အခန်း (၅-၆)

အခန်း ၅ - "ဝါးပင်လယ်ဝယ် လှိုင်းတံပိုးထနေပုံနှင့် မျောက်သူတော် ဆေးပင်ဆက်သခြင်း"

ဤအကြောင်းကို ပြောဖြစ်သည့်အခါ ထင်းခုတ်သမားမှာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

သူသည် ခေါင်းကို အမြန်မော့၍ မိမိ၏ အသက်သခင်ကို သေချာကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူ၏ အဝတ်အစားမှာ ကြမ်းတမ်းသော လျှော်တေပင် ဖြစ်သော်လည်း အရပ်အမောင်း မြင့်မားကာ ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်လှသည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ သာမန်လူတို့ထက် များစွာ ထူးကဲနေသည်မှာ သိသာလှပေသည်။

ထင်းခုတ်သမား၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သိဒ္ဓိရှင် နတ်လူတစ်ပါးနှင့် ဆုံတွေ့နေရခြင်းလောဟု တွေးတောမိသည်။

သူ၏ အာမေဍိတ်သံကို ကြားသောအခါ ဖန်းချန်က ပြုံးလျက် "ဒါဆို ဒီနေရာကို နတ်သူတော်တို့ ခိုနားရာ ချောက်ကမ်းပါးလို့ ခေါ်တာပေါ့။ နာမည်ကောင်းလေးပဲ။ ဒါနဲ့ လူတွေက ဘာလို့ ဒီအပေါ်ကို မတက်ရဲကြတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထင်းခုတ်သမားက "ရှေးယခင်ကတည်းက ဒီချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှာ နတ်သူတော်တွေ နေထိုင်ကြတယ်လို့ ပြောစမှတ်ရှိကြပါတယ်။ ဒါကြောင့် နတ်သူတော်တွေကို နှောင့်ယှက်မိပြီး ဘေးဥပဒ်သင့်မှာ စိုးရိမ်လို့ ဘယ်သူမှ မတက်ရဲကြတာပါ" ဟု ကပျာကယာ ရှင်းပြသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖန်းချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သို့သော် လောလောဆယ်တွင်မူ ဤနေရာ၌ သူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေသည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ ထင်းခုတ်သမားသည် အသက်ကို ဝအောင်ရှူကာ "အရှင်က နတ်လူတစ်ပါးလားခင်ဗျာ" ဟု တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဖန်းချန်က ရယ်မောလျက် "ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပါတယ်" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။ ထင်းခုတ်သမားမှာ ကြောက်ရွံ့ရိုသေနေသဖြင့် စကားမဆိုဝံ့ဘဲ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက "နေလို့ ကောင်းသွားပြီဆိုရင်လည်း ထပါဦး။ မြေကြီးက အေးလှတယ်" ဟု ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ထင်းခုတ်သမားက "ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာကြီးဖန်း" ဟု ရိုသေစွာ ဆိုသည်။

ဖန်းချန်က ထိုခေါ်ဝေါ်မှုကို မငြင်းဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။ သူသည် ထင်းခုတ်သမားကို မြေပြင်မှ ထူမပေးလိုက်ပြီးနောက် "မင်းနာမည်က ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးမြန်းသည်။

ထင်းခုတ်သမားက ရိုသေစွာ အလေးပြုလျက် "ကျွန်တော့်နာမည်က လင်းဟိုင်ပါခင်ဗျာ။ ရွာထဲက စာတတ်ပေတတ်တစ်ယောက်က ပေးထားတဲ့ နာမည်ပါ" ဟု ဖြေသည်။

ယွင်ကျုန်းတောင်တန်းသည် ပင်လယ်နှင့် မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသော ကုန်းတွင်းပိုင်းတွင် တည်ရှိသည်။ ထင်းခုတ်သမား၏ နာမည်မှာ လင်းဟိုင် သစ်တောပင်လယ် ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ရော သူ၏ မိဘဘိုးဘွားများနှင့် နာမည်ပေးခဲ့သူပါ ပင်လယ်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြပေ။

လင်းဟိုင်မှာ အဆင်ပြေသွားပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်ရသဖြင့် ဖန်းချန်က ကျောပိုးခြင်းတောင်းကို မကာ နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာရန် ပြင်သည်။ သူ၏ အိမ်သစ်မှာ အမိုးမိုးရန် ကျန်ရှိနေသေးသည်။

