အခန်း (၃၄၇-၃၄၈)

အခန်း (၃၄၇)

"အရူးမလေး... မင်းက ငါနဲ့ မင်းရဲ့အစ်ကိုကြီးအတွက် တစ်ဦးတည်းသော ညီမလေးပဲလေ။ ငါတို့က မင်းကို အလိုမလိုက်ရင် ဘယ်သူ့ကို သွားပြီး အလိုလိုက်ရမှာလဲ" ဟု ချင်ကျင်းယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒါပေမဲ့ မင်းကို ငါပြောထားမယ်နော်၊ ဒီတစ်ခါတော့ ဒုတိယအစ်ကိုက ကူညီပေးလိုက်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ အကျင့်မပါစေနဲ့။ မဟုတ်ရင် ခမည်းတော်နဲ့ မယ်တော်က ငါ့ကို အပြစ်တင်လိမ့်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဒုတိယအစ်ကို။ တစ်ခါဆို လုံလောက်ပါပြီ။ ဒုတိယအစ်ကိုက အကောင်းဆုံးပဲ" ချင်စီယောင်သည် သူမအစ်ကို၏ လက်မောင်းကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖက်တွယ်လိုက်ပေသည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ ငါက အကောင်းဆုံးပေါ့၊ နောက်တစ်ခါ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးက ကူညီပေးတဲ့အခါကျရင်ရော ဘယ်သူက အကောင်းဆုံးဖြစ်သွားမလဲ" ဟု ချင်ကျင်းယွမ်က နောက်ပြောင်ကာ မေးလိုက်ချေပြီ။

"အဲဒီအခါကျရင်တော့ အစ်ကိုကြီးက အကောင်းဆုံးပေါ့" ဟု ချင်စီယောင်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်လေတော့သည်။

"အရူးမလေး" ချင်ကျင်းယွမ်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး ညီမဖြစ်သူ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးကာ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ချေ။

သို့သော် ညီမဖြစ်သူ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးလေးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်တစ်ခုက အမှတ်မထင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေ၏။

ထီးနန်းအတွက်နဲ့ သူက ကိုယ့်ညီမအရင်းကိုတောင် အသုံးချတော့မှာလား။

မကြာမီမှာပင် ရထားလုံးသည် သံမဏိကျားတပ်မတော် စခန်း၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ဒုတိယမင်းသားသည် သူ၏ ဝင်ထွက်ခွင့် ကျောက်စိမ်းကတ်ပြားကို ပြသလိုက်ပြီး၊ မြေကြီးတပ်ခွဲ ဆယ့်နှစ်၏ လေ့ကျင့်ရေးနေရာကို မေးမြန်းပြီးနောက် ညီမဖြစ်သူကို ရထားလုံးဖြင့် အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေ၏။

"နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်စမ်း"

"သေနာကောင်တွေ၊ ညက ထမင်းဝအောင် မစားခဲ့ကြဘူးလား"

"ထိုးစမ်း"

"ပိုမြန်မြန်လုပ်"

"မိန်းမတစ်ယောက်လို ပျော့ညံ့မနေနဲ့"

"မင်းတို့က ဒီလောက်လေးတောင် တောင့်မခံနိုင်ဘူးဆိုရင် နောင်ကျရင် မင်းတို့ရဲ့ မိန်းမတွေနဲ့ ငါ့ကိုပဲ အိပ်ခိုင်းလိုက်တော့"

ဤအချိန်တွင် သံမဏိကျားတပ်မတော်မှာ လေ့ကျင့်ရေး ဆင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ နည်းပြများ၏ ကလေးများ မကြားသင့်သော အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံများကို ရံဖန်ရံခါ ကြားနေရပေသည်။

ချင်စီယောင်သည် ထိုစကားများထဲမှ အချို့ကို နားလည်သလိုလို နားမလည်သလိုလို ဖြစ်နေသော်လည်း၊ သူမ နားလည်ပါကလည်း သူမ၏ ဖြူဖွေးနုဖတ်နေသော မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းသွားပြီး နားမလည်ယောင်သာ ဆောင်နေလိုက်လေတော့သည်။

