အခန်း (၉-၁၀)

မီးပွတ်ရင်း main character ဖြစ်သွားတယ်

အခန်း ၉ - "တောင်နောက်ဘက်ရှိ တိမ်ပင်လယ်"

ဖန်းချန်က ပြုံးလျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုသည်။

ဤနေရာသည် ပို၍ မြင့်သောကြောင့် အဝေးကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ယခုအခါ မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ကြည်လင်နေတော့သည်။

တောင်နောက်ဘက်ရှိ ရှုခင်းများမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပြီး အပေါ်ယံတွင် စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်များနှင့် လေထုမှာ တောင်တန်းများ၊ မြစ်ချောင်းများနှင့် သစ်တောများ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဝေဝါးစွာ ဖော်ဆောင်နေသည်။ ထိုအထဲတွင် ကျား၊ သစ်၊ သမင်နှင့် သိုးများ ပုန်းကွယ်နေကြသကဲ့သို့ လန်းဆန်းတက်ကြွသော အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

တောင်အောက်ဘက်တွင်မူ လူတို့၏ လောကရှိနေပြီး လူသားမျိုးနွယ်တို့ စည်ပင်ထွန်းကားနေသည်ကို ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါများမှတစ်ဆင့် ခံစားသိရှိနိုင်သည်။

အနီးအနားရှိ တောင်ရွာလေးများမှာမူ ဘေးအန္တရာယ် ကင်းဝေးပုံရသည်။

"ဟင်"

ဖန်းချန် သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ တောင်ခြေရှိ ရွာလေးတစ်ရွာတွင် ဆွေးမြည့်ပျက်စီးခြင်း အငွေ့အသက်များ ဝန်းရံနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မှောင်မည်းသော အငွေ့အသက်များမှာ ထိုရွာကို ပတ်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေသဖြင့် ခေတ္တမျှ သေချာမမြင်ရဘဲ ရှိနေသည်။

ယွင်ကျုန်းတောင်အနီးတွင် ဤရွာတစ်ရွာသာရှိပြီး ရွာအနီးတွင်လည်း လမ်းမကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ ဖန်းချန် ယွင်ကျုန်းတောင်သို့ စတင်လာစဉ်က လမ်းမကြီးမှ တိုက်ရိုက်ချိုးဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ထိုရွာလေးကို ဖြတ်သန်းခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

သို့သော် ထင်းခုတ်သမား လမ်းလျှောက်လာနိုင်သည့် အကွာအဝေးကို ဆင်ခြင်ကြည့်လျှင် ထိုရွာမှာ ထင်းခုတ်သမား လင်းဟိုင် နေထိုင်သော လင်ရှီးရွာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤနေရာတွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသနည်း။

သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်တော့မည်လော။

လင်ရှီးရွာ၏ အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ ဖန်းချန် အလွန်အမင်း အာရုံမစိုက်မိပေ။ အကြောင်းမှာ သူ၏ အမြင်အာရုံအရ လင်ရှီးရွာ၏ အထက်ရှိ တိမ်တိုက်များထဲတွင် ဆွေးမြည့်ပျက်စီးခြင်း အငွေ့အသက်များ ရှိနေသော်လည်း ရှင်သန်ခြင်း အရှိန်အဝါလေးလည်း ကိန်းဝပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံသည် လမ်းစမပိတ်တမ်းဟူသော စကားအတိုင်း ဘေးဒုက္ခကြားတွင် လွတ်မြောက်ရာ လမ်းစရှိနေပေမည်။ ဖန်းချန်က သူတို့ ဤဘေးဒုက္ခမှ ကျော်လွှားနိုင်ပါစေဟု စိတ်ထဲမှ ဆုတောင်းပေးလိုက်သည်။

သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ ရောဂါကို ကုသရန် ရွာသူရွာသားများ ဝိုင်းဝန်းငွေစုပေးခဲ့သည့် ထိုရွာကလေးအပေါ် ဖန်းချန် အတန်ငယ် သဘောကျမိသည်။