နောက်က ကျန်ရစ်ခဲ့သော ထင်းခုတ်သမားသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ဟန်ဖြင့် ရှေ့သို့တိုးကာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး "ဆရာကြီးဖန်းခင်ဗျာ ကျွန်တော် တစ်ခုလောက် တောင်းဆိုပါရစေ" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

"အင်း ပြောပါဦး"

ဖန်းချန်က တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်ဆန္ဒကို ခန့်မှန်းမိသဖြင့် လင်းဟိုင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းက အခုထိ အသည်းအသန် ဖျားနေတုန်းပါပဲ။ ဒီလို ဝေးလံတဲ့ တောရွာမှာ ဆေးဝါးတွေကလည်း ရှားပါးလွန်းလို့ အသက်အန္တရာယ် ရှိနေပါတယ်။ အရှင် ဆရာကြီးများ အဲဒီဆေးပင်တွေကို မြင်ဖူးပါသလား။ အရှင် ခိုင်းစေသမျှကို ကျွန်တော် ကျေးကျွန်တစ်ယောက်လို လုပ်ဆောင်ပေးပါ့မယ်" ဟု ဆိုကာ ထပ်မံ ဦးညွှတ်ပြန်သည်။

"ဆေးပင်တွေရဲ့ နာမည်၊ ပုံသဏ္ဌာန်နဲ့ ပေါက်တတ်တဲ့ နေရာတွေကို မင်း မှတ်မိသေးလား"

"မှတ်မိပါတယ်ခင်ဗျာ။ စောစောက တောင်စောင်းမှာ ဆေးတစ်မျိုးတော့ တွေ့ခဲ့ပါတယ်။ အခု နောက်ထပ် လေးမျိုးလောက် လိုနေပါသေးတယ်" ဟု ဆိုကာ လင်းဟိုင်သည် လိုအပ်သော ဆေးပင်များ၏ အကြောင်းကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလေတော့သည်။

ဖန်းချန်က နားထောင်ပြီးနောက် လင်းဟိုင်၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ အနီးရှိ သစ်ပင်ကို လှည့်၍ "မျောက်ညီနောင် ငါ့ကို တစ်ခုလောက် ကူညီပါဦး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစဉ် သစ်ပင်ထက်မှ ဖြူဖွေးသောအမွှေးရှိသည့် မျောက်လေးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို လင်းဟိုင် အံ့ဩစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ မျောက်လေးက သူတို့နှစ်ဦးကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် တောင်ထိပ်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးတက်သွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မျောက်သူတော်ကိုပင် ခိုင်းစေနိုင်ပါလားဟု လင်းဟိုင် တွေးတောမိသည်။

ဤသည်မှာ လင်းဟိုင်အတွက်တော့ ရှေ့မှ ဖန်းချန်မှာ စစ်မှန်သော သိဒ္ဓိရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဖန်းချန်အပေါ် ပိုမို ရိုသေသွားကာ အလုပ်အကျွေး ပြုခွင့်ရရန် ထပ်မံ တောင်းဆိုတော့သည်။

ဖန်းချန်က ခေါင်းခါလျက် "မလိုပါဘူး။ မင်း တကယ် ကျေးဇူးဆပ်ချင်ရင် ငါ့ကို အကူအညီတစ်ခု ပေးရုံနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ" ဟု ဆိုကာ ဝါးတောရှိရာသို့ လမ်းလျှောက်သွားတော့သည်။

ထင်းခုတ်သမား လင်းဟိုင်သည် မြေပြင်မှ ပုဆိန်နှင့် ထင်းများကို အမြန်ကောက်ယူကာ ဖန်းချန်၏ နောက်မှ ခပ်သွက်သွက် လိုက်သွားသည်။

ဖန်းချန်၏ နောက်မှ လိုက်သွားရင်း လင်းဟိုင်၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေသည်။ မိမိကို ကယ်တင်ခဲ့သော နတ်လူက မည်သည့်နေရာသို့ ခေါ်သွားမည်နည်း။

