အခန်း (၃၄၉-၃၅၀)

အခန်း (၃၄၉)

ချင်စီယောင် ထွက်သွားပြီးနောက်၊ ရှောင်မိုသည်လည်း အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့ပေသည်။

သူ မြေကြီးတပ်ခွဲ ဆယ့်နှစ် အိပ်ဆောင်သို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျောက်ဝေ့နှင့် အခြားသူများအားလုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ၏အနားသို့ ဝိုင်းအုံလာကြလေ၏။

"အစ်ကိုကြီးရှောင် ခုနက မိန်းကလေးငယ်လေးက ဒဏ္ဍာရီထဲက တတိယမင်းသမီး ဆိုတာလား"

"အစ်ကိုကြီးရှောင် အစ်ကိုကြီးက တတိယမင်းသမီးကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ"

"အစ်ကိုကြီးရှောင် တတိယမင်းသမီးက အစ်ကိုကြီးဆီကို သူကိုယ်တိုင် လာတွေ့တာဆိုတော့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စများ ရှိနေလို့လား"

"အစ်ကိုကြီးရှောင် အစ်ကိုကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို ထားခဲ့ပြီး ရာထူးကြီးကြီး ရသွားတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

သူတို့အားလုံးက တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလာကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် သိချင်စိတ်များ အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်နေချေပြီ။

"ဖယ်ကြစမ်းပါ ဖယ်ကြစမ်းပါ..." ရှောင်မိုသည် သူတို့ကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်လေ၏။ "ဘာရာထူးကြီးလဲ။ တတိယမင်းသမီးနဲ့ ငါက အရင်ကတည်းက သိနေခဲ့ကြတာပါ။ ဒီတစ်ခေါက် ဒုတိယမင်းသား ချင်ကျင်းယွမ်က စစ်စခန်းကို ကိစ္စတချို့ လာလုပ်တာနဲ့ တိုက်ဆိုင်သွားတော့၊ တတိယမင်းသမီးက ဆော့ကစားချင်စိတ်နဲ့ အပျော်သဘော ခိုးလိုက်လာတာပါ"

ထိုသို့ပြောရင်း ရှောင်မိုသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ကျောက်ဝေ့၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "စိတ်ချပါ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ ဥပဒေတွေအရ သံမဏိကျားတပ်မတော်ထဲ ဝင်ပြီးရင် အနည်းဆုံး ခုနစ်နှစ်လောက် နေပြီးမှ ထွက်ခွင့်ရှိတာလေ။ ဒီကာလအတွင်းမှာ ငါတို့က ရာထူးကြီးကြီး မရနိုင်ပါဘူး"

အားလုံးမှာ ခေတ္တမျှ စကားမဆိုနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူတို့အနေဖြင့် အစ်ကိုကြီးရှောင်သာ ရာထူးကြီးကြီး ရရှိသွားမည်ဆိုပါက သဘာဝကျကျပင် သူ၏အတွက် ဝမ်းသာပေးကြမည် ဖြစ်လေ၏။ သို့သော် သူ မရခဲ့လျှင်လည်း အဆင်ပြေပါသည်။ အစ်ကိုကြီးရှောင်၏ ပါရမီဖြင့်ဆိုလျှင် အနာဂတ်တွင် သေချာပေါက် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုများကို ရရှိလာမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ တရားမဝင်မွေးဖွားလာသော သားတစ်ယောက်မျှသာဖြစ်သည့် အစ်ကိုကြီးရှောင်အနေဖြင့် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အချစ်တော်ဆုံး သမီးတော်နှင့် မည်သို့မည်ပုံ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့သည်ကိုမူ သူတို့ တကယ့်ကို သိချင်နေကြဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

သို့သော် အစ်ကိုကြီးရှောင်က မပြောပြလိုသဖြင့် သူတို့လည်း ဆက်မမေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပေသည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ ဆက်ပြီး မေးမြန်းနေမည်ဆိုပါက အစ်ကိုကြီးရှောင်က သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို လက်သီးတစ်ချက်စီ ကျွေးလိုက်မည်ကို စိုးရိမ်ရသည် မဟုတ်ပါလော။

မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် စကားရာလမ်းကြောင်းကို ဒုတိယမင်းသား ချင်ကျင်းယွမ်ဆီသို့ ပြောင်းလဲလိုက်ကြလေ၏။

ချင်တိုင်းပြည်ရှိ သာမန်ပြည်သူ အများစုအနေဖြင့် နန်းတွင်းရေးရာများကို သိပ်ပြီး မသိရှိကြသော်လည်း၊ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား နေရာအတွက် ဆုံးဖြတ်ချက် မချရသေးကြောင်းနှင့် ပထမမင်းသားနှင့် ဒုတိယမင်းသားတို့မှာ လက်ရှိတွင် ယှဉ်ပြိုင်နေကြကြောင်းကိုတော့ အနည်းဆုံး သိရှိထားကြပေသည်။

ခရိုင်ဝန်နှင့် နန်းတွင်းအရာရှိတို့၏ သားများဖြစ်ကြသော ချွီဝေ့ကျယ်နှင့် မာကျင်းဖုန်တို့သည် သူတို့၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များအား ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ရှင်းပြနေကြလေ၏။

"ငါ ပြောပြမယ်၊ ဒုတိယမင်းသားရဲ့ သိုင်းပါရမီက ပထမမင်းသားထက် ပိုမြင့်တယ်ကွ။ ပြီးတော့ ဒီကာလအတွင်း အရှင်မင်းကြီးက ပထမမင်းသားနဲ့ ဒုတိယမင်းသားကို လွှဲအပ်ပေးခဲ့တဲ့ အုပ်ချုပ်ရေး ကိစ္စတွေမှာဆိုရင်၊ ဒုတိယမင်းသားက နည်းနည်းလေး ပိုပြီး ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့တယ်"

"အဲဒါက အသုံးမဝင်ပါဘူး။ ပထမမင်းသားက သေချာပေါက် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ဖြစ်လာမှာပဲ။ စဉ်းစားကြည့်လေ၊ အစ်ကိုကြီး ရှိနေရက်နဲ့ ညီလေးကို ခန့်အပ်ရမယ်ဆိုတာ ဘယ်လို ယုတ္တိမျိုးလဲ။ ပြီးတော့ ငါ့အဖေဆီက ကြားတာတော့ ပထမမင်းသားက တကယ်ကို မဆိုးဘူးတဲ့။ သူက ဘာအမှားမှ မလုပ်သရွေ့ အဆင်ပြေမှာပဲ"

"အဲဒါလည်း အတိအကျ ပြောလို့မရပါဘူး။ ငါ့အဖေက ခရိုင်ဝန်တစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့၊ အရှင်မင်းကြီးက မင်းသားနှစ်ပါးကို အုပ်စုဖွဲ့ဖို့နဲ့ ကိုယ်ပိုင် အခြေခံအုတ်မြစ်တွေ တည်ဆောက်ဖို့ တိတ်တဆိတ် ခွင့်ပြုထားတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက အကောင်းဆုံးလူကို ရွေးချယ်ချင်နေတာ သေချာတယ်၊ သူက တွန့်ဆုတ်နေတုန်းပဲ ရှိသေးတာ"

