အခန်း (၃၄၃-၃၄၄)

အခန်း (၃၄၃)

ရှောင်အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက်၊ ရှောင်မိုသည် စစ်ရေးဝန်ကြီးဌာနသို့ သွားရောက်သတင်းပို့လေ၏။

စစ်ရေးဝန်ကြီးဌာနသည် ရှောင်မိုအား သူ၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းနှင့် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်တို့ကို မေးမြန်းခဲ့ပေသည်။

ရှောင်မိုသည် ဂူဗိမာန်အဆင့်၏ အစောပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ မှတ်ပုံတင်ရေး တာဝန်ခံအရာရှိသည် မော့ကြည့်လိုက်မိပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း အံ့ဩမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားချေပြီ။

နောက်ဆုံးတွင် စစ်ရေးဝန်ကြီးဌာနက ရှောင်မိုအား တိုကင်ပြားတစ်ခု ပေးအပ်လိုက်ပြီး၊ မြို့တော်၏ မြောက်ဘက်တံခါးရှိ သံမဏိကျားတပ်မတော်စခန်းသို့ သူ့ဘာသာသူ သွားရောက်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် ရှောင်မိုသည် သူ၏ ခရီးပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။

ရှောင်မိုသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းသုံးဆယ်ခန့် ရှည်လျားသော ကျောက်တုံးကြီးနှစ်တုံးနှင့် အထက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော သစ်သားဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ကျောက်တုံးများပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသည်မှာ- "ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်းနှင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို ရှာဖွေသူများ၊ ကျေးဇူးပြု၍ အခြားနေရာသို့ သွားကြပါ" "သေခြင်းတရားကို ကြောက်ရွံ့သူများ၊ ဤတံခါးအတွင်းသို့ မဝင်ကြနှင့်"။

သစ်သားဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင်မူ ချင်တိုင်းပြည်ဘုရင် ကိုယ်တိုင် ရေးသားထားသော သံမဏိကျားတပ်မတော်ဟူသည့် ခွန်အားအပြည့်နှင့် သွက်လက်သော စာလုံးကြီးသုံးလုံးကို ရေးသားထားပေသည်။

ရှောင်မိုသည် သူ၏ အကြည့်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။

ရှောင်မို၏ အမြင်တွင် ထိုနေရာသည် စစ်တပ်တစ်ခုထက် ဧရာမ တောင်စခန်းကြီးတစ်ခုနှင့် ပိုမိုတူညီနေလေ၏။

နေရာအနှံ့အပြားတွင် သစ်သားတဲအိမ်များ တည်ရှိနေပေသည်။

အချို့သော အမျိုးသားများသည် အပေါ်ပိုင်းဗလာကျင်းဖြင့်၊ ကက်တီ တစ်ထောင်ခန့် အလေးချိန်ရှိသော တောင်ပေါ် သံမဏိသစ်သားတုံးကြီးများကို ထမ်းကာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်း ပြေးလွှားနေကြလေ၏။

အချို့ကမူ သူတို့၏ လက်များနှင့် ခြေထောက်များကို သံမည်းများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရပြီး သစ်သားတိုင်များကို လက်သီးများဖြင့် ထိုးနှက်နေကြပေသည်။

အခြားသူများမှာမူ ဧရာမ သံလှောင်အိမ်ကြီးများအတွင်း၌ မိစ္ဆာသားရဲများနှင့် တိုက်ရိုက် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နေကြလေ၏။

သံမဏိကျားတပ်မတော် စခန်းတစ်ခုလုံးသည် သိုင်းကျင့်ကြံသူများ၏ ကြမ်းတမ်းသော သွေးချီစွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေချေပြီ။

အကယ်၍ လေလွင့်တစ္ဆေများ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်များ ရှိနေခဲ့လျှင်ပင်၊ စခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် မဆိုထားနှင့်၊ တံခါးဝ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေလျှင်ပင် ထိုသွေးချီစွမ်းအင်များကြောင့် လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ပေသည်။

ရှောင်မိုသည် စစ်ရေးဝန်ကြီးဌာနမှ ပေးလိုက်သော တိုကင်ပြားကို ကျားပေါက်လေးဟု အမည်ရသော သစ်သားတဲအိမ်အတွင်း၌ တင်ပြလိုက်လေ၏။

သံမဏိကျားတပ်မတော်မှ တာဝန်ခံတစ်ဦးသည် စာပို့ခိုတစ်ကောင်ကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှောင်မိုအား စောင့်ဆိုင်းနေရန် ပြောလိုက်ပေသည်။

မကြာမီမှာပင်၊ ကြံ့ခိုင်သော ကြွက်သားများရှိသည့် လူသန်ကြီးတစ်ဦးသည် တဲအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ဩဇာပါသော အသံဖြင့် "မင်းက အသစ်ရောက်လာတဲ့ ရှောင်မို ဆိုတာလား။ ကျန်းပေမင်းသားရဲ့ ရှောင်အိမ်တော်က တရားမဝင် မွေးထားတဲ့သား ဆိုတာလေ" ဟု မေးလိုက်လေ၏။

"မှန်ပါတယ်" ရှောင်မိုက ပြန်ဖြေလိုက်ပေသည်။

လူသန်ကြီးသည် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်လေ၏။ "ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲကွာ။ သူတို့က ငါ့ဆီကို ဘာလို့ ဒီလို ပျော့ညံ့တဲ့ကောင်ကို လွှတ်လိုက်ရတာလဲ။ သူက စောက်ခြောက်တစ်ယောက်လို ပျော့တိပျော့ဖတ်ပုံ ပေါက်နေတယ်"

ရှောင်မို။ "..."

