အခန်း (၃၄၅-၃၄၆)

အခန်း (၃၄၅)

ရှောင်မိုသည် အလျင်အမြန်ပင် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားရာ အခြားသူများလည်း သဘာဝကျကျပင် သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါပြေးလွှားကြလေ၏။

ချန်နာရီ (နံနက် ၇ နာရီမှ ၉ နာရီအတွင်း) အထိ ပြေးလွှားပြီးချိန်တွင် ရှောင်မိုမှလွဲ၍ အခြားသူများအားလုံးမှာ ချွေးများ ရွှဲရွှဲစိုနေကြချေပြီ။

နံ့သာတိုင်တစ်တိုင်စာ လောင်ကျွမ်းချိန်မျှပင် မရှိသော အနားယူချိန်ပြီးနောက်၊ ရှောင်မိုနှင့် အခြားသူများသည် အလေးများတပ်ဆင်၍ မြင်းစီးဟန်ကျင့်ခြင်း၊ အလေးများတပ်ဆင်၍ ခြေလှမ်းကျင့်ခြင်း စသည့် အခြေခံ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်မှုများကို စတင်ခဲ့ကြပေသည်။

ရှောင်မို၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ မြင့်မားလွန်းသဖြင့် သူ့အတွက် အထူးအစီအစဉ်များ လိုအပ်လေ၏။ ထို့ကြောင့် ရှောင်မို၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသော အလေးများအားလုံးမှာ အထူးသံမည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုသံမည်းများတွင် ရှောင်မို၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ချိတ်ပိတ်ထားနိုင်စွမ်းပင် ရှိလေသည်။

နေ့လယ် ၁၂ နာရီတိတိ အချိန်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ နောက်ဆုံးတွင်တော့ အနားယူရန်နှင့် နေ့လယ်စာစားရန် တစ်နာရီ အချိန်ရရှိခဲ့ချေပြီ။

ကျောက်ဝေ့နှင့် အခြားသူများ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ရှောင်မိုသည် သံမဏိကျားတပ်မတော်၏ စားဖိုဆောင်သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။

ဤစားဖိုဆောင်မှာ အလွန်တရာ ကြီးမားကျယ်ဝန်းပြီး၊ မိစ္ဆာသားရဲများ၏ အသားများနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် သက်စောင့်စွမ်းအင်များကို ဖြည့်တင်းပေးနိုင်သော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။ မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အပေါ် မူတည်၍ မတူညီသော အဆင့်အတန်းရှိသည့် အစားအစာများကို ရယူနိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ အဆင့်အတန်းအတွင်း အကန့်အသတ်မရှိ စားသုံးနိုင်လေ၏။ ယင်းတွင် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအတွက် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များလည်း ပါဝင်ပြီး ၎င်းတို့ကိုလည်း အခမဲ့နှင့် အကန့်အသတ်မရှိ ရယူနိုင်ပေသည်။

သေချာသည်မှာ အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးဆိုလျှင်လွဲ၍ မည်သူကမျှ အဆက်မပြတ် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်နေမည့် အရူးမျိုးတော့ ရှိမည်မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ပြောရမည်ဆိုလျှင် သိုင်းပညာရှင်များအတွက် အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သော အာဟာရဖြည့်တင်းခြင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းဟူသည့် ကဏ္ဍနှစ်ရပ်တွင် ချင်တိုင်းပြည်သည် အမှန်တကယ်ပင် တွန့်တိုကပ်စေးနှဲခြင်း သို့မဟုတ် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်လုပ်ခြင်းမျိုး လုံးဝမရှိဘဲ အလွန်တရာ ရက်ရောသည်ဟုပင် ဆိုနိုင်ပေသည်။

နေ့လယ်စာ စားသောက်ပြီးနောက် ရှောင်မိုနှင့် အခြားသူများသည် ရေတစ်ပုံးခပ်ကာ ရေချိုးသန့်စင်လိုက်ကြပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ တစ်ရေးတစ်မော အိပ်စက်လိုက်ကြလေ၏။

သို့သော် သူတို့ အိပ်ပျော်သွားသည်မှာ သိပ်မကြာသေးခင်မှာပင် ခရာမှုတ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေ့ကျင့်ရေးကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရတော့သည်။

တပ်သားသစ်များအနေဖြင့် လေ့ကျင့်မှုအားလုံးမှာ အခြေခံကျွမ်းကျင်မှုများကိုသာ အဓိကထား လုပ်ဆောင်ရပေသည်။ ရှောင်မို၏ အခြေခံကျွမ်းကျင်မှုများမှာ အလွန် ခိုင်မာနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူသည် အခြားသူများနှင့်အတူ ဆက်လက်၍ လေ့ကျင့်နေရဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