သို့သော် တောင်အောက်ဘက်သို့ ဆင်းသွားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူ အတန်ငယ် စိတ်အေးသွားရသည်။ သူသည် ဖန်းချန်ကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ တောတောင်ထဲတွင် မြေပြန့်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ သွားလာနိုင်သည်ကို မြင်ရသောအခါ မိမိထက်ပင် ပို၍ ကျွမ်းကျင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

"ဒီနေရာပဲ"

ဖန်းချန်က ခြင်းတောင်းထဲမှ ကျောက်ပုဆိန်ကို ထုတ်ယူကာ လင်းဟိုင်ကို ပြောလိုက်သည်။

ဝါးတောကြီးမှာ စိမ်းလန်းစိုပြည်လျက် ဝါးပင်များမှာ ဖြောင့်စင်းစွာ တည်ရှိနေကြသည်။ တောင်လေ တိုက်ခတ်လာသောအခါ ဝါးပင်လယ်ပြင်ကြီးတွင် လှိုင်းတံပိုးများ ထနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

"ငါ့ကို ဝါးခုတ်ကူပါဦး" ဟု သူက လင်းဟိုင်ကို ခိုင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဖန်းချန်က ကျောက်ပုဆိန်ဖြင့် ဝါးပင်ကြီးတစ်ပင်၏ အောက်ခြေကို စောင်း၍ ခုတ်ချလိုက်သည်။

ဖန်းချန်က ကျောက်ပုဆိန်ကို အသုံးပြုနေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းဟိုင်မှာ အံ့ဩသွားရပြန်သည်။

ထင်းခုတ်သမားသည် မိမိ၏ သံပုဆိန်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ ရှေ့သို့တိုးလာပြီး "အရှင် ဆရာကြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ပုဆိန်ကို သုံးပါလား။ ဒီပုဆိန်က ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိနေတာ ကြာပါပြီ။ တောင်ပေါ်မတက်ခင်ကမှ သေချာ သွေးထားတာပါ" ဟု ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

"ရပါတယ်။ မင်းလည်း ခုတ်ပါ"

လင်းဟိုင်သည် ဆက်မပြောဝံ့တော့ဘဲ ဝါးပင်တစ်ပင်ကို ရွေးချယ်ကာ စတင် ခုတ်တော့သည်။

ဝါးတောထဲတွင် ပုဆိန်ခုတ်သံများ ဟိန်းထွက်သွားရာ ဝါးတောအတွင်းပိုင်းရှိ ဝါးဝိညာဉ်တစ်ခုမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားတော့သည်။ ၎င်းသည် မိမိ၏ တည်ရှိမှုကို ဖျောက်ကွယ်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေရရှာသည်။ အဝေးမှ လူနှစ်ယောက်က မိမိကို ခုတ်လှဲသွားမည်ကို အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေသည်။

ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေစွ။

ဝါးဝိညာဉ်လေးမှာ ခွေလိပ်နေပြီး သာမန်ဝါးပင်များထက် မြင့်မားသော သူ၏ ကိုယ်ထည်မှာလည်း ကွေးညွတ်သွားတော့သည်။

ဖန်းချန်အတွက်တော့ ဝါးခုတ်ရသည်မှာ သစ်ပင်ခုတ်ရသည်ထက် များစွာ ပိုမို လွယ်ကူလှသည်။ သူသည် လင်းဟိုင်ကို အပင်များစွာ ခုတ်လှဲစေပြီးနောက် တစ်နေရာတည်းတွင် စုပုံထားလိုက်သည်။

"ကိ" "ကိ"

ဖန်းချန် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အဖြူရောင် မျောက်လေး ပြန်ရောက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူက ဘေးရှိ လင်းဟိုင်ကို "တော်ပြီ လင်းဟိုင် ရပ်လိုက်တော့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လင်းဟိုင်သည် ပုဆိန်ကို ချက်ချင်း ရုပ်သိမ်းကာ ဘေးသို့ ဖယ်ရပ်လိုက်သည်။