"ထားလိုက်ပါတော့" လူသန်ကြီးသည် လက်တွေ့အခြေအနေကို လက်ခံလိုက်သည့်အလား ခေါင်းကို ထပ်ကုတ်လိုက်ပြီး ရှောင်မိုအား လေးလေးနက်နက် ကြည့်လိုက်ပေသည်။ "ကောင်လေး... ဒီနေ့ကစပြီး ငါက မင်းရဲ့ နည်းပြဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ငါ့ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ချန် ဖြစ်ပြီး၊ နာမည်က ရှင်း လို့ ခေါ်တယ်။ မင်းက ငါ့ကို ဆရာချန်လို့ပဲ ခေါ်လို့ရတယ်၊ နားလည်လား"

"နားလည်ပါပြီ၊ ဆရာချန်" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

"ကောင်းပြီ၊ သွားကြမယ်။ မင်း နေရမယ့်နေရာကို ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်" ဆရာချန်သည် လှည့်၍ တဲအိမ်အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားရာ ရှောင်မိုလည်း သဘာဝကျကျပင် သူ၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားလေတော့သည်။

"ငါတို့ရဲ့ သံမဏိကျားတပ်မတော်အကြောင်းကို မင်း ကြားဖူးမှာပါ။ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ အကျဉ်းချုံးပြောရရင်... လေ့ကျင့်ရေးမှာ မသေသရွေ့၊ သေတဲ့အထိ ဆက်လေ့ကျင့်နေဖို့ပဲ တကယ်လို့ မင်းက ငါ့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုကြောင့် သေသွားခဲ့ရင်၊ မင်းကိုယ်မင်း ပျော့ညံ့လွန်းတယ်လို့ပဲ အပြစ်တင်ရမယ်၊ နားလည်လား"

ချန်ရှင်းက ရှောင်မိုအား ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရင်း ပြောလိုက်ပေသည်။

"နားလည်ပါပြီ၊ ဆရာချန်"

ချန်ရှင်းသည် သံမဏိကျားတပ်မတော်အတွင်းရှိ ကိစ္စရပ်များကို ရှောင်မိုအား ဆက်လက်ပြောပြနေလေ၏။ "မင်းက ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဂူဗိမာန်အဆင့်ကို ရောက်နေတယ်ဆိုပေမဲ့ အရမ်းကြီး မာနမကြီးနေနဲ့။ ပါရမီရှင်ဆိုတဲ့ ကောင်တွေကို ငါ မြင်ဖူးတာ အများကြီးပဲ။

ကောင်လေး... အချက်တစ်ချက်ကို မှတ်ထား။

အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေကသာ ပါရမီရှင်လို့ ခေါ်ဝေါ်ခံရဖို့ ထိုက်တန်တာ။

သေသွားတဲ့ကောင်ကတော့ အရူးတစ်ယောက်ကလွဲပြီး ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး။

အဲဒီအပြင် ငါတို့ရဲ့ သံမဏိကျားတပ်မတော်မှာ အရေးအကြီးဆုံးက စည်းကမ်းပဲ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အမိန့်တွေကို ချိုးဖောက်တဲ့ ဘယ်လုပ်ရပ်မဆို အရမ်းကို ပြင်းထန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို ခံရလိမ့်မယ်

သံမဏိကျားတပ်မတော်ထဲမှာ ချင်တိုင်းပြည် နေရာအနှံ့အပြားက လူတွေ ပါဝင်တယ်၊ အဲဒီအထဲမှာ မင်းသားတွေ၊ ဝန်ကြီးတွေရဲ့ တရားဝင် သားတွေလည်း အများကြီးပဲ။ မင်းက ကျန်းပေမင်းသားရဲ့သား၊ တရားမဝင်သားဆိုပေမဲ့ သခင်လေးတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ခံရဆဲပဲ၊ မင်းက စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေကြားမှာ မနေခဲ့ရဘူးဆိုရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ လိုလေသေးမရှိ နေခဲ့ရမှာပဲ။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီတော့ကော ဘာဖြစ်လဲ။

သံမဏိကျားတပ်မတော်ထဲမှာ အားလုံးက တန်းတူပဲ။ အဆင့်အတန်း နိမ့်မြင့်ဆိုတာ မရှိဘူး။ အဓိကက မင်းရဲ့ လက်သီးတွေက လုံလောက်အောင် မာကျောရဲ့လား ဆိုတာပဲ။ ငါပြောတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားရဲ့လား"

"ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားပါတယ်"