သို့သော် သူ၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ အရာရာကို ကြိုတင်တွက်ဆနိုင်သည့် အဆင့်သို့ မရောက်သေးသဖြင့် လင်ရှီးရွာ၏ အခြေအနေကို ချက်ချင်း မသိရှိနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုအကြောင်းကို မေ့ထားလိုက်ပြီး ရှေ့ဆက်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဖန်းချန်က မျောက်လေးကို ခေါ်ကာ တောင်ပေါ်တွင် ဆက်လက် လှည့်လည်ကြည့်ရှုသည်။

နေမင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာတော့သည်။

သူသည် တောင်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားရင်း မြေသားအရည်အသွေးကို စစ်ဆေးရန် ခဏခဏ ရပ်တန့်တတ်သည်။ အဖြူရောင် မျောက်လေးမှာလည်း သူ၏နောက်မှ အမြဲတမ်း လိုက်ပါနေတတ်သည်။

နေရောင်ခြည် ဖြာကျလာသည်နှင့်အမျှ တောင်ပေါ်ရှိ မိုးရေများ အငွေ့ပျံလာကာ မြူထူများနှင့် ရောယှက်လျက် တဖြည်းဖြည်း ထူထပ်လာတော့သည်။

ဖန်းချန်က ရှင်သူတော်တို့ ခိုနားရာ ချောက်ကမ်းပါး၏ နောက်ဘက်ရှိ တောင်ထိပ်သို့ စတင် တက်လှမ်းတော့သည်။

မျောက်လေးသည် ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားသော်လည်း သူ၏နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ဆန်းပြားသော တောင်ထိပ်များနှင့် မတ်စောက်သော ကျောက်ဆောင်များ ရှိနေသဖြင့် သွားလာရ ခက်ခဲလှသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မျောက်လေးမှာပင် အသည်းအသန် လိုက်နေရသည်။

ဤမတ်စောက်သော တောင်ထိပ်ကို ဖန်းချန်၏ ကျွမ်းကျင်မှုဖြင့်သာ တက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ယွင်ကျုန်းတောင်၏ ဝေးလံခေါင်သီမှုကြောင့် ဤတောင်ထိပ်ကို မည်သူမျှ မမြင်ဖူးကြပေ။

တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ မြင်ကွင်းမှာ ရုတ်ခြည်း ကျယ်ပြောသွားတော့သည်။ ဖန်းချန်၏ ရှေ့တွင် အဆုံးမရှိသော တိမ်ပင်လယ်ပြင်ကြီး ဖြန့်ခင်းထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ဤနေရာတွင် အမြင့်ပေကြောင့် အလွန်အေးမြနေပြီး လေပြင်းများမှာလည်း တစ်ရှူးရှူး တိုက်ခတ်နေသည်။ အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်လျှင် ရှင်သူတော်တို့ ခိုနားရာ ချောက်ကမ်းပါးမှာ တိမ်တိုက်များအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်နေတော့သည်။

တိမ်မြူများ ဝန်းရံနေသည်မှာ ပင်လယ်ကမ်းစပ်တွင် လှိုင်းတံပိုးများ ထနေသည်နှင့် တူလှသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ လူ၏စိတ်ကို ကြည်လင်လန်းဆန်းစေပြီး နှစ်လိုဖွယ် ကောင်းလှသည်။

သဘာဝတရား၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကို ခံစားရင်း ဖန်းချန်က သူ၏ စိတ်နှလုံး ကျယ်ပြောလာကာ အတွေးများ ကြည်လင်လာသည်ဟု ခံစားရသည်။ အသက်ရှူရသည်မှာပင် ပိုမို ချောမွေ့လာတော့သည်။

မိမိဘာသာ သတိမထားမိဘဲ ကျင့်ကြံမှုမှာ တိုးတက်လာသဖြင့် သူ အလွန် ဝမ်းသာသွားရသည်။

ဘေးနားတွင် လှုပ်ရှားသံ မကြားရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ

ဤတိမ်ပင်လယ်ပြင်ကြီးမှာ အဖြူရောင် မျောက်လေးကို မှင်တက်သွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဖြူရောင် အမွှေးအမျှင်များမှာ လေထဲတွင် တုန်ခါနေသော်လည်း မျောက်လေးမှာမူ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေတော့သည်။