မျောက်လေးသည် သစ်ပင်များပေါ်မှ ခုန်ပေါက်လာကာ ဖန်းချန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ ၎င်း၏ လက်ထဲတွင် သစ်ရွက်ကြီးတစ်ရွက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ဖန်းချန်က "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မျောက်ညီနောင်။ ဆေးပင်တွေ ရခဲ့ရဲ့လား" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လင်းဟိုင်၏ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေသော မျက်လုံးများရှေ့တွင် မျောက်လေးသည် သစ်ရွက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်ရာ အတွင်း၌ ဆေးပင်ပေါင်း ဆယ်ပင်ကျော် ပါရှိနေသည်။

ဆေးပင်များကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် လင်းဟိုင်မှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားတော့သည်။

သူသည် ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီးဖန်း။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မျောက်နတ်မင်းကြီး" ဟု အော်ဟစ်ကာ ဂါရဝပြုတော့သည်။ သို့သော် သူ၏ ဒူးများ မြေကြီးသို့ မထိမီမှာပင် ဖန်းချန်က သူ့ကို ဆွဲထူလိုက်သည်။

"အားနာမနေပါနဲ့တော့။ ဆေးပင်တွေ ရပြီဆိုမှတော့ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းကို ကုသဖို့ အမြန် ပြန်ယူသွားပါတော့"

လင်းဟိုင်သည် မျောက်လေးထံမှ ဆေးပင်များကို ရိုသေစွာ ယူလိုက်ပြီး မိမိ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ အဝတ်အိတ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်သည်။ သူသည် အလွန် အလျင်စလို ဖြစ်နေသဖြင့် ဖန်းချန်ကို အလေးအမြတ်ပြုကာ "ဒီဆေးပင်တွေအတွက် ကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ် အရှင်ဆရာကြီး။ အရှင် အသုံးပြုဖို့အတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ ပုဆိန်ကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့ပါရစေ" ဟု ဆိုကာ ပုဆိန်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆက်သပြန်သည်။

ဖန်းချန်က လက်ခါလျက် "မလိုပါဘူး။ ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုပါပဲ။ မင်းလည်း ငါ့ကို ဝါးခုတ်ကူခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ ငါတို့ကြားမှာ အကြွေးမတင်တော့ပါဘူး" ဟု ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ထင်းခုတ်သမား လင်းဟိုင်သည် ဖန်းချန်ကို ပိုမို ကြည်ညိုသွားတော့သည်။

မြင့်မြတ်လှသော စိတ်ထားပေတည်း။ ဤသည်မှာ တကယ့် သိဒ္ဓိရှင်တို့၏ အသွင်အပြင်ပင် ဖြစ်သည်။

ဆရာကြီးဖန်းက ထိုသို့ ပြောသော်လည်း လင်းဟိုင်ကမူ ဤကျေးဇူးကို မေ့မည် မဟုတ်ပေ။ မိဘများ၏ သွန်သင်မှုအတိုင်း ကျေးဇူးကို ဆပ်ရမည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အခွင့်အရေး ရပါက ဆရာကြီးဖန်းအတွက် အသက်ပင် ပေးဝံ့သည်ဟု သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တေးမှတ်ထားလိုက်တော့သည်။

လင်းဟိုင်သည် ဖန်းချန်ကို နှုတ်ဆက်ကာ သူ၏ ခွေးဝါလေးနှင့်အတူ တောင်အောက်သို့ အပြေးအလွှား ဆင်းသွားတော့သည်။

မီးပွတ်ရင်း main character ဖြစ်သွားတယ်

အခန်း ၆ - "ကြောက်လန့်နေသော ဝါးဝိညာဉ်"

ထင်းခုတ်သမားသည် တောင်အောက်သို့ ဆင်း၍ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ဖန်းချန် ပြုံးလိုက်ပြီး ဝါးခုတ်ခြင်းကို ခေတ္တ ရပ်နားလိုက်သည်။

ဝါးတောအတွင်းဝယ် ဝါးမျှစ်ဟူသော အရသာထူးသည့် အစာတစ်မျိုး ရှိပေသည်။

၎င်းမှာ ဝါးပင်ငယ်လေးများ စတင်ထွက်ပြူလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဝါးမျှစ်ကို ရာသီမရွေး ရနိုင်သော်လည်း နွေဦးနှင့် ဆောင်းရာသီတွင် အကောင်းဆုံးနှင့် အချိုဆုံး ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်မှာ ထိုရာသီများ မဟုတ်သော်လည်း ဝါးမျှစ်မှာ အရသာရှိသော အစာတစ်မျိုး ဖြစ်သည့်အပြင် အလွယ်တကူလည်း ရရှိနိုင်သည်။

