အခန်း (၃-၄)

အခန်း ၃ - "နောင်တွင် ကောင်းမွန်စွာ ရှင်သန်နိုင်ရန်"

ထင်းအမြောက်အမြားကို စုဆောင်းကာ နွယ်ပင်များဖြင့် စည်းနှောင်ပြီး သယ်ယူလာပြီးနောက် ဖန်းချန်က မီးပုံဘေးတွင် ထင်းပုံအချို့ကို တည်ဆောက်လိုက်သည်။

ထင်းပုံများမှာ လူတစ်ရပ်နီးပါး မြင့်မားပြီး မြေပြင်မှ အစိုဓာတ်များ မတက်လာစေရန် အောက်ခြေတွင် ထင်းတုံးကြီးများကို ခံထားသည်။

ထို့နောက် သူသည် တဲအတွင်း၌လည်း ထင်းခြောက်များကို အထပ်လိုက် ခင်းကျင်းကာ လောင်စာအဖြစ် အရန်သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။ ၎င်းအပေါ်တွင်မှ မီးမွှေးရန် သင့်တော်သော မြက်ခြောက်များကို ထပ်၍ခင်းကာ မိမိ၏ အိပ်ရာလိပ်ဟောင်းကို ပြန်လည် ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မီးသင်္ဂြိုဟ်ဖို့ ပြင်နေတဲ့ ပုံစံနဲ့ တူနေပါလား" ဟု ဖန်းချန်က နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်၍ ကြည့်ရင်း ကိုယ့်ဘာကိုယ် ကျိန်ဆဲသလိုလိုဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

မီးပုံဘေးရှိ ရှုပ်ပွနေသော မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းကာ ထင်းစည်းများ ဖြည်ရာမှ ကျန်ရစ်ခဲ့သော သစ်ကိုင်းခြောက်နှင့် သစ်ရွက်များကို မီးပုံထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ဖန်းချန်က မီးပုံထဲသို့ ထင်းအနည်းငယ် ထပ်ထည့်ပြီးနောက် စမ်းရေအိုင်ဆီသို့ ပြန်သွားပြန်သည်။

သူသည် ခြေဖျားနင်းကာ စမ်းရေထဲမှ ထိုးထွက်နေသော ကျောက်တုံးများကို နင်း၍ တစ်ခုခုကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေသည်။

အတန်ကြာ ရှာဖွေပြီးနောက်တွင်မူ ဖန်းချန်က ပြာလဲ့သော ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို တွေ့ရှိသွားသည်။ ၎င်းကို လှန်လှောကြည့်လိုက်ရာ ပုံစံမှာ အလွန်ပင် သင့်တော်လှသည်။

သူသည် စမ်းရေနံဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ညီညာသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို ပွတ်တိုက်ရန် ကျောက်ပြင်အဖြစ် အသုံးပြုသည်။ စမ်းရေကို ခပ်ယူကာ ထိုကျောက်တုံးပေါ်တွင် ပြာလဲ့သော ကျောက်တုံးကို အနုစိတ် သွေးတော့သည်။

ရေကို တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် ဆမ်း၍ သွေးလိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် ထိုကျောက်တုံးမှာ ပုဆိန်ပုံစံ ပေါ်လာတော့သည်။

ဤသည်မှာ ကျောက်ခေတ်သစ်၏ ပြယုဂ်ဖြစ်သော ပွတ်တိုက်သွေးထားသည့် ကျောက်လက်နက်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ပိုမို ကောင်းမွန်သော ပုံစံ၊ ပိုမို အနုစိတ်သော လုပ်ဆောင်ချက်နှင့် ပိုမို မြင့်မားသော ကုန်ထုတ်စွမ်းအားကို ဖော်ဆောင်ပေးသည်။

ဖန်းချန်က ချက်ချင်းပင် ကျောက်ခေတ်ဟောင်းမှ ကျောက်ခေတ်သစ်သို့ ကူးပြောင်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပုဆိန်တစ်ခု ဖြစ်မြောက်ရန်အတွက် သင့်တော်သော လက်ကိုင်တစ်ခုကို ရှာဖွေရဦးမည်။

သူသည် လက်ကိုင်မပါသေးသော ကျောက်ပုဆိန်ကို ယူကာ တောအုပ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ သင့်တော်သော သစ်ကိုင်းအထူတစ်ခုကို တွေ့သောအခါ အသက်ကို ဝအောင်ရှူကာ ကျောက်ပုဆိန်ဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။

တောက်... တောက်... တောက်...

