အခန်း (၁၉-၂၀)

အခန်း ၁၉ "ပထမဆုံး မြေအိုးမြေခွက်များ"

ဝက်သားခြောက်ဟူသည် အထူးစီမံပြုလုပ်ထားသော အသားခြောက်တစ်မျိုးဖြစ်သည်။ ကျေးလက်တောရွာများတွင် ဝက်သားခြောက်ကို ပြုလုပ်ပြီးပါက နှစ်ကုန်ပိုင်းနှင့် နွေဦးအစောပိုင်းကာလများတွင်မှ ထုတ်ယူစားသုံးလေ့ရှိကြသဖြင့် ထိုသို့အမည်တွင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ကျေးလက်၏ အဖိုးတန်ထွက်ကုန်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အချိန်ကြာရှည်စွာ သိုလှောင်ထားနိုင်သည်။ မိမိဘာသာ စားသုံးရန်ဖြစ်စေ၊ ဧည့်သည်ကို တည်ခင်းရန်ဖြစ်စေ အလွန်ပင် သင့်တော်လှသည်။ ထို့ကြောင့် တကယ့် အရသာရှိသော ဝက်သားခြောက်ကောင်းကို ကျေးလက်နေအိမ်များတွင်သာ တွေ့ရှိနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျေးလက်တွင် မွေးမြူထားသော ဝက်များသည် စမ်းချောင်းမှ သဘာဝစမ်းရေကို သောက်သုံးကြပြီး တောင်ပေါ်မှ တောဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို စားသုံးကာ ထင်းမီးဖြင့် ချက်ပြုတ်ထားသော ဖွဲနုစာများကိုသာ စားသုံးကြရသည်။ ထို့ကြောင့် အသား၏အရသာမှာ သဘာဝအတိုင်း အလွန်ပင် ထူးခြားကာ စစ်မှန်လှသည်။

ဝက်သားခြောက်ပြုလုပ်ရာတွင် မီးခိုးမှိုင်းတိုက်ခြင်းမှာ အရေးအကြီးဆုံးအဆင့် ဖြစ်သည်။ ယွင်ကျုန်းတောင်တွင် ထင်းရှူးနှင့် သင်းဝင်သားများ ပေါများလှသဖြင့် နေ့စဉ်ချက်ပြုတ်ရာတွင် ထိုထင်းများကိုသာ အသုံးပြုကြသည်။

ဆားနယ်ထားသော အသားစိုင်များကို မီးဖိုအပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲကာ မီးခိုးမှိုင်း အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိုက်လိုက်သောအခါ အသားမှာ မည်းနက်ခြောက်သွေ့သွားသော်လည်း ထင်းရှူးနှင့် သင်းဝင်သားတို့၏ ထူးခြားသော မီးခိုးရနံ့မှာမူ အသားအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားတော့သည်။

ကျောက်တုံးပူလာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ဖန်းချန်သည် ဆေးကြောထားသော အသားလွှာလေးများကို တစ်ချပ်ချင်းစီ တင်၍ ကင်လိုက်သည်။ အသားတွင် ပါရှိသော အဆီများမှာ မီးအပူရှိန်ကြောင့် တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာကာ တစီစီမြည်သံနှင့်အတူ အသားကင်နံ့မှာ ပျံ့လွင့်လာတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝါးကျည်တောက်အတွင်းရှိ ပြောင်းအရက်မှာလည်း အတန်ငယ် နွေးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဖန်းချန်သည် ဝါးကျည်တောက်ကို ကိုင်၍ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီးနောက် ထင်းရှူးခက်ကို တူအဖြစ် အသုံးပြုကာ ကင်ပြီးသား ဝက်သားခြောက်ကို မြိန်ယှက်စွာ စားသုံးတော့သည်။

အရသာမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။

အသားမှာ ရနံ့မွှေးကြိုင်ပြီး အပြင်သားမှာ ကျွတ်လျက် အတွင်းသားမှာမူ နူးညံ့လှသည်။ ထင်းရှူးနှင့် သင်းဝင်သားတို့၏ မီးခိုးရနံ့မှာလည်း သဲ့သဲ့မျှ ပါဝင်နေသေးသည်။ ဆားဓာတ် စိမ့်ဝင်နေသဖြင့် အနည်းငယ် ငန်သော်လည်း အသား၏အရသာကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေသည်။ တကယ့်ကို အရည်အသွေးမြင့်မားသော ဝက်သားခြောက်ပင် ဖြစ်သည်။