ဖန်းချန်က စောစောကတည်းက ဝါးမျှစ်များကို သတိပြုမိသော်လည်း ထင်းခုတ်သမား ရှိနေသဖြင့် ဝါးခုတ်သည့် အလုပ်ကိုသာ အရင်ပြီးအောင် လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပစ္စည်းကိရိယာများ မစုံလင်သဖြင့် ဝါးမျှစ်တူးရသည်မှာ အတန်ငယ် ခက်ခဲသော်လည်း မြေပြင်မှ ထွက်ပြူနေသော ဝါးမျှစ်ဦးလေးများကိုသာ ရှာဖွေရုံဖြင့် လုံလောက်သည်။ ဝါးပင်၏ အောက်ခြေ မြေအောက်ပင်စည်ကို မထိခိုက်စေရန် ဂရုတစိုက် တူးယူလိုက်ရာ ခြင်းတောင်း၏ ထက်ဝက်ခန့် ရရှိသောအခါမှ သူ ရပ်လိုက်တော့သည်။

ပြန်ရောက်လျှင် မီးပုံထဲ၌ အခွံမခွာဘဲ ကင်စားပါက အလွန် အရသာရှိမည်ဟု သူ တွေးတောမိသည်။

ဝါးမျှစ်ရှာနေစဉ်အတွင်း ဖန်းချန်က အခြားသော အရသာရှိသည့် သတ္တဝါတစ်မျိုးဖြစ်သော ဝါးအောင်းကြွက်များ၏ ခြေရာလက်ရာများကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူသည် သေချာစွာ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ နေရောင်ရသော တောင်စောင်းရှိ မြက်ခင်းများအောက်တွင် တွင်းအများအပြား ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဤသည်မှာ ဝါးအောင်းကြွက်တို့၏ နေထိုင်မှုသဘာဝနှင့် ကိုက်ညီလှသည်။ နောင်တွင် ဤတောင်စောင်းသည် သူ၏ အစာရေစာအတွက် အဓိကနေရာတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ဝါးအောင်းကြွက်များမှာ အလွန် လျင်မြန်သော်လည်း ဖန်းချန်အတွက်မူ အခက်အခဲ မရှိပေ။ ကျင့်ကြံမှု ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုမှာ ပိုမို သွက်လက်လာသဖြင့် အမဲလိုက်ရန် ထောင်ချောက်များပင် မလိုတော့ပေ။ သို့သော် လောလောဆယ်တွင် သူ၌ မီးပုံမှလွဲ၍ အခြားသော ချက်ပြုတ်စရာ ကိရိယာများ မရှိသေးသဖြင့် ထိုအစာများကို ခေတ္တ ချန်ထားခဲ့လိုက်သည်။

သူသည် ကျောက်ပုဆိန်ကို ကိုင်ကာ ဝါးများကို ဆက်လက် ခုတ်လှဲပြန်သည်။

အဝေးမှ ဝါးဝိညာဉ်လေးမှာမူ ဆက်လက် တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း မလှုပ်ဝံ့ပေ။ ၎င်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ အလွန်ပင် နှေးကွေးသည်ဟု သိထားသဖြင့် မဆင်မခြင် လှုပ်ရှားပါက အဖမ်းခံရပြီး အခုတ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

သာမန်လူများအတွက်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် အဝေးမှ ကျင့်ကြံသူအတွက်ဖြစ်စေ ၎င်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အဖိုးတန်သော ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်သည်ဟု ၎င်းက ထင်မြင်နေသည်။

သို့သော် ဖန်းချန်က ထိုထူးခြားသော ဝါးပင်ကို တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

ဖြောင့်စင်းသော ဝါးတောကြီးအတွင်း၌ ကောက်ကွေးသော ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေသော ဝါးပင်ကြီးမှာ မမြင်ဘဲ နေရန် ခက်ခဲလှသည်။

နောက်ဆုံး ဝါးပင်ကြီးကို ခုတ်လှဲပြီးနောက် ဖန်းချန်က ကျောက်ပုဆိန်ကို ကိုင်ကာ ထိုဝါးပင်ဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။