"တကယ်တော့ ဘယ်သူပဲ ဧကရာဇ်ဖြစ်လာဖြစ်လာ ကိစ္စမရှိဘူးလို့ ငါထင်တယ်။ ပထမမင်းသားပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒုတိယမင်းသားပဲဖြစ်ဖြစ် အနာဂတ်မှာ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ဉာဏ်ပညာကြီးမားတဲ့ အုပ်စိုးရှင်တွေ ဖြစ်လာကြမှာပါ"

"ဒါဆို မင်းက ပထမမင်းသားကို ထောက်ခံတာလား၊ ဒုတိယမင်းသားကို ထောက်ခံတာလား"

"ငါ ပထမမင်းသားကိုတော့ မမြင်ဖူးသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယမင်းသားကတော့ တော်တော်လေး ရုပ်ဖြောင့်တာပဲ၊ ဟီးဟီးဟီး"

" "

လူတိုင်းက ထိုကိစ္စကို ဆွေးနွေးနေကြစဉ်မှာပင်၊ တစ်ဖက်တွင် ရှိနေသော ရှောင်မိုမှာမူ နက်ရှိုင်းသော အတွေးနယ်ပယ်အတွင်းသို့ ကျရောက်သွားခြင်းမှ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။

"အစ်ကိုကြီးရှောင်..." ရုတ်တရက် ချွီဝေ့ကျယ်က ရှောင်မိုအား "အစ်ကိုကြီးရှောင်၊ အနာဂတ်မှာ ဘယ်မင်းသားက အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ဖြစ်လာမယ်လို့ အစ်ကိုကြီး ထင်လဲ" ဟု မေးလိုက်ပေသည်။

"မင်းတို့ကောင်တွေ... ဒီအကြောင်းကို တွေးနေလို့ကော ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။ အဲဒါက သာမန်ခြေလျင်စစ်သားတွေဖြစ်တဲ့ ငါတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မှာမှ မဟုတ်တာ။ အရင် သွားအိပ်ကြတော့၊ မနက်ဖြန် စောစောထရဦးမယ်"

ရှောင်မိုသည် အဖြေမပေးဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလိုက်လေ၏။

ကျောက်ဝေ့နှင့် အခြားသူများသည် ဆက်လက်၍ ဆွေးနွေးနေကြသော်လည်း သူတို့၏ အသံများမှာ များစွာ တိုးညင်းသွားချေပြီ။

"ဘက်ရွေးရမယ်"

ရှောင်မိုသည် ဘေးစောင်းလှည့်လိုက်ပြီး၊ ဒုတိယမင်းသားက သူ့ကို ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ပြန်လည်စဉ်းစားနေမိလေ၏။

"ငါ ရွေးချယ်ရမှာလား"

"တကယ်လို့ ငါ မရွေးချယ်ရင်ကော ဘာဖြစ်မလဲ"

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင်လည်း တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ လုပ်နေကျ လေ့ကျင့်ရေးများအတိုင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

နေ့လယ်အချိန် ရောက်သောအခါ၊ ရှောင်မိုနှင့် အခြားသူများသည် ထုံးစံအတိုင်း စားဖိုဆောင်သို့ သွားရောက်စားသောက်ကြပေသည်။

အစပိုင်းတွင် ရှောင်မိုသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် စားသောက်နေခဲ့လေ၏။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူ၏ ထမင်းပန်းကန်ထဲတွင် တောက်တောက်စဉ်းထားသော အသားများ ပါဝင်နေကြောင်းကို ရှောင်မို သတိပြုမိသွားချေပြီ။

ထိုအသား၏ အသွင်အပြင်မှာ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်၏ နှလုံးသားနှင့် တူနေပေသည်။

ဤသည်မှာ ကျားနီနှလုံး ဖြစ်ကြောင်းကို ရှောင်မို သိရှိလိုက်လေ၏။

ထို့အပြင် သူသောက်နေသော ဟင်းရည်မှာ အခြားသူများ၏ ဟင်းရည်များနှင့် အရောင်တူနေသော်လည်း၊ အရသာမှာ လုံးဝ ကွာခြားနေကြောင်းကို ထိုအချိန်ကျမှသာ ရှောင်မို သတိပြုမိသွားတော့သည်။

သူ၏ ဟင်းရည်မှာလည်း ကျားနီနှလုံးနှင့် ပြုတ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး တန်ဖိုးကြီးမားသော ဝိညာဉ်ဆေးပင် အချို့ကိုပင် အသုံးပြုထားပုံ ရလေ၏။

ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် ဆက်လက်၍ စားသောက်လိုက်ပေသည်။

ရှောင်မိုအနေဖြင့် ဒုတိယမင်းသား ပေးအပ်သော အခွင့်ထူးများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တောင်းဆိုအသုံးပြုမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ အတင်းအကျပ် ပေးအပ်လာသော အရာများအတွက်မူ တမင်သက်သက် ငြင်းဆန်နေရန် မလိုအပ်ပေ။

အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် ၎င်းမှာ သင့်လျော်သော ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားရန်ဖြစ်ပြီး၊ အလွန်အမင်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မဖြစ်စေရန်သာ ဖြစ်လေ၏။

အနာဂတ်နှင့်ပတ်သက်၍ ပြောရလျှင် ဒုတိယမင်းသားအား သူ ကူညီနိုင်မည့် ကိစ္စရပ်များရှိပါက သဘာဝကျကျပင် ကူညီပေးမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ဘက်ရွေးချယ်ခြင်းကဲ့သို့သော သက်တောင့်သက်သာမဖြစ်စေသည့် အခြေအနေများ ပါဝင်လာမည်ဆိုပါက သူသည် ထိုခြေလှမ်းကို လှမ်းမည် မဟုတ်ချေ။

ညနေပိုင်း လေ့ကျင့်ရေးများ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်လည်း ရှောင်မိုသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်း၌ အချိန်အနည်းငယ် ပို၍ တစ်ယောက်တည်း လေ့ကျင့်နေလေ့ ရှိလေ၏။

လေ့ကျင့်နေစဉ်အတွင်း ရှောင်မိုသည် နန်းတော်တည်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်တတ်ပေသည်။

စစ်စခန်းမှာ နန်းတော်နှင့် အလွန်ဝေးကွာလွန်းသဖြင့် နန်းတော်မှ လွှတ်တင်လိုက်သော ကောင်းကင်မီးပုံးများကို သေချာပေါက် မြင်တွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ရှောင်မို သိရှိထားသော်လည်း။

ညတိုင်း ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်မည်ဟု စီယောင်အား ကတိပေးထားပြီးဖြစ်ရာ သူ၏ ကတိစကားကို သူ ဖျက်မည် မဟုတ်ချေ။

