အခန်း (၇-၈)

မီးပွတ်ရင်း main character ဖြစ်သွားတယ်

အခန်း ၇ - "မီးဖိုကျင်းဘေးမှ ဝါးကျည်တောက် လက်ဖက်ရည်ကြမ်း"

ဖန်းချန်တွင် လောလောဆယ် ထုံးမရှိသေးသဖြင့် အမိုးကို ပိုးမွှားဒဏ်နှင့် ဆွေးမြည့်မည့်အန္တရာယ်မှ မကာကွယ်နိုင်သည်မှာ နှမြောစရာပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မကြာမီကာလအတွင်း အမိုးအသစ်တစ်ခုကို ထပ်မံပြုလုပ်ရပေဦးမည်။

တောတောင်ထဲတွင် နေထိုင်ရာ၌ ထုံးသည် အလွန်ပင် အဖိုးတန်ပြီး အရေးပါသော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဖန်းချန်က ယခုအခါ ကျင့်ကြံမှုလမ်းစဉ်ပေါ် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် သာမန်ဘေးအန္တရာယ်များကို ရှောင်ရှားနိုင်သော်လည်း ထုံးကို အသုံးပြုနိုင်ပါက သူ၏ နေထိုင်မှုဘဝမှာ ပိုမို သက်သောင့်သက်သာ ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဤရတနာကို ဖော်ထုတ်ရန် အစီအစဉ်ကို ဦးစားပေးအဆင့်တွင် အနည်းငယ် မြှင့်တင်လိုက်တော့သည်။

အမိုးမိုးပြီးနောက် သူသည် အိမ်ထဲသို့ဝင်၍ စမ်းသပ်ကြည့်ရာ အတော်ပင် စိတ်ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသည်။

အလျား တစ်ကိုယ်စာသာရှိသော တဲအိမ်လေးမှသည် ယခုအခါ ကိုးပေပတ်လည်၊ ကိုးကိုးလီ ရှစ်ဆယ့်တစ်၊ အနီးစပ်ဆုံး ပေတစ်ရာခန့် ကျယ်ဝန်းသော အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့ရတော့မည် ဖြစ်ရာ မည်သို့လျှင် စိတ်မချမ်းမြေ့ဘဲ ရှိပါအံ့နည်း။

သူသည် ကြိုတင်၍ မီးပုံကို အိမ်ထဲသို့ရွှေ့ကာ မြေပြင်ကို အပူပေးထားသဖြင့် မြေသားမှာ အလွန်ပင် ခြောက်သွေ့နေသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ ယာယီဖြေရှင်းနည်းသာ ဖြစ်ပြီး အချိန်ကြာလာပါက မြေပြင်မှာ ပြန်လည် စိုထိုင်းလာနိုင်ပေသည်။

နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် သူသည် အရင်စုဆောင်းထားသော ထင်းနှင့် မြက်ခြောက်များကို အိမ်ထဲသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ မြေပြင်မှ တစ်ပေခန့် မြင့်သော အိပ်ရာတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် တဲဟောင်းထဲရှိ သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု အနည်းငယ်ကိုပါ ပြောင်းရွှေ့လိုက်တော့သည်။