ဝါးဝိညာဉ်မှာ ပို၍ပင် တုန်လှုပ်လာတော့သည်။

မိမိကို တွေ့သွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် မကြာမီ ဝမ်းနည်းဖွယ် အဆုံးသတ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည်ကို ၎င်း သိရှိလိုက်သည်။ ဝါးဝိညာဉ်သည် မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်သော်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုကိုမူ မထိန်းနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။

ငါဟာ အလွန်ပဲ သနားစရာ ကောင်းလှပါတယ်။ ဒီလို လူသူကင်းမဲ့တဲ့ တောတောင်ထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ တိတ်တဆိတ် ရှင်သန်လာခဲ့ရတယ်။ အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းလာပြီးနောက်မှာလည်း အဆုံးမရှိတဲ့ အထီးကျန်ခြင်း ဒဏ်ကိုပဲ ခံစားခဲ့ရတယ်။ စကားပြောဖော် ဆွေးနွေးဖော်တောင် မရှိခဲ့ဘူး။

အခုတော့ ဒီတိုတောင်းတဲ့ ဘဝလေးက အဆုံးသတ်တော့မှာပဲ။ မကြာခင်မှာ ဝါးပန်းကန်တွေ၊ ဝါးတူတွေ၊ ဖျာတွေ၊ ထိုင်ခုံတွေ ဖြစ်သွားတော့မှာပဲ။

လူသားတွေကို တကယ်ပဲ အားကျမိပါတယ်။ သူတို့ဟာ ကမ္ဘာလောကရဲ့ အဖိုးတန် သတ္တဝါတွေအဖြစ် မွေးဖွားလာကြပြီး အသိဉာဏ်လည်း ရှိကြတယ်။ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားသွားလာနိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လည်း ရှိကြသလို အချင်းချင်းလည်း ဆက်သွယ်နိုင်ကြတယ်။

အရေးအကြီးဆုံးက သူတို့ရဲ့ ဘဝဟာ ပိုပြီး ဘေးကင်းလုံခြုံတာပဲ။

တကယ်လို့ နောက်ဘဝ ရှိခဲ့ရင် လူသားအဖြစ်ပဲ မွေးဖွားပါရစေ။

ဖန်းချန်က ထိုကောက်ကွေးနေသော ဝါးပင်ကြီးအနားသို့ လမ်းလျှောက်သွားကာ နှစ်ပတ်ခန့် ပတ်ကြည့်ပြီး ချီးကျူးနေသည်။ အဖြူရောင် မျောက်လေးမှာလည်း အနားသို့ ပြေးလာကာ ဝါးလုံးများပေါ်တွင် ခုန်ပေါက်ဆော့ကစားနေတော့သည်။

ဖန်းချန်က ပုဆိန်လက်ကိုင်ဖြင့် ဝါးပင်ကြီးကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်ပြီး ဘေးမှ မျောက်လေးကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဟာ တော်တော်ကြာနေပြီ မဟုတ်လား"

မျောက်လေးမှာ အနီးရှိ ဝါးလုံးပေါ်တွင် ခုန်ပေါက်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ ၎င်း၏ ဘာသာစကားဖြင့် ထောက်ခံသည့် အမူအရာ ပြုလုပ်သည်။

ဝါးပင်ကြီးမှာမူ ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာတော့သည်။

"ကဲ သွားကြစို့၊ ချောက်ကမ်းပါးကို ပြန်ရအောင်၊ အိမ်အမိုးက မပြီးသေးဘူး" ဟု ဖန်းချန်က မျောက်လေးကို ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဝါးဝိညာဉ်လေး တုန်လှုပ်နေစဉ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ခုတ်လှဲထားသော ဝါးပင်ကြီး လေးဆယ်ခန့်ကို စုစည်းလိုက်သည်။ သစ်ကိုင်းနှင့် သစ်ရွက်များကို မခုတ်ဘဲ နွယ်ပင် အစိတ်ခန့်ဖြင့် စည်းနှောင်လိုက်ပြီး ကျောက်ပုဆိန်ကို ခြင်းတောင်းထဲ ပြန်ထည့်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

"ဟတ်"