ရှောင်မိုသည် ဤအချက်ကို သိပ်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ လက်ရှိ လေ့ကျင့်မှုများမှာ အထူးသံမည်းမျိုးစုံဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားသောကြောင့် အတော်လေး ပြင်းထန်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပေတည်း။ ထို့အပြင် သံမဏိကျားတပ်မတော်၏ ခြေလှမ်းနှင့် ကိုယ်ဟန်လှုပ်ရှားမှု အချို့မှာ အမှန်တကယ်ပင် အသုံးဝင်လှပြီး၊ သူ၏ လေ့ကျင့်မှုများနှင့် ယှဉ်တွဲလေ့လာနိုင်ပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ လောကတွင် သိုင်းပညာဂိုဏ်းတစ်ခုတည်း ရှိနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သိုင်းပညာတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် အားသာချက်များ ရှိကြသည် မဟုတ်ပါလော။

ထို့အပြင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ အခုလုပ်နေသမျှ အရာအားလုံးက နတ်ဘုရားသတ်လှံ သိုင်းပညာကို မေ့ပစ်နိုင်ရန် ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

တစ်နေ့တာ၏ လေ့ကျင့်မှုများ ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် ယိုနာရီ (ညနေ ၅ နာရီမှ ၇ နာရီအတွင်း) ၏ အလယ်သို့ပင် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်လေ၏။ စာမတတ်သူများသည် စာသွားသင်ရမည်ဖြစ်ပြီး စာတတ်သူများမှာမူ စစ်ရေးနည်းဗျူဟာ အတန်းများသို့ တက်ရောက်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။ ယင်းမှာ ဟိုင်နာရီ (ည ၉ နာရီမှ ၁၁ နာရီအတွင်း) အထိ ကြာမြင့်လေ၏။

ရှောင်မိုနှင့် အခြားသူများမှာ သူတို့၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ခွန်အားများကုန်ခန်းသွားခဲ့ကြပြီး အလျင်အမြန် ရေအေးဖြင့် ချိုးလိုက်ကာ ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲလိုက်ကြတော့သည်။ ထို့နောက် နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် နိုးလာသောအခါ တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ လေ့ကျင့်ရေးများကသာ စောင့်ကြိုနေလေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချင်တိုင်းပြည် နန်းတော်အတွင်း၌ ချင်စီယောင်သည် စာကြည့်ဆောင်၏ တံခါးကို ဒေါသတကြီး တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ် အပြည့်ရှိနေသော ကြက်မလေးတစ်ကောင်ပမာ သူမ၏ ခမည်းတော်ဆီသို့ လျှောက်သွားလေတော့သည်။

"ခမည်းတော် ခမည်းတော် လိမ်တယ်" ချင်စီယောင်က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို ဆူပုတ်ကာ ခမည်းတော်အား အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

အသနားခံစာများကို ဖတ်ရှုစစ်ဆေးနေဆဲဖြစ်သော ချင်တိုင်းပြည်ဘုရင်သည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သမီးတော်အား ပြုံးလျက် ဆိုလေ၏။ "ကိုယ်တော့်ရဲ့ သမီးတော်ကို ဘယ်သူကများ လိမ်ရဲလို့လဲ။ ခမည်းတော်က သူ့ကို ဖမ်းပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးလိုက်မယ်"

"ခမည်းတော် ခမည်းတော်ပဲ လိမ်တာလေ" ချင်စီယောင်သည် ခမည်းတော်၏ အနီးသို့ ပြေးသွားပြီး သူမ၏ လက်သီးငယ်လေးများဖြင့် ခမည်းတော်၏ ပခုံးများကို အဆက်မပြတ် ထုရိုက်နေတော့သည်။

"ဟင်... ဟုတ်လို့လား" ချင်တိုင်းပြည်ဘုရင်က မသိချင်ယောင်ဆောင်လိုက်ပြီး "ဒါဆိုရင်တော့ ခမည်းတော်က အရမ်းကို မတရားခံရတာပဲ။ ခမည်းတော်က စီယောင်ကို သိပ်ချစ်လွန်းလို့ တခြားကိစ္စတွေအတွက်တောင် အချိန်မရှိတာ၊ စီယောင်ကို ဘယ်လိုလုပ် လိမ်ရက်မှာလဲ" ဟု ပြောလိုက်လေ၏။