"အင်း" ချန်ရှင်းသည် ရှောင်မို၏ သဘောထားကို အလွန် ကျေနပ်သွားချေပြီ။

"ငါတို့ ရောက်ပြီ။ ဒါက အခုကစပြီး မင်းနေရမယ့် နေရာပဲ။ အထဲမှာ မင်းနဲ့အတူနေမယ့် နောက်ထပ် ကိုးယောက် ရှိသေးတယ်။ သူတို့အားလုံးက လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက်အတွင်းကမှ ရောက်လာတဲ့ တပ်သားသစ်တွေချည်းပဲ။

မနက်ဖြန် ခရာမှုတ်သံ ကြားတာနဲ့ လေ့ကျင့်ရေး စတင်ပြီ။ မင်းရဲ့ အိပ်ရာကို သေသပ်အောင် လုပ်ထားသင့်တယ်"

နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်မိုသည် မြေကြီးတပ်ခွဲ ဆယ့်နှစ်ဟု အမည်ရသော သစ်သားတဲအိမ်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်လေ၏။

ချန်ရှင်းက အခြားစကားများများ မပြောတော့ဘဲ၊ သံမဏိကျားတပ်မတော်၏ ယူနီဖောင်း၊ အိပ်ရာခင်းနှင့် အခြားသော အသုံးအဆောင်များအပြင်၊ ဝိညာဉ်သစ်ပင်အချို့ ပါဝင်သော သိုလှောင်အိတ် တစ်လုံးကို ရှောင်မိုထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားလေတော့သည်။

ရှောင်မိုသည် တဲအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားရာ အထဲတွင် သူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရပေသည်။ အခြားသူများမှာ လေ့ကျင့်ရေးဆင်းနေကြဆဲဖြစ်ပြီး ပြန်မရောက်သေးခြင်း ဖြစ်နိုင်လေ၏။

ရှောင်မိုသည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို ကုတင်ဘေးရှိ ဗီရိုထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အိပ်ရာကို ခင်းကျင်းလိုက်ပေသည်။

ရှောင်မို ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးစီးသွားချိန်တွင်ပင် ခရာမှုတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာချေပြီ။ ယင်းမှာ နေ့လယ်စာစားချိန်ဖြစ်ပြီး လူတိုင်းကို ခေတ္တမျှ အနားယူခွင့်ပေးခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

မကြာမီမှာပင် တဲအိမ်၏ တံခါးပွင့်လာလေ၏။

ထမင်းဘူးများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူကိုးယောက်သည် တဲအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြပေသည်။

ရှောင်မိုသည် သူ၏ အခန်းဖော် ကိုးယောက်ကို တစ်ချက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်လေ၏။

သူတို့အများစုမှာ သာမန်ပုံစံသာ ရှိကြပေသည်။

သို့သော် ရှေ့ဆုံးမှ ဝင်လာပြီး မျက်နှာတွင် အမာရွတ်ရှိသော သူမှာမူ ရန်စရန် မသင့်တော်သူတစ်ဦးနှင့် တူနေချေပြီ။

သူသည် မိမိထက် သုံးလေးနှစ်ခန့် ကြီးမည်ဟု ရှောင်မို ခန့်မှန်းလိုက်လေ၏။

အခြားသူများအားလုံးသည် သူ၏နောက်မှ ခြေတစ်ဝက်ခန့် ခွာ၍ လိုက်ပါလာကြပြီး အစ်ကိုကြီးတစ်ဦး၏ ထင်ရှားသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေပေသည်။

အခြားသော လူကိုးယောက်မှာလည်း ရှောင်မိုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မှင်တက်သွားကြလေ၏။

"အချောလေး... မင်းက အသစ်ရောက်လာတဲ့ကောင်လား" အမာရွတ်နှင့်လူက ရှောင်မိုကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်ပေသည်။

"မှန်ပါတယ်" ရှောင်မိုက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"မင်းက အသစ်ရောက်လာတာဆိုတော့ ငါက မင်းကို စည်းမျဉ်းတွေ သင်ပေးရလိမ့်မယ်။ အခုကစပြီး ဒီအခန်းထဲမှာ ငါပြောတာက ဥပဒေပဲ၊ ပြီးတော့ မင်းက ငါ့ကို အစ်ကိုကြီးလို့ ခေါ်ရမယ်။

ပြီးတော့ မင်းက နောက်ဆုံးမှ ရောက်လာတာဆိုတော့၊ ငါတို့ ကိုးယောက်စလုံးရဲ့ ဖိနပ်တွေကို မင်းက လျှော်ပေးရမယ်။ ကြားလား"

"ဟက်..." ရှောင်မိုက ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်လေ၏။

"သေနာကောင်... မင်းက ဘာကို ရယ်နေတာလဲ။ မင်းကို ကြားလားလို့ ငါ မေးနေတယ်လေ ငါ့ကို ပြန်ဖြေစမ်း" အမာရွတ်နှင့်လူသည် တံတွေးထွေးချလိုက်ပြီး ရှောင်မိုအား အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

သို့သော် သူ၏ အသံဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရှောင်မို၏ လက်သီးက သူ၏ မျက်လုံးရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာချေပြီ။

သူ၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူက ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်လေ၏။