သို့ရာတွင် စစ်စခန်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ လေ့ကျင့်နေကြသည့်အလား အလွန်အမင်း ကြိုးစားပမ်းစား လေ့ကျင့်နေကြသည်ကို ချင်စီယောင် တွေ့ရှိလိုက်ရချေပြီ။

"ဒုတိယအစ်ကို၊ သူတို့က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အသက်လုပြီး ကြိုးစားနေကြတာလဲဟင်" ဟု ချင်စီယောင်က မေးလိုက်ပေသည်။

ချင်ကျင်းယွမ်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး "သူတို့ အခုချိန်မှာ အစွမ်းကုန် မကြိုးစားထားရင်၊ စစ်မြေပြင်ရောက်တဲ့အခါ သူတို့ အသက်ရှင်ခွင့် ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ" ဟု ဖြေကြားလိုက်လေ၏။

ထိုသို့ပြောရင်း ချင်ကျင်းယွမ်သည် ပြုံးလိုက်ကာ ညီမဖြစ်သူ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ စီယောင် မင်းက ဒီကိစ္စတွေအတွက် စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး။ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ငါက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းကို သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးမှာပါ"

"အော်" ချင်စီယောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

"ကဲ... ငါတို့ ရောက်ပြီ"

နံ့သာတိုင်တစ်တိုင်စာ လောင်ကျွမ်းချိန် ကြာမြင့်ပြီးနောက် ရထားလုံးသည် ကျယ်ပြောလှသော စစ်စခန်းအတွင်းရှိ ကွက်လပ်တစ်ခုတွင် ရပ်တန့်သွားချေပြီ။

ချင်စီယောင်သည် ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး မကြာမီမှာပင် ရှောင်မို၏ ပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်မို၏ လက်ခြေများကို သံမည်းတုံးများဖြင့် ချည်နှောင်ထားရုံသာမက ရှည်လျားသော သံကြိုးကြီးတစ်ခုကိုလည်း ဆွဲငင်ထားရပြီး၊ ထိုသံကြိုး၏ အခြားတစ်ဖက်စွန်းကိုမူ တုတ်ခိုင်သော သစ်ပင်စည်လုံးကြီးတစ်ခုနှင့် ချည်နှောင်ထားလေ၏။

ချင်စီယောင်၏ အမြင်တွင် ထိုသစ်ပင်စည်လုံးကြီးများမှာ သံမဏိပမာ ဖြစ်နေပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှောင်မို ဆွဲငင်သွားရာ၌ ရှည်လျားသော ခြစ်ရာကြီးများပင် ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။

ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်ပင် ရှောင်မိုသည် လူကြီးတစ်ဦးအား လက်သီးများဖြင့် အဆက်မပြတ် ထိုးနှက်နေပြီး၊ သူ၏ နဖူးမှ ချွေးစက်များမှာလည်း လေထဲသို့ အဆက်မပြတ် လွင့်စင်နေချေပြီ။

ရှောင်မို၏ ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ လေ့ကျင့်နေမှုကို ကြည့်ရင်း ချင်စီယောင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ စပ်ဖျင်းဖျင်း ဖြစ်လာရပေသည်။

အစတုန်းကဆို ရှောင်မိုက ဒီလောက်အထိ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်စရာမလိုဘဲ၊ ငါလည်း သူ့ဆီကို မကြာခဏ သွားပြီး ဆော့လို့ရခဲ့တာကို။ ဒါတွေအားလုံးက ခမည်းတော်ရဲ့ အပြစ်တွေချည်းပဲ။

"ရှောင်မို" ချင်စီယောင်သည် သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ ရှောင်မိုအား ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်လေ၏။

ရှောင်မိုနှင့် ဆရာချန်တို့သည် လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး၊ ကျောက်ဝေ့နှင့် အခြားသူများမှာလည်း မိန်းကလေးအသံ ထွက်ပေါ်လာရာဘက်သို့ သိချင်စိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပေသည်။