ဤတောင်တန်းထဲတွင် မည်သည့်မျောက်မျှ ဤမျှမြင့်သော နေရာသို့ မတက်ဖူးကြပေ။

မျောက်လေးသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လက်ဖဝါး၊ ခြေဖဝါးနှင့် ဦးခေါင်းတည်းဟူသော အချက်ငါးချက်ကို ကောင်းကင်သို့ မျက်နှာမူလျက် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်သည်။ ဖန်းချန်က ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် အဝေးသို့ ခေတ္တ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။

မျောက်လေး၏ ဤပုံစံမှာ အခြား သတ္တဝါများထက် ကျင့်ကြံမှုတွင် များစွာ အားသာချက် ရှိသည်။ မိစ္ဆာအများစုမှာ ဤပုံစံကို မရရှိနိုင်ကြပေ။ သို့သော် သဘာဝတရား၏ နိယာမအရ မျောက်အများစုမှာ စိတ်တိုတတ်ကာ အသိဉာဏ်ပွင့်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ ဤအဖြူရောင် မျောက်လေးမှာမူ မျောက်အုပ်စုတစ်စုလုံး၏ မျှော်လင့်ချက်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မျောက်လေးသည် မိစ္ဆာကျင့်စဉ်၏ အရေးပါသော အဆင့်ဖြစ်သည့် လည်ချောင်းရိုး သန့်စင်ခြင်းကို ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ဖန်းချန် သိလိုက်သည်။

လေနှင့် တိမ်များ စုစည်းလာသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး တိမ်တိုက်များအောက်တွင် မိုးကြိုးသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤအဆင့်မှာ အရေးကြီးသော်လည်း မျောက်လေးအတွက် အခက်အခဲ များစွာ မရှိနိုင်ပေ။ အကြောင်းမှာ ဤမျောက်သည် မည်သည့် မကောင်းမှုကိုမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ကံကြမ္မာ၏ နှောင့်ယှက်မှုများ ရှိမည်မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် လေများ ငြိမ်သက်သွားပြီး မျောက်လေး၏ ပါးစပ်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဖန်းချန်မှာ မျောက်လေး အောင်မြင်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် လက်မထောင်ပြကာ "ဂုဏ်ယူပါတယ် မျောက်ညီနောင်၊ မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားတာက ပိုပြီး အကျိုးရှိလိမ့်မယ်။ ငါကတော့ တခြားလုပ်စရာလေးတွေ ရှိသေးလို့ အရင်ပြန်နှင့်မယ်" ဟု ပြောကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ယွင်ကျုန်းတောင်သည် တကယ့်ကို ရတနာသိုက်ပင် ဖြစ်သည်။

ဖန်းချန်က တောင်ခြေသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း သင့်တော်သော မြေစေးများကို အလွယ်တကူ ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။ ထိုနေရာမှာ သူနေထိုင်ရာနှင့်လည်း သိပ်မဝေးလှပေ။

သူသည် အဝတ်အစားများ မပေကျံစေရန် ခြင်းတောင်းထဲတွင် သစ်ရွက်ကြီးများ ခံလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျောက်ပြားများဖြင့် မြေစေးများကို တူးယူကာ စမ်းသပ်ရန် သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

တောင်ပေါ်ရှိ သစ်တောများမှာ မိုးရွာပြီးစ ဖြစ်သဖြင့် အလွန်ပင် စိုထိုင်းနေကာ ထင်းရှာရန် မသင့်တော်သေးပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ ဖန်းချန်က မိုးမရွာမီကတည်းက ထင်းအလုံအလောက် စုဆောင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ တဲအိမ်ဟောင်းနှင့် အိမ်သစ်အတွင်းတွင် ထင်းများနှင့် မြက်ခြောက်များ အပြည့် ရှိနေတော့သည်။

သူသည် မီးဖိုကျင်းထဲတွင် မီးကို ပြန်မြှိန်းလိုက်ရာ အိမ်အတွင်းရှိ စိုထိုင်းဆများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဖန်းချန်က အိမ်ပြင်တွင် ကျင်းတူးကာ မြေစေးများကို ရွှံ့နယ်သည်။ မြေအိုးမြေခွက်များ မဖုတ်မီ မီးဖိုတစ်ခုကို အရင် ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်သည်။