"လိမ်တာပေါ့ ခမည်းတော် သေချာပေါက် လိမ်ခဲ့တာပဲ" ချင်စီယောင်က သူမ၏ ပန်းရောင်သမ်းနေသော ပါးပြင်လေးများကို ဖောင်းကားလိုက်ပေသည်။ "ခမည်းတော်က ရှောင်မိုကို နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်အဖြစ် ခန့်ထားပေးမယ်လို့ သမီးတော်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကတိပေးခဲ့တာလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ သမီးတော် ကြားလိုက်ရတဲ့ သတင်းက ရှောင်မိုက နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော် ဖြစ်မလာတဲ့အပြင် သံမဏိကျားတပ်မတော်ကိုတောင် ရောက်သွားတယ်တဲ့။ ခမည်းတော် လိမ်တာပဲ"

"ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ခမည်းတော်က သမီးတော်ကို တကယ် မလိမ်ခဲ့ပါဘူးကွယ်" ချင်တိုင်းပြည်ဘုရင်က သူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ဆင်ခြေကို ရွတ်ဆိုလိုက်လေ၏။

"ခမည်းတော်ကို အရင်ဆုံး စဉ်းစားခွင့်ပြုဖို့၊ ပြီးတော့ နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော် စာရင်းကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီး နေရာလွတ်ရှိရင် ရှောင်မိုကို နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်အဖြစ် သေချာပေါက် စီစဉ်ပေးမယ်လို့ ခမည်းတော်က စီယောင်ကို ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုမှ မတတ်နိုင်ဘူးကွယ်၊ လောလောဆယ် နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့က လူပြည့်နေတယ်လေ"

"ဒါ့အပြင် နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေ အားလုံးနီးပါးက သံမဏိကျားတပ်မတော်ကနေ ရွေးချယ်ခံရတဲ့သူတွေချည်းပဲ။ သမီးတော် စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ အကယ်၍ ခမည်းတော်ကသာ ရှောင်မိုကို နောက်ပေါက်ကနေ နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်အဖြစ် ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်ရင် သူက တခြားသူတွေရဲ့ ဖယ်ကျဉ်တာကို သေချာပေါက် ခံရမှာပဲ။ အဲဒီအခါကျရင် ရှောင်မိုက နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့မှာ အရမ်းကို နေရခက်သွားလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ဒီကောင်လေး ရှောင်မိုက သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အရမ်း အလေးထားတယ်ဆိုတာကို ခမည်းတော် မြင်ပါတယ်။ သမီးတော်ပဲ စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ သူက သမီးတော်ရဲ့ အဆက်အသွယ်နဲ့ နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော် ဖြစ်လာတယ်ဆိုတာကို သူ သိသွားရင် သူ တကယ်ပဲ ဆက်နေချင်ပါ့မလား"

"ဒါက..." ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်သို့ ယခုလေးတင် ရောက်ရှိလာသော မိန်းကလေးငယ်မှာ သူမ၏ ခမည်းတော်၏ စကားများကြောင့် မှင်တက်သွားချေပြီ။ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ဟု သူမ အမြဲတမ်း ခံစားနေရသော်လည်း ခမည်းတော် ပြောသည့်စကားများမှာ အတော်လေး အဓိပ္ပာယ်ရှိနေပုံ ပေါက်လေ၏။

"သမီးတော် ဂရုမစိုက်ဘူး" ချင်စီယောင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆက်လက်၍ အကြောင်းပြချက်မဲ့ ဂျီကျနေတော့သည်။ "ခမည်းတော်က သူ့ကို နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်အဖြစ် မစီစဉ်ပေးရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒါပေမဲ့ သံမဏိကျားတပ်မတော်ဆိုတဲ့ အဲဒီလိုနေရာမျိုးက... အစ်မဟွာရှန်း ပြောပြတာ ကြားဖူးတယ်၊ အဲဒီကိုသွားတဲ့ လူဆယ်ယောက်မှာ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်တဲ့သူ သိပ်မရှိဘူးတဲ့"

"အဲဒီလောက်လည်း မဆိုးပါဘူးကွယ်။ ခမည်းတော်က ရှောင်မိုကို အရမ်း အထင်ကြီးပါတယ်။ ပြီးတော့ သမီးတော်... သံမဏိကျားတပ်မတော်ကို သွားဖို့ဆိုတာ မိဘတွေနဲ့ ကာယကံရှင်ကိုယ်တိုင်က လက်မှတ်ထိုးပြီး တံဆိပ်တုံး နှိပ်ပေးဖို့ လိုအပ်တယ်လေ။ ရှောင်မိုကိုယ်တိုင်က သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်မှုရှိလို့ သွားတာပါ၊ ဒါကြောင့် သမီးတော် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး" ချင်တိုင်းပြည်ဘုရင်က သမီးတော်၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပေသည်။