ထိုအသံမှာ တောင်တန်းတစ်ခွင်သို့ ဟိန်းထွက်သွားကာ မနီးမဝေးရှိ ငှက်များကို လန့်ဖျပ်ကာ ပျံသန်းသွားစေသည်။

အဝေးရှိ သစ်ပင်မြင့်ပေါ်မှ အဖြူရောင် မျောက်လေးမှာမူ မနေ့က ခံစားခဲ့ရသော တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျဉ်သည့်ဒဏ်ကို မေ့လျော့သွားပုံရပြီး တိတ်တဆိတ် ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေပြန်သည်။

သင့်တော်သော သစ်သားတုံးကို ရရှိပြီးနောက် ဖန်းချန်က ၎င်း၏ ထိပ်ပိုင်းကို ဂရုတစိုက် ခွဲလိုက်ပြီး ကျောက်တုံးကို အလယ်တွင် ညှပ်ကာ နွယ်ပင်များဖြင့် မြဲမြံစွာ ချည်နှောင်လိုက်သည်။

ပြီးပြည့်စုံသွားသော ကျောက်ပုဆိန်ကို ကိုင်ကြည့်ကာ နှစ်ချက်ခန့် ဝှေ့ယမ်းကြည့်ရာ အလွန်ပင် အဆင်ပြေလှသည်။

"ချမ်းသာချင်ရင် အရင်ဆုံး သစ်ပင်ခုတ်ရမယ်ဆိုတဲ့အတိုင်း ကိရိယာတွေ ရှိလာတော့ အရာရာက ပိုလွယ်သွားပြီ"

စိတ်အားထက်သန်နေသော ဖန်းချန်က ချက်ချင်း အလုပ်မစသေးဘဲ တဲဆီသို့ အရင်ပြန်လာသည်။ နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ ကိုးပေပတ်လည်ခန့်ရှိသော ကွင်းပြင်လေးကို ရှင်းလင်းလိုက်ပြီး သစ်ကိုင်းတံမြက်စည်းဖြင့် သန့်ရှင်းအောင် လှည်းကျင်းသည်။

ဤနေရာတွင် တဲအိမ်အသစ်တစ်လုံး ဆောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ယခုရှိနေသော တဲမှာ လူတစ်ယောက် အိပ်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပြီး မီးပုံကို မိုးဒဏ်မှ မကာကွယ်နိုင်ပေ။

နောက်ထပ် နှစ်ရက်ခန့်တွင် ဖန်းချန်က သစ်ပင်များကို အဆက်မပြတ် ခုတ်လှဲနေသည်။ ထိုအချိန်အတွင်း သူသည် တောတွင်းသစ်သီးများကိုသာ စားသုံးပြီး စမ်းရေကြည်ကိုသာ သောက်သုံးခဲ့သည်။

အနီးအနားတွင် ပေါက်နေသော နွယ်ပင်များမှာ အလွန်ပင် ပျော့ပျောင်းလှသဖြင့် သူသည် အချို့ကို ယူကာ ခြင်းတောင်းငယ် တစ်ခုကို ရက်လုပ်လိုက်သည်။

နွယ်ပင်ရှည်များကို အခြေခံထားကာ နွယ်ပင်ငယ်လေးများဖြင့် ရစ်ပတ်ရက်လုပ်လိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် ကျောပိုးခြင်းတောင်းလေး တစ်လုံး ဖြစ်လာသည်။ နွယ်ပင်များမှာ လတ်ဆတ်နေသေးသဖြင့် ခြင်းတောင်းလေးမှာ စိမ်းလန်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဖန်းချန်က သစ်တုံးကြီးပေါ်မှ ထရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဘေးတွင် သစ်ကိုင်းသစ်ရွက်များ ရှင်းလင်းထားသော ဖြောင့်စင်းသည့် သစ်တုံးအချို့ ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ နှစ်ရက်တာ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှု၏ ရလဒ်များပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ခြင်းတောင်းကို ကျောတွင် ပိုးကာ တောအုပ်ထဲသို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ အလုပ်လုပ်နေစဉ် ခဏခဏ အစာရှာမထွက်ရစေရန် တစ်ခါတည်းနှင့် အစာအမြောက်အမြား စုဆောင်းရန် သူစီစဉ်ထားသည်။

ထိုစဉ် မြက်ခင်းထဲမှ ယုန်ကလေးတစ်ကောင် ခုန်ထွက်လာကာ လန့်ဖျပ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်။

ဖန်းချန်မှာ မျက်စိလျင် လက်လျင်ရှိလှသဖြင့် ချက်ချင်းပင် လိုက်ဖမ်းလိုက်သည်။

"မပြေးနဲ့တော့... မင်းက ငါ့ရဲ့ နေ့လယ်စာပဲ"