တဲအိမ်ဟောင်းလေးကိုလည်း အလဟဿ မဖြစ်စေဘဲ ထင်းဂိုဒေါင်အဖြစ် အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများကြောင့် အိမ်သစ် ပျက်စီးသွားခဲ့လျှင်ပင် အရန်ခိုလှုံရာအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် မီးပုံမှာလည်း မိုးဒဏ်ကို ကြောက်ရသဖြင့် အိမ်ထဲတွင် မီးဖိုကျင်းတစ်ခု တူးရန် ဖန်းချန် စီစဉ်လိုက်သည်။ လက်ရှိ အခြေအနေတွင် ဤသည်မှာ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် သူသည် အိမ်စဆောက်စဉ်က မီးဖိုကျင်းအတွက် နေရာမချန်ထားမိခဲ့သဖြင့် အမှားတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် မြှင့်တင်ထားသော မြေသားကို ပြန်တူးကာ အိမ်၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် ကျင်းတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ စမ်းရေအိုင်ဘေးမှ ကျောက်တုံးအချို့ကို ယူဆောင်လာကာ မီးဖိုဘေးတွင် အလှဆင်၍ စီလိုက်သောအခါ မီးဖိုကျင်းလေးမှာ အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားတော့သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ဤနေရာသည် ချောက်ကမ်းပါးထက်တွင် ရှိနေသဖြင့် မြေအောက်ရေမျက်နှာပြင်မှာ အလွန်နိမ့်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျင်းတူးသည့်အခါ ရေထွက်လာခြင်း မရှိပေ။

သူသည် ယခင်က စုဆောင်းထားသော ပြာများကို ယူဆောင်လာပြီး ကျင်း၏ အောက်ခြေတွင် ခင်းလိုက်သည်။

မီးပုံကိုလည်း ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်ပြီး မီးရှိန်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။ မီးဖိုကျင်းထဲတွင်မူ မီးမှာ ပိုမို တည်ငြိမ်စွာ တောက်လောင်နိုင်သကဲ့သို့ မီးလျှံကြီးကြီးမားမားလည်း မလိုပေ။ မီးရှိန် အလွန်ပြင်းပါက အမိုးကို မီးလောင်နိုင်သည့် အန္တရာယ် ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဝေါင်း... ဝေါင်း"

"ကိ... ကိ"

နံနက်စောစော တောင်လေအေးများကြားတွင် တစ်ညလုံး အိပ်စက်ခဲ့သော ဖန်းချန်က နံနက်ခင်း ကျင့်စဉ်ကို အဆုံးသတ်ကာ လေကာနံရံတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ ထိုစဉ် အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသော အဖြူရောင် မျောက်လေးမှာ မည်သည့်အချိန်က ပြန်ရောက်လာသည်မသိဘဲ ခွေးတစ်ကောင်ကို စီး၍ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

မျောက်လေးမှာ ခွေးဝါလေး၏ ကျောပေါ်တွင် စီးနင်းလာပုံမှာ စစ်မြေပြင်မှ သူရဲကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ခန့်ညားလှသည်။

"ဒါ လင်းဟိုင်ရဲ့ ခွေးမလား။ သူ တောင်ပေါ်ကို ထပ်တက်လာပြန်ပြီလား" ဟု ဖန်းချန်က ခွေးဝါလေးကို ကြည့်၍ မှတ်မိသွားသည်။

မျောက်လေးမှာ ခွေးကို စီးနင်းလျက် ကွင်းပြင်ကို ပတ်ကာ အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူနေပုံရသည်။ ခွေးဝါလေးမှာလည်း မျောက်လေးနှင့် အပေးအယူ တည့်နေတော့သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ဖန်းချန်က ပြုံးလျက် "မဆိုးဘူးပဲ၊ တကယ့်ကို စစ်သူကြီးတစ်ယောက်နဲ့ တူနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ခွေးကိုတော့ ပိုင်ရှင်ဆီ ပြန်ပို့ပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။ သူက ပိုင်ရှင်ရှိတဲ့ ခွေးပဲဥစ္စာ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မျောက်လေးက ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် အော်မြည်လိုက်သည်။