"ခုနစ်နှစ်ကြာလို့ ရှောင်မို သံမဏိကျားတပ်မတော်ကနေ ထွက်လာတဲ့အခါ၊ ခမည်းတော်က သူ့ကို နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်အဖြစ် ခန့်ထားပေးရုံသာမက ကြီးမားတဲ့ ဆုလာဘ်တစ်ခုကိုတောင် ပေးဦးမယ်လို့ သမီးတော်ကို ခမည်းတော် အာမခံပါတယ်။ ဘယ်လိုလဲ"

"ဟွန်း... သမီးတော် မယုံပါဘူး။ အစ်မဟွာရှန်း ပြောတာ မှန်တယ်၊ ခမည်းတော်က လေလုံးမိုးလုံး ထုတ်ရတာ အတော်ဆုံးပဲ။ သမီးတော် ခမည်းတော်ကို ဘယ်တော့မှ စကားမပြောတော့ဘူး" ပြောပြီးနောက် ချင်စီယောင်သည် သူမ၏ စကတ်ငယ်လေးကို ဆွဲကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

"ဒီမြေပဲလေးက... ငါ့သမီးကို ဘာလို့ ကောင်းတာတွေ မသင်ပေးဘဲ အမြဲတမ်း မကောင်းတာတွေချည်း သင်ပေးနေရတာလဲ" ချင်စီယောင် စာကြည့်ဆောင်အတွင်းမှ ထွက်သွားပြီးနောက်၊ ချင်တိုင်းပြည်ဘုရင်က သက်ပြင်းချကာ မတတ်နိုင်သည့်အဆုံး ရေရွတ်လိုက်ပေသည်။

"ဒါပေမဲ့ သမီးတော်... ဒီတစ်ခါတော့ ခမည်းတော် သမီးတော်ကို မလိမ်ခဲ့ပါဘူးကွယ်" ချင်တိုင်းပြည်ဘုရင်သည် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွတ်သွားလေ၏။ "ခုနစ်နှစ်ကြာလို့ ရှောင်မိုက သံမဏိကျားတပ်မတော်ကနေ ထွက်လာတဲ့အခါ၊ သူ့ကို လောကမှာ အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်တစ်ခု သေချာပေါက် ပေးမှာပါ"

"ခမည်းတော်က အဆိုးဆုံးပဲ ခမည်းတော်က အဆိုးဆုံးပဲ" "လူလိမ်ကြီး လူလိမ်ကြီး" သူမ၏ အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ချင်စီယောင်သည် သူမ၏ ခေါင်းအုံးများကို ဒေါသတကြီးဖြင့် ပစ်ပေါက်နေလေ၏။ ပစ်ပေါက်နေရင်းနှင့်ပင် ချင်စီယောင်သည် ဘဲတစ်ကောင်ပမာ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး စောင်ကို အားပါးတရ ကိုက်ကာ ခိုင်မာပြတ်သားသော မျက်ဝန်းများဖြင့် "ငါ့ကို သွားခွင့်မပြုရင် ငါ့ဘာသာငါ သွားမယ်" ဟု ပြောလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၃၄၆)

အစီအစဉ်ကို ချမှတ်ပြီးနောက်တွင် ချင်စီယောင်သည် ချက်ချင်းပင် လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်လေတော့သည်။

ချင်စီယောင်၏ တိုတောင်းလှသော ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် နန်းတော်တွင်းမှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်မှာ တစ်ကြိမ်သာ ရှိခဲ့ဖူးလေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ကျရှုံးသွားခဲ့ရသည် ဆိုသော်ငြားလည်း