ပြောင်းအရက်မှာလည်း ကောင်းမွန်လှသည်။ ရွာချက်အရက်ဖြစ်သဖြင့် သေချာစစ်ထားခြင်း မရှိသော်လည်း ပေါင်းခံထားသည့် အရက်ဖြစ်သဖြင့် အတော်ပင် ကြည်လင်သည်။ နှစ်ငုံခန့် သောက်လိုက်ပါက ချိုမြိန်လန်းဆန်းစေကာ ရနံ့မှာ ပါးစပ်နှင့် အာခေါင်အတွင်း ကြာရှည်စွာ စွဲကျန်နေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် အရက်နှင့် အသားများ ကုန်ဆုံးသွားပြီး သူ၏စိတ်မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားတော့သည်။

ဖန်းချန်သည် မီးဖိုထဲမှ ကျောက်တုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ အနားယူကာ စာအုပ်များကို ပြန်လည်ဖတ်ရှုသည်။ ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ဝါးအိမ်လေးအတွင်းမှ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်တွင်မူ ကြယ်တာရာများ စုံလင်စွာ တောက်ပနေသည်။

မှောင်အတိကျနေသော ကောင်းကင်ယံတွင် ကြယ်များ လင်းလက်နေပြီး လမင်းမှာမူ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိသေးပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှောင်ရီပျိုးစပြုနေပြီး တိမ်မြူများမှာ တောင်တန်းတစ်ခွင် လွှမ်းခြုံနေတော့သည်။ သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ အိမ်လေးအတွင်းမှ မီးအလင်းရောင် ထွက်ပေါ်နေပြီး ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းသို့ လျှောက်သွားသောအခါ အဝေးရှိ လူ့လောက၏ မီးရောင်လေးများကို မှိန်ဖျော့စွာ မြင်တွေ့ရသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ဖန်းချန်သည် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် သူသည် ယခင်က ပြင်ဆင်ထားသော မြေအိုးအကြမ်းများဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ထိုမြေထည်များမှာ လုံးဝ ခြောက်သွေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။

ညအချိန်တွင် လုပ်စရာ အထူးတလည် မရှိသဖြင့် သူသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ကျင့်စဉ်ကျင့်မည့်အစား မြေအိုးများကို ဖုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထင်းများမှာလည်း အလုံအလောက် ရှိနေသဖြင့် မီးဖိုကို စတင် အသုံးပြုတော့သည်။

ယခင် မီးဖိုကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ အက်ကွဲကြောင်းများ ရှိမရှိ စစ်ဆေးပြီးနောက် ဖန်းချန်သည် ထင်းများကို အထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် မြေအိုးအကြမ်းများကို ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်ပြီး ပတ်ပတ်လည်တွင် ထင်းများကို အပြည့် ဖြည့်လိုက်သည်။

မီးဖိုထဲသို့ မီးစတင် တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။ ဖန်းချန်သည် မီးရှိန်မပျက်စေရန် ထင်းများကို အဆက်မပြတ် ဖြည့်တင်းပေးနေခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ယံမှာ ပိုမို မှောင်မည်းလာတော့သည်။

အဝေးမှ လူ့လောက၏ မီးရောင်များလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရှင်သူတော်တို့ ခိုနားရာ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်တွင်မူ မီးဖိုမှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးအလင်းရောင်သာ ကျန်ရစ်တော့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် မြေပြင်ကို နီရဲစွာ ထွန်းလင်းနေတော့သည်။

ညလေမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာပြီး လေထုမှာလည်း ပိုမို အေးမြလာသည်။ ဖန်းချန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မီးဖိုအတွင်းသို့ ကြည့်လိုက်ရာ မြေအိုးများမှာ မီးအရှိန်ကြောင့် နီရဲနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။ သူသည် မီးရှိန်ကို ထိန်းညှိကာ မီးဖိုတစ်ခုလုံး ပူနွေးနေစေရန် ဂရုစိုက်နေတော့သည်။

အိမ်ထဲရှိ မီးဖိုကျင်းမှ မီးမှာ ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး တိရစ္ဆာန်များမှာလည်း အိပ်မောကျနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင် မြက်တောများအတွင်းမှ ပိုးကောင်လေးများ၏ အော်သံကိုသာ ကြားနေရတော့သည်။

လခြမ်းကွေးလေးမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ တက်လှမ်းလာသည်။