သူသည် ယုန်၏ နားရွက်ကို ကိုင်ကာ မလိုက်ရာ ယုန်ကလေးမှာ နောက်ခြေထောက်များဖြင့် ယက်ကန်ယက်ကန် ရုန်းကန်နေတော့သည်။

သူ့တွင် ဆားကြမ်းတစ်ထုပ် ပါလာသဖြင့် ဤယုန်ကို ကင်စားလျှင် အလွန် အရသာရှိမည်မှာ သေချာသည်။

"ဟော... ယုန်မလေးပါလား"

သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ကိုယ်ဝန်နှင့် ဗိုက်ဖောင်းနေသော ယုန်မလေး ဖြစ်နေသဖြင့် လှုပ်ရှားရ ခက်ခဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဖန်းချန်က အလွယ်တကူ ဖမ်းမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖန်းချန်က ယုန်ကလေး၏ ဗိုက်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ချပေးလိုက်ကာ "သွားတော့... သွားတော့" ဟု ဆိုကာ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ယုန်ကလေးမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

သူသည် ထရပ်လိုက်ပြီး မနီးမဝေးရှိ သစ်သီးပင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ အသီးများကို ပိုမို များပြားစွာ ခူးယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အဝေးရှိ သစ်ပင်ပေါ်တွင်မူ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော အဖြူရောင် မျောက်လေးသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ခဏတာ စဉ်းစားနေသည်။

ထို့နောက် ၎င်းသည် တစ်ခုခုကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ဟန်ဖြင့် သစ်ပင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ တောအုပ်နက်ကြီးအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

အစာများကို အပြည့်အစုံဖြင့် ပြန်လာသော ဖန်းချန်က မိမိ၏ တဲသို့ မရောက်မီ လမ်းခုလတ်တွင် တားဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ရှေ့တွင် ပေါ်လာသော မျောက်လေးသည် ခေါင်းငုံ့လျက် လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းပေါ် မြှောက်ထားကာ သစ်ရွက်ကြီးအချို့ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

သစ်ရွက်ပေါ်တွင် လတ်ဆတ်သော သစ်သီးအချို့၊ ကျောက်စိမ်းတုံး နှစ်တုံးနှင့် အသစ်စက်စက် ခူးယူထားသော ဆေးဖက်ဝင် အပင်နှစ်ပင် ပါရှိသည်။

ဖန်းချန်က ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် "ဒါက ဘာအတွက်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

အဖြူရောင် မျောက်လေးသည် ဖန်းချန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ထို့နောက် ၎င်းသည် ခေါင်းကို ပြန်ငုံ့ကာ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ အရာများကို ပို၍ မြှင့်ပေးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ လက်ဆောင်ပေးလိုသည့် သဘောပင် ဖြစ်သည်။

မျောက်လေး၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားသဖြင့် ဖန်းချန်က "မျောက်ညီနောင်က ယဉ်ကျေးနေမှတော့ ငါကလည်း ငြင်းမနေတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အကြောင်းမဲ့တော့ လက်မခံချင်ဘူး။ မင်း ငါ့ဆီက ဘာများ လိုချင်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် မျောက်လေး လက်ထဲမှ သစ်ရွက်ကို ခေတ္တ ယူလိုက်ပြီး မျောက်လေး ဘာလုပ်မည်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

ဖန်းချန်က လက်ခံလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ မျောက်လေးမှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။

မျောက်လေးသည် နောက်သို့ နှစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ဖန်းချန်ကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးညွှတ် အလေးပြုသည်။

"မင်း ငါ့ဆီက တစ်ခုခု တကယ် လိုချင်နေတာပဲ။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောစမ်းပါ။ ငါ တတ်နိုင်တာဆိုရင် ကူညီပေးပါ့မယ်" ဟု ဖန်းချန်က ဆိုသည်။

မျောက်လေးမှာ အသံတစာစာ အော်မြည်ရင်း နားရွက်နှင့် ပါးကို အသည်းအသန် ကုတ်ခြစ်နေတော့သည်။

"အင်း..." ဖန်းချန် ခေတ္တ ငြိမ်သွားပြီး မိမိ အမှားကို သတိရသွားသည်။ ရှေ့မှ မျောက်လေးမှာ လူစကား မပြောတတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ထို့ကြောင့် သူက "ငါက မျောက်စကားကို နားမလည်ဘူး။ မင်းကော လူစကားကို နားလည်ရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

မျောက်လေးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ဖန်းချန်က ပြုံးလျက် "ဒါဆိုရင် ကောင်းပြီ။ ငါ မေးမယ်... မင်း ဆိုလိုတာ မှန်တယ်ဆိုရင် ခေါင်းညိတ်ပြပေါ့"

မျောက်လေးမှာ အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်ပြတော့သည်။

ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖန်းချန်က "မင်းမှာ အင်အားကြီးတဲ့ ရန်သူတွေ ရှိနေလို့ ငါ့ကို နှိမ်နင်းပေးစေချင်တာလား" ဟု အရင်မေးသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျောက်လေးမှာ ခေါင်းကို အသည်းအသန် ခါယမ်းပြသည်။

"ဒါဆို ငါ မင်းနဲ့အတူ တစ်နေရာရာကို လိုက်ခဲ့ပေးရမှာလား"

"ဒါမှမဟုတ်..."