ချင်စီယောင်၏ အမြင်တွင်မူ ထိုစဉ်က သူမ ထွက်ပြေးရန် ကျရှုံးခဲ့ရခြင်းမှာ လုံးဝကို ကံဆိုးသွားခဲ့သောကြောင့်သာဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည် ညံ့ဖျင်းမှုကြောင့် လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင်အကြိမ် သူမ ထွက်ပြေးစဉ်က၊ လမ်းလျှောက်ထွက်လာသော မယ်တော်ဖြစ်သူနှင့် အမှတ်မထင် ပက်ပင်းတိုးသွားခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်လေ၏။ ယင်းမှာ ကံကြမ္မာ၏ ဖန်တီးမှုသက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချင်စီယောင်သည် သူမ၏ အမှားများမှ သင်ခန်းစာယူကာ အစီအစဉ်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ရေးဆွဲထားခဲ့ချေပြီ။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အစ်မဟွာရှန်း၏ ဝင်ခွင့်ကတ်ပြားကို ခိုးယူကာ နန်းတွင်းအစေခံမလေး၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ထားလေ၏။ ဤနည်းအားဖြင့် သူမသည် နန်းတော်တွင်းမှ အောင်မြင်စွာ ထွက်ခွာနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ထားပေသည်။

စတင်လုပ်ဆောင်ရမည့် အချိန်ရောက်လာချေပြီ။

ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိပြီး ညစာစားသုံးပြီးနောက်တွင် ချင်စီယောင်သည် အလျင်အမြန်ပင် အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ ကုတင်ပေါ်သို့ တက်သွားပြီး၊ သူမ၏ လက်ငယ်လေးများဖြင့် စောင်ကို ပခုံးအထိ ဆွဲခြုံထားလိုက်ရာ အလွန် လိမ္မာရေးခြားရှိသော ကလေးငယ်လေးတစ်ဦးနှင့် တူနေလေတော့သည်။

"အစ်မဟွာရှန်း... စီယောင် အိပ်တော့မယ်နော်" ချင်စီယောင်က အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာလေးဖြင့် ဟွာရှန်းအား ပြောလိုက်ပေသည်။

"မင်းသမီးလေးက စောစောစီးစီး အိပ်တော့မလို့လား"

ဟွာရှန်းက နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ မင်းသမီးလေးအတွက် စောင်ကို သေချာစွာ ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်လေ၏။

ဟွာရှန်းသည် ဘာမှမပြောသော်လည်း၊ ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာတစ်ခုခု ဖြစ်ပေါ်လာပါက နောက်ကွယ်တွင် တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေမည်မှာ သေချာကြောင်း သူမ သိရှိထားပေသည်။ ပုံမှန်နေ့များတွင် မင်းသမီးလေးအနေဖြင့် ဤမျှစောစော အိပ်ရာဝင်လေ့ ရှိပါသလော။

သူမ၏ မင်းသမီးလေးမှာ ပြဿနာ တစ်ခုခု ဖန်တီးချင်နေပြီဆိုတာကို ဟွာရှန်း ကြိုတင်ခန့်မှန်းမိပြီး ဖြစ်လေ၏။

"အင်း" ချင်စီယောင်က လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "စီယောင် ဒီနေ့ နည်းနည်း ပင်ပန်းနေလို့ အရင် အိပ်တော့မယ်။ ကောင်းသောညပါ အစ်မဟွာရှန်း" ဟု ဆိုလေသည်။

"ကောင်းသောညပါ မင်းသမီးလေး" အစေခံမလေး ဟွာရှန်းသည် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်အခန်းသို့ အနားယူရန် လျှောက်သွားလေတော့သည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ချင်စီယောင်သည် ရုတ်တရက် သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများကို ဖွင့်လိုက်လေ၏။ သူမသည် ဘယ်ညာလှည့်ပတ် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက်၊ မှိုင်းပျပျဖြစ်နေသော အခန်းကန့်မှန်ပြင်ကို ဖြတ်၍ အစ်မဟွာရှန်း အဝတ်အစားလဲကာ ညဝတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ပြီး ကုတင်ပေါ်သို့ လှဲလျောင်းသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ချင်စီယောင်သည် မျက်တောင်များကို ပုတ်ခတ်လုပ်ရင်း အစ်မဟွာရှန်းကို စောင့်ကြည့်နေကာ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အာရုံစိုက်နေလေ၏။

အစ်မဟွာရှန်းမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် လူးလှိမ့်သွားပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားသောအခါမှသာ ချင်စီယောင်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်တော့သည်။

မိန်းကလေးငယ်သည် နှေးကွေးပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ ထကာ၊ ကြည်လင်တောက်ပနေသော ရွှေကြာပန်းလေးများပမာ သူမ၏ ခြေဖဝါးလေးများကို ခြေအိတ်များဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီးနောက် ဖိနပ်ငယ်လေးများအတွင်းသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ပေသည်။

ထို့နောက် ချင်စီယောင်သည် ကုတင်အောက်မှ နန်းတွင်းအစေခံမလေး၏ ဝတ်စုံကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