အနုစိတ် ထွင်းထုထားသည့်အလား ပန်းပုလေးလို လှပလွန်းသော ထိုမိန်းကလေးငယ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့အားလုံးမှာ မှင်တက်သွားကြလေတော့သည်။

"ဒီမိန်းကလေးငယ်လေးက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ။ သူက အရမ်းလှတာပဲ"

ချင်ကျင်းယွမ်သည် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ဆရာချန်အား စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်လေ၏။ ဆရာချန်က သူ၏ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ရှောင်မိုနှင့် အခြားသူများအား "ဒီနေ့အတွက် လေ့ကျင့်ရေးက အချိန်ကိုက်ပဲ။ အားလုံး သွားနားကြတော့" ဟု ပြောလိုက်ပေသည်။

ဆရာချန်၏ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှောင်မိုမှလွဲ၍ အခြားသူများအားလုံးမှာ အမောဆို့ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲကျသွားကြတော့သည်။

ရှောင်မိုသည်လည်း အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သံကြိုးကို ဖြုတ်ချကာ ချင်စီယောင် ရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေ၏။

ချင်စီယောင်ကလည်း ရှောင်မိုဆီသို့ ပြေးသွားကာ ယုန်ငယ်လေးတစ်ကောင်ပမာ ရှောင်မို၏ အရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ လခြမ်းကွေးလေးများအလား လှပသော မျက်ဝန်းလေးများဖြင့် သူ့ကို မော့ကြည့်နေလေသည်။

"စီယောင်... နင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီရောက်လာတာလဲ" ဟု ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် မေးလိုက်ပေသည်။

"နင့်ကို လာကြည့်တာပေါ့" ချင်စီယောင်က ပျော်ရွှင်နေသော မျက်လုံးလေးများဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။ "ဘယ်လိုလဲ၊ အံ့ဩသွားလား"

"အင်း တော်တော်လေး အံ့ဩသွားတယ်" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီကောင်မလေးကလေ... ဒီနေ့ နန်းတွင်းအစေခံမလေး ဝတ်စုံကို ဝတ်ပြီး မျက်နှာဖုံး တပ်ထားတဲ့အပြင် ဟွာရှန်းရဲ့ ဝင်ထွက်ခွင့် ကတ်ပြားကိုပါ ခိုးလာပြီး သူ့ဘာသာ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာ။

ကံကောင်းလို့ ကိုယ်ရံတော်တွေက တားလိုက်နိုင်တာ၊ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ဒီကောင်မလေးက မင်းကိုရှာဖို့ သံမဏိကျားတပ်မတော်အထိ သူ့ရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းတည်းနဲ့ တကယ် လမ်းလျှောက်လာမှာပဲ" ချင်ကျင်းယွမ်က ရှေ့သို့ လျှောက်လာရင်း ပြုံးလျက် ဆိုလေ၏။

"ဒုတိယအစ်ကို၊ မပြောပါနဲ့တော့ဆို။ အရမ်း ရှက်စရာကောင်းတာပဲ။ ရှောင်မိုက ညီမလေးကို အရူးမလေးလို့ ထင်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ချင်စီယောင်သည် သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကို၏ ခြေဖမိုးကို ဆောင့်နင်းလိုက်လေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် မိန်းကလေးငယ်က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်ပေသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ဒုတိယအစ်ကို့ကို တကယ် ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ။ ဒုတိယအစ်ကိုက ညီမလေးကို ဒီအထိ ခေါ်လာပေးတာလေ။ မဟုတ်ရင် ညီမလေးက နင့်ကို မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒုတိယအစ်ကိုက ဒီလောက်တောင် သဘောကောင်းနေတာ အရမ်း ရှားပါးတဲ့ ကိစ္စပဲ"