အနာဂတ်တွင် သူတို့ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြသည့်အခါ စီယောင်က မေးမြန်းလာပါက၊ သူမ လွှတ်တင်လိုက်သော ကောင်းကင်မီးပုံးများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရကြောင်းကို ပြောပြလိုက်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမ၏ ခံစားချက်များကို ထိခိုက်စေမည် မဟုတ်ပေ။

ဤသို့ဖြင့် နှစ်လတာ ကာလ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး၊ ချင်စီယောင်သည် စစ်စခန်းသို့ ထပ်မံရောက်ရှိမလာခဲ့ချေ။

သို့သော် ဤညနေခင်းတွင် ရှောင်မိုသည် ထုံးစံအတိုင်း လေ့ကျင့်ရေးများ ပြီးဆုံး၍ အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားသိရှိလိုက်ရသည့်အလား ကောင်းကင်သို့ ထပ်မံမော့ကြည့်လိုက်လေ၏။

စစ်စခန်းတည်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ အထီးကျန်စွာ လွင့်မျောလာသော ကောင်းကင်မီးပုံးတစ်လုံးကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

"ဒီကောင်မလေးကတော့လေ..."

ရှောင်မိုသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ကောင်းကင်မီးပုံးလေးမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ကြယ်ရောင်များအကြား ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

မသိမသာဖြင့် နောက်ထပ် နှစ်နှစ်တာ ကာလ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။

ဤနှစ်နှစ်တာ ကာလအတွင်း ရှောင်မိုသည် ဂူဗိမာန်အဆင့်၏ အလယ်ပိုင်းအဆင့်သို့သာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ဤသည်မှာ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားမှုကြောင့် ရရှိလာသော ရလဒ်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသို့ ဖိနှိပ်ထားမှုကြောင့် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် အရည်အသွေးမှာ အလွန်တရာ နက်ရှိုင်းခိုင်မာနေပြီဖြစ်ရာ ရှောင်မိုကိုယ်တိုင်ပင် မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်နေပြီဖြစ်ကြောင်းကို မသိရှိနိုင်တော့ချေ။

ကျောက်ဝေ့နှင့် အခြားသူများမှာမူ အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်၏ အလယ်ပိုင်းအဆင့်သို့ အသီးသီး တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်လေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့သည် ချင်တိုင်းပြည် နေရာအနှံ့အပြားမှ ရွေးချယ်ထားသော ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့၏ ပါရမီမှာ သဘာဝကျကျပင် မဆိုးလှချေ။

ရှောင်မိုသည် သူတို့နှင့် မကြာခဏဆိုသလို လက်ရည်ယှဉ်လေ့ရှိပြီး သိုင်းပညာလမ်းစဉ်နှင့်ပတ်သက်သော သူတို့၏ မေးခွန်းအချို့ကိုလည်း ဖြေကြားပေးလေ့ ရှိပေသည်။

သူတို့သည် ရှောင်မိုအပေါ် ပိုမို၍ အထင်ကြီးလေးစားလာကြလေ၏။

သံမဏိကျားတပ်မတော်၏ စစ်တပ်ဘဝနှင့် လူတိုင်း အသားကျနေပြီဟု ထင်မှတ်ရချိန်မှာပင်။

ယနေ့ နံနက်ခင်းတွင် ရှောင်မိုနှင့် အခြားသူများသည် ထုံးစံအတိုင်း အိပ်ရာမှ ထလာကြသော်လည်း ဆရာချန်၏ ရေတွက်သံကို မကြားခဲ့ရချေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆရာချန်သည် သံမဏိကျားတပ်မတော်မှ တပ်မှူးဝမ်၏ သစ်သားအိမ်သို့ ရောက်ရှိနေပေသည်။

"တပ်မှူးဝမ်... ကျွန်တော့်ကို ခေါ်လိုက်တာလား"

"အင်း" တပ်မှူးဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။ "ဝေ့တိုင်းပြည်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စကို မင်း သိလား"

"သိပါတယ်" ချန်ရှင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် "ဝေ့တိုင်းပြည်က သေးငယ်တဲ့ နိုင်ငံလေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ အထင်ကြီးပြီး ငါတို့ရဲ့ နယ်စပ်တွေကို ကျူးကျော်ရဲတယ်" ဟု ပြောလိုက်ပေသည်

"အရှင်မင်းကြီးကလည်း အခု အရမ်းကို ဒေါသထွက်နေပြီး အဲဒီကို သွားဖို့ တပ်မတော်ကြီးကို စုစည်းနေပြီ။ ဒီတစ်ခါ အရှင်မင်းကြီး လုပ်ချင်တာက ဝေ့တိုင်းပြည်ကို အနိုင်ယူဖို့တင်မကဘဲ သူတို့တစ်နိုင်ငံလုံးကို ဝါးမျိုချင်နေတာ"

တပ်မှူးဝမ်သည် စာလွှာတစ်စောင်ကို ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

"ပြီးတော့ ဒီတစ်ခေါက် အရှင်မင်းကြီး စုစည်းလိုက်တဲ့ စစ်သားတွေထဲမှာ သံမဏိကျားတပ်မတော်က စစ်သား သုံးထောင်လည်း ပါဝင်တယ်"

"မင်း ဦးဆောင်နေတဲ့ မြေကြီးတပ်ခွဲ ဆယ့်နှစ်..."

"သူတို့ ဆယ်ယောက်စလုံး စာရင်းထဲမှာ ပါတယ်"

အခန်း (၃၅၀)

ချန်ရှင်းသည် စာရင်းပေါ်ရှိ နာမည်ဆယ်ခုကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်မှောင်များ ကုတ်သွားပြီး မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားချေပြီ။

"ဘာလဲ။ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိလို့လား" တပ်မှူးဝမ်က မေးလိုက်လေ၏။

"အထက်အရာရှိမင်းကို လျှောက်တင်ပါတယ်။ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး" ဟု ချန်ရှင်းက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပေသည်။

"ပြဿနာမရှိရင်လည်း သွားပြီး သူတို့ကို သေချာ ပြင်ဆင်ထားဖို့ ပြောလိုက်။ မနက်ဖြန် မောင်းနာရီ (နံနက် ၅ နာရီမှ ၇ နာရီအတွင်း) ကျရင် သူတို့ ထွက်ခွာရမယ်" တပ်မှူးဝမ်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး "သွားတော့" ဟု ဆိုလေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ချန်ရှင်းသည် လက်နှစ်ဖက်ဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်ကာ သစ်သားအိမ်အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

စစ်စခန်းအတွင်း လမ်းလျှောက်သွားစဉ် ချန်ရှင်းသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားနေရဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

သံမဏိကျားတပ်မတော်မှ စစ်သားများ စစ်ပွဲသို့ သွားရောက်ရခြင်းမှာ ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း။