ဤဝတ်စုံမှာ လွန်ခဲ့သည့်အချိန်အတော်ကြာက ချင်စီယောင်အနေဖြင့် နန်းတွင်းအစေခံမလေးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကစားချင်ခဲ့စဉ်က ရက်ကန်းဌာနမှ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်က ချင်စီယောင်သည် ဝတ်စုံကို လွှင့်မပစ်ဘဲ သိမ်းဆည်းထားခဲ့လေ၏။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ချင်စီယောင်၏ မသိစိတ်အတွင်း၌ နန်းတော်တွင်းမှ ထပ်မံထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားချင်စိတ် ရှိနေခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူခိုးတစ်ဦးပမာ မိန်းကလေးငယ်သည် အစ်မဟွာရှန်း၏ အနီးသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားပြီး ကုတင်ခေါင်းရင်းရှိ အံဆွဲကို သတိကြီးစွာဖြင့် ဖွင့်လိုက်လေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ချင်စီယောင်သည် နန်းတော်ဝင်ထွက်ခွင့် ကျောက်စိမ်းကတ်ပြားကို ရှာတွေ့သွားချေပြီ။

သူမသည် ဝင်ထွက်ခွင့် ကျောက်စိမ်းကတ်ပြားကို ကောက်ယူလိုက်ပေသည်။

ဝင်ထွက်ခွင့် ကျောက်စိမ်းကတ်ပြားကို ခါးတွင်ချိတ်ဆွဲကာ ချင်စီယောင်သည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြေးထွက်သွားပြီး၊ အစ်မဟွာရှန်းအတွက် တံခါးကိုပင် သေချာစွာ ပြန်ပိတ်ပေးခဲ့လေ၏။

ချင်စီယောင် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဟွာရှန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပေသည်။

ဟွာရှန်းသည် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော တံခါးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားလေ၏။ "မင်းသမီးလေးက တကယ်ကို ခေါင်းမာတာပဲ"

ခေါင်းကို ခါရမ်းလိုက်ရင်း ဟွာရှန်းသည် ဘာမှမသိသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်လှဲလျောင်းပြီး ဆက်လက် အိပ်စက်နေတော့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ မင်းသမီးလေးအနေဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ပေါ့ပါးပျော်ရွှင်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ချင်စီယောင်သည် အနောက်ဘက် နန်းတော်တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလေ၏။

မကြာမီမှာပင် ချင်စီယောင်သည် နောက်ဘက် နန်းတော်တံခါးကို စောင့်ကြပ်ရသော အမျိုးသမီးကိုယ်ရံတော်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

သူတို့ထဲမှ အချို့မှာ တန်းစီ၍ ကင်းလှည့်နေကြပြီး အချို့ကမူ နန်းတော်တံခါးပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဘယ်ညာလှည့်ပတ် ကြည့်ရှုနေကြလေ၏။ နောက်ဘက် နန်းတော်အတွင်းသို့ ယင်ကောင်တစ်ကောင်မျှပင် ဖြတ်သန်းသွားခွင့် မပြုသည့်အလား စောင့်ကြပ်နေကြပေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးကိုယ်ရံတော်များကို ကြည့်ကာ ချင်စီယောင်၏ နှလုံးခုန်သံမှာ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားချေပြီ။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။

သူတို့က သူမကို မှတ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချင်စီယောင်သည် မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားလေ၏။

"ရပ်လိုက်စမ်း" ဓားကိုင်ဆောင်ထားသော အမျိုးသမီးကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက ချင်စီယောင်အား အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

ချင်စီယောင်သည် သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရင်ထဲမှ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်လေ၏။

မကြာမီမှာပင် စစ်ဆေးရေးတာဝန်ခံ အမျိုးသမီးကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးသည် လျှောက်လာပြီး ချင်စီယောင်ကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပေသည်။

မင်းသမီးလေးက ဒီတစ်ခါရော ဘာတွေ ကြံစည်နေပြန်တာလဲ ဟု သူမ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိလေ၏။

မင်းသမီးလေးကများ သူမရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က အလှပြသက်သက်ပဲလို့ ထင်နေတာလား။ အဝတ်အစားလဲပြီး မျက်နှာဖုံးတပ်လိုက်ရုံနဲ့ သူမကို မမှတ်မိနိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်နေတာများလား