မေးခွန်းများစွာ မေးသော်လည်း မျောက်လေးမှာ ခေါင်းသာ ခါနေသည်။

မျောက်လေးမှာ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာကာ နောက်ထပ် သုံးကြိမ် ဦးညွှတ်ပြီးနောက် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပုတ်ပြကာ ပါးစပ်ကို ညွှန်ပြလျက် လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် စတင် ရှင်းပြတော့သည်။

သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ မျောက်လေး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းစ စွမ်းအင်အချို့ ကိန်းဝပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဖန်းချန် အကြံရသွားသည်။

"မျောက်ညီနောင်က အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းနေပြီပဲ။ ကျင့်ကြံမှုမှာ အခက်အခဲ ရှိနေလို့ ငါ့ဆီက လမ်းညွှန်ချက် လိုချင်တာလား"

မျောက်လေးမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားကာ ခုန်ပေါက်လျက် ဂျွမ်းပြန်ပြနေတော့သည်။ ဖန်းချန်မှာ မိမိ မေးခွန်းမှန်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

မျောက်လေး၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သန့်စင်သော စွမ်းအင်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤမျောက်မှာ တောတောင်ထဲတွင် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ပြီး မည်သည့် မကောင်းမှုကိုမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ကြောင်း သိသာလှသဖြင့် ဖန်းချန်မှာ လမ်းညွှန်ပေးရန် ဝန်မလေးတော့ပေ။

သူသည် ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် စတင် ပြောကြားလိုက်သည်။

"သတ္တဝါတို့သည် လောကဓာတ်၏ စွမ်းအင်များကို စုဆောင်းကာ မိမိတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရသည်။ နေနှင့် လ၏ နိယာမများအတိုင်း မိမိကိုယ်တွင်း၌ စကြာဝဠာကို တည်ဆောက်လျက် တရားဓမ္မကို ရှာဖွေခြင်းသည် လူသားတို့၏ ကျင့်စဉ်နှင့် မခြားနားပေ"

"သို့သော် လောကသား အများစုမှာ တိရစ္ဆာန် ကျင့်ကြံသူများသည် လူသားခန္ဓာကိုယ်ကို ရရှိရန်သာ အဓိကထားသည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။ ဤသည်မှာ အလွန် မှားယွင်းသော အယူအဆ ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်း မိမိ၏ စိတ်ကို ကျင့်ကြံခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း မှတ်သားထားရမည်။ သိနားလည်ပြီးနောက် ကျင့်ကြံခြင်း၊ မိမိနှလုံးသားကို စစ်ဆေးခြင်းတို့မှာ မည်သည့် လူမျိုး၊ မည်သည့် သတ္တဝါအတွက်မဆို တူညီကြသည်"

"ငါ့အမြင်အရတော့ မင်းရဲ့ ကိုယ်ရော စိတ်ပါ သန့်ရှင်းနေဆဲပဲ။ မိမိရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စွမ်းအင်ကို ကျင့်ကြံနေစဉ်မှာပဲ စိတ်ကိုလည်း အမြဲတမ်း ဆုံးမနေရမယ်။ လူသားခန္ဓာကိုယ်ကို ရချင်ရင် အရင်ဆုံး လူသားနှလုံးသားကို ရအောင် လုပ်ရမယ်ဆိုတာကို မင်း သိထားဖို့ လိုတယ်"

"ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းလာမှုဟာ မကြာမီမှာပဲ ထူးခြားတဲ့ အောင်မြင်မှု ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်"

"မျောက်ညီနောင်အနေနဲ့ မကြာခင်မှာ ပိုမို တိုးတက်မှုတွေ ရပါစေလို့ ငါ ဆုတောင်းပေးပါတယ်"

လမ်းညွှန်ချက်ကို ရရှိပြီးနောက် မျောက်လေးမှာ ဝမ်းသာအားရ ခုန်ပေါက်နေသည်။ ထို့နောက် ဖန်းချန် ပြောကြားခဲ့သည်များကို ဆင်ခြင်မိကာ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်၍ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်တော့သည်။

မီးပွတ်ရင်း main character ဖြစ်သွားတယ်

အခန်း ၄ - "ချောက်ကမ်းပါးထက်မှ ရှင်သူတော်တို့ ခိုနားရာ"

