတော့ တော်တော်ကျွမ်းကျင်တာပဲ။ ဒီလိုဆိုရင် မင်းကို ဆက်ထားစရာ မလိုတော့ဘူး။

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် လင်းချန်က သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မမြင်နိုင်သော လေလှိုင်းတစ်ခု ပျံ့လွင့်သွားခဲ့သည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဧရာမလက်သည်းကြီးသည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး အလွန်အမင်းအေးစက်သော အာဏာရှင်၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည်လည်း အရှိန်ဖြင့် လွင့်ထွက်ကာ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ပျံ့လွင့်သွားသော မမြင်နိုင်သည့် လေလှိုင်းများကြားတွင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ လက်မအလိုက် အက်ကွဲသွားပြီး ပြန်လည်စေ့စပ်ရန်ပင် ခက်ခဲသွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ နိယာမတရားများပင်လျှင် ထိုထက်ရှသော အရှိန်အဝါကို မရင်ဆိုင်ရဲဘဲ ဆုတ်ခွာသွားပုံရသည်။ တစ်လောကလုံးတွင် ထိုမမြင်နိုင်သော လေလှိုင်းများသာ ပျံ့နှံ့ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လေနှင့် နှင်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး အလွန်အမင်းအေးစက်သော ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်းပင် သေလူကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

လေထဲတွင် လွင့်ထွက်သွားစဉ် ယခင်က တိုက်ခိုက်လိုစိတ်သာရှိနေသော အာဏာရှင်မှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားရ၏။

၎င်း၏မျက်နှာတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ မရှိတော့ဘဲ အဆုံးမရှိသော ဝေခွဲမရမှုနှင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုတို့သာ ကျန်ရစ်တော့လေသည်။

မည်သို့သော နည်းလမ်းမျိုးဖြင့် ၎င်းအား နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားစေသည်ကို ၎င်းနားမလည်နိုင်သလို မည်သို့ပင် ကြိုးစားပါစေ ရပ်တန့်၍ မရနိုင်သည်ကိုလည်း မသိတော့ပေ။

အလွန်အမင်းအေးစက်သော ကမ္ဘာမှာ ၎င်း၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လွတ်ထွက်သွားပြီး ခွန်အားအတွက် အားဖြည့်မှုများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

တကယ်ပဲ...ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

ကမ္ဘာကြီး ငြိမ်သက်သွားသည်ကို ခံစားမိသည့်အခါ လင်းချန်၏ ကြုတ်ထားသောမျက်မှောင်များ ပြေလျော့သွားပြီး အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒီလိုမှပေါ့။ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နေတာက ပိုမကောင်းဘူးလား။ မင်း ဆူညံအောင် လုပ်နေတာပဲ။”

ထိုသို့ပြောနေရင်းဖြင့် လင်းချန်၏ အကြည့်မှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်နေသော အလွန်အမင်းအေးစက်သော အာဏာရှင်ဆီသို့ တည်ငြိမ်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်...

“ဝှစ်...”

သူ၏ သူငယ်အိမ်များမှ ရွှေရောင်နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကျိုးပဲ့နေသော ဟင်းလင်းပြင်ကို ခဏချင်းအတွင်း ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

“ဖောက်”

“ဝုန်း....”

လုံးဝ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အခြေအနေတွင်ရှိနေသော အလွန်အမင်းအေးစက်သော အာဏာရှင်သည် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဘာမျှမကျန်ရစ်တော့ပေ။

အာဏာရှင်ကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ပေါက်ကွဲစေပြီးနောက် ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် မြင့်မားသော နှင်းတောင်တန်း အချို့ကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီးမှ စွမ်းအားကုန်ခမ်းကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခန့်ညားထည်ဝါသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။

“ဒုတိယအဆင့် စမ်းသပ်မှု: အလွန်အမင်းအေးစက်သော ကမ္ဘာကို အောင်မြင်ပါတယ်။ နောက်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်တဲ့ တတိယအဆင့်ကတော့ ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်ကို ကျင့်စဉ်အဆင့်တူချင်း ရင်ဆိုင်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။”