"ကျွန်မက မင်းသမီးလေးရဲ့ အစေခံမလေးပါ။ မင်းသမီးလေးက မြို့တော်မြောက်ဘက်က ကြက်သံပုံးကင်ကို ရုတ်တရက် စားချင်တယ်ဆိုလို့ သူမကိုယ်စား ကျွန်မက သွားဝယ်ပေးမလို့ပါ"

ချင်စီယောင်က ကြက်မလေးတစ်ကောင်ပမာ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ လက်ထဲမှ ဝင်ထွက်ခွင့်ကတ်ပြားကို ထုတ်ပြလိုက်လေ၏။

"ဒါက မင်းသမီးလေးရဲ့ ဝင်ထွက်ခွင့်ကတ်ပြားပဲ။ ရှင်တို့ အခု မြင်ပြီးပြီဆိုတော့ ဘာလို့ လမ်းဖယ်မပေးသေးတာလဲ"

"..."

အမျိုးသမီးကိုယ်ရံတော်များမှာ ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားကြပြီး သူတို့၏ အထက်အရာရှိကို ပြိုင်တူ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပေသည်။

အနောက်ဘက်တံခါး၏ တာဝန်ကျ တပ်မှူးသည် သူမ၏ ဒုတပ်မှူးအား မျက်ရိပ်ပြလိုက်ရာ၊ ဒုတပ်မှူးက ချက်ချင်းပင် နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီး မိဖုရားကြီး၏ အိပ်ဆောင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလေတော့သည်။

တပ်မှူးက ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်လေ၏။ "မင်းသမီးလေးက ကြက်သံပုံးကင် စားချင်တယ်ဆိုရင် သွားဝယ်ခွင့်ပြုရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အနောက်ဘက်မြို့တော်က အရမ်းဝေးတဲ့အပြင် ညဉ့်နက်နေပြီဆိုတော့ အန္တရာယ်လည်း များပါတယ်။ ဒီလိုလုပ်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ၊ အခု ညီမလေးအတွက် ရထားလုံးတစ်စီး ပြင်ဆင်ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား ကျင်းဖုန်းကို မင်းသမီးလေးနဲ့အတူ လိုက်သွားပေးခိုင်းမယ်လေ။ ဘယ်လိုလဲ"

"ဒါက..."

ချင်စီယောင်၏ မျက်လုံးလေးများက ဘယ်ညာ လှည့်လည်သွားပြီး ခေတ္တမျှ မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို မသိတော့ချေ။

ထို့အပြင် ချင်စီယောင်သည် အရေးအကြီးဆုံး ပြဿနာတစ်ခုကိုလည်း သတိပြုမိသွားလေ၏။ ရထားလုံးတစ်စီး ပြင်ဆင်ရန် သူမ မေ့သွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

အကယ်၍သာ သံမဏိကျားတပ်မတော် စခန်းဆီသို့ သူမ၏ ခြေတံတိုလေးများဖြင့် လမ်းလျှောက်သွားရမည်ဆိုပါက မနက်ဖြန် နေ့လယ်လောက်မှသာ ရောက်ရှိပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်ဆိုလျှင် သူမ၏ ခမည်းတော်က သိရှိသွားပြီး သူမကို အတင်းအကျပ် ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့လောက်ချေပြီ။

မိန်းကလေးငယ်အနေဖြင့် သူမ၏ ပြီးပြည့်စုံသော အစီအစဉ်တွင် ဟာကွက်တစ်ခု ရှိနေပြီဟု တွေးတောနေစဉ်မှာပင်။

ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခုက ချင်စီယောင်၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာလေ၏။ "ဘာဖြစ်ကြတာလဲ"

ဒုတိယမင်းသား ချင်ကျင်းယွမ်သည် လျှောက်လာပြီး ဒုတိယမင်းသား၏ ဘေးတွင် မိဖုရားကြီး၏ နန်းဆောင်သို့ သတင်းပို့ရန် သွားတော့မည့် အမျိုးသမီးကိုယ်ရံတော်က လိုက်ပါလာချေပြီ။

ဒုတိယအစ်ကို၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်စီယောင်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

ဒုတိယအစ်ကိုက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေရတာလဲ။

"ဒုတိယမင်းသားကို ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုပါတယ်" ကိုယ်ရံတော်များအားလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အရိုအသေပေးလိုက်ကြလေ၏။

ချင်ကျင်းယွမ်သည် သူ၏ ညီမလေးကို မြင်မြင်ချင်းမှာပင် မှတ်မိသွားချေပြီ။

တာဝန်ကျ တပ်မှူးက ဒုတိယမင်းသားအား လျှောက်တင်လိုက်လေသည်။ "မင်းသမီးလေးက အနောက်ဘက်မြို့တော်က ကြက်သံပုံးကင်ကို ရုတ်တရက် စားချင်တယ်ဆိုလို့ အစေခံမလေးတစ်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်တာပါတဲ့။ မင်းသား... မင်းသား ဘယ်လိုထင်..."