ဖန်းချန်က ပြုံးလျက် ကျောပေါ်မှ ခြင်းတောင်းကို မလိုက်သည်။

သူသည် မျောက်လေးပေးသော လက်ဆောင်များကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ပိုက်ကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အသီးတစ်လုံးကို ယူ၍ အင်္ကျီဖြင့် ပွတ်တိုက်ပြီးနောက် ကိုက်စားလိုက်သည်။

ဂျွတ်ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ အလွန်ပင် လန်းဆန်းချိုမြိန်လှသော အရသာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အဖြူရောင် မျောက်လေး ပေးသော အသီးမှာ တကယ့်ကို အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ သစ်သီးစားလာခဲ့သည့် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည့်အတိုင်း မျောက်လေး ခူးလာသော အသီးများမှာ ဖန်းချန်၏ ကျောပိုးခြင်းတောင်းထဲရှိ အသီးများထက် များစွာ ပိုမို ကောင်းမွန်နေတော့သည်။ ထိုအသီးများသည် လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးရန် သေချာရွေးချယ်ထားသောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဖန်းချန်က ပြုံးလျက် အသီးကို စားရင်း ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် မိမိ၏ တဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ခြင်းတောင်းထဲမှ အသီးများကို ထုတ်၍ သေချာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး မျောက်လေး ပေးသော ကျောက်စိမ်းတုံး နှစ်တုံးကိုလည်း တဲထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ဆေးဖက်ဝင်အပင်အတွက်မူ ထားစရာ နေရာမရှိသဖြင့် အိတ်ကပ်ထဲသို့သာ ထည့်လိုက်ရသည်။ အကယ်၍ ကြေမွသွားခဲ့လျှင်လည်း ၎င်းနှင့် မိမိနှင့် ရေစက်မပါဟုသာ မှတ်ယူရပေမည်။

စားပြီးသား အသီးအဆံများကိုမူ တောင်စောင်းအောက်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သူသည် အသီးအဆံများကို မီးပုံထဲသို့ မည်သည့်အခါမျှ မပစ်ချပေ။

အိမ်ဆောက်ခြင်းသည် တဲဆောက်ခြင်းနှင့် မတူပေ။ တဲမှာ သစ်တုံး သုံးတုံးကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ချိတ်ဆက်ထားရုံဖြင့် ခိုင်ခံ့သော တြိဂံပုံစံ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေနိုင်သည်။ သို့သော် အိမ်တစ်လုံး ဆောက်ရန်အတွက်မူ တိုင်များကို ခိုင်ခံ့အောင် စိုက်ထူရမည် ဖြစ်ရာ ရှင်းလင်းထားသော မြေကွက်တွင် ကျင်းများ တူးရမည် ဖြစ်သည်။

ပထမဦးစွာ ကျောက်ပုဆိန်ဖြင့် မြေကို ဆွလိုက်ပြီးနောက် လက်ဖြင့် ကျောက်ခဲများနှင့် မြေသားများကို ဖယ်ရှားကာ လက်တစ်ဖက်စာခန့် နက်သော ကျင်းကို တူးလိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျင်းတူးသည့် လမ်းကြောင်းတွင် ကျောက်ဆောင်ကြီးများနှင့် မတိုးခဲ့ပေ။

ဖန်းချန်က သစ်သားတိုတစ်ခုဖြင့် မြေကျင်းကို သေချာ နှက်ပြီးနောက် ပြင်ဆင်ထားသော သစ်တုံးများကို တစ်ခုချင်း စိုက်ထူကာ ပတ်ပတ်လည်ရှိ မြေသားများကို မြဲမြံအောင် ပြန်ဖို့လိုက်သည်။

စမ်းသပ်ကြည့်ရာ အလွန်ပင် ခိုင်ခံ့လှသည်။

တိုင်လေးတိုင် စိုက်ထူရန် အချိန်အတော်ကြာ မယူလိုက်ရပေ။ ထုတ်တန်းများ တင်ရသည်မှာလည်း လွယ်ကူလှသည်။ တိုင်ထိပ်ရှိ အခွကြားများတွင် သင့်တော်သော အထူရှိသည့် သစ်တုံးလေးတုံးကို တင်လိုက်ပြီး နွယ်ပင်များဖြင့် မြဲမြံစွာ ချည်နှောင်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့် ဖန်းချန်က ခိုင်ခံ့သော အိမ်အရိုးစွဲတစ်ခုကို ရရှိသွားတော့သည်။