သို့သော် ရှောင်မို၏ လက်သီးချက်မှာ မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် သူ့အား နှစ်ကျန်းခန့် အကွာအဝေးအထိ လွင့်စင်သွားစေတော့သည်။

အမာရွတ်နှင့်လူ မတ်တတ်ရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ချိန်တွင် ရှောင်မိုသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ခြေချထားပြီး ဖြစ်လေ၏။

တောင်ကြီးတစ်လုံးပမာ ကြီးမားလေးလံသော လက်သီးစွမ်းအင်က အမာရွတ်နှင့်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ဖိချထားသဖြင့် သူ၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများပင် စီးကျလာချေပြီ။

အခြားသူများမှာလည်း အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကြတော့သည်။

ဤမျှ ငယ်ရွယ်ပြီး ပျော့ညံ့ပုံပေါက်သော ဆယ်ကျော်သက်ကောင်လေးက ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေမည်ကို သူတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသလို၊ သူတို့၏ အစ်ကိုကြီးမှာလည်း ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးပင် မရလိုက်ချေ။

"ဒီနေ့ကစပြီး ငါက မြေကြီးတပ်ခွဲ ဆယ့်နှစ်ရဲ့ အစ်ကိုကြီးပဲ။ ငါ့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ ဖိနပ်တွေ အားလုံးကို မင်း လျှော်ဖို့ ချန်ထားခဲ့မယ်။ ကြားလား" ဟု ရှောင်မိုက အေးစက်စက် ပြောလိုက်ပေသည်။

"မင်းလို ကောင်လေးကများ"

"ငါက မင်းကို မေးနေတာလေ၊ ပြန်ဖြေစမ်း" အမာရွတ်နှင့်လူမှာ ခုခံရန် ကြိုးစားနေဆဲပင်။

သို့သော် ရှောင်မိုက အနည်းငယ်မျှ အားထည့်လိုက်သောအခါ၊ သူ၏ အရိုးများပင် ကြေမွသွားတော့မည့်အလား သူ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

"ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားပါတယ် အစ်ကိုကြီး၊ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားပါတယ်" အမာရွတ်နှင့်လူက အလျင်အမြန် တောင်းပန်လိုက်တော့သည်။

စောစောက လက်သီးချက်နှင့် ယခု ခြေဖြင့်ဖိနင်းထားမှုက သူ၏ ခုခံလိုစိတ် အားလုံးကို လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့ချေပြီ။

"ဟေ့ကောင်တွေ၊ ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ" ထိုစဉ်မှာပင် ချန်ရှင်းက တဲအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ရှောင်မိုက ကျောက်ဝေ့၏ ရင်ဘတ်ကို တင်းကျပ်စွာ နင်းထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ သူ့ကို လက်ရည်ယှဉ်ကြည့်နေရုံပါပဲ" ရှောင်မိုသည် သူ၏ ခြေထောက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ လက်ရည်ယှဉ်နေကြတာပါ" ကျောက်ဝေ့ အမည်ရသော အမာရွတ်နှင့်လူက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေ၏။

"လက်ရည်ယှဉ်တယ် ငါ့ကို အရူးလို့ ထင်နေတာလား။ မင်းတို့မှာ ရှင်းစရာ ကိစ္စရှိရင် သိုင်းလေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို သွားပြီး လက်ရည်ယှဉ်ကြ။ အခု မင်းတို့ အားလုံး စစ်စခန်းကို ဆယ်ပတ် ပြေးကြစမ်း မင်းတို့တွေ တိတ်တဆိတ် ရန်ဖြစ်နေတာကို ငါ ထပ်မိရင် မင်းတို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..." ရှောင်မိုနှင့် အခြားသူများက တုံ့ပြန်လိုက်ကြပြီး တဲအိမ်အတွင်းမှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြေးထွက်ကာ စခန်းကို ပတ်၍ ပြေးလွှားနေကြတော့သည်။

ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးနေသော ရှောင်မိုကို ကြည့်ရင်း ချန်ရှင်းသည် သူ၏ မေးစေ့ကို မပွတ်သပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ "ဒီကောင်လေးက သိမ်မွေ့ယဉ်ကျေးပုံ ပေါက်ပေမဲ့၊ သူက ခြင်္သေ့တစ်ကောင်လည်း ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

အခန်း (၃၄၄)

ရှောင်မိုသည် စစ်စခန်းကို အကြိမ်များစွာ ပတ်ပြေးရသည့် ပြစ်ဒဏ်ကို ခံခဲ့ရသော်လည်း။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ အိပ်ဆောင်အတွင်းရှိ ရပ်တည်ချက်ကို ခိုင်မာစေခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်ပေသည်။

သံမဏိကျားတပ်မတော်အတွင်း ကျောက်ဝေ့ကဲ့သို့သော လူတစ်ဦး ရှိနေခြင်းမှာ လုံးဝ ပုံမှန်သာဖြစ်သည်ဟု ရှောင်မို ခံစားရလေ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သံမဏိကျားတပ်မတော်သည် ချင်တိုင်းပြည် နေရာအနှံ့အပြားမှ ရွေးချယ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အပြစ်အနာအဆာကင်းသော နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းနှင့် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပါရမီရှိပါက ရွေးချယ်ခံရရန် အခွင့်အရေး ရှိသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသူများသည် သူ၏အရင် စစ်တပ်သို့ ဆယ်ရက်ခန့် စော၍ ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ ပြောရန်ပင် မလိုတော့ချေ။