တာဝန်ကျ တပ်မှူးသည် စကားကို အဆုံးအထိ မပြောတော့ဘဲ မလှမ်းမကမ်းရှိ မင်းသမီးလေးကိုသာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပေသည်။

ချင်ကျင်းယွမ်သည် ထိုအမျိုးသမီးကိုယ်ရံတော်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့စဉ်က အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မေးမြန်းသိရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်လေ၏။

"ဒီကိစ္စကို ငါ တာဝန်ယူဖြေရှင်းလိုက်မယ်။ မင်းတို့အားလုံးက ဘာမှမသိသလိုပဲ ဟန်ဆောင်နေကြ။ ရထားလုံးတစ်စီး သွားပြင်လိုက်။ ငါလည်း နန်းတော်ပြင်ပကို ထွက်စရာရှိတာနဲ့ အတော်ပဲ၊ သူ့ကို ငါပဲ ကြက်သားကင် သွားဝယ်ပေးလိုက်မယ်"

"ဟင်"

ဒုတိယအစ်ကို၏ လက်ပူးလက်ကျပ် ဖမ်းမိတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော ချင်စီယောင်သည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းမော့လာပြီး သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကိုအား မျက်တောင်များ ပုတ်ခတ်လုပ်ရင်း ကြည့်လိုက်လေ၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ဒုတိယမင်းသားက ဤသို့ဆိုလာမှတော့ သူတို့အနေဖြင့် ဆက်လက်၍ လုပ်ဆောင်စရာ ဘာမှမရှိတော့ချေ။

မကြာမီမှာပင် အားလုံးက ဒုတိယမင်းသားနှင့် မင်းသမီးလေးအတွက် ရထားလုံးတစ်စီးကို ပြင်ဆင်ပေးလိုက်ကြပေသည်။

ဒုတိယမင်းသားက သူ၏ ယုံကြည်ရသော လက်ထောက်တစ်ဦးအား ရထားလုံးကို မောင်းနှင်စေပြီး၊ သူနှင့် သူ၏ ညီမလေးမှာမူ ရထားလုံးအတွင်း၌ ထိုင်လိုက်ကြလေ၏။

အမှန်တကယ်တော့ မြို့တော်တစ်ခုလုံးတွင် မှော်ဝင်္ကပါများ တပ်ဆင်ထားမှုကြောင့် ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်းနှင့် မြေကြီးကို ကျုံ့ပစ်သည့် နည်းစနစ်အမျိုးမျိုးကို တားမြစ်ထားခြင်းသာ မရှိခဲ့လျှင်၊ ဒုတိယမင်းသားအနေဖြင့် စီယောင်ကို ပွေ့ချီကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိအောင် သွားနိုင်သည်ဟု ခံစားရပေသည်။

"သံမဏိကျားတပ်မတော် စခန်းကို သွားမယ်" ဒုတိယမင်းသားက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေ၏။ "အချိန်လည်း နောင်းနေပြီ၊ မြန်မြန်မောင်း"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ယုံကြည်ရသော လက်ထောက်က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပေသည်။

ချင်စီယောင်သည် သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကိုကို မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း နားမလည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေ၏။

"ကဲ... ငါ့ကို အဲဒီလိုကြီး ကြည့်မနေနဲ့တော့။ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်။ အရူးမလေး... နန်းတွင်းအစေခံမလေး ဝတ်စုံကို ဝတ်ပြီး မျက်နှာကို ဖုံးထားလိုက်ရုံနဲ့ မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက မင်းကို မမှတ်မိဘူးလို့ ထင်နေတာလား"

ချင်ကျင်းယွမ်က ပြုံးလျက် ဆိုလေသည်။

ဒုတိယအစ်ကို၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်စီယောင်၏ ပါးပြင်လေးများ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားချေပြီ။ သူမသည် မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများတွင် သိချင်စိတ်များ အပြည့်ဖြင့် "ဒုတိယအစ်ကို... အစ်ကိုက ဘာလို့ နှမတော်ကို ကူညီပေးရတာလဲဟင်" ဟု မေးလိုက်လေတော့သည်။