ပြဿနာမှာ သံမဏိကျားတပ်မတော်၏ တပ်သားသစ်များသည် ပုံမှန်အားဖြင့် တိုတောင်းပြီး အတိုင်းအတာငယ်သော စစ်ဆင်ရေးများတွင်သာ ပထမဆုံးအကြိမ် ပါဝင်တိုက်ခိုက်ရလေ့ရှိပြီး၊ သူတို့အများစုမှာ နယ်စပ်သို့ သွားရောက်ကာ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကင်းစောင့်ရလေ့ ရှိခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လုံးဝ ချေမှုန်းဖျက်ဆီးပစ်မည့် စစ်ပွဲကြီးတစ်ခုအတွက်၊ ရှောင်မိုအပါအဝင် သံမဏိကျားတပ်မတော်မှ ဤတပ်သားသစ် ဆယ်ယောက်ကို စေလွှတ်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် သင့်လျော်ပါသလော။

ဤသည်မှာ လုံးဝ ချေမှုန်းဖျက်ဆီးပစ်မည့် စစ်ပွဲကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ အတိုဆုံးဆိုလျှင် နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် သုံးနှစ်ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ကာ၊ အရှည်ဆုံးဆိုလျှင် ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ်အထိ ကြာမြင့်နိုင်ပေသည်။ ထို့ပြင် သူတို့သည် စစ်မြေပြင်၏ ပြင်းထန်မှုကို အမှန်တကယ် ခံနိုင်ရည်ရှိပါမည်လော။

ချန်ရှင်း နားမလည်နိုင်သော်လည်း သူ နားလည်ရန် မလိုအပ်ကြောင်းကိုလည်း သူ သိရှိထားလေ၏။ သူက စစ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အမိန့်များကိုသာ နာခံရန် လိုအပ်ပေသည်။

ထို့အပြင် လူတိုင်းက လုံးဝ ချေမှုန်းဖျက်ဆီးပစ်မည့် စစ်ပွဲကြီးတစ်ခုတွင် ပါဝင်ခွင့်ရရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီသည် မဟုတ်ချေ။

သူတို့အတွက်တော့ ဤသည်မှာလည်း အောင်မြင်မှုများ ရရှိရန်အတွက် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

မကြာမီမှာပင် ချန်ရှင်းသည် မြေကြီးတပ်ခွဲ ဆယ့်နှစ် အိပ်ဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

အိပ်ဆောင်မှာ အလွတ်ဖြစ်နေပေသည်။

ချန်ရှင်းသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ထပ်မံသွားရောက်လိုက်လေ၏။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်။

နှစ်အတော်ကြာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက်တွင်၊ သူ မရှိလျှင်ပင် သူတို့သည် ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်နေမည်ဖြစ်ပြီး လေ့ကျင့်ရေးမှာ သူတို့ဘဝ၏ အကျင့်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။

"အားလုံး ရပ်... လူစုကြ" ချန်ရှင်းက သူတို့ကို အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

ရှောင်မိုနှင့် အခြားသူများသည် ဆရာချန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လေ့ကျင့်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူတို့၏ ချွေးများကို သုတ်ကာ ဆရာချန်၏ အရှေ့တွင် တန်းစီရပ်ရန် ပြေးလာကြလေ၏။

"ဒီနေ့ မင်းတို့ လေ့ကျင့်စရာ မလိုတော့ဘူး။ မင်းတို့ကို တစ်ရက် နားရက်ပေးထားပြီး စစ်စခန်းကနေ ထွက်ခွင့်ရှိတယ်။ နောက်မှ မင်းတို့ရဲ့ ဝင်ထွက်ခွင့် ကတ်ပြားတွေကို သွားယူလို့ရတယ်" ချန်ရှင်းက ရှောင်မိုအပါအဝင် လူဆယ်ယောက်အား ပြောလိုက်လေသည်။

ဆရာချန်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်မိုနှင့် အခြားသူများမှာ မှင်တက်သွားကြချေပြီ။ သူတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့ နားကြားမှားသွားသလားဟု တွေးတောနေမိလေ၏။

"ဆရာချန်... ဆရာ ခုနက ပြောလိုက်တာ... ကျွန်တော်တို့ နားလို့ရပြီဆို"

"မှန်တယ်"

ချန်ရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

"သံမဏိကျားတပ်မတော်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအရ၊ တပ်သားသစ်တိုင်းဟာ သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံး စစ်ထွက်ရမယ့်အချိန်မတိုင်ခင် တစ်ရက် အနားရတယ်။ မင်းတို့ သေတမ်းစာ ရေးချင်ရေး၊ အရက်သွားသောက်ချင်သောက် ဒါမှမဟုတ် ပြည့်တန်ဆာအိမ် သွားချင်လည်း သွားလို့ရတယ်၊ နေမဝင်ခင် စစ်စခန်းကို ပြန်ရောက်ရမယ်ဆိုတာ တစ်ခုတည်းပဲ။

မနက်ဖြန် မောင်းနာရီကျရင် မင်းတို့က နိုင်ငံတော်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် တပ်မတော်ကြီးနဲ့အတူ စစ်ထွက်ရမယ်။ ရှင်းလား"

"ရှင်းပါတယ်" ဟု ရှောင်မိုက အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

သို့သော် ရှောင်မိုမှလွဲ၍ အခြားသူများမှာမူ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိသေးဘဲ မိန်းမောတွေဝေနေဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

"မင်းတို့ ကျန်တဲ့ ကိုးယောက်က နားကန်းနေတာလား ဒါမှမဟုတ် အ နေတာလား။ ရှင်းလားလို့ ငါ မေးနေတယ်လေ" ချန်ရှင်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

"ရှင်းပါတယ်" ကျောက်ဝေ့နှင့် အခြားသူများက နောက်ဆုံးတွင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ကြပေသည်။

"လူစုခွဲ" ချန်ရှင်းသည် သူတို့ကို နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး "ကောင်လေးတို့... မသေစေနဲ့နော်" ဟု ဆိုလေ၏။

ချန်ရှင်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျောက်ဝေ့နှင့် အခြားသူများသည် စတင် ဆွေးနွေးကြလေတော့သည်။

တစ်နေ့နေ့ တစ်ချိန်ချိန်တွင် သူတို့ စစ်မြေပြင်သို့ သွားရောက်ရမည်ကို သူတို့ သိရှိထားကြပေသည်။

သို့သော် ထိုနေ့က ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရောက်ရှိလာမည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။

သို့ရာတွင် သူတို့သည် ဤလက်တွေ့အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာပင် လက်ခံလိုက်ကြလေ၏။

အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျောက်ဝေ့နှင့် အခြားသူများသည် သူတို့၏ သေတမ်းစာများကို ရေးသားရန် စက္ကူနှင့် စုတ်တံများကို ထုတ်ယူလိုက်ကြပေသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ စာရေးစာဖတ် သင်ယူခဲ့ပြီးနောက်တွင်၊ သူတို့သည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်ကကဲ့သို့ စာမတတ်သူများ မဟုတ်တော့ချေ။ သေတမ်းစာရေးခြင်းမှာ သူတို့အတွက် အလွယ်တကူ လုပ်ဆောင်နိုင်သော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်လေ၏။