လူသားတို့ မတတ်နိုင်သော ခွန်အားကို အသုံးပြုကာ ဖန်းချန်က ဝါးစည်းနှစ်စည်းကို ပခုံးတစ်ဖက်စီတွင် ထမ်းလိုက်ပြီး မျောက်လေးကို ခေါ်ကာ သူနေထိုင်ရာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် သူသည် မြေပြန့်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသွက်လက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဝါးဝိညာဉ်လေးမှာမူ လူနှင့် မျောက် ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်မှသာ ကိုယ်ကို ပြန်မတ်နိုင်တော့သည်။

ဒီလူဟာ ဘယ်သူလဲ၊ ငါ့ကို မြင်နေတာ သိသိသာသာကြီးကို ဘာလို့ ဒဏ္ဍာရီထဲကလို ခုတ်မသွားတာလဲ။ ငါ့ကို ပိန်သေးတယ်လို့ ထင်လို့ အားမရသေးတာလား။ နောက်တစ်ခါ ထပ်လာဦးမလား၊ ဒီမှာပဲ ဆက်နေသင့်ရဲ့လား။

အတွင်းသား အခေါင်းပေါက် ဖြစ်နေသော်လည်း ဝါးဝိညာဉ်လေး၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ ရှုပ်ထွေးနေတော့သည်။

ကိုယ်ကို ပြန်မတ်လိုက်သောအခါ ဝါးဝိညာဉ်သည် ဝါးတောအတွင်းရှိ အခြားဝါးပင်များထက် ပိုမို မြင့်မားနေပြီး ပင်လယ်ပြင်အတွင်းရှိ ရွက်တိုင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ထင်ရှားနေတော့သည်။

ဖန်းချန်က ဝါးစည်းနှစ်စည်းကို ထမ်း၍ တဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ နေမင်းမှာ မွန်းတည့်ချိန်ကို ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ခူးယူလာသော ဝါးမျှစ်များကို စမ်းရေအိုင်သို့ ယူသွားကာ သန့်ရှင်းအောင် ဆေးကြောပြီး ခြင်းတောင်းထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

မီးပုံမှာ ငြိမ်းနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဖန်းချန်က အိပ်ရာအောက်မှ မြက်ခြောက်နှင့် မီးမွှေးကိရိယာများကို ထုတ်ယူကာ မီးပြန်မြှိန်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆေးကြောထားသော ဝါးမျှစ်များကို အခွံမခွာဘဲ မီးကင်လိုက်သည်။

ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် သစ်သီးများကိုလည်း ရော၍ ကင်လိုက်ပြန်သည်။

ယနေ့ နေ့လယ်စာအဖြစ် သူသည် ချက်ပြုတ်ထားသော အစာများကို စားသုံးမည် ဖြစ်သည်။

ကျောက်စားပွဲဘေးရှိ ကျောက်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ အပူရှိန်ရလာသည်အထိ စောင့်ပြီးနောက် ဖန်းချန်က ကင်ပြီးသား ဝါးမျှစ်များကို ထုတ်၍ အခွံခွာကာ ဆားကြမ်းအနည်းငယ် ဖြူးပြီး စားသုံးလိုက်သည်။

ကင်ပြီးနောက် ဝါးမျှစ်၏ အရသာမှာ အလွန်ပင် ချိုမြိန်လှပြီး ဆားနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ အလွန်ပင် အရသာရှိလှသည်။

ကင်ထားသော သစ်သီးများမှာလည်း ပိုမို ချိုမြိန်လာကာ ထူးခြားသော အရသာကို ပေးစွမ်းသည်။ အချို့သော အသီးများမှာ အာလူးကင်ကဲ့သို့ နူးညံ့အိစက်သွားတော့သည်။

ဖန်းချန်က ကင်ပြီးသား ဝါးမျှစ်တစ်လုံးကို အဝေးမှ သစ်ပင်ပေါ်ရှိ မျောက်လေးထံသို့ အသာအယာ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"မျောက်ညီနောင်၊ ဒီဝါးမျှစ်ကင်ကို မြည်းကြည့်ပါဦး၊ ပူတယ်နော် သတိထားဦး"