ထိုသူများ၏ ရိုင်းစိုင်းသော စရိုက်လက္ခဏာများကို လျော့ပါးသွားစေရန်၊ နောက်ထပ် လေ့ကျင့်ပေးမှုများ လိုအပ်ပေဦးမည်။

ယခုအခါ ရှောင်မိုမှာ မြေကြီးတပ်ခွဲ ဆယ့်နှစ် အိပ်ဆောင်၏ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်လာပြီဖြစ်ရာ၊ ထိုလူအနည်းငယ်မှာ ရှောင်မိုကို တွေ့သည်နှင့် ရိုသေလေးစားမှု အပြည့်ဖြင့် ဆက်ဆံကြလေ၏။

ရှောင်မိုသည် သူတို့ကို မိမိကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ခိုင်းလိုက်ပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ အခန်းဖော်များနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်အောင် လုပ်ရမည် မဟုတ်ပါလော။

ဤလူကိုးယောက်ထဲတွင် သုံးယောက်မှာ လယ်သမား သာမန်ပြည်သူများ၏ သားများဖြစ်ပြီး၊ တစ်ယောက်က လက်သမား၏သား၊ သုံးယောက်က ကုန်သည်များ၏ သားများဖြစ်ကာ၊ တစ်ယောက်၏ ဖခင်မှာ ခရိုင်ဝန်ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်၏ ဖခင်မှာမူ နန်းတွင်းတွင် ရာထူးတစ်ခု ရယူထားသူပင် ဖြစ်လေသည်။

သာမန်ပြည်သူများ၏ သားသမီးများအားလုံးသည် ခရိုင်နှင့် ပြည်နယ်အသီးသီးတွင် လေးနှစ်တစ်ကြိမ် ကျင်းပသော ရွေးချယ်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်မှတစ်ဆင့် သံမဏိကျားတပ်မတော် စခန်းသို့ စေလွှတ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အရာရှိသား နှစ်ယောက်မှာလည်း ရွေးချယ်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့၏ ဖခင်များက သူတို့ကို စာရင်းသွင်းပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထို့နောက်မှ ရွေးချယ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်လေ၏။

"မင်းတို့အားလုံးက ကိုယ့်သဘောဆန္ဒအရ လာကြတာလား" ဟု ရှောင်မိုက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်ပေသည်။

အမှန်တကယ် ပြောရလျှင် ဤသည်မှာ သူ၏ ဘဝပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံများထဲတွင် ပထမဆုံး စစ်တပ်ဘဝဖြစ်ပြီး သူတို့မှာ သူ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များဟု ဆိုနိုင်လေ၏။

သူတို့၏ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံမှုမှာ ဖော်ရွေမှုမရှိခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ အိပ်ဆောင်အတွင်းရှိ လေထုမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"အစ်ကိုကြီးရှောင်... ဒီလို ပျက်စီးနေတဲ့ နေရာမျိုးကို ဘယ်သူကများ ကိုယ့်သဘောဆန္ဒနဲ့ကိုယ် လာချင်မှာလဲ" ဟု ကုန်သည်၏သားဖြစ်သူ ရွှီယုံရှန်းက ပြောလိုက်လေ၏။

"ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက ခရိုင်ထဲမှာ အချမ်းသာဆုံးပဲ၊ လိုချင်တာ မှန်သမျှ အကုန်ရှိတယ်။ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီးက ငယ်သေးတော့ ဒီကိစ္စတွေကို သိပ်ပြီး နားမလည်လောက်ဘူး။ အရင်တုန်းကဆို ကျွန်တော်က ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွေကို နေ့တိုင်း သွားခဲ့တာ၊ တကယ်ကို ပျော်ဖို့ကောင်းတာဗျာ။

ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ပြောရရင် နေ့တိုင်း ပျော်ရွှင်တဲ့ သခင်လေးဘဝနဲ့ နေဖို့ပဲ တွေးခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ၊ ကျွန်တော့်အဖေက ဘယ်နေရာမှာ ဝက်အူပြုတ်နေလဲ မသိဘူး၊ ကျွန်တော့်ကို ဒီကို အတင်းအကျပ် လွှတ်လိုက်တယ်။ တကယ်လို့ ကျွန်တော်သာ မလာရင် ပျော်ပါးဖို့ ပိုက်ဆံပေးမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့၊ အဲဒါက ကျွန်တော့်ကို သတ်နေတာထက်တောင် ပိုဆိုးမနေဘူးလား။ ဒါနဲ့ ကျွန်တော်က ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ"

"ဘယ်သူက မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေလို့လဲ" ဟု ခရိုင်ဝန်၏သားဖြစ်သူ ချွီဝေ့ကျယ် ဆိုသော လူငယ်လေးက ဝင်ပြောလိုက်လေ၏။