"ဟားဟားဟား၊ မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက သံမဏိကျားတပ်မတော်အတွက် အာဟာရဖြည့်စွက်စာတွေနဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို တာဝန်ယူရတာလေ။ ဒီည စာရင်းလာယူရမှာမို့လို့ပေါ့၊ မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ စစ်တပ်စခန်းထဲကို အလွယ်တကူ ဝင်လာနိုင်မယ်လို့ ထင်နေလား"

ထိုသို့ပြောရင်း ချင်ကျင်းယွမ်သည် ရှောင်မိုကို ကြည့်ကာ သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး အသံကို အနည်းငယ် နှိမ့်လိုက်လေ၏။

"လတ်တလောမှာ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အရမ်းအကျိုးရှိစေမယ့် ကျားနီနှလုံးကောင်းကောင်း တစ်သုတ် ရထားတယ်။ မင်းအတွက် စစ်စခန်းမှာ နည်းနည်း ဖယ်ထားခိုင်းထားတယ်။ မင်း အာဟာရဖြည့်စွက်စာ စားတဲ့အချိန်ကျရင် မင်းအတွက် ချက်ပြုတ်ပေးမယ့်သူ ရှိလိမ့်မယ်"

"ဒါက... ဒုတိယမင်းသား၊ ကျွန်တော်မျိုးက ဘာနောက်ခံမှလည်း မရှိဘဲနဲ့ ဒီလိုလုပ်တာ မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်လား"

"မသင့်တော်စရာ ဘာရှိလို့လဲ"

ထိုသို့ပြောရင်း ဒုတိယမင်းသားသည် ရှောင်မို၏ အင်္ကျီအတွင်းသို့ စာရွက်ပိုင်းလေးတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ထည့်ပေးလိုက်လေ၏။

"မင်း တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ဒီလူကိုသာ သွားရှာလိုက်။ သံမဏိကျားတပ်မတော်ထဲမှာ ငါ့လူ သိပ်အများကြီး မရှိပေမဲ့၊ မင်းကို ကောင်းမွန်တဲ့ အာဟာရဖြည့်စွက်စာတွေနဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ ပေးနိုင်အောင်တော့ ငါ စီစဉ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ မငြင်းပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင် ငါ စိတ်ဆိုးမှာနော်"

"ဒီလိုဆိုမှတော့ မင်းသားကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ရှောင်မိုသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ မရေမရာ တွေးတောနေမိလေတော့သည်။

ဒီဒုတိယမင်းသားက သူ့ကို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။

အခန်း (၃၄၈)

"ရှောင်မို၊ ငါနဲ့ ဒီလောက်ကြီး ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး" ရှောင်မိုက သူ၏ စေတနာကို လက်ခံလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချင်ကျင်းယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပေသည်။

"ကောင်းမွန်တဲ့ အရာတွေဆိုတာ သဘာဝကျကျပဲ ကောင်းမွန်တဲ့ ယောကျ်ားတွေ သုံးစွဲဖို့အတွက် ဖြစ်သင့်တာပေါ့၊ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် တောရိုင်းထဲကို လွှင့်ပစ်လိုက်တာနဲ့ ဘာကွာတော့မှာလဲ။ ငါ့ညီမလေးက မင်းနဲ့ ဒီလောက်တောင် ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိနေတာကိုတော့ ထည့်ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ပါဘူး။

ဦးလေးရှောင်က ငါ အရမ်းကို လေးစားရတဲ့ စစ်သူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး၊ မင်းကလည်း ဦးလေးရှောင်ရဲ့သား ဖြစ်နေတာဆိုတော့၊ ဒီလောက် အကူအညီလေးကို ငါက သဘာဝကျကျပဲ ကူညီပေးမှာပေါ့"

ဒုတိယမင်းသား၏ စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ပြုံးလျက်သာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေ၏။

"ကောင်းပြီလေ၊ ငါ သွားပြီး တရားဝင်ကိစ္စတချို့ ဖြေရှင်းစရာ ရှိသေးတယ်။ စီယောင်ကို ခေါ်ပြီး လမ်းလျှောက်ထွက်လိုက်ပါဦး" ချင်ကျင်းယွမ်သည် ရှောင်မို၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ရှောင်မိုက လက်နှစ်ဖက်ဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပေသည်။