သူသည် မြေစေးပြားတစ်ခုကို အပေါက်ငယ်များဖောက်၍ အခြောက်ခံထားလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ မီးဖိုခုံ ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် မြေစေးထဲသို့ ရေထည့်ကာ အဆက်မပြတ် နယ်ပေးသည်။ ကိုင်ရသည်မှာ အဆင်ပြေသွားသောအခါမှ အိုး၊ ခွက်၊ ပန်းကန်များကို စတင် ပုံဖော်တော့သည်။ သူသည် လေးငါးခုခန့် ပြုလုပ်ပြီးနောက် အခြောက်ခံရန် ဘေးတွင် တင်ထားလိုက်သည်။

လက်ဆေးပြီး မျက်နှာသစ်ကာ ဖန်းချန်က လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ဖျော်သောက်လိုက်သည်။

မြေထည်များ ခြောက်ရန် အချိန်စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း သူသည် မိမိ၏ အိပ်ရာကို အဆင့်မြှင့်ရန်နှင့် ကျောက်စိမ်းဓားကို ဆက်လက် သွေးရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

သူသည် ဝါးများကို ဖြတ်တောက်ကာ ဝါးဖောင်ငယ်တစ်ခုကဲ့သို့ ရက်လုပ်လိုက်သည်။

စမ်းသပ်ကြည့်ရာ အလွန်ပင် ခိုင်ခံ့လှသည်။

သူသည် ဤဝါးခုတင်ကို ထင်းပုံများအပေါ်တွင် တင်လိုက်ရာ အိပ်စက်ရသည်မှာ ပိုမို ညီညာကာ သက်သောင့်သက်သာ ရှိသွားတော့သည်။

ဖန်းချန်က အစာအနည်းငယ် စားပြီးနောက် အေးအေးဆေးဆေး တစ်ရေးအိပ်လိုက်သည်။

ယခုအခါမှသာ သူသည် တောတောင်ထဲတွင် နေထိုင်သော လူသားတစ်ဦး၏ ပျော်ရွှင်မှုကို စစ်မှန်စွာ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင်မူ သူသည် ခြင်းတောင်းကို လွယ်ကာ မြေစေးများ ထပ်မံ တူးယူရန် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခုမှ ပတ်သွားခဲ့သည်။

တောင်လယ်သို့ ရောက်သောအခါ လူတစ်ရပ်ခန့် မြင့်သော မြက်တောများအတွင်း ဖုံးကွယ်နေသည့် ဘုရားကျောင်းငယ်လေး တစ်ခုကို ဖန်းချန် အမှတ်မထင် တွေ့ရှိလိုက်ရတော့သည်။

***

မီးပွတ်ရင်း main character ဖြစ်သွားတယ်

အခန်း ၁၀ - "တောင်စောင့်နတ်နန်းရှေ့မှ ဆုံဆည်းမှု”

ဖန်းချန်က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ထိုဘုရားကျောင်းငယ်လေးရှိရာသို့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုနေရာသို့ သွားရန်မှာ မခက်ခဲလှပေ။ အကြောင်းမှာ မြက်တောများအောက်တွင် တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားသော လမ်းငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုလမ်းကလေးမှာ ဘုရားကျောင်းတံခါးဝသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေသည်။

ဤအဆောက်အအုံမှာ အလွန်ပင် သေးငယ်လှသည်။ အုတ်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားကာ လူတစ်ရပ်၏ ထက်ဝက်ခန့်သာ မြင့်သည်။ ရှေ့နောက် အနက်မှာလည်း ခြောက်လက်မခန့်သာ ရှိပြီး အပေါ်ယံတွင် "တောင်စောင့်နတ်နန်း" ဟု အနုပညာလက်ရာ မပါဘဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ရေးသားထားသည်။ နံရံတွင်မူ ဟင်္သပြားရောင်ဖြင့် "ယွင်ကျုန်းတောင် တောင်စောင့်နတ်မင်း" ဟု စာလုံးငါးလုံး ရေးထိုးထားသည်။