နံရံများ ကာရံခြင်းမှာ အတော်ပင် လက်ဝင်လှသည်။

ရွှံ့စေးကို အသုံးပြု၍ ကိုင်ခြင်း၊ ဖျာရက်၍ ကာခြင်း သို့မဟုတ် ကျောက်တုံးများဖြင့် စီခြင်း စသည့် နည်းလမ်းများစွာ ရှိသော်လည်း ဖန်းချန်မှာ လက်ရှိ အခြေအနေနှင့် အကိုက်ညီဆုံး နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ပထမဦးစွာ သူသည် လူတစ်ရပ်ခန့် မြင့်သော သစ်သားတိုင်ငယ်များကို စိုက်ထူသည်။ ထို့နောက် စမ်းရေအိုင်မှ ကျောက်တုံးများကို ယူလာကာ ခါးလောက်အထိ အထပ်ထပ် စီလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ခိုင်ခံ့သော လေကာနံရံအောက်ခြေ ဖြစ်လာသည်။

ထို့နောက် ကျန်ရှိသည့် အပေါ်ပိုင်းကိုမူ ဝါးနှီးများဖြင့် ရက်လုပ်၍ ကာရံလိုက်သည်။

ဝါးသည် တကယ့်ကို အသုံးဝင်လှသော အရာပင် ဖြစ်သည်။

မျောက်လေးမှာ ခွေးကို စီးလျက် ဝါးနှီးများ သယ်ယူပေးကာ ကူညီနေတော့သည်။ ဤကျင့်ကြံသူ၏ လုပ်ရပ်များကို မျောက်လေး နားမလည်သော်လည်း စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ကူညီပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးပဲ"

ဖန်းချန်က ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သောအခါ မျောက်လေးသည် ခွေးကို စီးလျက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ခွေးကို ပိုင်ရှင်ထံ ပြန်ပို့ရန် သွားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဖန်းချန်က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ မိမိ၏ လက်ရာကို ငေးကြည့်နေသည်။ သစ်သားအရိုးစွဲ၊ မြက်ခြောက်အမိုးနှင့် ဝါး၊ ကျောက်တုံးများဖြင့် ကာရံထားသော လှပသည့် တဲအိမ်လေးမှာ မြင်ရသူအဖို့ အေးချမ်းလှသည်။ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက် နေရာများမှာမူ လောလောဆယ် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသဖြင့် နက်ဖြန်တွင် ဝါးခြံစည်းရိုးသဖွယ် ရက်လုပ်၍ တပ်ဆင်ရဦးမည်။

သူသည် အိမ်ထဲသို့ဝင်ကာ မီးဖိုကျင်းထဲသို့ ထင်းအနည်းငယ် ထပ်ထည့်လိုက်ပြီး ဝါးကျည်တောက် အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤဝါးကျည်တောက်များမှာ မနေ့က ဝါးခွဲစဉ်က ထွက်ပေါ်လာသော အပိုင်းအစများ ဖြစ်သည်။ ပန်းကန်ခွက်ယောက် မရှိသော ယခုအချိန်တွင် ဝါးကျည်တောက်သည် ရေနွေးကြိုရန်နှင့် ချက်ပြုတ်ရန် အလွန်ပင် သင့်တော်လှသည်။ လတ်ဆတ်သော ဝါးကျည်တောက်မှသာ ရေနွေးကို ကောင်းစွာ ကြိုနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ဝါးခြောက်ဆိုပါက မီးလောင်သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဖန်းချန်က ဝါးကျည်တောက်များကို နွယ်ပင်ဖြင့် ချည်နှောင်ကာ စမ်းရေအိုင်သို့ သွား၍ ရေဖြည့်လာခဲ့သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဝါးကျည်တောက် တစ်ခုကို မီးဖိုဘေးတွင် ထောင်၍ တည်လိုက်သည်။

ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းတွင် တိမ်မြူများနှင့် နေရောင်ခြည်ကို အမြဲ ထိတွေ့နေရသော လက်ဖက်ပင် အချို့ ရှိသည်။

ဖန်းချန်က နံနက်က ထိုလက်ဖက်ရွက် အချို့ကို ခူးယူလာခဲ့ပြီး ဝါးကျည်တောက်ထဲသို့ ထည့်ကာ ပြုတ်လိုက်သည်။