"ကျွန်တော့်မှာ သိုင်းပါရမီ နည်းနည်းလေး ရှိရုံပါ၊ လက်သီးသိုင်းပညာ တချို့ကို အပျော်သဘော လေ့ကျင့်ဖို့ပဲ တွေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အဖေက ဒီကို လွှတ်လိုက်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ။ ကျွန်တော်က မသွားဘူးလို့ ပြောပေမဲ့၊ အဖေက ကျွန်တော်သာ မသွားရင် သားအဖြစ်ကနေ စွန့်လွှတ်မယ်လို့ ပြောတယ်။ အစ်ကိုကြီးရှောင်... ကျွန်တော် မလာဘူးလို့ ရွေးချယ်လို့ရမယ် ထင်လို့လား"

"ကျွန်တော်ကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်" ဟေးတာ့နျူ ဟု အမည်ရသော လူငယ်လေးက ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ကျွန်တော့် မိသားစုက လယ်သမားတွေ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က မွေးကတည်းက ခွန်အားကြီးတယ်။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို မွေးရာပါ လယ်သမားလို့ ပြောပေမဲ့၊ ကျွန်တော်က တစ်ဘဝလုံး လယ်မလုပ်ချင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီကို လာခဲ့တာပဲ" ဟု ပြောလိုက်ပေသည်။

"ကျွန်တော်လည်းပဲ" လီတာ့တန် ဟု အမည်ရသော ကောင်လေးက ဝင်ပြောလိုက်လေ၏။

"ကျွန်တော်လည်း တစ်ဘဝလုံး လယ်မလုပ်ချင်လို့ စစ်တပ်ကို ရောက်လာတာပဲ။ ပြီးတော့ သံမဏိကျားတပ်မတော် စခန်းက စာရေးစာဖတ် သင်ပေးတယ်လို့လည်း ကြားတယ်။ နောက်ဆိုရင် အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးတစ်ယောက်တောင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်လေ"

စကားဝိုင်း စတင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခြားသူများကလည်း သူတို့သည် သံမဏိကျားတပ်မတော်သို့ ကိုယ့်သဘောဆန္ဒအလျောက် လာခဲ့ခြင်း ဟုတ်၊ မဟုတ်နှင့် ဟုတ်ပါက သူတို့၏ အကြောင်းပြချက်များမှာ အဘယ်အရာဖြစ်ကြောင်း အသီးသီး ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလာကြလေ၏။

"အစ်ကို အမာရွတ်ကရော၊ ဘာလို့ သံမဏိကျားတပ်မတော်ကို လာခဲ့တာလဲ" ရှောင်မိုသည် မြေကြီးတပ်ခွဲ ဆယ့်နှစ်၏ ယခင် အစ်ကိုကြီးဖြစ်ခဲ့သူအား ကြည့်ကာ မေးလိုက်ပေသည်။

"အစ်ကိုကြီးရှောင်... ကျွန်တော့်ကို မနောက်ပါနဲ့ဗျာ" ကျောက်ဝေ့က ပြုံးလျက် ဆိုလေ၏။ ရှောင်မိုသည် သူတို့အားလုံးထဲတွင် အငယ်ဆုံးဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် ကျောက်ဝေ့အပါအဝင် သူတို့အားလုံးကို အပြီးအပိုင် အနိုင်ယူထားပြီးဖြစ်လေသည်။

"ကျွန်တော့်အဘိုးကြီးက ဝက်သားသည်တစ်ယောက်ပါ။ အိမ်မှာတုန်းကဆို ကျွန်တော်က အလုပ်မလုပ်ဘဲ လေလွင့်နေတာ၊ တစ်နေ့လုံး မကောင်းတဲ့ကောင်တွေနဲ့ ပေါင်းပြီး အချိန်ဖြုန်းနေတာ။ ကျွန်တော် အဲဒီလို ဖြစ်နေတာကို အဘိုးကြီးက မခံစားနိုင်လို့ ဒီကို လွှတ်လိုက်တာပဲ။ အစတုန်းကတော့ ကျွန်တော် တကယ်ကို မလာချင်ခဲ့ဘူး။ အဘိုးကြီးနဲ့တောင် ရန်ဖြစ်လိုက်သေးတယ်၊ သူ ကျွန်တော့်ကို မရိုက်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ မတော်တဆ ခြေထောက်ကျိုးသွားခဲ့တယ်။

အဲဒီတုန်းက အဘိုးကြီးကို ပြုစုပေးနေရင်းနဲ့ နေ့တိုင်း ဒီလိုပဲ ဘဝကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးနေတာက သိပ်ပြီး အဆင်မပြေဘူးလို့ ရုတ်တရက် တွေးမိလိုက်တယ်။ အကယ်၍ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေမယ်ဆိုရင်၊ ကျွန်တော်က အဘိုးကြီးနဲ့အတူ ဝက်သတ်တဲ့အလုပ်ကိုပဲ လုပ်ရတော့မယ် ဒါမှမဟုတ် မြို့ထဲက ဂိုဏ်းတစ်ခုခုထဲ ဝင်ပြီး ဆက်ကြေးကောက်တာမျိုးတွေ လုပ်ရတော့မှာလေ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနှစ်ခုစလုံးကို ကျွန်တော် မလုပ်ချင်ခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် သံမဏိကျားတပ်မတော်ကို လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အကယ်၍ ကျွန်တော်သာ အသက်ရှင်လျက် အိမ်ပြန်နိုင်ခဲ့ပြီး စစ်တပ်အရာရှိငယ်လေး တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် အဘိုးကြီးအတွက် မျက်နှာပန်း လှသွားမှာပဲလို့ တွေးမိလို့ပါ"