အလုပ်အရှုပ်ဆုံးမှာ အမိုးမိုးခြင်း ဖြစ်သည်။

အမိုးအတွက် ရွေးချယ်စရာ နည်းလမ်းများစွာ ရှိသော်လည်း ဤနေရာတွင် မိုးများနိုင်သည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ ဖန်းချန်က နက်ဖြန်တွင် အဝေးရှိ ဝါးတောမှ ဝါးများကို သွားရောက် ခုတ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တစ်နေကုန်လုံး သူသည် အခြားအလုပ်တစ်ခုဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အိမ်တွင်းရှိ ကြမ်းပြင်ကို မြှင့်တင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အနီးရှိ စမ်းရေအိုင်မှ ကျောက်ခဲများကို ခြင်းတောင်းဖြင့် သယ်ယူလာကာ နံရံဆောက်မည့် နေရာတစ်လျှောက်တွင် လက်သီးနှစ်ဆုပ်ခန့် အမြင့်ရှိသော အဝိုင်းပုံစံ စီလိုက်သည်။

ထို့နောက် မြေကြီးများကို ခြင်းတောင်းဖြင့် သယ်ယူကာ ကျောက်ခဲဝိုင်းအတွင်းသို့ လောင်းထည့်ပြီး ခြေဖြင့် နင်းလိုက်ရာ အိမ်အတွင်းရှိ မြေပြင်မှာ အပြင်ဘက်ထက် မြင့်တက်လာတော့သည်။ ဤသည်မှာ မိုးရွာသောအခါ အိမ်ထဲသို့ ရေဝင်မလာစေရန် ကြိုတင်ကာကွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မျောက်လေးသည် မည်သည့်အချိန်က ပြန်ရောက်လာသည်မသိပေ။ မနေ့က အဖြစ်အပျက်ကြောင့် ၎င်းမှာ ပို၍ သတ္တိရှိလာပုံရကာ အနီးရှိ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ ဖန်းချန်၏ လုပ်ရပ်များကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေပြန်သည်။

ဖန်းချန်ကမူ အရေးတယူ မလုပ်ဘဲ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် မိမိအလုပ်ကိုသာ ဆက်လုပ်နေခဲ့သည်။

နေမင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဖန်းချန်က ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းရှိ ကျောက်ဆောင်ကြီးပေါ်မှ ထရပ်ကာ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု ပြုလုပ်သည်။

တောတောင်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာသကဲ့သို့ အရပ်လည်း သိသိသာသာ ရှည်လာသည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ စွမ်းအားများမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာကြောင်း ဖန်းချန် ခံစားရသည်။

ဤသည်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့်သာမက သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

ယခင်က ဖန်းချန်က လောကီလောကထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း လောကီအာရုံများ၏ နှောင့်ယှက်မှုကို မရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် မိမိ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ရောင်းချကာ ဤယွင်ကျုန်းတောင်တန်းရှိ ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာသို့ လာရောက် ကျင့်ကြံခြင်း ဖြစ်သည်။

တဲရှေ့မှ မီးပုံကို မပြီးသေးသော အိမ်ထဲသို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး မြေပြင်ကို ခြောက်သွေ့အောင် လုပ်လိုက်သည်။ အမိုး မိုးပြီးပါက ဤသို့ လုပ်ရန် မသင့်တော်တော့ပေ။ အိမ်မီးလောင်နိုင်သော အန္တရာယ် ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မနေ့က သူသည် စမ်းရေအိုင်မှ ညီညာသော ကျောက်ပြားကြီး နှစ်ချပ်ကို သယ်ယူလာကာ စားပွဲနှင့် ထိုင်ခုံအဖြစ် အသုံးပြုရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။ သူသာ ကျင့်ကြံမှု မပြုလုပ်ထားပါက ဤမျှကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးများကို သယ်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျောက်ဆောင်ကြီးကို စားပွဲအဖြစ် အသုံးပြုခြင်း၏ အားသာချက်မှာ နေဒဏ်မိုးဒဏ်ကို မကြောက်ဘဲ အပြင်ဘက်တွင် ထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နံနက်စာ စားပြီးနောက် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု ကျင့်စဉ်ကို တစ်ခေါက် ထပ်မံ လေ့ကျင့်သည်။ ထို့နောက် ဖန်းချန်က ကျောက်ပုဆိန်ကို ခြင်းတောင်းထဲ ထည့်ကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ပထမဆုံးနေ့က ဤဘက်အခြမ်းတွင် စိမ်းလန်းစိုပြည်သော ဝါးတောကြီးတစ်ခုကို သူမြင်တွေ့ခဲ့သည်ဟု မှတ်မိနေသည်။ ထိုဝါးတောမှ ဝါးများကို အိမ်မိုးရန် ခုတ်ယူနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သစ်ပင်ပေါ်မှ မျောက်လေးမှာလည်း ဖန်းချန်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အမြဲစောင့်ကြည့်နေသည့်အတိုင်း သူထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သစ်ပင်များပေါ်မှ ခုန်ပေါက်လျက် အကွာအဝေးတစ်ခုမှ နောက်က လိုက်လာတော့သည်။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက် ရှုခင်းများမှာ အလွန်ပင် လှပသော်လည်း သစ်တောများမှာမူ အလွန် ထူထပ်လှသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ ဖန်းချန်အတွက် အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပေ။ သူသည် သွားလာရ ခက်ခဲသော တောင်တန်းများပေါ်တွင် မြေပြန့်ကဲ့သို့ပင် ပေါ့ပါးသွက်လက်စွာ လျှောက်လှမ်းနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