ရေနွေးဆူရန် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် သူသည် အားမနေဘဲ မျောက်လေး ပေးထားသော ကျောက်စိမ်းတုံး နှစ်တုံးအနက် ပါးလွှာသော တစ်တုံးကို ယူကာ ကျောက်ပြင်ပေါ်တွင် သွေးတော့သည်။

ကျောက်စိမ်းသည် သာမန် ကျောက်တုံးများထက် ပိုမို နူးညံ့ပြီး ခိုင်မာသည်။ ဖန်းချန်က ကျောက်စိမ်းဓားငယ် တစ်ခုကို သွေးယူရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ဤအလုပ်မှာ အချိန်ပေးရမည် ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့်အချိန်တွင် ပြီးဆုံးမည်ကိုမူ မသိသေးပေ။

လတ်ဆတ်သော လက်ဖက်ရွက်များမှာ ဝါးကျည်တောက်ထဲရှိ ဆူပွက်နေသော ရေထဲတွင် ကခုန်နေကြသည်မှာ မြင်ရသူအဖို့ အေးချမ်းလှသည်။

သာမန်လူများအတွက်မူ ပြုပြင်ထားသော လက်ဖက်ခြောက်မှာ ပို၍ သင့်တော်သော်လည်း ဖန်းချန်အတွက်မူ လတ်ဆတ်သော လက်ဖက်ရွက်၏ အရသာမှာ ပိုမို ကောင်းမွန်လှသည်။

ရေနွေး အနည်းငယ် အေးသွားသောအခါ သူသည် အသာအယာ မြည်းကြည့်လိုက်သည်။ ပြင်းရှသော လက်ဖက်ရနံ့မှာ ပါးစပ်တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။

အနည်းငယ် အပြစ်ဆိုစရာ ရှိသည်မှာ လတ်ဆတ်သော လက်ဖက်ရွက် ဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ် ဖန်ခါးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ နောင်တွင် အခွင့်သာပါက လက်ဖက်ရွက်များကို လှော်၍ လက်ဖက်ခြောက် ပြုလုပ်ရန် သူ တွေးတောမိသည်။

နောက်ထပ် နေဝင်တစ်လှည့် လထွက်တစ်လှည့် ကုန်လွန်သွားပြန်သည်။

မိုးရွာရန် အချိန်အနည်းငယ် လိုသေးသော်လည်း လေထုထဲတွင် မိုးရနံ့ကို ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။

ခြံစည်းရိုးတံခါးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် မိုးဒဏ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဖန်းချန်က တောအုပ်ထဲသို့ သွားကာ ထင်းနှင့် စားစရာများကို ထပ်မံ စုဆောင်းသည်။

အထူးသဖြင့် သူသည် မြေအိုးမြေခွက်များကို ဖုတ်ရန် စီစဉ်နေသဖြင့် ထင်းအမြောက်အမြား လိုအပ်သည်။ တောတွင်းသစ်သီးများ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် အစဥ်အလာမပျက် စားသုံးနိုင်သော အပင်ဥများကို သူ စုဆောင်းထားလိုက်သည်။ အိမ်ပတ်ပတ်လည်တွင်လည်း မိုးရေစီးဆင်းနိုင်စေရန် ရေမြောင်းများ တူးလိုက်သည်။ သူသည် ကျောက်စိမ်းဓားနှင့် လက်ကို အသုံးပြု၍ ဤအလုပ်ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးစေခဲ့သည်။

အဝေးရှိ သစ်ပင်ပေါ်မှ မျောက်များ၏ အမြင်တွင်မူ မြေကြီးကို တူးဆွနေသော ဖန်းချန်၏ အသွင်မှာ သဘာဝတရားနှင့် တသားတည်း ကျနေကာ ပညာရှိတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်ကို ဆောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင်မူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာတော့သည်။

"ဂြုန်း... ဂြုန်း"

မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှောင်အတိ ကျနေပြီး လျှပ်စီးတန်းများမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့နေသည်။ မိုးကြိုးသံများမှာလည်း တောင်တန်းတစ်ခွင်သို့ ဟိန်းထွက်နေတော့သည်။ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများနှင့်အတူ မိုးများမှာ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာတော့သည်။

ဖန်းချန်၏ တဲအိမ်လေးမှာမူ ဤပြင်းထန်သော မိုးဒဏ်ကို ကောင်းစွာ ကြံ့ကြံ့ခံနေသည်။ အိမ်ထဲရှိ မီးဖိုဘေးတွင်မူ ဖန်းချန်က မီးအလင်းရောင်ဖြင့် ကျမ်းစာများကို ဖတ်ရှုနေပြီး ဝါးကျည်တောက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းကို တစ်ငုံချင်း သောက်သုံးနေသည်မှာ အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

မိုးရွာသည့်အချိန်မှာ အနားယူရန် အကောင်းဆုံး အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

မိုးမှာ ညနေပိုင်းအထိ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေခဲ့သည်။

ဖန်းချန်က အဝတ်အစားများကို ပြန်ပြင်ဝတ်ကာ အိမ်ပြင်သို့ ထွက်ကြည့်လိုက်သည်။ တိမ်မြူများကြားမှ နေဝင်ဆည်းဆာ၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ကောင်းကင်ယံတွင်လည်း လှပသော သက်တန့်ကြီး တစ်စင်း ပေါ်ထွက်နေသည်။ နေရောင်ခြည် ဖြာကျနေသော တိမ်တိုက်များမှာ ရွှေရောင်အနားသတ်များဖြင့် လှပနေတော့သည်။

ချောက်ကမ်းပါးအောက်ရှိ မြူများမှာလည်း လွင့်ပြယ်သွားသဖြင့် အောက်ဘက်ရှိ ကျယ်ပြောသော မြင်ကွင်းကို ကောင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်တော့သည်။

ထိုစဉ် သူ၏ နောက်ဘက်မှ ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အိမ်ဘေးရှိ စမ်းရေအိုင်ထက်ပိုင်းမှ တောင်ကျရေများမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းလာတော့သည်။

မီးပွတ်ရင်း main character ဖြစ်သွားတယ်

အခန်း ၈ - "တောင်ကျရေနှင့် တောင်စောင့်နတ်"

တောင်ကျရေမှာ သားရဲတိရစ္ဆာန်အုပ်ကြီးကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လျက် အပေါ်ဘက်မှ စီးဆင်းလာသည်။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် သစ်ပင်များကို ချိုးဖဲ့၊ ကျောက်တုံးများကို လှိမ့်ချကာ ကမ္ဘာပျက်မတတ် မြည်ဟီးနေတော့သည်။

ဖန်းချန်က တောင်စောင်းအစွန်းသို့ လမ်းလျှောက်သွားကာ ချောက်ကမ်းပါးထဲမှ နောက်ကျိနေသော တောင်ကျရေများကို ငေးကြည့်နေသည်။

သူနေထိုင်သော ကုန်းပြင်မြင့်မှာ တောင်ထိပ်၏ အောက်ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် နက်ရှိုင်းသော ချောက်များ ရှိနေသဖြင့် ဘေးကင်းလှသည်။ တောင်ကျရေမှာ အပေါ်ဘက်မှ စီးဆင်းလာသော်လည်း တောင်ခါးပန်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှသာ ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူရှိရာ ကွင်းပြင်ဆီသို့ ရောက်ရှိမလာပေ။

တောင်ပေါ်မှ စီးဆင်းလာသော ရေများမှာ ပတ်ဝန်းကျင် တောင်တန်းများမှ ရေစက်ရေပေါက်များကိုပါ စုစည်းလျက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းနေသည်။ ထိုရေများသည် တောင်ပြင်ပရှိ မြစ်ကြီးများအတွင်းသို့ စီးဝင်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ပင်လယ်ပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားကြပေလိမ့်မည်။