ညအလှမှာ တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။

ဖန်းချန်သည် အရှေ့ဘက်ကောင်းကင်၌ အာရုဏ်ဦး အလင်းတန်းများ ပေါ်လာသည်အထိ ထင်းများကို ဆက်လက် ဖြည့်တင်းနေခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်မှ မီးဖိုအတွင်းရှိ အပူချိန် တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းသွားစေရန် စောင့်ဆိုင်းတော့သည်။ ဤတစ်ကြိမ် မီးဖုတ်ခြင်းမှာ သူစုဆောင်းထားသော ထင်းအမြောက်အမြားကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။

သူသည် ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းရှိ ကျောက်ဆောင်ကြီးပေါ်သို့ သွားကာ နံနက်ခင်း၏ ပထမဦးဆုံး နေရောင်ခြည်နှင့်အတူ အသက်ရှူကျင့်စဉ်ကို စတင် ကျင့်ကြံပြန်သည်။

ကျင့်ကြံပြီးနောက် နံနက်စာအဖြစ် သစ်သီးအချို့ကို စားသုံးကာ တောထဲသို့ဝင်၍ ထင်းများကို ထပ်မံ စုဆောင်းသည်။ နံနက်ခင်း ထင်းများမှာ နှင်းရည်များကြောင့် စိုထိုင်းနေသဖြင့် အခြောက်လှမ်းထားရန် လိုအပ်သည်။

မီးဖိုအတွင်းရှိ အပူချိန် ကျဆင်းသွားကာ လက်ဖြင့် ကိုင်တွယ်နိုင်သော အခြေအနေသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် ပြာများကို ဖယ်ရှား၍ မြေအိုးများကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ပန်းကန်၊ အိုးနှင့် ခွက်များသည် စက်ဘီးကဲ့သို့သော ကိရိယာမပါဘဲ ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အချိုးအစား မညီညာသော်လည်း အောင်မြင်စွာ ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ သူသည် ထိုအိုးများကို စမ်းရေအိုင်သို့ ယူသွားကာ ရေဖြည့်၍ စမ်းသပ်ကြည့်ရာ ယိုစိမ့်မှု မရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။

စမ်းရေအိုင်မှာ အိမ်နှင့် အတန်ငယ် ဝေးကွာလှသဖြင့် နောင်တွင် ရေကြောသွယ်တန်းရန် သူ စဉ်းစားမိသည်။

ဤတစ်ကြိမ် မီးဖုတ်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် အောင်မြင်လှသည်။ ဖန်းချန်တွင် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များသာမက ချက်ပြုတ်စရာ အိုးများပါ ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျောက်တုံးအချို့ကို အသုံးပြု၍ မီးဖိုကျင်းဘေးတွင် ရေနွေးအိုးကို တည်လိုက်သည်။ နံနက်က ကျန်ရှိသော သစ်သီးများကို အစိတ်လေးများ လှီးဖြတ်ကာ အိုးထဲသို့ ထည့်၍ ပြုတ်လိုက်သည်။ ရေဆူလာသောအခါ သစ်သီးပြုတ်ရည်မှာ မွှေးကြိုင်လှသော ရနံ့ကို ပေးစွမ်းတော့သည်။

တကယ့်ကို ပြည့်စုံလှပေသည်။

ဝါးကျည်တောက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဇွန်းရှည်ကို အသုံးပြု၍ ဟင်းရည်ကို ခပ်ယူကာ မြည်းကြည့်ရင်း ဖန်းချန်သည် မိမိကိုယ်မိမိ ကျေနပ်နေမိတော့သည်။

အိုးခွက်များကို ဆေးကြောပြီးနောက် သူသည် ခြင်းတောင်းကို လွယ်ကာ တောင်အောက်ရှိ ဝါးတောဆီသို့ ထွက်ခွာခဲ့ပြန်သည်။ ဝါးသည် အလွန်ပင် အသုံးဝင်လှသော ပစ္စည်းဖြစ်သဖြင့် ထပ်မံ ခုတ်ယူရန် လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်သားတို့သည် အမွှေးတိုင်များ၊ အရက်၊ ပူဇော်စရာ ပစ္စည်းများနှင့် တူရိယာများကို ကိုင်ဆောင်ကာ တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်း တက်လာကြသည်။