ဘုရားကျောင်းငယ်လေး တည်ရှိရာနေရာမှာ မမြင့်လှသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တောင်ကျရေကြောင့် တိုက်စားထားသည့် လက္ခဏာများ ရှိနေသော်လည်း နတ်နန်းကိုယ်တိုင်မှာမူ ထိခိုက်ပျက်စီးခြင်း မရှိပေ။

ဤနေရာမှာ အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေပြီး လှူဖွယ်ပစ္စည်းများ၊ အမွှေးတိုင်နံ့များနှင့် ဂေါပကများလည်း မရှိပေ။ ဤမျှ သေးငယ်သော နေရာတွင် ဂေါပကများ နေထိုင်ရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ ခြေရာလက်ရာများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အနည်းဆုံး ခြောက်လခန့် လူသူရောက်ရှိခြင်း မရှိကြောင်း သိသာလှသည်။

ဖန်းချန်က ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း လောကဓာတ်၏ စနစ်တကျ ရှိမှုကို ထိန်းသိမ်းပေးနေသော ဤကဲ့သို့သော နတ်မင်းများကို ရိုသေလေးစားမှု ရှိသည်။

သူသည် ထင်းရှူးခက်ငယ်လေးများကို ချိုး၍ အမွှေးတိုင်သဖွယ် အသုံးပြုကာ ကျင့်ကြံမှု စွမ်းအားဖြင့် မီးညှိလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော အမွှေးတိုင်အိုးထဲတွင် စိုက်ထူကာ လက်အုပ်ချီ ဂါရဝပြုလိုက်တော့သည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်လိုက်သည်ကို တောင်စောင့်နတ်မင်းအနေဖြင့် မသိဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ဖန်းချန်က အမွှေးတိုင် ဆက်သလိုက်သောအခါ များပြားလှသော ပူဇော်မှု စွမ်းအင်များကို ရရှိလိုက်သဖြင့် နတ်နန်းအတွင်း၌ ရှိနေသော တောင်စောင့်နတ်မှာ ချက်ချင်းပင် သိရှိသွားတော့သည်။ သူသည် မိမိထံသို့ လာရောက် အလေးပြုသူမှာ လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ကျင့်ကြံသူ ပညာရှင် ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။

ငါ့ဆီကို တမင် လာတာလား။

တောင်စောင့်နတ်မှာ အလွန် ကြောက်ရွံ့သွားတော့သည်။

သူသည် ယွင်ကျုန်းတောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်ချင်သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိန်းသိမ်းလာခဲ့သော နတ်နန်းနှင့် မိမိ၏ အခြေခံစွမ်းအားများကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။

သူသည် စိတ်ထဲတွင် ဒွိဟဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ရှေ့မှလူသည် ဂါရဝပြုပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ တောင်စောင့်နတ်သည် အံကိုကြိတ်ကာ လက်ကိုင်တုတ်ကို မြေကြီးတွင် ဆောင့်လိုက်ပြီး နတ်နန်းတံခါးဝတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာတော့သည်။ ထို့နောက် လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်နေသော ဖန်းချန်ကို လှမ်း၍ ခေါ်လိုက်သည်။

"ခဏလောက် စောင့်ပါဦး"

ဖန်းချန်က လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ တောင်စောင့်နတ် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သဖြင့် ဂါရဝပြု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဒီတောင်ရဲ့ ပိုင်ရှင်က ရှေ့မှာ ရောက်နေတာပဲ။ ကျွန်ုပ် မသိဘဲ ပြုမူမိတာကို ခွင့်လွှတ်ပါ"

"မပြောပါနဲ့... မပြောပါနဲ့" ဟု တောင်စောင့်နတ်မင်းက အမြန်ပင် ပြန်လည် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ "ကျွန်ုပ်ဟာ လောကဓာတ်ရဲ့ ကိုယ်စား ဤယွင်ကျုန်းတောင်ကို စောင့်ရှောက်နေရရုံသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဤတောင်ကို ပိုင်ဆိုင်သူ မဟုတ်သလို ပိုင်ရှင်လို့လည်း မခေါ်ဝံ့ပါဘူး"