အသံဆုံးသည်နှင့် လင်းချန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှုခင်းများ ထပ်မံပြောင်းလဲလာသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်ကို အဆင့်တူချင်းမှာ ရင်ဆိုင်ရမယ် ဟုတ်လား။

ယခင်က နတ်ဘုရားမျှော်စင်၏ ပင်မမျှော်စင်ကို သူရင်ဆိုင်ခဲ့စဉ်က ဧကရာဇ်ကို အမှန်တကယ် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရခြင်း မရှိပုံရသည်။ ထိုစဉ်က စိန်ခေါ်မှုများအတွင်း သူသည် ဧကရာဇ်ကို တိုက်ရိုက်ကျော်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤစမ်းသပ်မှုမှာ ထိုစဉ်က လွဲချော်ခဲ့ရမှုကို ပြန်လည်ဖြည့်ဆည်းပေးရန် ဖြစ်ပါသလော။

ယခုအချိန်တွင် လင်းချန်သည် ရှောင်ဖန် အဘယ်ကြောင့် ဤစမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်စွာ မကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ရသနည်းဆိုသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ရှောင်ဖန်၏ ပါရမီနှင့် နားလည်နိုင်စွမ်းဖြင့်ဆိုလျှင် ပထမနှင့် ဒုတိယအဆင့်များကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မည်ဟု သူယုံကြည်ပေသည်။ သို့သော် ဤနောက်ဆုံးအဆင့်မှာမူ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

အကြောင်းမှာ ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်သည် နတ်ဘုရားအဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် အဆင့် (၂၈) ချိတ်ထားသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ရှောင်ဖန်၏ ပါရမီမှာ ကောင်းမွန်သော်လည်း ဧကရာဇ်နှင့် ယှဉ်လျှင်မူ အနည်းငယ် လိုအပ်ချက် ရှိနေပါသေးသည်။ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တူညီနေလျှင်ပင် ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်ကို အနိုင်ယူရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ထိုအချိန်တွင် မြင်ကွင်းပြောင်းလဲမှုမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီး သူသည် လှပကာ အဆုံးမရှိသော ဂလက်ဆီတစ်ခု၏ အထက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုဂလက်ဆီ၏ တစ်နေရာတွင် ငွေပြာရောင် ကြယ်တာရာဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေလေသည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် အဆုံးမရှိသော ဂလက်ဆီကြီးကို လှုပ်ခတ်သွားစေနိုင်ပြီး စကြဝဠာတစ်ခုလုံးတွင် သူ၏တည်ရှိမှုကိုသာ ထင်ဟပ်နေစေပုံရသည်။

လင်းချန် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုလူငယ်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး စကားဆိုလိုက်သည်။

“ဖရိုဖရဲ နတ်ဘုရား-နတ်ဆိုး ခန္ဓာ... ငါ့ရဲ့ဒီစိတ်ဆန္ဒလေးက တစ်နေ့မှာ ဖရိုဖရဲ နတ်ဘုရား-နတ်ဆိုး ခန္ဓာ ပိုင်ရှင်တစ်ယောက်ကို မြင်တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။

နေဦး... ဒါတင်မကသေးဘူးပဲ။ ဒါက... ပြိုင်ဘက်ကင်း နှစ်မွှာမျက်လုံးပဲ။

ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အရှိန်အဝါကို ကြည့်ရသလောက်တော့ မင်းက ငါ့ရဲ့ ကစဉ့်ကလျား မြင့်မြတ်နယ်မြေက အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်။ ဟုတ်တယ်မလား။

သူငယ်ချင်းလေး... မင်းနာမည်က ဘယ်သူလဲ။ ပြီးတော့ မင်းက ဘယ်အင်အားစုက လာတာလဲ။”

အစပိုင်းတွင် ထိုလူငယ်မှာ တည်ငြိမ်နေနိုင်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏အမူအရာမှာ အလွန်အမင်း တည်ကြည်လေးနက်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အလောတကြီးပင် မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။

ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ လင်းချန်သည် ကြယ်တာရာဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးအား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီလူငယ်က ကစဉ့်ကလျား မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ ဘိုးဘေး ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်ပေါ့။

ဤကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါမျိုးမှာ နတ်ဘုရားအဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် အဆင့် (၂၈) ချိတ်ထားသူနှင့် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်လှပေသည်။

လင်းချန်သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားပြီး လူငယ်အသွင်ဆောင်ထားသော ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်အား လက်ယှက်၍ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

“ဒီအငယ်လေးက ရှေးဟောင်းလင်းမိသားစုက လာတာဖြစ်ပြီး နာမည်က လင်းချန်ပါ။ စီနီယာ ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”

လင်းချန်သည် ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်၏ တည်ရှိမှုပုံစံကိုလည်း အနည်းငယ် အံ့သြမိသည်။ ၎င်းသည် ပုံရိပ်ယောင် ကဲ့သို့သော အဆင့်နိမ့်အရာမျိုး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

၎င်းမှာ မဟာဧကရာဇ်၏ စိတ်ဝိဉာည် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပင်။ စစ်မှန်သော မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ စိတ်ဆန္ဒပင် ဖြစ်ပေသည်။

အခန်း ၁၀၀- ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်ကို အနိုင်ယူခြင်း၊ ငါစောင့်မျှော်နေခဲ့တဲ့သူ...

ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်သည် သူ၏ စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုကို ကစဉ့်ကလျား မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ စမ်းသပ်နယ်မြေ၌ အဘယ်ကြောင့် ချန်ထားရစ်ခဲ့သနည်းဟူသော အချက်နှင့်ပတ်သက်၍ လင်းချန်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော အတွေးစစ်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားသွားခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်ပင်...ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့လုပ်ဆောင်ခဲ့ရသနည်းဟူသောအဖြေကို သူ အဆုံးသတ်တွင် ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်သည် ရှေးဟောင်းခေတ်အတွင်း ဧကရာဇ်ဘွဲ့ကို ရရှိခဲ့သူမဟုတ်ပေ။ ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ ရှေးဟောင်းခေတ်၏ ကစဉ့်ကလျားမြင့်မြတ်နယ်မြေသည် ဧကရာဇ်အဆင့်ရှိသော အင်အားစုတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ချေ။ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် ထိုခေတ်ကာလတွင် ဧကရာဇ်အဆင့်ရှိသော အင်အားစုဟူ၍ လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။

ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်သည် ရှေးဟောင်းလင်းမိသားစု၏ ဘိုးဘေးဖြစ်သူ လင်းတုံကဲ့သို့ပင် ကမ္ဘာဦးကာလအတွင်း၌ တာအိုကို သိမြင်ကာ မဟာဧကရာဇ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းခဲ့သူဖြစ်သည်။

ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်မှာ မည်မျှကြာမြင့်နေပြီမှန်း မသိရသော ဤရှေးကျသောတည်ရှိမှုကြီးသည် သူ၏စိတ်ဆန္ဒကို ကစဉ့်ကလျား မြင့်မြတ်နယ်မြေတွင် ယခုအချိန်အထိ အဘယ်ကြောင့် ချန်ထားခဲ့ရသနည်း။

လင်းချန်သည် ၎င်း၏အဖြေကို မကြာမီ သိရှိရတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“ရှေးဟောင်းလင်းမိသားစုလား။ အဲဒါ ဟိုကလေး လင်းတုံ တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ မိသားစုလား။ သူ့ရဲ့ကံက တကယ်ကောင်းတာပဲ။

သူကိုယ်တိုင်က ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်နိုင်တဲ့စွမ်းရည်ရှိနေတာက တစ်ပိုင်းပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေမှာပါ ဒီလို ပါရမီရှင်တွေ ရှိနေတာကတော့... ငါ တကယ်ကို အံ့သြချီးကျူးရတော့မှာပဲ။”

ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်၏ အတွေးများ ခဏတာ ဝေဝါးသွားပြီးနောက် သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့်ဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြောလိုက်သည်။

လင်းတုံသည် တစ်ချိန်က သူတို့ကဲ့သို့သော အဖိုးကြီးအုပ်စု၏ ပိတ်ဆို့မှုနှင့် ပြိုင်ဆိုင်မှုများကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဖြတ်ကျော်ကာ မဟာဧကရာဇ်၏ တရားသစ်သီးကို အရယူပြီး မဟာဧကရာဇ်အဆင့်သို့ မည်သို့တက်လှမ်းခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေဆဲပင်။

ရှေးဟောင်းခေတ်ကတည်းက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော အဖိုးကြီးတစ်စုမှာ ကမ္ဘာဦးကာလမှ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ထိုစဉ်က အတော်လေး အရှက်ရစရာ ကောင်းခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူကိုယ်တိုင် ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်လာသည့်အခါမှသာ ထိုအဖိုးကြီးများနှင့် လင်းတုံကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ မည်မျှကြီးမားကြောင်း သူ သဘောပေါက်ခဲ့ရသည်။

အကယ်၍သာ လင်းတုံသည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသူတစ်ဦး မဟုတ်ခဲ့လျှင် ထိုအဖိုးကြီးများ၏ အရိုးစုများမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ အဖြုတ်ခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု ပြောလျှင်ပင် ပိုမည်မဟုတ်ပေ။

ဤစကားများကို ကြားရသည့်အခါ လင်းချန် အနည်းငယ် အံ့သြသွားခဲ့သည်။

“စီနီယာက ကျုပ်ရဲ့ ဘိုးဘေးကို သိတာလား။”

ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်သည် သူ၏အတွေးများမှ ပြန်လည်နိုးထလာပြီး အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေသည့် အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“အဲ့ဒီကလေး...ငါ သူ့ကို သိတာပေါ့။ မှတ်မှတ်ရရလည်း ရှိပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ငါတို့တွေ ရန်ငြိုးတွေကို ဘေးဖယ်ထားပြီး သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်လေ။”

ဤနေရာတွင် မဟာဧကရာဇ်၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေကို ခဏထားလိုက်ဦး။ မင်း ဒီကိုလာတာက စမ်းသပ်မှုအတွက်ပဲ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ ကစဉ့်ကလျား မြင့်မြတ်နယ်မြေက အဖွဲ့ဝင်မဟုတ်ပေမဲ့ လင်းတုံနဲ့ ပတ်သက်နေတာကြောင့် ငါ မင်းကို ဒီအခွင့်အရေး ပေးလိုက်မယ်။

ငါ့ကို အနိုင်ယူပြီး မင်းမေးချင်တဲ့ ဘယ်မေးခွန်းကိုမဆို ငါ ဖြေပေးမယ်။ အဲ့ဒါတင်မကဘူး။ အင်မတန်ကြီးမားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကိုလည်း ငါ ပြောပြမယ်။

ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ပြီး... အဲ့ဒီနေရာကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မယ့် လျှို့ဝှက်ချက်မျိုးပေါ့။”

စကားအဆုံးတွင် ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ ထင်ရှားသော ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ထိုအရာမှာ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလှသည်။ ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်သည် ဧကရာဇ်အဆင့်ရှိသော အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး ဤစိတ်ဆန္ဒမှာလည်း စစ်မှန်သော မဟာဧကရာဇ်၏ စိတ်ဆန္ဒပင် ဖြစ်သည်။

မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ စိတ်ဆန္ဒကိုပင် ထိတ်လန့်သွားစေရန်မှာ...သူ့ကို ဤသို့ဖြစ်အောင် မည်ကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးက ပြုလုပ်နိုင်သနည်းဆိုသည်ကို မြင်ယောင်ကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