ဤသတင်းကို ကြားသိရသောအခါ အိမ်နီးချင်းရွာများနှင့် မြို့ငယ်လေးများမှ လူအချို့မှာလည်း စိတ်ဝင်တစားဖြင့် လိုက်ပါလာကြသည်။ အချို့သော ဈေးသည်များပင်လျှင် လူအများအပြား ရှိနေမည်ကို သိရှိသဖြင့် ကုန်ပစ္စည်းများကို ထမ်းပိုးကာ လိုက်ပါလာကြတော့သည်။

ယခုအချိန်မှာ လယ်ယာလုပ်ငန်း အားလပ်သည့် အချိန်ဖြစ်သည်။ လင်ရှီးရွာသားများသည် ဖန်းချန်၏ စကားကို နားခံကာ အကျဉ်းချုံး ပြင်ဆင်ပြီးနောက် တစ်ရွာလုံး စုပေါင်း၍ တောင်စောင့်နတ်နန်းသို့ သွားရောက် ပူဇော်ကြတော့သည်။

လူသူအရောက်အပေါက် နည်းပါးလှသော တောင်စောင်းမှာ ပြန်လည် စည်ကားလာတော့သည်။

လူအများအပြား ဖြတ်သန်းသွားလာကြသဖြင့် လမ်းကလေးမှာ ပိုမို ကျယ်ပြန့်ကာ ခိုင်မာလာတော့သည်။ တောင်ပေါ်တွင် လမ်းမရှိသော်လည်း လူအများ လျှောက်လှမ်းပါက လမ်းဖြစ်လာသည် မဟုတ်ပါလား။

နတ်နန်းငယ်လေးကို အဝတ်နီများဖြင့် ဆင်ယင်ကာ ပူဇော်စရာများကို တင်ဆက်ကြပြီး ရွာရှိ တူရိယာ တတ်ကျွမ်းသူများကလည်း တီးခတ်ကြတော့သည်။ ဤအဝတ်နီမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အသုံးပြုလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ပူဇော်ပြီးပါက ပြန်လည် သိမ်းဆည်းကာ နောင်နှစ်တွင်မှ ထပ်မံ အသုံးပြုကြမည် ဖြစ်သည်။

မိမိ၏ နတ်နန်းအတွင်း၌ အနားယူနေသော တောင်စောင့်နတ်မင်း ကျန်းမှာ အပြင်ဘက်မှ လှုပ်ရှားသံများကြောင့် လန့်နိုးသွားကာ အခြေအနေကို ထွက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့ ဘာလို့ လာကြတာလဲ။

တောင်စောင့်နတ်မင်းမှာ အံ့ဩသွားရသည်။ ယခုမှာ ပူဇော်ရမည့် ရာသီ မဟုတ်သေးပေ။

သို့သော် ပူဇော်မှု စွမ်းအင်များကို ရရှိလိုက်သောအခါ သူသည် အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားရသည်။ နတ်မင်းတို့အတွက် ဤစွမ်းအင်များမှာ အလွန်ပင် အရေးပါလှသည်။ ပူဇော်မှု စွမ်းအင် အမြောက်အမြားကို ရရှိလိုက်သောအခါ တောင်စောင့်နတ်မင်းမှာ စွမ်းအားများ ပြန်လည် ပြည့်ဝလာကာ နာကျင်ပင်ပန်းနေမှုများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရွာသားများက အမွှေးတိုင်များ ထွန်းညှိ၍ ပူဇော်နေကြစဉ် ရွာလူကြီးက ရှေ့ဆုံးမှ ရပ်ကာ ဆုတောင်းစာကို ဖတ်ကြားသည်။ ထိုဆုတောင်းစာကို ကြားရသောအခါမှ တောင်စောင့်နတ်မင်းမှာ ဤသည်မှာ လင်ရှီးရွာ၏ ရေအရင်းအမြစ်ကိစ္စကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရတော့သည်။

အကြောင်းစုံကို သိရှိသွားသောအခါ ကျန်းတောင်စောင့်နတ်မင်းသည် ဖန်းချန်အပေါ် ပိုမို ကြည်ညိုသွားတော့သည်။ ဆရာကြီးဖန်း၏ လုပ်ရပ်မှာ တကယ့်ကို မြင့်မြတ်လှသော စိတ်ထားပင် ဖြစ်သည်။