တောင်ကျရေ၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ သစ်ကိုင်းသစ်ရွက်များနှင့် ကျောက်ခဲများအပြင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်အချို့မှာလည်း ရေထဲတွင် အသက်လု ရုန်းကန်နေကြရသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဖန်းချန်၏ စိတ်ထဲတွင် ကရုဏာစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူသည် လက်ညှိုးဖြင့် အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရေစီးသန်သော မြစ်ထဲတွင် အသက်လုနေကြသော တိရစ္ဆာန်လေးများမှာ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။ တောဝက်၊ ယုန်၊ သမင်၊ ကျားနှင့် သစ်ကုလားအုတ်များ အားလုံးကို သူ ကယ်တင်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် အခွင့်ကောင်းယူ၍ အမဲမလိုက်ဘဲ အားလုံးကို ဘေးကင်းရာသို့ ရောက်အောင် ကူညီပေးခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ သူ တောင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ပထမဦးဆုံးအကြိမ် တန်ခိုးအစွမ်းကို ထုတ်ဖော်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကယ်တင်ခြင်း ခံရသော တိရစ္ဆာန်များမှာ အလွန် ထိတ်လန့်နေကြသည်။ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တို့၏ သဘာဝအတိုင်း အချို့မှာ တောထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားကြသော်လည်း ယုန်ကလေးတစ်ကောင်နှင့် တောင်မြေခွေးတစ်ကောင်မှာမူ ချက်ချင်း မပြေးကြပေ။ သူတို့သည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ရေများကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး သူတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့သော ဖန်းချန်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ဦးညွှတ် အလေးပြုကြသည်။

ထို့နောက်တွင်မှ အခြား တိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ပင် တောထဲသို့ ဝင်သွားကြတော့သည်။

ဖန်းချန်က သူမြင်ကွင်းအတွင်းရှိ တိရစ္ဆာန်များကိုသာ ကယ်တင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရေထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော သတ္တဝါလေးများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မနေနိုင်ဘဲ ကရုဏာစိတ် ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူနှင့် ဆုံတွေ့ရခြင်းမှာ ထိုတိရစ္ဆာန်တို့၏ ကံရေစက်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

တောင်တန်းတစ်ခွင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများအရ ဤတောင်ကျရေမှာ ယွင်ကျုန်းတောင်တန်း တစ်ခုလုံးကို သက်ရောက်မှု ရှိနေသည်မှာ သိသာလှသည်။

တောင်ကျရေ၏ အရှိန်ကြောင့် နတ်နန်းမှာ တုန်ခါသွားသဖြင့် အနားယူနေသော တောင်စောင့်နတ်မှာ လန့်နိုးသွားသည်။

ယွင်ကျုန်းတောင်၏ တောင်စောင့်နတ်သည် သူ၏ လက်ကိုင်တုတ်ကို ကိုင်လျက် အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ရေစီးသံများကို ကြည့်ကာ မည်သို့ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သူ ချက်ချင်းပင် နားလည်လိုက်သည်။

တောင်စောင့်နတ်သည် သူ၏ နတ်နန်းငယ်လေးကို တန်ခိုးဖြင့် အမြန် ကာကွယ်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ တက်ကာ တောင်တန်းတစ်ခုလုံးကို ကြည့်ရှု စစ်ဆေးတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်မှာ ပြန်လည် ကြည်လင်နေပြီး သက်တန့်ကြီး တစ်စင်း ပေါ်ထွန်းနေသော်လည်း အောက်ဘက် တောင်ကြားတွင်မူ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည့် မြင်ကွင်းကို တွေ့ရသည်။

"ဟင်"