"ကျွန်ုပ်ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ကျန်း ဖြစ်ပါတယ်။ ကျန်းတောင်စောင့်နတ်လို့ပဲဖြစ်ဖြစ် ယွင်ကျုန်းတောင် တောင်စောင့်နတ်လို့ပဲဖြစ်ဖြစ် ခေါ်နိုင်ပါတယ်။ ဒီနတ်နန်းလေးက ကျဉ်းမြောင်းပြီး အခြေအနေ မကောင်းလှတဲ့အတွက် ဧည့်ခံဖို့ ခက်ခဲနေတာကို နားလည်ပေးစေချင်ပါတယ်"

တောင်စောင့်နတ်မင်းမှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူ ဖြစ်ကြောင်း မြင်ရသဖြင့် ဖန်းချန်က ပြုံးလျက် "ကျန်းတောင်စောင့်နတ်မင်းက ကျွန်ုပ်ကို ကိုယ်ထင်ပြပြီး ဆုံတွေ့ရတာ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဖန်းချန်မှာ ယဉ်ကျေးပျူငှာပြီး အဆင့်အတန်း မြင့်မားသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါမှ တောင်စောင့်နတ်မင်းမှာ စိတ်အေးသွားတော့သည်။ သူက အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြသည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက တောင်ကျရေတွေ ကျဆင်းနေချိန်မှာ ကျွန်ုပ် တောင်ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုရင်း အရှင်က တိရစ္ဆာန်လေးတွေကို ကယ်တင်နေတာ မြင်တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။ ဒါကြောင့် တောင်ပေါ်က သတ္တဝါလေးတွေရဲ့ ကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်စကား ပြောချင်လို့ပါ"

"မပြောပါနဲ့" ဟု ဖန်းချန်က အနည်းငယ် အားနာစွာ ဆိုလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် မကြာမီတွင် ထိုတိရစ္ဆာန်အချို့ကို စားသုံးရန် စဉ်းစားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မြေအိုးမြေခွက်များ ပြီးစီးပါက သူသည် အမဲလိုက်တော့မည် မဟုတ်ပါလား။

သူက တောင်စောင့်နတ်မင်းကို ဆက်လက် ပြောကြားသည်။ "ကျွန်ုပ်ဟာ ယွင်ကျုန်းတောင်မှာ အခြေချပြီး ကျင့်ကြံနေတာ ဖြစ်လို့ နောင်မှာ နှောင့်ယှက်မိတာတွေ ရှိနိုင်ပါတယ်။ လိုအပ်တဲ့ စားနပ်ရိက္ခာနဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုလည်း ဒီတောင်ပေါ်ကပဲ ရယူရမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ကျန်းတောင်စောင့်နတ်မင်းအနေနဲ့ နားလည်ပေးပါ"

တောင်စောင့်နတ်မင်းမှာ ဘာမျှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။ တစ်ဖက်လူက တောင်ပေါ်မှ ပစ္စည်းများကို အသုံးပြုသည်ကိုလည်း သူ စိတ်မရှိပေ။ အမှန်စင်စစ် ယွင်ကျုန်းတောင်တွင် ဤကဲ့သို့သော သိဒ္ဓိရှင်တစ်ဦး လာရောက် နေထိုင်ခြင်းမှာ သူ၏အတွက် အကြီးမားဆုံးသော ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။

မည်သည့် အကျိုးကျေးဇူးမျှ မရရှိခဲ့လျှင်ပင် ယခုကဲ့သို့ အချင်းချင်း ဆက်သွယ်စကားပြောနိုင်ခြင်းက နှစ်ပေါင်း ရာချီ၍ ခံစားလာခဲ့ရသော အထီးကျန်ခြင်းကို ပြေပျောက်စေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဖန်းချန်က စားသောက်မှုအကြောင်း ပြောသောအခါ ကျင့်ကြံသူတိုင်းမှာ လေကိုစား၍ နှင်းကိုသောက်သည့် နည်းလမ်းကို အသုံးပြုကြသည်မဟုတ်ကြောင်း တောင်စောင့်နတ်မင်းက နားလည်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် တောင်စောင့်နတ်မင်းက လက်အုပ်ချီ၍ "အရှင် အလိုရှိသလို အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်ုပ်ကတော့ ဒီနေရာကို စောင့်ရှောက်ရုံသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီတောင်ကြီးနဲ့ သစ်ပင်သစ်တောတွေဟာ ဘယ်သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုမှ မဟုတ်ပါဘူး။ အရှင်အနေနဲ့ အလဟဿ ဖျက်ဆီးတာမျိုး မလုပ်သရွေ့တော့ ကျွန်ုပ်ရဲ့ တာဝန်ကို ဖောက်ဖျက်ရာ မရောက်ပါဘူး။ ဒါနဲ့... အရှင်သူမြတ်ကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲဆိုတာ သိပါရစေ"