တောတောင်ထဲတွင် နေထိုင်ရသည်မှာ ဆင်းရဲပင်ပန်းလှသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ပွဲတော်မျိုး ရှိလာသောအခါ အလွန်ပင် စည်ကားလှသည်။ တောင်စောင့်နတ်မင်းမှာလည်း မိမိကိုယ်မိမိ အကျိုးအမြတ် ရရှိလိုက်သည်ဟု ခံစားရကာ နောင်တွင် ဆရာကြီးဖန်းကို လူကိုယ်တိုင် သွားရောက် ကျေးဇူးတင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ပူဇော်ပြီးနောက်တွင်လည်း ရွာသားများမှာ မပြန်ကြသေးဘဲ နတ်နန်းရှေ့ရှိ ကွင်းပြင်တွင် စည်ကားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ပူဇော်စရာများကို ခွဲဝေစားသောက်ကြပြီးနောက် သန်မာသော လူငယ်အချို့မှာ သူတို့ ယူဆောင်လာသော အုတ်၊ ကြွပ်နှင့် ထုံးများကို အသုံးပြု၍ နတ်နန်းငယ်လေးကို ပိုမို ခိုင်မာအောင်၊ မြင့်မားအောင် ပြုပြင်ပေးကြတော့သည်။

ဤသို့ ပြုပြင်မွမ်းမံပေးခြင်းမှာ ဤနေရာတွင် နေထိုင်သော တောင်စောင့်နတ်မင်းအတွက် များစွာ အကျိုးရှိလှပေတော့သည်။

အခန်း ၂၀ "အလိုက်သင့် ဆိုက်ရောက်လာသော သားကောင်"

လုပ်စရာ အထူးတလည် မရှိသဖြင့် ဖန်းချန်သည် တောင်အောက်သို့ ဆင်းကာ ဝါးများကို ထပ်မံ ခုတ်ယူပြန်သည်။ ဝါးမျှစ်အချို့ကိုလည်း တူးယူကာ ကင်စားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

နေသာသော တောင်စောင်းရှိ ဝါးတောအတွင်းဝယ် ဝါးအောင်းကြွက်များမှာ ဆူဖြိုးနေကြသော်လည်း သူသည် ထိုသတ္တဝါများကို လောလောဆယ် ဖမ်းဆီးရန် မရည်ရွယ်သေးဘဲ ရက်အနည်းငယ်ခန့် လွှတ်ထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကျောက်ပုဆိန်ဖြင့် ဝါးခုတ်သံမှာ တောင်စောင်းတစ်ခွင်သို့ ထပ်မံ ဟိန်းထွက်သွားပြန်သည်။ ထိုအသံတိုင်းမှာ ဝါးတောထဲရှိ ဝါးဝိညာဉ်လေး၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ခုတ်ထစ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသဖြင့် ၎င်းမှာ အဆက်မပြတ် တုန်လှုပ်နေတော့သည်။

အသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် တောင်စောင်းအောက်ဘက်ရှိ ဝါးအောင်းကြွက်များမှာလည်း ဂူထဲသို့ ဝင်ရောက် ပုန်းအောင်းနေကြပြီး ခေါင်းပင် မပြူဝံ့ကြပေ။

ဖန်းချန်သည် ခုတ်လှဲထားသော ဝါးလုံးကြီးငယ်များကို ဘေးသို့ ဆွဲယူကာ နွယ်ပင်များဖြင့် စည်းနှောင်လိုက်သည်။ သူ တူးယူထားသော ဝါးမျှစ်များကိုမူ ကျောပိုးခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

သူသည် ဝါးစည်းကြီး နှစ်စည်းကို ထမ်း၍ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်သည်။ ထိုဝါးစည်း တစ်စည်းစီမှာ လူသုံးယောက်ခန့် ဝိုင်းချီရမည့် အလေးချိန် ရှိသည်။

ဤဝါးလုံးများမှာ ရှင်သူတော်တို့ ခိုနားရာ ချောက်ကမ်းပါးသို့ သယ်ဆောင်သွားပြီးပါက သူ၏ လိုအပ်ချက်များအတွက် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

နွယ်ပင်များကို မြဲမြံအောင် ချည်နှောင်ပြီးနောက် ဖန်းချန်သည် ဝါးတောအစွန်းသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျေနပ်သည့် အမူအရာ ပေါ်လွင်နေသည်။

သူသည် ဝါးတောအစွန်းသို့ လမ်းလျှောက်သွားကာ ယခင်အတိုင်း ကောက်ကွေးလျက် တုန်ခါနေသော ဝါးပင်ကြီးကို ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပုဆိန်လက်ကိုင်ဖြင့် အသာအယာ ခေါက်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

""နေရာ ရွှေ့ပြန်ပြီလား""