သူတို့၏ ရှင်းပြချက်များကို နားထောင်ပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် မည်သို့မျှ မှတ်ချက်မပေးဘဲ ခေါင်းသာ ညိတ်ပြလိုက်လေ၏။

"အစ်ကိုကြီးရှောင်၊ အစ်ကိုကြီးကရော ဘယ်လိုလဲ။ အစ်ကိုကြီးက အရမ်းစွမ်းပြီး ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဂူဗိမာန်အဆင့်ကို ရောက်နေတာလေ။ အနာဂတ်မှာ ဘယ်ဂိုဏ်းကိုပဲသွားသွား အစ်ကိုကြီးက ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်။ ဘာလို့ ဒီနေရာကို လာခဲ့တာလဲ" အမာရွတ်နှင့်လူ ကျောက်ဝေ့က နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်ပေသည်။

သူ၏အမြင်တွင် သံမဏိကျားတပ်မတော်သည် သေချာပေါက် ရွေးချယ်မှုကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ အခြားသော ဂိုဏ်းအချို့သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းကလည်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော အခွင့်အလမ်းများကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး အသက်အန္တရာယ်ရှိနိုင်လောက်သည့် ဤမျှ ကြီးမားသော အန္တရာယ်မျိုးလည်း မရှိနိုင်ချေ။

"ဟီးဟီးဟီး၊ ငါ့အကြောင်းကို ပြောရရင်တော့၊ ငါက ရှောင်အိမ်တော်က လာတာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါက တရားမဝင်မွေးထားတဲ့ သားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်တယ်" ရှောင်မိုက ပွင့်လင်းစွာ ပြောလိုက်လေ၏။ "ငါလည်း ဘာလို့ သံမဏိကျားတပ်မတော်ကို ရွေးချယ်ခံရလဲ ဆိုတာကိုတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကို ရောက်နေပြီလေ၊ ပြီးတော့ သံမဏိကျားတပ်မတော်ကလည်း တကယ်ကို မဆိုးပါဘူး၊ ငါနဲ့ အတော်လေး ကိုက်ညီပါတယ်"

"ရှောင်အိမ်တော်၊ အဲဒါက ကျန်းပေမင်းသားရဲ့ ရှောင်အိမ်တော်လား" ယဲ့ယွီကျန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်ပေသည်။ "ကျွန်တော်လည်း ကြားဖူးတယ်။ ကျန်းပေမင်းသားရဲ့ နှင်းနင်းနဂါးစီးသူရဲတပ်ဖွဲ့က တကယ်ကို နာမည်ကြီးလွန်းတယ်"

"ဘယ်သူက မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေလို့လဲ။ နှင်းနင်းနဂါးစီးသူရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှု အခက်အခဲက သံမဏိကျားတပ်မတော်ထက် လုံးဝ မနိမ့်ကျဘူးလို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးတယ်" လူတိုင်းက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလာကြလေ၏။

"ဟင်... ထူးဆန်းလိုက်တာ။ အစ်ကိုကြီးရှောင်... ဒါဆို အစ်ကိုကြီးက ဘာလို့ နှင်းနင်းနဂါးစီးသူရဲတပ်ဖွဲ့ကို မသွားတာလဲ" ယဲ့ယွီကျန်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်ပေသည်။

" နှင်းနင်းနဂါးစီးသူရဲတပ်ဖွဲ့က ကောင်းပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးရှောင်အတွက် ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ" အမာရွတ်နှင့်လူ ကျောက်ဝေ့က ယဲ့ယွီကျန်း၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး "အစ်ကိုကြီးအတွက်က ဒီမှာနေတာ ပိုပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးမှု ရှိတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ နှင်းနင်းနဂါးစီးသူရဲတပ်ဖွဲ့ကို သွားပြီး အိမ်တော်တစ်ခုတည်းက သခင်လေးတွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်မှုကို ခံနေမှာလဲ"

ယဲ့ယွီကျန်းသည် သူ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေ၏။ "တကယ်ကို မတရားဘူး။ ရှောင်အိမ်တော်ရဲ့ တရားဝင်သားက အစ်ကိုကြီးရှောင်လောက်တောင် ပါရမီရှိချင်မှ ရှိမှာ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ခံကောင်းနေတဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုတည်းနဲ့ အစ်ကိုကြီးရှောင်ကို တွန်းထုတ်နိုင်တယ်"