မျောက်လေးသည် လေထဲတွင် ဖမ်းယူလိုက်ပြီး မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့လျက် ဝါးမျှစ်ကင်ကို ဟိုဘက်ဒီဘက် လှန်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် ဖန်းချန် လုပ်သကဲ့သို့ အခွံခွာကာ အလွန် အရသာရှိစွာဖြင့် အမြန် စားသုံးတော့သည်။

မျောက်လေးသည် စားပြီးနောက် စားပွဲပေါ်ရှိ အစာများကို မျက်လုံးကလေး ကလည်ကလည်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန်းချန်က ကင်ပြီးသား သစ်သီးတစ်လုံးကို ထပ်မံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ မျောက်လေးသည် ထပ်မံ ဖမ်းယူကာ ဖန်းချန်ကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ပြီး ပိုမိုမြင့်သော သစ်ကိုင်းပေါ်သို့ တက်၍ အေးအေးဆေးဆေး စားသုံးနေတော့သည်။

နေရောင်ခြည် ကောင်းကောင်းရနေခိုက်တွင် ဖန်းချန်က "ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်" စာအုပ်ကို ထုတ်ယူကာ အခန်းအချို့ကို ထပ်မံ ဖတ်ရှုသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်သည် ကျောက်တုံးပေါ်သို့ ရေစက်ကလေးများ အဆက်မပြတ် ကျနေသကဲ့သို့ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အားထုတ်ရသော လုပ်ငန်းစဉ် ဖြစ်သည်။ မိမိကျင့်ကြံနေသော လမ်းစဉ်အတိုင်း သဘာဝတရား၏ နိယာမများကို လိုက်နာကာ စိတ်ရောကိုယ်ပါ သန့်စင်အောင် ပြုလုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ခဏတာ အနားယူပြီးနောက် ဖန်းချန်က စာအုပ်ကို ပိတ်ကာ နံနက်က ခုတ်လာသော ဝါးစည်းများဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။

သူ၏ အာရုံထဲတွင် နောက်နှစ်ရက်အတွင်း မိုးရွာတော့မည်ကို သိရှိနေသည်။

အိမ်သစ်တွင် အမိုးမိုးလိုက်ပါက မိုးခိုစရာ နေရာတစ်ခု ရရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။

သူသည် ဝါးစည်းများကို ဖြည်လိုက်ပြီး အချို့ကို ရွေးချယ်ကာ သစ်ကိုင်းသစ်ရွက်များကို ရှင်းလင်းပြီး ထက်ခြမ်း ခွဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် စမ်းရေအိုင်သို့ သွားကာ ဆောက်အဖြစ် အသုံးပြုရန် ထက်မြက်သော ကျောက်တုံးရှည်များကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

သူသည် ဝါးလုံးများကို အသုံးပြု၍ တြိဂံပုံစံ အမိုးအရိုးစွဲကို မြေပြင်ပေါ်တွင် အရင် တည်ဆောက်လိုက်သည်။ ဤသို့ဖြင့် အိမ်ပေါ်သို့ တစ်ခါတည်း တင်ရန် ပိုမို လွယ်ကူစေမည် ဖြစ်သည်။

မိမိ၏ ခွန်အားကို အသုံးပြု၍ စိတ်ကြိုက် လုပ်ဆောင်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ဆင့်မှာ ဝါးခက်များ၊ ဝါးရွက်များနှင့် မြက်ခြောက်များကို အသုံးပြု၍ မိုးရေလုံစေရန် စနစ်တကျ ရက်လုပ်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အမိုး၏ အလယ်တည့်တည့်ကို မြက်ခြောက်ထူထူဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး မိုးရေယိုစိမ့်မှု မရှိစေရန် နှစ်ဖက်စလုံးကို စနစ်တကျ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

တပ်ဆင်ရသည်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသည်။ စားပွဲအဖြစ် အသုံးပြုသော ကျောက်တုံးကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤဝါးအမိုးမှာ ငှက်မွှေးတစ်ခုကဲ့သို့ ပေါ့ပါးလှသည်။

သူသည် အမိုးကို အိမ်အရိုးစွဲပေါ်သို့ အလွယ်တကူ တင်လိုက်ပြီး လေပြင်းတိုက်ခတ်ပါက ပျက်စီးမသွားစေရန် နွယ်ပင်ငယ်များဖြင့် မြဲမြံစွာ ချည်နှောင်လိုက်တော့သည်။