သို့သော် တဖန် ပြန်တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင်။

သေတမ်းစာဆိုသည်မှာ မိသားစုထံသို့ စကားပါးရန် နည်းလမ်းတစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး၊ အခြေခံအားဖြင့်တော့ သူတို့ထံသို့ စာရေးသားခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း စစ်စခန်းအတွင်း လေ့ကျင့်ရေးကာလတွင် လူများ မကြာခဏ သေဆုံးလေ့ရှိသောကြောင့်၊ ပုံမှန်နေ့စဉ်ဘဝတွင် စာရေးသားခြင်းကို ခွင့်မပြုထားချေ။

အကယ်၍ စစ်သားများက သူတို့၏ မိသားစုများနှင့် မကြာခဏ အဆက်အသွယ် ရှိနေမည်ဆိုပါက သူတို့၏ အာရုံများ လွင့်ပါးသွားမည်မှာ သေချာပြီး၊ သူတို့၏ မိသားစုများက ရုတ်တရက် စာမရတော့ပါက သူတို့ ချစ်ရသူများအတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုမှာ ပိုမို ကြီးမားသွားနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် လူတစ်ဦးက သံမဏိကျားတပ်မတော်သို့ ဝင်ရောက်လာပါက၊ သူတို့အား သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် "သေဆုံးသွားပြီ" ဟု မှတ်ယူထားလေ့ ရှိလေ၏။ အကယ်၍ ခုနစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် သူတို့ အသက်ရှင်နေသေးပါက၊ ယင်းမှာ ခုနစ်နှစ်ကြာပြီးနောက်မှ စဉ်းစားရမည့် ကိစ္စသာ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်ဝေ့နှင့် အခြားသူများ သူတို့၏ စုတ်တံများကို ကောက်ကိုင်လိုက်သောအခါ၊ သူတို့သည် သေတမ်းစာများကို ရေးသားနေကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့၏ မိသားစုများအား မည်သည့်အရာများ ရေးသားရမည်ကို ရုတ်တရက် မသိတော့ဘဲ ဖြစ်သွားကြလေ၏။

"မင်းတို့ ဘာတွေ ရေးနေကြတာလဲ" ကျောက်ဝေ့သည် ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ရွှီယုံရှန်းနှင့် အခြားသူများကို မေးလိုက်ပေသည်။

သို့သော် ရွှီယုံရှန်းနှင့် အခြားသူများကလည်း ခေါင်းခါပြလိုက်ကြလေ၏။

ဟေးတာ့နျူက သက်ပြင်းချကာ "ငါက အခု စာရေးစာဖတ် တတ်နေပြီဆိုတာကို ငါ့မိဘတွေကို သိစေချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ပြောလိုက်လို့လည်း ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ ငါ့မိဘတွေ အဲဒါကို မြင်ရတဲ့အချိန်ဆို ငါက သေနေလောက်ပြီလေ" ဟု ပြောလိုက်ပေသည်။

ယဲ့ယွီကျန်းသည်လည်း သူ၏ စုတ်တံကို ကိုက်ကာ "ပထမဆုံးအကြိမ် သေတမ်းစာ ရေးရတာဆိုတော့ တော်တော်လေး အနေရခက်တယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း မရေးဘဲ နေလို့မှ မရတာ" ဟု ဆိုလေ၏။

"အစ်ကိုကြီးရှောင်... အစ်ကိုကြီးက ဘာတွေ ရေးထားတာလဲ" အစ်ကိုကြီးရှောင်မှာ အချိန်တိုအတွင်း သေတမ်းစာ ရေးပြီးသွားသည်ကို ချွီဝေ့ကျယ် မြင်လိုက်ရသဖြင့် မေးလိုက်ပေသည်။

ရှောင်မိုသည် သူ၏ သေတမ်းစာကို ချိတ်ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် "ကိုယ့်မိသားစုကို ပုံမှန်အားဖြင့် ပြောပြချင်ပေမဲ့ ပြောဖို့ ရှက်နေတဲ့ အရာတွေကို ရေးလိုက်ပါ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီသေတမ်းစာက ငါတို့ သေသွားမှပဲ သူတို့ဆီ ရောက်သွားမှာလေ။ ငါတို့ မိသားစုတွေ ဒါကို မြင်ရတဲ့အချိန်ဆို ငါတို့က မရှိတော့ဘူးဆိုတော့၊ အပြောအဆို ရိုင်းသွားမှာကို မကြောက်ပါနဲ့" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

အစ်ကိုကြီးရှောင်၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း လူတိုင်းသည် သူ၏ စကားများတွင် အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူတို့သည် သူတို့၏ စုတ်တံများကို ဆက်လက်ကိုင်ဆောင်ကာ စကားလုံးတိုင်းကို သေချာစွာ ချိန်ဆ စဉ်းစားနေကြလေ၏။

မကြာမီမှာပင် ကျောက်ဝေ့နှင့် အခြားသူများသည် စတင် ရေးသားကြတော့သည်။

လူတိုင်း သူတို့၏ သေတမ်းစာများကို ရေးသားပြီးစီးသွားသောအခါ၊ ၎င်းတို့ကို "သေဆုံးပြီးနောက် ဂုဏ်သိက္ခာ" ဟု အမည်ရသော သစ်သားအိမ်သို့ ပို့ဆောင်လိုက်ကြပေသည်။

အကယ်၍ ရှောင်မိုနှင့် အခြားသူများ တိုက်ပွဲတွင် ကျဆုံးသွားပါက၊ သူတို့၏ သေတမ်းစာများနှင့်အတူ သူတို့၏ ပင်စင်လစာများကို သူတို့၏ ဆွေမျိုးများထံသို့ ချက်ချင်း ပေးပို့မည် ဖြစ်လေ၏။

အကယ်၍ သူတို့ မသေဆုံးခဲ့ပါက၊ နောက်တစ်ကြိမ် စစ်ထွက်မည့်အချိန်အတွက် နောက်ထပ် သေတမ်းစာတစ်စောင်ကို ထပ်မံရေးသားရမည် ဖြစ်ပေသည်။

သေတမ်းစာများကို အပ်နှံပြီးနောက် လူတိုင်းသည် မည်သည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမျှ မရှိတော့သကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပေါ့ပါးသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သံမဏိကျားတပ်မတော်၏ ပင်စင်လစာမှာ အတော်လေး များပြားလှပြီး သူတို့၏ မိဘများ ဘဝတစ်သက်တာ ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်သွားရန် လုံလောက်ပေသည်။