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝါးဝိညာဉ်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

တောင်လေသည် ဝါးပင်လယ်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားကာ ဝါးတောအတွင်း စိမ်းလန်းသော လှိုင်းတံပိုးများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သို့သော် ဝါးပင်လယ်ကို လှုပ်ခတ်စေသော ထိုလေသည် ဤဝါးပင်ကြီးကိုမူ အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ယှက်နိုင်ပေ။

သူ၏ နောက်ပြောင်မှုအပေါ် ကျေနပ်သွားသဖြင့် ဖန်းချန်သည် ရယ်မောလျက် ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

အတန်ကြာပြီးနောက်။

ဝါးဝိညာဉ်သည် ထိုလူ ထွက်ခွာသွားသော လမ်းဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်သည်။ တစ်စုံတစ်ရာ လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့သည်ကို အတန်ကြာ စောင့်ကြည့်ပြီးမှသာ စိတ်အေးသွားဟန်ဖြင့် ပြန်လည် ပျော့ပြောင်းသွားတော့သည်။

စောစောက အကြည့်ခံလိုက်ရစဉ်အတွင်း ဝါးဝိညာဉ်၏ အမြစ်နှင့် အရွက်များမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ခဲ့ရသည်။

တကယ့်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေစွ။ ကြောက်လွန်းလို့ ကိုယ်ခန္ဓာတောင် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မလိုပဲ။

သူက နေ့တိုင်း ဝါးလာခုတ်နေတာ။

ငါ့လို မိစ္ဆာလေးကိုလည်း အေးအေးဆေးဆေး နေခွင့်ပေးပါဦး။

အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဝါးဝိညာဉ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ဟန်ဖြင့် သူ၏ အမြစ်များကို မြေကြီးထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခြေထောက်ကဲ့သို့ ယိမ်းထိုးလျက် နေရောင်ခြည်ရှိရာဘက်သို့ အေးအေးဆေးဆေး ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ဤတောင်စောင်းမှာ နေရောင်ရသဖြင့် ဝါးဝိညာဉ်၏ ထွက်ပြေးရာ လမ်းကြောင်းမှာ တောင်အောက်သို့ ဦးတည်နေသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ၎င်းသည် အသိဉာဏ်ရှိသဖြင့် ညဘက်တွင် ပုန်းအောင်းတတ်သောကြောင့် လူများကို ထိတ်လန့်ခြင်း မဖြစ်စေခဲ့သလို အခုတ်ခံရခြင်းမှလည်း လွတ်မြောက်ခဲ့ရသည်။

ဝါးစည်းကြီးကို ထမ်း၍ တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်း တက်လာစဉ် ဖန်းချန်သည် ခွေးဟောင်သံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ထင်းခုတ်သမား လင်းဟိုင်၏ ခွေးဝါလေး ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းမှာ လူအလိုကို နားလည်သည့်အတိုင်း ဖန်းချန်ကို မြင်သည်နှင့် အမြီးကို တုတ်တုတ်ခါလျက် ရှိသည်။ ထင်းခုတ်သမားမှာ တောင်ပေါ်တွင် ထင်းခုတ်နေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ လင်ရှီးရွာသားတို့ ယခင်ကဲ့သို့ အေးချမ်းသော ဘဝကို ပြန်လည် ပိုင်ဆိုင်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။

သူက လေချွန်သံလေး ပေးလိုက်သောအခါ ခွေးဝါလေးမှာ အနားသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးလာသည်။ ဖန်းချန်သည် ဝါးစည်းကို ချလိုက်ပြီး ခွေးကလေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

ခွေးကလေးမှာ ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီးနောက် အမြီးတုတ်တုတ်ခါလျက် တောထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ခွေးဝါလေး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ကာ ဖန်းချန် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် ဝါးစည်းကို ပြန်ထမ်း၍ ရှင်သူတော်တို့ ခိုနားရာ ချောက်ကမ်းပါးသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သစ်သားတုံးကြီးများမှာ မီးရှိန်ကို အကြာကြီး ထိန်းထားနိုင်သဖြင့် အိမ်ထဲရှိ မီးဖိုကျင်းမှာ ငြိမ်းမသွားဘဲ ရှိနေသေးသည်။ ဖန်းချန်သည် မီးကို ပြန်ဆွလိုက်ပြီး ထင်းအနည်းငယ် ထပ်ထည့်သည်။ ထို့နောက် မြေအိုးထဲသို့ စမ်းရေဖြည့်ကာ မီးဖိုဘေးတွင် တင်၍ တည်လိုက်သည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် တောင်ကျရေ၏ သက်ရောက်မှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် စမ်းရေမှာလည်း ယခင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရေနွေးဆူရန် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း သူသည် မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ကာ ကျောက်စိမ်းဓားဖြင့် ကိရိယာအသစ်များကို စတင် ပြုလုပ်တော့သည်။