အဲ့ဒီနေရာကနေ လွတ်မြောက်ဖို့လား။

လင်းချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲပြီး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်မှာတောင် ကြီးမားတဲ့ အန္တရာယ်တစ်ခု ရှိနေသေးတာလား။ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်က ဒီလောက်အထိ ထိတ်လန့်နေရမှာလဲ။

အရာအားလုံးကို သိရှိနိုင်ရန်အတွက် သူသည် ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်ကို အရင်ဆုံး အနိုင်ယူရမည့်ပုံရသည်။

လင်းချန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“စီနီယာ... လမ်းညွှန်ပြသပေးပါဦး။”

သူ၏ အရှိန်အဝါများ တိုးထွက်လာမှုအောက်တွင် အဆုံးမရှိသော ဂလက်ဆီကြီးပင်လျှင် သက်ရောက်မှုရှိသွားပြီး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာတော့သည်။

လင်းချန်၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားမိသည့်အခါ ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ် ကျေနပ်အားရစွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

“ဟားဟားဟား ဖရိုဖရဲ နတ်ဘုရား-နတ်ဆိုး ခန္ဓာနဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း နှစ်မွှာမျက်လုံး ပိုင်ရှင်ဆိုတာနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်။ ဒီအရှိန်အဝါက တကယ် အားကောင်းလွန်းတယ်။

မင်းနဲ့ အဆင့်တူချင်း တိုက်ခိုက်ရတာက... တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းမှာပဲ။”

သူ၏ စကားသံ မဆုံးသေးမီမှာပင် သာမန် သူတော်စင်ဘုရင်အဆင့် ပညာရှင်များကိုပင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သည့် ထိတ်လန့်ဖွယ် ဖိအားတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေသည်။

ဤဖိအား၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ လင်းချန်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကျင့်စဉ်မှာ သူတော်စင်အဆင့်တွင်ရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံခြင်းမှာ မဟာသူတော်စင် အဆင့် ၆ တွင် ရှိနေသည်။

သို့သော် ၎င်းမှ ထုတ်လွှတ်နေသော ဖိအားမှာမူ သူတော်စင်ဘုရင်အဆင့် ပညာရှင်များကိုပင် အေးစမ့်သွားစေနိုင်လောက်အောင် စစ်မှန်လှပေသည်။

အရှိန်အဝါများ မြင့်တက်နေသော ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်သည် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ လင်းချန်ထံသို့ လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်သည်။

“ကြယ်လက်သီး။”

လက်သီးရိပ်သည် ဧရာမ ကြယ်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ကို လွှမ်းခြုံထားပြီး လင်းချန်ကို အမိအရ ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လင်းချန်သည် ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ ဝမ်းသာအားရဖြင့် အသံကျယ်ကျယ် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

“အချိန်ကိုက်ပဲ...။”

ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ် ပိုင်ဆိုင်ထားသော ရုပ်ခန္ဓာမှာ သူနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသည့် ဖရိုဖရဲ ကြယ်တာရာခန္ဓာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည်လည်း ဖရိုဖရဲ ဂုဏ်သတ္တိရှိသော အစွမ်းထက်သည့် ခန္ဓာတစ်ခုဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရား-နတ်ဆိုး ခန္ဓာလောက် မကောင်းသော်လည်း ရုပ်ခန္ဓာစွမ်းအားဖြင့် အစိုးရသော ပြိုင်ဘက်ကင်းသည့် ခန္ဓာတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။

လင်းချန်သည် နောက်မဆုတ်ဘဲ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ကာ မည်သည့် လှည့်ကွက်မျှမပါဘဲ လက်သီးတစ်ချက် ပြန်လည် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

“ဖရိုဖရဲ လက်သီး”

ငွေရောင် လက်သီးရိပ်ကြီးသည် အလွန်စင်ကြယ်သော ဖရိုဖရဲအနှစ်သာရနှင့်အတူ လက်သီးအနှစ်သာရ စွမ်းအားများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားပြီး ကြယ်လက်သီးနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကာ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့သည်။

“ဝုန်း....”