ချင်ကျင်းယွမ် ကျေနပ်အားရစွာ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများက အလိုအလျောက် ကျဉ်းမြောင်းသွားချေပြီ။

ယခုအခါ ပထမမင်းသားရော ဒုတိယမင်းသားပါ အရွယ်ရောက်လာကြပြီဖြစ်ရာ၊ နန်းမွေဆက်ခံရေးအတွက် အားပြိုင်မှုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။ အကယ်၍ လက်ရှိ ဧကရာဇ်အနေဖြင့် အိမ်ရှေ့စံကို မကြာမီ မခန့်အပ်ပါက၊ ၎င်းမှာ ကောင်းမွန်သော အရာတစ်ခုတော့ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ချေ...

"ရှောင်မို၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်" ရှောင်မို တစ်ယောက်တည်း မှင်တက်စွာ ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချင်စီယောင်သည် သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများကို ပုတ်ခတ်လုပ်ရင်း သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ရှောင်မိုက သူ၏ အတွေးများကို ဖယ်ရှားလိုက်ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး "ငါ နင့်ကို စစ်စခန်းထဲ လှည့်ပတ်ကြည့်ဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ် စီယောင်" ဟု ဆိုလေသည်။

"အင်း"

ချင်စီယောင်သည် ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှောင်မို၏ ဘေးမှ လိမ္မာရေးခြားရှိစွာ လိုက်ပါသွားလေတော့သည်။

ရှောင်မိုသည် သူမအား သူ ပုံမှန် လေ့ကျင့်လေ့ရှိသော နေရာများသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး စစ်စခန်းအတွင်းရှိ လေ့ကျင့်ရေး ကိရိယာအချို့ကို မည်သို့ အသုံးပြုရကြောင်း ရှင်းပြနေပေသည်။

ချင်စီယောင်သည် ရှောင်မို၏ ရှင်းပြချက်များကို အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်တစားဖြင့် နားထောင်နေလေ၏။

ချင်စီယောင်ကိုယ်တိုင်လည်း အတော်လေး ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရပေသည်။

ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောရလျှင် သူမသည် ဤအရာများကို လုံးဝ စိတ်ဝင်စားမှု မရှိခဲ့ချေ။ သို့သော် ရှောင်မိုက မိတ်ဆက်ရှင်းပြပေးသောအခါ ဤပစ္စည်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလာရလေ၏။

ရှောင်မိုက ဧရာမ ကျောက်ကြိတ်ဆုံကြီးကို အလွယ်တကူ မယူလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက်၊ ချင်စီယောင်ကလည်း စမ်းကြည့်ချင်လာခဲ့ပေသည်။

သို့သော် သူမ၏ ခွန်အားအကုန်သုံး၍ မကြည့်သော်လည်း ကျောက်ကြိတ်ဆုံကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင်သာ ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေပြီး လုံးဝ ရွေ့လျားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် "စီယောင်၊ ထားလိုက်ပါတော့ နင့်လက်မောင်း နာသွားလိမ့်မယ်။ ဒီကျောက်ကြိတ်ဆုံက နဂါးဖိနှိပ်ရေးကျောက်တုံးနဲ့ လုပ်ထားတာ၊ အလေးချိန်က ကက်တီ နှစ်ထောင့်သုံးရာတောင် ရှိတယ်" ဟု ပြောလိုက်လေ၏။

"ဟူး..." ဤအရာက ကက်တီ နှစ်ထောင်ကျော် အလေးချိန်ရှိကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်စီယောင်မှာ ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။

အော်... ဒါဆို သူမက အားနည်းလွန်းနေတာ မဟုတ်ဘဲ ဒီကျောက်တုံးကြီးက အရမ်း လေးလွန်းနေတာကိုး...

သူမသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ခါးကို မတ်လိုက်ကာ သူမ၏ နဖူးမှ မွှေးပျံ့သော ချွေးစက်များကို သုတ်လိုက်လေ၏။ "ရှောင်မို၊ နင်က ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီလိုမျိုး လေ့ကျင့်ရတာလား"

"ငါတို့ရဲ့ ပုံမှန် လေ့ကျင့်မှုက အဲဒါကို မ,ရုံလောက် မရိုးရှင်းဘူးလေ။ ပြေးနေရင်းနဲ့ အဲဒါကို ဆွဲသွားရတာ။ ပြီးတော့ ပုံမှန်အားဖြင့်လည်း ဒီလောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး မဟုတ်ဘူး" ရှောင်မိုက မှန်ကန်စွာပင် ဖြေကြားလိုက်ပေသည်။

ချင်စီယောင်။ "..."

ရှောင်မိုက သူမအား တမင်သက်သက် စိတ်ဓာတ်ကျစေရန် ပြောနေခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူမ သံသယဝင်သွားချေပြီ။

"ဒါဆို နင့်ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချည်ထားတဲ့ ဒီသံတုံးတွေကရော ဘာတွေလဲ" ချင်စီယောင်သည် စကားရာလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်ပြီး ရှောင်မို၏ လက်ခြေများတွင် ချည်နှောင်ထားသော အရာများကို လက်ဖြင့် ထိုးကြည့်လိုက်လေ၏။

"ဒါတွေက သံမည်းတစ်မျိုးပဲ။ အလေးချိန်တိုးဖို့အတွက် သုံးတာဖြစ်သလို ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကိုလည်း ဖိနှိပ်ထားနိုင်စွမ်း ရှိတယ်" ဟု ရှောင်မိုက ရှင်းပြလိုက်ပေသည်။

"ဒါကိုတော့ ငါ သေချာပေါက် မ,နိုင်မှာပါ" ချင်စီယောင်က ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"ဟုတ်လို့လား။ ဒါဆို နင် စမ်းကြည့်လို့ရတယ်လေ" ရှောင်မိုက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်မောင်းမှ သံမည်းတစ်တုံးကို ဖြုတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပေသည်။

"ဒိုင်း "

သံမည်းတုံးကြီး ကျသွားသောအခါ မြေကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်ကို ချင်စီယောင် ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သံမည်းတုံးကြီးက မြေပြင်နှင့် ရိုက်ခတ်သွားသောအခါ လေးလံသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေကြီးထဲသို့ပင် အနည်းငယ် နစ်ဝင်သွားချေပြီ။

ချင်စီယောင်မှာ အနည်းငယ် လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။ သူမ၏ ယခင် ယုံကြည်မှုများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

"ဟင်... ရှောင်မို၊ ငါတို့ ဟိုဘက်မှာ သွားဆော့ကြမလား" ချင်စီယောင်က တောင်ကုန်းငယ်လေးတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်ပြီး၊ ရှောင်မို ငြင်းဆန်မည်ကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ သူမအား ထိုသံမည်းတုံးကြီးကို အတင်း မ,ခိုင်းမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား ထိုနေရာသို့ အမြန် ပြေးသွားလေတော့သည်။

ရှောင်မိုသည် ပြုံးလိုက်ပြီး သံမည်းတုံးကြီးကို ပြန်လည်ကောက်ယူကာ သူ၏ လက်မောင်းရှိ ကြိုးကွင်းအတွင်းသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားလေ၏။

မကြာမီမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် တောင်ကုန်းငယ်လေးပေါ်တွင် ယှဉ်တွဲထိုင်လိုက်ကြပေသည်။

ယနေ့ ရာသီဥတုမှာ အလွန် သာယာလှပေသည်။ မော့ကြည့်လိုက်ပါက မိုးကောင်းကင်တစ်ခွင်လုံးတွင် ကြယ်ရောင်များ လင်းလက်နေပြီး၊ ညဉ့်ယံ၏ ကန့်လန့်ကာပေါ်တွင် သဲပွင့်လေးများပမာ ပြန့်ကျဲနေကာ အိမ်ခြေတစ်သောင်း၏ မီးရောင်များက မိုးကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည့်အလား ထင်မှတ်ရလေ၏။