"ညီအစ်ကိုတို့... သွားကြမယ်၊ သွားကြမယ်၊ မြို့တော်ကို သွားလည်ရအောင်" ဟု ဆုလဲ့က သူတို့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။ "ငါတို့ မြို့တော်မှာ နေလာတာ အတော်ကြာပြီဆိုပေမဲ့၊ အမြဲတမ်း စစ်စခန်းထဲမှာပဲ နေနေရတာဆိုတော့ မြို့ကို တစ်ခါမှတောင် သေချာ မကြည့်ရသေးဘူးလေ"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့မှာ အခု ပိုက်ဆံတချို့ ရှိနေပြီဆိုတော့ မြို့တော်မှာ သွားပြီး ပျော်ပါးသင့်တယ်။ မဟုတ်ရင် သေသွားရင်တောင် အခွင့်အရေး ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"သဘောတူတယ်"

"မင်းတို့ တောသားတွေ" မာကျင်းဖုန်က ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်လေ၏။ "လာကြ၊ ဒီသခင်လေးက မင်းတို့ကို လောကကြီးအကြောင်း ပြပေးမယ်"

အားလုံးက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလာကြပြီး မြို့တော်သို့ သွားရောက်ရန် မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်ဖြစ်နေကာ၊ ထို့နောက်တွင် သူတို့အားလုံးက ရှောင်မိုကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြပေသည်။

"မင်းတို့ အားလုံး ဘာလို့ ငါ့ကို ကြည့်နေကြတာလဲ။ သွားချင်ရင်လည်း သွားကြလေ" ဟု ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေ၏။

"သွားကြမယ် မြို့တော်ကို"

မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် ဝင်ထွက်ခွင့် ကတ်ပြားများကို ရယူလိုက်ပြီး စစ်စခန်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေ၏။

ကျောက်ဝေ့နှင့် အခြားသူများ မြို့တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ၎င်း၏ စည်ကားသိုက်မြိုက်မှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူတို့မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားကြပြီးနောက် သိသိသာသာ စိတ်လှုပ်ရှားလာကြတော့သည်။

"ဟား... ဒီလမ်းမကြီးက ငါ့ဇာတိက လမ်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကျယ်တာပဲ"

"သောက်ကျိုးနည်း တကယ့်ကို စည်ကားတာပဲ၊ လူတွေ အများကြီးပဲ"

"ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ လူတိုင်းက အရမ်းကို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ပုံ ပေါက်နေကြတာ။ ငါတို့က တောကလာတယ်ဆိုတာ သူတို့ သိသွားမလားဟင်"

"ဒီလောက်ကြီးလည်း အဆင့်အတန်းမရှိတဲ့ပုံစံမျိုး မလုပ်စမ်းပါနဲ့။ ငါတို့က သံမဏိကျားတပ်မတော်ကလေ၊ ဒါကြောင့် ငါတို့က မြို့တော်သူ မြို့တော်သား တစ်ဝက်လောက် ဖြစ်နေပြီ၊ ဟုတ်ပြီလား။ တောသားတွေလိုမျိုး ဒီအတိုင်းကြီး ရပ်မနေကြနဲ့" မာကျင်းဖုန်သည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး သူ၏ ညီအစ်ကိုများကို မြို့တော်အတွင်း လှည့်လည်ကြည့်ရှုရန် ဦးဆောင်သွားလေတော့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဟေးတာ့နျူနှင့် အခြားသူများမှာ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်နေကြပြီး၊ မြို့တော်မှ မိန်းကလေးငယ်များပင်လျှင် သူတို့ ဇာတိမှ မိန်းကလေးများထက် အသားအရေ ပိုမို ဖြူဖွေးသည်ဟု ခံစားနေကြရပေသည်။

လီတာ့တန်ကမူ မြို့တော်ရှိ ပေါက်စီခွံများမှာ သူတို့ ဇာတိမှ ပေါက်စီများထက် ပိုမို နုနယ်သိမ်မွေ့စွာ နယ်ထားသည်ဟု ထင်မြင်နေလေ၏။

ရွှီယုံရှန်းကတော့ မြို့တော်ရှိ ပြည့်တန်ဆာအိမ်မှ ကျပန်း မိန်းကလေးတစ်ဦးပင်လျှင် သူ၏ ဇာတိရှိ မည်သည့် မိန်းကလေးထက်မဆို ပိုမို လှပနေသည်ဟု တွေးတောနေမိချေပြီ။

ရွှီယုံရှန်းသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကိုထုကာ ခြေဆောင့်ရင်း၊ အရင်တုန်းက သူတို့ ခရိုင်မြို့လေးမှာ ဘယ်လို ရိုးရိုးအအ သာမန်မိန်းမတွေနဲ့များ အိပ်ခဲ့မိတာလဲ ဟုပင် တွေးတောနေမိလေ၏။

မြို့တော်ရှိ ပြည့်တန်ဆာအိမ်များမှ မိန်းကလေးများမှာ သူ၏ ဇာတိရှိ ပြည့်တန်ဆာအိမ်များမှ မိန်းကလေးများထက် ပိုမို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး၊ လှပကာ၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ပိုလှနေသည် မဟုတ်ပါလော။

ငါတော့ မြို့တော်ကို အရမ်း ချစ်သွားပြီပဲ

ရှောင်မိုကမူ မြို့တော်ရှိ အရာအားလုံးကို ထူးဆန်းမှု၊ ရင်းနှီးမှု နှစ်မျိုးစလုံးဖြင့် ကြည့်ရှုနေကာ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်မျိုးစုံ ဖြစ်ပေါ်နေလေ၏။

သူ မြို့တော်သို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြန်လာခဲ့ပြီးနောက် ယခုဆိုလျှင် နှစ်နှစ်ခွဲခန့်ပင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

မသိမသာဖြင့် ရှောင်မိုသည် ရှောင်အိမ်တော် တည်ရှိရာ အရပ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိလေ၏။

"ညီအစ်ကိုတို့... သေရည်သောက်ပြီး မိန်းမတွေနဲ့ ပျော်ပါးဖို့ ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကို သွားကြမလား။ ငါတို့မှာ အခု ပိုက်ဆံရှိနေပြီလေ၊ ပြီးတော့ အခုတစ်ခေါက်မှ မသွားဖြစ်ရင်၊ နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေး ရချင်မှရတော့မှာ"

ရွှီယုံရှန်းက ပျော်ပါးရန် ပြည့်တန်ဆာအိမ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ရန် အကြံပြုလိုက်ပေသည်။

ဟေးတာ့နျူနှင့် လီတာ့တန်တို့သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သဘောမတူသော်လည်း မငြင်းဆန်ခဲ့ကြပေ။ သူတို့၏ မည်းနက်သော မျက်နှာများတွင် အနည်းငယ် နီမြန်းနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေပြီး မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားနေသလို အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည့်ပုံစံလည်း ပေါက်နေလေ၏။