ယခင်က ကျောက်ဖြင့် ခွဲထားသော ဝါးခြမ်းများကို ကျောက်စိမ်းဓားဖြင့် ပါးလွှာသော ဝါးနှီးများအဖြစ် ထပ်မံ ခွဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုဝါးနှီးများကို အကွက်ဖော်၍ ရက်လုပ်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ ဝါးစကာပင် ဖြစ်သည်။

ဖန်းချန်သည် လက်ဖက်ရွက်များကို အခြောက်လှမ်းရန်အတွက် ဤဝါးစကာကို ပြုလုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လတ်ဆတ်သော လက်ဖက်ရွက်မှာ မွှေးရနံ့ ရှိသော်လည်း အနည်းငယ် ဖန်ခါးခြင်း ရှိသည်။ အကယ်၍ နေလှန်းပြီး အခြောက်ခံလိုက်ပါက လက်ဖက်ရည် ဖျော်သောက်ရန် ပိုမို သင့်တော်ပေလိမ့်မည်။

အပြင်ဘက် ကွင်းပြင်ရှိ ထင်းတဲဟောင်း၏ ဘေးတွင် စိုက်ခင်းငယ်လေး တစ်ခုကို သူ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ သုံးပေခန့်သာ ကျယ်ဝန်းသော စိုက်ခင်းလေး ဖြစ်သည်။

ဖန်းချန်သည် ကျောက်ပြားဖြင့် မြေကို ဆွလိုက်ပြီးနောက် ယခင်က သိမ်းဆည်းထားသော ဖရဲစေ့များကို စနစ်တကျ စိုက်ပျိုးလိုက်သည်။ နောက်ထပ် နှစ်လခန့် ကြာပါက သူကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးထားသော ဖရဲသီးကို စားသုံးနိုင်မည်ဟု သူ တွက်ဆလိုက်သည်။

အိုးထဲရှိ ရေများမှာ ဆူပွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် လတ်ဆတ်သော လက်ဖက်ရွက်များကို ဝါးကျည်တောက်ထဲ ထည့်ကာ ရေနွေး လောင်းထည့်လိုက်သည်။

ဤသို့ ဖျော်သောက်ခြင်းမှာ တိုက်ရိုက် ပြုတ်သောက်ခြင်းထက် ပို၍ အရသာ ရှိလှပေသည်။

ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းရှိ လက်ဖက်ပင်များမှ လက်ဖက်ရွက် ခူးယူခြင်းမှာ ကျွမ်းကျင်မှု အတန်ငယ် လိုအပ်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ဖန်းချန်၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အထင်ကရ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပေါ့ပါးလှကာ ချောက်ကမ်းပါးယံတွင် လက်ဖက်ရွက် ခူးရသည်မှာ ခက်ခဲခြင်း မရှိပေ။

သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေအရ ချောက်ထဲသို့ ချော်ကျသွားခဲ့လျှင်ပင် ဘာအန္တရာယ်မှ ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။ တောင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်ရန် အချိန်အနည်းငယ် ပေးရရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

သူသည် အချိန်ကို အရေးမစိုက်ဘဲ တိမ်မြူများ ဝန်းရံနေသည့် ကြားတွင် လက်ဖက်ရွက်များကို စိတ်အေးလက်အေး ခူးယူနေတော့သည်။

ခြင်းတောင်းဝက်ခန့် ရရှိသောအခါမှ သူသည် ကွင်းပြင်ရှိရာသို့ ပြန်လည် ခုန်ကူးလိုက်သည်။

သူသည် ဝါးစကာ အချို့ကို ပြုလုပ်ပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ရက်ပိုင်းတွင် ရာသီဥတု သာယာမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ကြိုတင်သိရှိထားသဖြင့် လက်ဖက်ရွက်များကို ဝါးစကာပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းကာ နေရောင် ညီညာစွာ ရရှိစေရန် တစ်ခါတစ်ရံ လှန်ပေးရုံသာ ရှိတော့သည်။