တောင်စောင့်နတ်သည် အဝေးရှိ ချောက်ကမ်းပါးထက်မှ လူတစ်ယောက်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူသည် တောင်စောင့်နတ်၏ အစွမ်းဖြင့် အဝေးမှ အကဲခတ်ကြည့်ရာ ထိုလူသည် အဝတ်ကြမ်းကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူ၏ လုပ်ရပ်များမှာ သဘာဝတရားနှင့် တသားတည်း ကျနေသည်ကို မြင်ရသည်။

"ပညာရှင်တစ်ယောက်ပါလား"

တောင်စောင့်နတ်မှာ အံ့ဩသွားပြီး ရှေ့သို့ မထွက်ဝံ့ဘဲ ထင်းရှူးပင်အောက်တွင် ပုန်းလျှိုးကာ ချောင်းကြည့်နေတော့သည်။

ဤလူသည် ယွင်ကျုန်းတောင်သို့ မည်သည့်အချိန်က ရောက်ရှိလာသနည်း။

တောင်စောင့်နတ်သည် နတ်နန်းအတွင်း၌သာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခဲ့သဖြင့် တောင်ပြင်ပလောကမှ အကြောင်းအရာများကို မသိရှိခဲ့ပေ။

ယခုမူ အဝေးမှ ထိုလူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ကာ တောင်စောင့်နတ်မှာ အလွန် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ ဤကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ယွင်ကျုန်းတောင်သို့ မည်သည့်အချိန်က ရောက်လာပါသနည်း။

တိရစ္ဆာန်လေးများကို ကယ်တင်နေပုံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုသူမှာ မြင့်မြတ်သော စိတ်ထားရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ဤသည်မှာ တောင်စောင့်နတ် တစ်ဦးအနေဖြင့် လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ တန်ခိုးအစွမ်းမှာ နည်းပါးလှသဖြင့် ရေထဲသို့ ဆင်း၍ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ် တောင်စောင့်နတ်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဝေးရှိ ကျင့်ကြံသူသည် သူရှိရာဘက်သို့ လှည့်၍ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအကြည့်မှာ သာမန်အကြည့်မျိုး မဟုတ်ဘဲ မိမိကို မြင်တွေ့သွားသည့် အကြည့်မျိုး ဖြစ်ကြောင်း သူ အသေအချာ သိလိုက်သည်။

"ငါ့ကို တွေ့သွားပြီလား"

ဤမျှ ဝေးကွာသော နေရာမှနေ၍ တန်ခိုးဖြင့် ချောင်းကြည့်နေသည်ကိုပင် သိရှိသွားသည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။

တောင်စောင့်နတ်မှာ အလွန် ထိတ်လန့်သွားပြီး အမြန်ပင် ထွက်ပြေး ပုန်းရှောင်လိုက်တော့သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာခဲ့သော မိမိကိုယ်မိမိ ကာကွယ်သည့် သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

ရေစီးသံများ လျော့ပါးသွားသောအခါ ဖန်းချန်ကလည်း အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသည်။

သူသည် မီးဖိုထဲသို့ ထင်းအနည်းငယ် ထပ်ထည့်လိုက်သည်။

သူသည် ကျောက်စိမ်းဓားကို ဆက်လက် သွေးနေသည်။ မိုးရွာပြီးစ ဖြစ်သဖြင့် တောင်ပေါ်လမ်းများမှာ ရွှံ့ဗွက်ထူထပ်နေသောကြောင့် အပြင်သို့ ထွက်ရန် မသင့်တော်သေးပေ။

စောစောက တိရစ္ဆာန်များကို ကယ်တင်နေစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက် ချောင်းကြည့်နေသည်ကို သူ သိသော်လည်း အရေးတယူ မလုပ်ပေ။

သူသည် ဝါးကျည်တောက်ထဲသို့ ရေဖြည့်ကာ မီးဖိုပေါ် တင်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရွက် အချို့ကိုလည်း ထည့်လိုက်သည်။

လေထုမှာ စိုထိုင်းနေသဖြင့် လက်ဖက်ရွက်များမှာ လတ်ဆတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