"ဖန်းချန်လို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်"

"အရှင် ဖန်းချန်ကို ဆုံတွေ့ရတာ ကျွန်ုပ်မျိုးအတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ"

တောင်စောင့်နတ်မင်းသည် ဖန်းချန်ကို အနီးရှိ သစ်ပင်ရိပ်အောက်မှ ကျောက်ဆောင်ကြီးပေါ်တွင် ထိုင်စေပြီး သစ်အယ်သီးနှင့် ထင်းရှူးစေ့များဖြင့် ဧည့်ခံကာ နှစ်ဦးသား ရင်းနှီးစွာ စကားပြောဆိုကြတော့သည်။

ကျင့်ကြံမှုလမ်းစဉ်ပေါ် ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ထူးခြားသော အစွမ်းရှိသူတစ်ဦးနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့ရခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဖန်းချန်မှာလည်း စိတ်ဝင်တစား ရှိနေသည်။ တောင်စောင့်နတ်မင်းမှာလည်း မြို့ပိုင်မင်း၏ ခန့်အပ်မှုဖြင့် ဤနေရာတွင် နှစ်ပေါင်း ရာချီ နေထိုင်ခဲ့ရကာ အခြားနတ်မင်းများနှင့်လည်း ဆုံတွေ့ခွင့် မရသဖြင့် စကားပြောဖော် ရှားပါးနေသူ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် နှစ်ဦးသား စကားပြောဆိုရာတွင် အပြန်အလှန် အကျိုးကျေးဇူးများ ရရှိကြသည်။

အထူးသဖြင့် တောင်စောင့်နတ်မင်းမှာ ဖန်းချန်၏ တရားဓမ္မအပေါ် နက်နဲသော နားလည်မှုကို ကြားရသောအခါ များစွာ အကျိုးရှိသွားတော့သည်။ တောင်စောင့်နတ်နှင့် မြေစောင့်နတ်တို့မှာ ကျင့်ကြံမှုလမ်းစဉ်ကို တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းသူများ မဟုတ်ကြသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော နားလည်မှုများမှာ သူတို့၏ တန်ခိုးအစွမ်းအတွက် များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေသည်။

ထို့ကြောင့် တောင်စောင့်နတ်မင်းသည် ဖန်းချန်အပေါ် ပိုမို ရိုသေလေးစားလာကာ "အရှင်သူမြတ်" ဟုပင် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ခေါ်ဝေါ်တော့သည်။

စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ဖန်းချန်က မေးမြန်းသည်။ "ယွင်ကျုန်းတောင်ခြေက ရွာလေးတွေဟာ ကျန်းတောင်စောင့်နတ်မင်းရဲ့ စီရင်စုအောက်မှာ ရှိတာလား"

"မဟုတ်ပါဘူး" ဟု တောင်စောင့်နတ်မင်းက ခေါင်းခါလျက် ဖြေသည်။ "တောင်အောက်က ရွာအားလုံးဟာ မြေစောင့်နတ်တွေရဲ့ စီရင်စုအောက်မှာ ရှိကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ လင်ရှီးရွာ တစ်ရွာတည်းကတော့ တောင်ကြားထဲမှာ ရှိနေတဲ့အတွက် ကျွန်ုပ်ရဲ့ စီရင်စုအောက်ကို လွှဲပြောင်းပေးထားတာ ခံရပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာဆိုတော့ ကျွန်ုပ်လည်း သေချာ မမှတ်မိတော့ပါဘူး"

"ဪ... ကျန်းတောင်စောင့်နတ်မင်း ဒီမှာ နေတာ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ"