"ဝေါင်း... ဝေါင်း"

ကျောက်ဆောင်ကြီးအချို့ကို ပတ်ပြီး ဝါးတောနားသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်စဉ် ဖန်းချန်ကို ကြည့်ကာ အသည်းအသန် ဟောင်နေသော ခွေးဝါလေးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ အမွှေးများမှာ ညှပ်ထားပြီး လည်ပတ်တွင်လည်း အဝတ်စတစ်ခု ပတ်ထားသဖြင့် အိမ်မွေးခွေး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ဖန်းချန်မှာ အံ့သြသွားရသည်။ ဤနေရာမှာ တောင်အောက်ရှိ ရွာနှင့် အလွန်ဝေးကွာလှသည်ဖြစ်ရာ ဤခွေးကလေး လမ်းပျောက်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

"ဝေါင်း... ဝေါင်း... ဝေါင်း"

ခွေးဝါလေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရကာ တစ်နေရာတည်းတွင် ပတ်ချာလည်ပြေးနေပြီး ဖန်းချန်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ အနည်းငယ် ပြေးသွားလိုက်၊ ဖန်းချန်ဘက် လှည့်ဟောင်လိုက်နှင့် ဖြစ်နေသည်။

"ငါ့ကို တစ်နေရာရာ လိုက်ခဲ့စေချင်တာလား" ဟု ဖန်းချန်က တွေးတောမိသည်။

သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤခွေးကလေးမှာ လူအလိုကို နားလည်ရုံသာ ရှိပြီး အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းနေခြင်း မရှိပေ။

ခွေးဝါလေးမှာ အခြားတောင်ကုန်းတစ်ခုဆီသို့ ပြေးသွားရာ ဖန်းချန်ကလည်း အပြေးအလွှား လိုက်သွားသည်။ ခွေးကလေးမှာ ပို၍ မြန်မြန်ပြေးနေသော်လည်း ဖန်းချန်၏ အရှိန်ကိုမူ မမီပေ။

မတ်စောက်သော တောင်ကုန်းအောက်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ ခွေးဝါလေးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော လူတစ်ယောက်အနားသို့ ပြေးသွားကာ အသာအယာ ဟောင်နေတော့သည်။

"လူပါလား"

ရှေ့သို့ တိုးကြည့်လိုက်သောအခါ ရွာသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက် လဲနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ၏ ဘေးတွင် သံပုဆိန်၊ ကြိုးနှင့် ထင်းအချို့မှာ ပြန့်ကျဲနေသဖြင့် ထင်းခုတ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။

ဖန်းချန်က ရှေ့သို့တိုးကာ ထိုလူကို အသာအယာ လှန်ကြည့်လိုက်ရာ အသက်ရှူနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်လျှင် ထိုလူသည် တောင်စောင်းပေါ်မှ ချော်ကျလာခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။ လိမ့်ကျလာစဉ် တစ်နေရာရာနှင့် တိုက်မိပြီး သတိလစ်သွားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဖန်းချန်က ထိုလူ၏ အခြေအနေမှာ စိုးရိမ်စရာမရှိကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် သူ၏ နှာခေါင်းအောက်ရှိ အချက်အခြာနေရာကို လက်ဖြင့် အားစိုက်၍ ဖိလိုက်သည်။

"အား..."

မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူမှာ ညည်းညူသံနှင့်အတူ ဖြည်းညင်းစွာ နိုးလာတော့သည်။

ဖန်းချန်က "စကားမပြောနဲ့ဦး၊ မလှုပ်နဲ့ဦး၊ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဘယ်နေရာက နာနေလဲဆိုတာ သေချာ ခံစားကြည့်ဦး" ဟု ဆိုသည်။

ထိုလူမှာ ခေါင်းခါလျက် တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်နေကြောင်း ညည်းတွားနေသည်။ ထင်းခုတ်သမားမှာ အလွန် နာကျင်နေပုံရသဖြင့် ဖန်းချန်က အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆေးဖက်ဝင်အပင် နှစ်ပင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

၎င်းမှာ မျောက်လေး ပေးထားသော လက်ဆောင် ဖြစ်သော်လည်း အိတ်ကပ်ထဲတွင် အတန်ငယ် ကြေမွနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆေးပင်ကို သေချာ စစ်ဆေးပြီးနောက် တစ်ပင်ကို ယူကာ ထက်ဝက် ချိုးလိုက်ပြီးလျှင် "ပါးစပ်ဟစမ်း" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထင်းခုတ်သမားမှာ ဖန်းချန်ခိုင်းသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ရာ ဖန်းချန်က ဆေးရည်ကို သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။ ခေတ္တမျှ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ဆေးအရှိန်တက်လာသောအခါ ထင်းခုတ်သမားမှာ ထထိုင်နိုင်သွားပြီး စကားစပြောတော့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လူစွမ်းကောင်းကြီး၊ ကျွန်တော့်အသက်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"

ဖန်းချန်က ခေါင်းခါလျက် "ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ မင်းရဲ့ ခွေးဝါလေးကိုသာ ကျေးဇူးတင်လိုက်ပါ။ သူက တောင်အောက်ဆင်းပြီး အကူအညီတောင်းဖို့ သွားရင်း လမ်းမှာ ငါနဲ့ တွေ့ခဲ့တာပဲ။ ဒါနဲ့... မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ လဲနေရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"တောင်ပေါ်က ချော်ကျလာတာပါ" ဟု လူငယ်က သူ၏ ခွေးလေးကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။ သူသည် စကားပြော ဝါသနာပါသူ ဖြစ်ပုံရကာ ဖန်းချန် ပြန်ပြောသည်ကိုပင် မစောင့်ဘဲ ဆက်ပြောတော့သည်။

"ကျွန်တော်က တောင်အောက်က လင်ရှီးရွာကပါ။ တောင်ပေါ်ကို ထင်းခုတ်တက်နေကျပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက်က ထင်းခုတ်ဖို့ တက်လာတာ မဟုတ်ဘူး"

"ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် အသည်းအသန် ဖျားနေလို့ ရွာထဲက လူတွေ ငွေစုပြီး မြို့က ဆရာဝန်နဲ့ ပြပေးခဲ့ရတယ်။ ဆရာဝန်က ဆေးညွှန်းပေးပေမဲ့ မြို့မှာ အဲဒီဆေးက ဝယ်လို့မရဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ဆရာဝန်က အတွေ့အကြုံရှိတော့ ဆေးပင်ရဲ့ ပုံစံနဲ့ ပေါက်တတ်တဲ့ နေရာကို ပြောပြလိုက်တယ်။ ဒီယွင်ကျုန်းတောင်ထဲမှာ ရှိနိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်"

"ဒါနဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကစပြီး ဆေးပင်ရှာဖို့ တောင်ပေါ်ကို နေ့တိုင်း တက်လာခဲ့တာ။ လမ်းကြုံရင် ထင်းလေး ဘာလေး ခုတ်တာပေါ့"

"အဲဒါ အဲဒီတောင်စောင်းပေါ်က ကျောက်ကြားမှာ ဆေးပင်တစ်ပင် သွားတွေ့တယ်။ အဲဒါကို လှမ်းယူရင်း ခြေချော်ပြီး ခုလို ဖြစ်သွားတာပဲ" ဟု ဆိုကာ သူပြုတ်ကျလာပုံကို လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ရှင်းပြနေသည်။

ဖန်းချန်က နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ထို့နောက် ထင်းခုတ်သမားက ဖန်းချန်ကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် "လူစွမ်းကောင်းကြီးက ဘယ်ကလဲခင်ဗျ။ ကျွန်တော်ကသာ စကားတွေ အများကြီး ပြောနေတာ လူစွမ်းကောင်းကြီးရဲ့ နာမည်ကိုတောင် မမေးရသေးဘူး။ နောက်ကျရင် ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ လာခဲ့ပါ့မယ်" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ငါ့နာမည်က ဖန်းချန်ပါ" ဟု သူက ဖြေကြားလိုက်ပြီး တိမ်မြူများ ဝန်းရံနေသည့် သူနေထိုင်ရာ ကုန်းပြင်မြင့်လေးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "ငါက ဟိုအပေါ်မှာ နေတာပါ"

"ဟိုနေရာက ရှင်သူတော်တို့ ခိုနားရာ ချောက်ကမ်းပါးကြီးပဲ။ ဘယ်သူမှ မတက်ဝံ့ကြဘူး" ဟု ထင်းခုတ်သမားက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်တော့သည်။

မီးပွတ်ရင်း main character ဖြစ်သွားတယ်