အဆုံးမရှိသော ဂလက်ဆီအတွင်း၌ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ ဤထူးကဲသော ဟင်းလင်းပြင်သည် စစ်မှန်သော စကြဝဠာမဟုတ်ဘဲ ဂလက်ဆီတစ်ခုကဲ့သို့ ပုံဖော်ထားသော အထူးကမ္ဘာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ငွေရောင် ဖရိုဖရဲလက်သီးပုံရိပ်သည် အလားတူ ငွေရောင်ရှိသော ကြယ်လက်သီးပုံရိပ်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ် စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်ကာ လောကတစ်ခုလုံးကို လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့လေသည်။

ထိုသို့ တိုက်ခိုက်မှုသည် ခဏတာမျှ ကြာမြင့်သွားပြီးနောက် ကြယ်လက်သီးပုံရိပ်မှာ ခံနိုင်ရည်မရှိတော့ဘဲ တိုက်ရိုက် ကြေမွသွားခဲ့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဖရိုထရဲလက်သီးပုံရိပ်မှာ စွမ်းအားအချို့ လျော့ပါးသွားသော်လည်း ကျန်ရှိနေသော စွမ်းအားများမှာ ဆက်လက် တိုးဝင်သွားပြီး အနောက်ရှိ ကစဥ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်ထံသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သော်လည်း ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြသည့် အရိပ်အယောင်များ မရှိပေ။

လင်းချန်ကို စတွေ့သည့်အချိန်ကတည်းက ကျင့်ကြံအဆင့် တူညီနေပါက သူသည် လင်းချန်၏ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ကြောင်း သိနှင့်ပြီးသားဖြစ်သည်။ သူ တိုက်ခိုက်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ လင်းတုံ၏ ဤထူးခြားဆန်းကြယ်သော မျိုးဆက်သည် မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်သနည်းဆိုသည်ကို မြင်တွေ့ချင်သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ မဟာဧကရာဇ်သည် နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ဖရိုဖရဲလက်သီးရိပ်ကို ချေဖျက်ပစ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ လင်းချန်နှင့် အနီးကပ် ချဉ်းကပ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားကို အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်တော့သည်။

လင်းချန်သည်လည်း မည်သည့်တိုက်ကွက်ကိုမဆို လက်ခံကာ ရုပ်ခန္ဓာခွန်အားချင်း တုံ့ပြန်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သည်။

ဘုန်း...ဘုန်း...ဘုန်း

ဝုန်း

အကြိမ်ပေါင်း တစ်ရာကျော် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်သည် တိုက်ပွဲမှ ကိုယ်တိုင် ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်တော့လေသည်။

“မင်းနဲ့ အဆင့်တူချင်း တိုက်ခိုက်ရာမှာ ဒါက ငါ့စွမ်းအားရဲ့ အကန့်အသတ်ပဲ ထင်ပါတယ်။”

ဤအချိန်တွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ အက်ကြောင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တိုက်ပွဲသာ ဆက်ဖြစ်နေပါက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်တို့ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခြင်းဟူသော ရလဒ်တစ်ခုသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

လင်းချန်က တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်အား အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“သင်ကြားပြသပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ။”

ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်နှင့်မတူဘဲ လင်းချန်၏ ဝတ်ရုံမှာ အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားရုံသာ ရှိပြီး ဒဏ်ရာအနေဖြင့်လည်း အနည်းငယ် ပွန်းပဲ့ရုံမျှသာ ရှိသည်။ ၎င်းမှလွဲ၍ အခြား မည်သည့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာမျှ မရှိပေ။

ကစဉ့်ကလျား မဟာဧကရာဇ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ သူသည် လင်းချန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းသူငယ်အိမ်များမှာ အလွန်အမင်း နက်ရှိုင်းသွားတော့သည်။

“မင်းမှာ လွတ်မြောက်ရုံသက်သက်တင်မဟုတ်ဘဲ အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိတယ်။ ငါ စောင့်မျှော်နေခဲ့တဲ့သူ... နောက်ဆုံးတော့ ပေါ်လာခဲ့ပြီပဲ။”