"၄၇၁ နှစ် ရှိပါပြီ။ အရင် တောင်စောင့်နတ်မင်း ရာထူးက မထွက်ခွာခင်မှာ တောင်ခြေက မြို့ပိုင်မင်း ကျန်းကို အိပ်မက်ပေးခဲ့လို့ သီလရှိသူတစ်ဦးကို ရွေးချယ်ခန့်အပ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်ကစလို့ အခုဆိုရင် နှစ်ပေါင်း ငါးရာနီးပါး ရှိပါပြီ" ဟု ဆိုကာ တောင်စောင့်နတ်မင်းမှာ အတိတ်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

နတ်မင်းခန့်အပ်ခြင်းမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ အမိန့်စာ ထုတ်ပြန်ပြီး နတ်နန်းကို ပြုပြင်ပေးလိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ လူအများ သိရှိသွားသောအခါမှသာ လောကဓာတ်၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

"တောင်ခြေက လင်ရှီးရွာမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ်လို့ ကျွန်ုပ် ခံစားရတယ်။ တောင်စောင့်နတ်မင်းအနေနဲ့ အကြောင်းရင်းကို သိပါသလား" ဟု ဖန်းချန်က မေးလိုက်သည်။

"ဟင်"

"ဒီနေ့ နံနက်က ကျွန်ုပ် ရေခပ်တက်ရင်း လင်ရှီးရွာဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ အဲဒီရွာအပေါ်မှာ ဘေးဒုက္ခနဲ့ ဆွေးမြည့်ပျက်စီးခြင်း အငွေ့အသက်တွေ ရှိနေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာ သိချင်လို့ပါ"

တောင်စောင့်နတ်မင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "ကျွန်ုပ်က တန်ခိုးနိမ့်ပါးတဲ့ နတ်ငယ်တစ်ပါးသာ ဖြစ်လို့ အရှင်တို့လို အငွေ့အသက်တွေကို မမြင်နိုင်ပါဘူး။ လင်ရှီးရွာရဲ့ အခြေအနေကိုတော့ ကျွန်ုပ် သေချာ စုံစမ်းကြည့်ပါ့မယ်" ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။

တောင်ပေါ်ရှိ အကြောင်းအရာများကို ခေတ္တမျှ ထပ်မံ စကားပြောဆိုပြီးနောက် ဖန်းချန်က နှုတ်ဆက်သည်။ "ကျန်းတောင်စောင့်နတ်မင်းရဲ့ ဧည့်ခံမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ကျွန်ုပ်မှာ လုပ်စရာ အရေးကြီးတာလေးတွေ ရှိသေးလို့ ခွင့်ပြုပါဦး"

သူသည် မြေစေးများ သွားရောက် တူးယူရဦးမည် မဟုတ်ပါလား။

တောင်စောင့်နတ်မင်းက ပြုံးလျက် "အရှင်ရဲ့ လမ်းညွှန်ချက်တွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်ုပ်မှာတော့ ပေးစရာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဤယွင်ကျုန်းတောင်က ထွက်တဲ့ ဒီသစ်အယ်သီးနဲ့ ထင်းရှူးစေ့တွေဟာ အလွန် အရသာရှိလှပါတယ်။ တောင်အောက်မှာဆိုရင် အတော်လေး ရှားပါးပြီး ဈေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်တဲ့အတွက် အရှင် လက်ခံပေးပါ" ဟု ဆိုကာ ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

ဖန်းချန်လည်း မငြင်းဘဲ ထိုအထုပ်ကလေးကို လက်ခံလိုက်သည်။ နှစ်ဦးသား နောင်တွင်လည်း အပြန်အလှန် လည်ပတ်ရန် ကတိပြုပြီးနောက် လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။

ဖန်းချန်က စားစရာများကို ထုပ်ပိုးကာ မြေစေးရှိရာ တောင်ခြေသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မြေစေးများကို ခြင်းတောင်းအပြည့် တူးယူပြီးနောက် ရှင်သူတော်တို့ ခိုနားရာ ချောက်ကမ်းပါးသို့ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။

ယခင်က သစ်သီးများမှာ ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုရရှိလာသော အစေ့အဆန်များကြောင့် သူ၏ ညစာအတွက်မှာမူ စိတ်ပူစရာ မရှိတော့ပေ။