တောင်ကျရေများကြောင့် စမ်းရေများ နောက်ကျိနေမည်ကို သိရှိသဖြင့် ကြိုတင်၍ ဝါးကျည်တောက်ထဲသို့ ရေဖြည့်ထားခဲ့မိသည်မှာ မှန်ကန်လှသည်ဟု ဖန်းချန်က ကိုယ့်ဘာကိုယ် ချီးကျူးလိုက်သည်။

တောင်ပေါ်စမ်းရေထွက်မှာမူ တောင်ကျရေ၏ သက်ရောက်မှု မရှိပေ။ ရေလိုအပ်ပါက ထိုနေရာသို့ သွား၍ ခပ်ယူရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဖန်းချန်က ခြံစည်းရိုးတံခါးမှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အဖြူရောင် မျောက်လေးမှာ ၎င်း၏ အပေါင်းအသင်းများနှင့်အတူ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့မှာ မိုးခိုစရာ နေရာရှိသော်လည်း မိုးဒဏ်ကြောင့် အမွှေးအမျှင်များမှာ စိုထိုင်းနေကြသည်။

မျောက်လေးသည် သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် လှဲလျက် ကိုယ်ကို ခါယမ်း၍ ရေများကို ခါထုတ်နေသည်။

နေဝင်ဆည်းဆာ အလင်းရောင်အောက်တွင် မြူခိုးများမှာ လှပစွာ ဖြာကျနေသည်။

ဖန်းချန်က ပြုံးလျက် မိမိအလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေသည်။

နောက်တစ်ဆင့်မှာ မြေအိုးမြေခွက်များ ဖုတ်ရန် မြေစေးရှာဖွေခြင်း ဖြစ်သည်။

မြေစေး အမျိုးအစားများစွာ ရှိသော်လည်း သန့်စင်သော မြေစေးကို ရရှိပါက ပိုမို ကောင်းမွန်သည်။ သာမန် ရွှံ့မြေကိုလည်း အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း ပုံဖော်ရ ခက်ခဲကာ ကွဲအက်တတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဖန်းချန်က ဝါးကျည်တောက်များကို ခါးတွင် ချည်ကာ ခြင်းတောင်းကို လွယ်လျက် တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

မိုးရွာပြီးစ တောင်ပေါ်လေမှာ လတ်ဆတ်လှပြီး နေရောင်ခြည်မှာလည်း သာယာလှသည်။ တောင်ကမ်းပါးယံများမှာ မိုးရေဖြင့် ဆေးကြောထားသကဲ့သို့ စိမ်းလန်းစိုပြည်နေတော့သည်။

တောင်ပေါ်စမ်းရေမှာ တသွင်သွင် စီးဆင်းနေပြီး ဤသည်မှာ အောက်ဘက်ရှိ စမ်းရေအိုင်၏ အဓိက မြစ်ဖျားခံရာ ဖြစ်သည်။

ဖန်းချန်က စမ်းရေကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် "ရေကောင်းလေးပဲ" ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။

စမ်းရေ၏ အရသာမှာ အောက်ဘက်ရှိ ရေထက် များစွာ ပိုမို ကောင်းမွန်လှသည်။

နောင်တွင် အချိန်ရပါက ဤနေရာသို့ လာရောက်ကာ ရေခပ်ယူရမည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဝါးကျည်တောက်များကို ဆေးကြောကာ စမ်းရေဖြည့်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် သစ်တောများကြားမှ အဖြူရောင် မျောက်လေး ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖန်းချန်ကို စောင့်ကြည့်နေပြန်သည်။ ဖန်းချန်က ပြုံးလျက် "မင်း ရောက်လာပြန်ပြီလား။ ဒီစမ်းရေကို မြည်းကြည့်ပါဦး" ဟု ပြောလိုက်ရာ မျောက်လေးမှာလည်း ရှေ့သို့တိုးကာ စမ်းရေကို သောက်သုံးတော့သည်။