ကောင်းကင်ယံတွင် မြင့်မားစွာ ချိတ်ဆွဲထားသော လမင်းကြီးမှာလည်း ပုံမှန်ထက် ပိုမို ဝိုင်းစက်တောက်ပနေပေသည်။

၎င်း၏ ဖြူစင်ကြည်လင်သော အလင်းရောင်များက ဖြာကျနေပြီး လောကကြီးကို နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုအချို့ ပေါင်းထည့်ပေးကာ၊ ဤသံမဏိသွေးစွန်းနေသော စစ်စခန်းကြီးကိုလည်း သူရဲကောင်းဆန်သော ခံစားချက်တစ်ရပ် လွှမ်းခြုံထားစေလေ၏။

စစ်စခန်းအတွင်း၌မူ ယနေ့အတွက် လေ့ကျင့်ရေးများ အမှန်တကယ် ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့ဘာသာ ပိုမို လေ့ကျင့်နေသူများ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ရှောင်မို၊ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်..."

ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့ အတူတကွ ကြယ်လေးများကို ကြည့်ရှုနေစဉ်မှာပင်၊ ချင်စီယောင်သည် သူမ၏ ဒူးများကို ပိုက်ကာ မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ပေါင်ကြားတွင် ဝှက်ထားလျက် ရှောင်မိုအား တောင်းပန်လိုက်လေ၏။

"ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ငါ့ကို တောင်းပန်နေရတာလဲ" ရှောင်မိုသည် ခေါင်းလှည့်ကာ နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်ပေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့... အရင်တုန်းက နင့်ကို နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့ထဲ ထည့်ပေးဖို့ ခမည်းတော်ကို ငါ တောင်းဆိုခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ခမည်းတော်က ကတိဖျက်ရုံတင်မကဘဲ နင့်ကို သံမဏိကျားတပ်မတော်ထဲ ဝင်ခိုင်းလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ နင့်ကို နေ့တိုင်း ဒီလို ပင်ပင်ပန်းပန်း လေ့ကျင့်နေရအောင် လုပ်လိုက်တယ်..."

ချင်စီယောင်သည် သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ငုံ့ထားပြီး စကားပြောလေလေ ပို၍ အပြစ်ရှိသလို ခံစားလာရလေလေပင် ဖြစ်တော့သည်။

"ရှောင်မို၊ နင် ဘာလို့များ မယ်တော်လိုမျိုး ငါ့ကို မဆူတာလဲ။ အဲဒီလိုဆိုရင် ငါ နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး နေလို့ကောင်းသွားမှာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါပဲနော်"

"ငါက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စများလားလို့"

ရှောင်မိုက ဂရုမစိုက်စွာပင် ပြောလိုက်လေ၏။

"စီယောင်၊ ရပါတယ်။ နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့က ငါနဲ့ သင့်တော်တဲ့ နေရာမဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် တခြားသူတွေက လက်ခံကြမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ပြီးတော့ ဒီသံမဏိကျားတပ်မတော်က တကယ်ကို မဆိုးပါဘူး။

နောက်တစ်ခုက ငါက အစကတည်းက သိုင်းကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲလေ။ လေ့ကျင့်ရေးက နည်းနည်း ပင်ပန်းရုံနဲ့ ဘာဖြစ်မှာလဲ။

အကယ်၍ ငါ့ကို ရွေးချယ်ခိုင်းမယ်ဆိုရင်တောင် ငါက သံမဏိကျားတပ်မတော်ကိုပဲ ရွေးမှာပါ"

"တကယ်လား" ချင်စီယောင်သည် ခေါင်းမော့လာပြီး သူမ၏ မျက်တောင်များကို ပုတ်ခတ်လုပ်ရင်း ဘေးရှိ လူငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်ပေသည်။ "ရှောင်မို၊ နင် ငါ့ကို တကယ် အပြစ်မတင်ဘူးလားဟင်"

ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ငါ နင့်ကို တကယ် အပြစ်မတင်ပါဘူး" ဟု ဆိုလေ၏။

"ဟီးဟီးဟီး၊ ဒါဆိုလည်း ဝမ်းသာစရာပဲ။ နင် ငါ့ကို အပြစ်မတင်သရွေ့တော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ နင်က အကောင်းဆုံးဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ ရှောင်မိုရယ်" ချင်စီယောင်သည် ရှောင်မို၏ လက်မောင်းကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖက်တွယ်လိုက်လေတော့သည်။

မိန်းကလေးငယ်၏ အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုအမူကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း ရှောင်မိုသည် အစမှအဆုံးတိုင်အောင် မည်သည့်အခါမျှ အလေးအနက် မထားခဲ့ချေ။

အမှန်တကယ်တော့ ရှောင်မို၏ အမြင်တွင် နောက်ထပ် တစ်နှစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ချင်စီယောင်သည် သူမ ငယ်စဉ်က ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်ခဲ့ဖူးကြောင်း ပြန်လည်သတိရမိပါက၊ သူမကိုယ်တိုင်ပင် အရှက်ရမိပေလိမ့်မည်။

"စီယောင်၊ ငါတို့ ပြန်သင့်ပြီ..."

ချင်စီယောင်နှင့် ရှောင်မိုတို့ ကြယ်လေးများကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေဆဲမှာပင်၊ ချင်ကျင်းယွမ်၏ အသံက ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

"သိပါပြီ"

ချင်စီယောင်က ပြန်ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို ဆူပုတ်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် "ရှောင်မို၊ ငါ... ငါ နန်းတော်ကို ပြန်ရတော့မယ်။ နောက်တစ်ခါ နင့်ဆီ ဘယ်တော့ လာတွေ့နိုင်မလဲဆိုတာတော့ ငါ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခွင့်အရေးရတိုင်း သေချာပေါက် လာခဲ့မှာပါ" ဟု ပြောလိုက်ပေသည်။

"ဒီနေရာက တားမြစ်စစ်ဘက်နယ်မြေဖြစ်နေတော့၊ စီယောင်အနေနဲ့ မကြာခဏ လာဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး" ရှောင်မိုသည် သူမအနေဖြင့် ထိုသို့ အတင်းအကျပ် လုပ်ဆောင်ရန် အမှန်တကယ် မလိုအပ်ကြောင်း ခံစားမိလေ၏။

"ဒါပေမဲ့ ရှောင်မို၊ ငါ နင့်ဆီ လာဆော့ချင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ" ဟု ချင်စီယောင်က မေးလိုက်ပေသည်။

"အင်း..."

ရှောင်မိုက သူမကို မည်သို့ နှစ်သိမ့်ပေးရမည်ကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင်။

ချင်စီယောင်၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် တောက်ပသွားချေပြီ။ "ဟင်... ငါ သိပြီ"

"ရှောင်မို... ဒီအချိန်ရောက်ရင် နေ့တိုင်း ကောင်းကင်ကို သေချာ ကြည့်ပေးပါနော်" ချင်စီယောင်က ရှောင်မိုအား အလေးအနက်ထား၍ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဘာလို့လဲ" ဟု ရှောင်မိုက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်ပေသည်။

"ကောင်းကင်မီးပုံးက တခြားသူတွေအပေါ် ထားရှိတဲ့ လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုကို ကိုယ်စားပြုတယ်လို့ မယ်တော်က ပြောဖူးတယ်။ ငါ နင့်ဆီကို လာမဆော့နိုင်ရင်တောင်၊ ညတိုင်း ကောင်းကင်မီးပုံးလေး တစ်လုံး ထွန်းညှိပြီး လွှတ်တင်ပေးမယ်"

မိန်းကလေးငယ်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"တကယ်လို့ နင် ကောင်းကင်မီးပုံးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရရင် အဲဒါက ငါ့ရဲ့ လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုတွေက နင့်ဆီ လာဆော့တာပဲလို့ သတ်မှတ်လိုက်နော်"