ရှောင်မို၊ ကျောက်ဝေ့နှင့် အရာရှိသား နှစ်ယောက်မှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာလည်း အပြင်ပန်းတွင် ရှက်ရွံ့နေသော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ သွားချင်နေကြပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့အားလုံးမှာ လူပျိုလေးများသာ ဖြစ်ကြသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

သူတို့သည် စစ်မြေပြင်တွင် လူပျိုများအဖြစ် သေဆုံးသွားရန် ဆန္ဒမရှိကြချေ။

"မင်းတို့ သွားကြလေ၊ ငါတော့ မလိုက်တော့ဘူး" ဟု ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပေသည်။

"အစ်ကိုကြီးရှောင်၊ တကယ် မသွားဘူးလား" ရွှီယုံရှန်းမှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားချေပြီ။

အရင်က အစ်ကိုကြီးရှောင်မှာ ငယ်ရွယ်သေးပြီး အပြည့်အဝ မရင့်ကျက်သေးသဖြင့် သူ နားမလည်ခြင်းမှာ ပုံမှန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ အစ်ကိုကြီးရှောင်မှာ အရွယ်ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ ချင်တိုင်းပြည်၏ ဥပဒေအရဆိုလျှင် အိမ်ထောင်ပြုရန်ပင် အရွယ်ရောက်နေပြီ ဖြစ်လေ၏။

အစ်ကိုကြီးရှောင်က သူတို့လို လူကြီးယောကျ်ားတွေနဲ့ အမြဲတမ်း အတူရှိနေခဲ့လို့ မိန်းမတွေအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ပျောက်သွားတာများလား။

"တကယ် မသွားပါဘူး" ရှောင်မိုက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မင်းတို့ မြန်မြန် ပြီးအောင် လုပ်ဖို့တော့ မှတ်ထားကြဦး။ ငါက မြို့ကို အရင် သွားလည်နှင့်မယ်။ နေဝင်ခါနီးအချိန်အထိ မင်းတို့ အပြင်မရောက်သေးဘူးဆိုရင်တော့၊ မင်းတို့ကို ကုတင်ပေါ်ကနေ ကန်ချပစ်မယ်"

"ဒါက..."

ရှောင်မို၏ ငြင်းဆန်မှုကြောင့် လူတိုင်း အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားကြချေပြီ။

"ကောင်းပြီ၊ သွားချင်ရင်လည်း သွားကြပါ၊ အရမ်းကြီး တွန့်ဆုတ်မနေပါနဲ့"

ရှောင်မိုသည် ဟေးတာ့နျူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလေတော့သည်။

ရှောင်မို ကျန်းတစ်ရာခန့်မျှပင် မရောက်သေးမီမှာပင်၊ သူ၏ အနောက်ဘက်မှ အလျင်အမြန် ပြေးလာသော ခြေသံများကို သဲ့သဲ့မျှ ကြားလိုက်ရလေ၏။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်ပါဦး... အစ်ကိုကြီး..."

ရှောင်မို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရွှီယုံရှန်းနှင့် အခြားသူများ ပြေးလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ရှောင်မိုက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ "မင်းတို့ ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကို မသွားဘူးလား"

ရွှီယုံရှန်းက ပြုံးလျက် ဖြေလိုက်၏။ "ကျွန်တော်တို့ ဝင်သွားပါသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီက မမကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို တောသားတွေဆိုပြီး အထင်သေးတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေတာ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ မသွားသင့်ဘူးလို့ တွေးမိလိုက်တာပါ"

"ငါ... ငါ ထင်တာကတော့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဇနီးသည်တစ်ယောက် ရှာဖို့က ပိုပြီး အရေးကြီးတယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒါကြောင့် ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကိစ္စကို နောက်မှ စဉ်းစားလို့ရပါတယ်" ဟု ဟေးတာ့နျူက ပြောလိုက်ပေသည်။

လီတာ့တန်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ "ငါလည်း အတူတူပဲ" ဟု ထောက်ခံလိုက်လေ၏။

"သူတို့ ဆင်ခြေပေးနေတာကို နားထောင်စမ်းပါဦး..." ချန်ဝမ်သည် သူ၏ နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။ "တကယ်တော့၊ အစ်ကိုကြီး မပါဘဲ သွားရတာ သိပ်ပြီး ပျော်ဖို့ မကောင်းဘူးလို့ ခံစားရလို့ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့တာပါ"

"မင်းတို့ကောင်တွေ..." ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ဆိုလေ၏။ "ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင်လည်း အမဲသားနှပ် သွားစားကြမယ်၊ ဝက်ခြေထောက်နှပ် နည်းနည်းလောက် ကိုက်စားပြီး သေရည် သောက်ကြတာပေါ့။ ငါ သိထားတဲ့ ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင် ရှိတယ်။ ပိုင်ရှင်က ထွက်မပြေးသေးရင်ပေါ့"

"သွားကြမယ်၊ သွားကြမယ် အစ်ကိုကြီး။ အစ်ကိုကြီးပဲ လမ်းပြပါ" ကျောက်ဝေ့နှင့် အခြားသူများက ဝိုင်းဝန်းထောက်ခံလိုက်ကြပေသည်။

မကြာမီမှာပင် ရှောင်မိုသည် ရှောင်အိမ်တော်နှင့် ကပ်လျက်လမ်းရှိ ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ အားလုံးကို ခေါ်ဆောင်သွားလေတော့သည်။

လူတိုင်းက အတူတကွ သေရည်သောက်ကာ အသားများကို စားသုံးနေကြပြီး လမ်းမပေါ်တွင် သွားလာလှုပ်ရှားနေသော လူများကို ကြည့်ရှုရင်း၊ အနာဂတ်တွင် မြို့တော်၌ အိမ်တစ်လုံး သေချာပေါက် ဝယ်မည်၊ ဇနီးတစ်ယောက် ယူမည်၊ ကလေးလေးတစ်ယောက် မွေးပြီး သက်တောင့်သက်သာ ဘဝမျိုးဖြင့် နေထိုင်သွားမည်ဟူသည့် အကြောင်းအရာများကို ဆွေးနွေးနေကြလေ၏။

သူတို့၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း ရှောင်မိုသည် ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးသာ ပြုံးနေခဲ့သော်လည်း၊ အရာအားလုံးကို မှတ်သားထားပြီး လမ်းတစ်လမ်းသာ ခြားသော ရှောင်အိမ်တော်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးကြည့်နေမိပေသည်။

"အစ်ကိုကြီးရှောင် ကျွန်တော် မှတ်မိတာ မမှားဘူးဆိုရင် ဟိုဘက်လမ်းက ရှောင်အိမ်တော် ရှိတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူးလား" မာကျင်းဖုန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။ "အစ်ကိုကြီးရှောင်... အစ်ကိုကြီးက အခုမှ အပြင်ထွက်ခွင့်ရတာလေ၊ ပြီးတော့ မနက်ဖြန် စစ်ထွက်ရတော့မှာ။ အစ်ကိုကြီးရဲ့ အမေကို သွားမတွေ့ဘူးလား"

မာကျင်းဖုန်၏ စကားများကို အခြားသူများကလည်း သဘောတူလိုက်ကြပေသည်။ ရှောင်အိမ်တော်က ဤမျှနီးကပ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့သဖြင့် သူတို့အားလုံးက ရှောင်မိုကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြလေ၏။

"မသွားတော့ဘူး" ရှောင်မိုက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "သံမဏိကျားတပ်မတော်က ခွင့်ပေးတယ်ဆိုတာ အမြဲတမ်း စစ်ထွက်ဖို့အတွက်ပဲလေ။ တကယ်လို့ ငါသာ ပြန်သွားရင် ငါ စစ်ထွက်ရတော့မယ်ဆိုတာ အမေ သေချာပေါက် ရိပ်မိသွားမှာပဲ။ ဘာလို့ သူ့အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ တိုးအောင် သွားလုပ်နေရမှာလဲ"

"..."