" စကားပြောနေတုန်းပဲလား" ကျောက်ဝေ့သည် သူ၏ လက်ဖဝါးကို မြှောက်လိုက်ပေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ထားလိုက်ပါတော့" ရှောင်မိုသည် လက်ကာပြကာ ပြုံးလျက် အစ်ကိုကြီးတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်ကို ဖမ်းလိုက်ပြီး "ပြောလို့မရတဲ့ ကိစ္စ ဘာရှိမှာလဲ။ ငါတို့က ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် သေချာလုပ်ဖို့ပဲ လိုတယ်၊ တခြားသူတွေအတွက် သွားပြီး စိတ်ပူမနေနဲ့။ နားလည်လား" ဟု ပြောလိုက်လေ၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုကြီး" အားလုံးက တစ်သံတည်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ကြပေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ အိပ်ကြတော့။ မနက်ဖြန် လေ့ကျင့်ရေးအတွက် စောစောထရဦးမယ်" ရှောင်မိုက ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုကြီး" အားလုံးသည် မိမိတို့၏ ကုတင်များဆီသို့ အသီးသီး ပြန်သွားကြပြီး ဖယောင်းတိုင်ကို မှုတ်ပိတ်လိုက်ရာ တောက်ပသော လရောင်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာပြီး လူတိုင်း၏ မျက်နှာများပေါ်သို့ ဖြာကျနေလေ၏။

ရိုးရှင်းသော စစ်တပ်ဘဝနှင့် တစ်နေ့တာလုံး၏ လေ့ကျင့်မှုများကြောင့် သူတို့အားလုံးမှာ ခေါင်းချသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အိပ်မောကျသွားကြတော့သည်။

သို့သော် ရှောင်မိုကမူ ထိုမျှလောက် မမြန်ဆန်ခဲ့ချေ။ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း ရှောင်မိုသည် အစပိုင်းတွင် သူတို့နှင့် အနည်းငယ် ပွတ်တိုက်မှုများ ရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ ပြဿနာကြီးတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း၊ အမှန်တကယ်တော့ သူတို့၏ စိတ်သဘောထားမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်ကြောင်း တွေးတောနေမိလေ၏။

ခုနစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် လူတိုင်း လမ်းခွဲကြမည့်အချိန်တွင်၊ တစ်ယောက်ချင်းစီသည် အဓိကတပ်မတော်သို့ ဝင်ရောက်ကြမည် သို့မဟုတ် နန်းတွင်းတွင် အရာရှိများ ဖြစ်လာကြမည်ဖြစ်ရာ သူတို့သည် အဆက်အသွယ်တစ်ခုအနေဖြင့်လည်း အသုံးဝင်နိုင်ပေသည်။

သေချာသည်မှာ အရေးအကြီးဆုံးအချက်ကတော့... သူကိုယ်တိုင်အပါအဝင် အားလုံးသည် ထိုအချိန်အထိ အသက်ရှင်နေနိုင်ရန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ခရာမှုတ်သံနှင့်အတူ အားလုံးသည် လေးကြိုးမှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားများပမာ ကုတင်များပေါ်မှ လွင့်စင်ထွက်လာကြချေပြီ။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဆရာချန်က မြေကြီးတပ်ခွဲ ဆယ့်နှစ် စစ်စခန်းအပြင်ဘက်မှ "သုံးဆယ်၊ နှစ်ဆယ့်ကိုး၊ နှစ်ဆယ့်ရှစ်၊ နှစ်ဆယ့်ခုနစ်..." ဟု အော်ဟစ်ရေတွက်နေသံကို ရှောင်မို ကြားလိုက်ရလေ၏။

ဆရာချန်၏ ရေတွက်သံများကြားတွင် အားလုံးမှာ အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ရန်၊ သွားတိုက်ရန်၊ မျက်နှာသစ်ရန် ကပျာကယာ လုပ်ဆောင်ကြပြီးနောက် စစ်စခန်းအတွင်းမှ ပြေးထွက်သွားကြတော့သည်။

"မင်းတို့ ကောင်စုတ်လေးတွေ... မင်းတို့အားလုံး ရောက်လာဖို့အတွက် နောက်ဆုံးကနေ ရေတွက်တဲ့ ငါးဂဏန်းအထိတောင် အချိန်ယူခဲ့ရတယ်။ ငါ့ရဲ့ အသက်ကိုးဆယ်အဖွားကတောင် မင်းတို့ထက် ပိုသွက်လက်ပြီး ပိုမြန်ဦးမယ်" ဆရာချန်က သူတို့ကို လှောင်ပြောင်လိုက်ပေသည်။

"ကဲ... အခု လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို အရင်ဆုံး အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ပတ်ပြေးကြ"

"ဆရာချန်... အကြိမ်အနည်းငယ်ဆိုတာ ဘယ်နှစ်ကြိမ်လဲဟင်" ကျန်းချီက မေးလိုက်လေ၏။

"မေးခွန်းကောင်းပဲ" ဆရာချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "စဉ်းစားကြည့်ရအောင်။ နေမထွက်သေးတာဆိုတော့ မောင်းနာရီ (နံနက် ၅ နာရီမှ ၇ နာရီအတွင်း) ကုန်တဲ့အထိ ပြေးကြစမ်း" ဟု ဆိုလေသည်။

အားလုံးမှာ။ "..."

"သေချာ မကြားလိုက်ဘူးလား။ မြန်မြန်ပြေးကြစမ်း အကန်ခံချင်နေကြတာလား" ဆရာချန်သည် သူတို့ကို ကန်တော့မည့် ဟန်ပြင်လိုက်လေ၏။