"..."

အခြားသူများမှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကြချေပြီ။ အစ်ကိုကြီးရှောင်၏ စကားများမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု သူတို့အားလုံး ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူ့အမေအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ပိုတိုးလာစေဖို့ပဲ ရှိတာမို့လို့၊ ဘာလို့ သွားနေမှာလဲ။

ဒါပေမဲ့ သူသာ မသွားဘူးဆိုရင်၊ သူ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တောင် မြင်ခွင့်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...

"အဲဒီအကြောင်းတွေ ဆက်မပြောကြတော့ဘူး။ လာ... အစ်ကိုကြီး၊ ညီအစ်ကိုတို့၊ သေရည်ခွက် မြှောက်လိုက်ကြစမ်း" ကျောက်ဝေ့သည် သူ၏ သေရည်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်လေ၏။ "ဒီစစ်ပွဲကနေ ငါတို့ သေချာပေါက် အောင်ပွဲခံပြီး ပြန်လာရမယ်"

"ငါတို့ သေချာပေါက် အောင်ပွဲခံပြီး ပြန်လာရမယ်"

လူတိုင်းသည် သူတို့၏ အတွေးများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သေရည်ခွက်များကို မြှောက်ကာ အချင်းချင်း တိုက်လိုက်ကြရာ အတွင်းမှ သေရည်များပင် လှိုင်းထသွားလေတော့သည်။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ သူတို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်မည်လား ဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြချေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှောင်အိမ်တော်၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ အစေခံမလေး ချွေ့ချွေ့သည် ပဉ္စမသခင်မ ကျိုးရူရှီးအား ပြုစုလုပ်ကျွေးနေပေသည်။

ကျိုးရူရှီးသည် ဖိနပ်များကို ရက်လုပ်နေလေ၏။

ရုတ်တရက် ကျိုးရူရှီးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားသိရှိလိုက်ရသကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာတစ်ခုဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်ပေသည်။

"သခင်မ... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်" ချွေ့ချွေ့က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ကျိုးရူရှီးသည် မျက်တောင်များကို ပုတ်ခတ်လုပ်လိုက်သည်။ "ငါ ရုတ်တရက် မိုအာ့ကို သတိရသွားလို့ပါ"

"သခင်မ... သခင်မက သူ့ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားတာမှ မဟုတ်တာ၊ နေ့တိုင်း သခင်လေးကို သတိရနေတာပဲဟာကို..." ချွေ့ချွေ့က သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။ "ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်မ။ သခင်လေးက စစ်စခန်းမှာ အရမ်းကို အဆင်ပြေနေတယ်လို့ ကျွန်မ ကြားတယ်။ ပြီးတော့ ခုနစ်နှစ်မှာ နှစ်နှစ်ခွဲတောင် ကုန်သွားပြီလေ။ နောက်ထပ် လေးနှစ်ခွဲ ကြာရင်၊ သခင်လေးက သံမဏိကျားတပ်မတော်ကနေ ထွက်လို့ရရုံတင်မကဘဲ အရာရှိတောင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

ကျိုးရူရှီးသည် ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ပေါင်ပေါ်ရှိ ဖိနပ်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။ "မိုအာ ပြန်လာတဲ့အချိန်ဆိုရင်၊ သူက လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီပေါ့" "သခင်မ... သခင်လေး ပြန်လာတဲ့အချိန်ဆိုရင်၊ ဖိနပ်ဆိုဒ် ကိစ္စတင် မဟုတ်တော့ဘူးလေ၊ သခင်လေးက အိမ်ထောင်ပြုဖို့တောင် အရွယ်ရောက်နေပြီ"

ချွေ့ချွေ့သည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်လေ၏။

"မင်းသမီးလေးက အရမ်း ကောင်းမယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်"

"မင်းက ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ" ကျိုးရူရှီးသည် သူမ၏ ခေါင်းကို ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်ပေသည်။ "မင်းသမီးလေးက ငါတို့ကောင်လေးကို ဘယ်လိုလုပ် သဘောကျပါ့မလဲ။ ဒါပေမဲ့... တကယ်လို့ အဲဒီအချိန်ရောက်လာရင်တော့၊ မိုအာ့အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ မိသားစုတစ်ခု ရှာပေးရမယ့် အချိန်တန်ပြီပေါ့"

မသိမသာဖြင့် နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်ရှိလာချေပြီ။

မိုးမမှောင်မီလေးတွင် ရှောင်မိုနှင့် အခြားသူများသည် စစ်စခန်းသို့ အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့ကြလေ၏။

နောက်တစ်နေ့ မိုးမလင်းမီတွင် ခရာမှုတ်သံနှင့်အတူ ရှောင်မို မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ သံမဏိကျားတပ်မတော် စစ်ထွက်တော့မည်ကို သိရှိလိုက်ပေသည်။

ရှောင်မိုနှင့် အခြားသူများသည် စစ်စခန်း၏ အလယ်ဗဟိုရှိ အကြီးမားဆုံး လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီသို့ ချက်ချင်း ဦးတည်သွားကြလေ၏။

ထိုအချိန်တွင် အခြားသော သံမဏိကျားတပ်မတော် စစ်သား ထောင်ပေါင်းများစွာလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြချေပြီ။

အားလုံးသည် ဖြောင့်တန်းသော တန်းစီများဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြပြီး ရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်နေကြလေ၏။ လေ့ကျင့်ရေးကွင်း တစ်ခုလုံးတွင် အေးစက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

မကြာမီမှာပင် စစ်သူကြီးတစ်ဦးသည် လူအများ၏ အရှေ့ရှိ မြင့်မားသော စင်မြင့်ထက်သို့ လျှောက်လာခဲ့လေ၏။

သူသည် လူအုပ်ကြီးကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ဩဇာပါသော အသံမှာ စစ်ဆင်ရေး တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေတော့သည်။ "သံမဏိကျားတပ်မတော်

စစ်ထွက်မယ်"