လက်ဖက်ရွက်များကို ဝါးစကာများပေါ်တွင် တင်ပြီးနောက် ဖန်းချန်သည် ဝါးနှင့် သစ်သားကို အသုံးပြု၍ စင်တစ်ခု ပြုလုပ်ကာ တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူလျက် တင်ထားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် နေရောင်ခြည်မှာ တောက်ပလျက် ရှိနေသည်။

""ဟင်""

ရုတ်တရက် ဖန်းချန်သည် ကွင်းပြင်အစွန်းသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

တောအုပ်အစွန်းရှိ မြက်တောများ လှုပ်ခတ်သွားပြီးနောက် မည်းမှောင်သော သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏ ထင်းတဲဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်လာတော့သည်။

""ရပ်စမ်း""

ထိုသတ္တဝါကြီးမှာ အရှိန်မလျှော့ဘဲ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန်းချန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သို့သော် ဘာမျှ ထူးခြားမှု မရှိပေ။ ထိုသတ္တဝါကြီးမှာ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာကာ ထင်းပုံတစ်ခုကို တိုက်လှဲပစ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင် ပတ်ချာလည် ပြေးလွှားနေတော့သည်။

၎င်းမှာ လူတစ်ရပ်စာခန့် ရှည်လျားသော တောဝက်ကြီး တစ်ကောင်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ကျောပေါ်တွင် အမွှေးကြမ်းများ ရှိပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင်လည်း ရွှံ့ဗွက်များ ပေကျံနေသည်။ ၎င်းတွင် ထက်မြက်သော အစွယ်နှစ်ချောင်းလည်း ပါရှိသည်။ အကယ်၍ မုဆိုးတစ်ဦးသာ ဤတောဝက်ကြီးနှင့် တောထဲတွင် ဆုံတွေ့ပါက အန္တရာယ်ကင်းစေရန် အဝေးမှသာ ရှောင်ရှားသွားကြမည်မှာ အမှန်ပင်။

ဖန်းချန်သည် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားကာ ""တကယ့်ကို အသိဉာဏ်မဲ့တဲ့ သတ္တဝါပဲ။ ညစာ လာပို့တာလား"" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

တောဝက်များမှာ အမြင်အာရုံ သိပ်မကောင်းလှပေ။ ၎င်းသည် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖန်းချန်ကို မြင်တွေ့သွားဟန် ရှိသည်။ ၎င်းသည် ခေါင်းကို ငုံ့ကာ အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး သူ၏ အစွယ်များဖြင့် ဖန်းချန်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်းထန်သော အရှိန်နှင့် ပြေးဝင်လာတော့သည်။

""ဪ... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ""

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည့် တောဝက်ကြီးကို ကြည့်ကာ ဖန်းချန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်တစ်ဖက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်ကာ အသာအယာ ဖိထားလိုက်သည်။

တောဝက်ကြီးမှာ လေမုန်တိုင်းကဲ့သို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသော်လည်း ဖန်းချန်၏ လက်ဖဝါးရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ကျောက်တောင်ကြီးကို တိုက်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ ရှေ့သို့ တစ်လက်မမျှပင် တိုး၍ မရတော့ပေ။ ဖန်းချန်၏ လက်အောက်တွင် တောဝက်ကြီးမှာ မည်မျှပင် ရုန်းကန်သော်လည်း လွတ်မြောက်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ဖန်းချန်သည် ဘယ်လက်ဖြင့် တောဝက်ကြီးကို ဖိထားပြီး ညာလက်ချောင်းများကို ဓားသဖွယ် အသုံးပြုကာ ၎င်း၏ နဖူးတည့်တည့်ကို အရှိန်ဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ရာ တောဝက်ကြီးမှာ ထိုနေရာမှာတင် အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။

သူသည် တောဝက်ကြီး၏ အလောင်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါလျက် ပြိုကျသွားသော ထင်းပုံများကို ပြန်လည် စီလိုက်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ဖရဲခင်း၊ တဲအိမ်နှင့် လက်ဖက်လှန်းစင်များမှာ ထိခိုက်မှု မရှိပေ။ ကွင်းပြင်ရှိ ကျောက်စားပွဲမှာမူ တောဝက်နှင့် တိုက်မိသဖြင့် တောဝက်ကြီး၏ ခေါင်းမှာ အတော်ပင် ကွဲအက်သွားပုံရသည်။

ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသော ဤတောဝက်ကြီးမှာ ဖန်းချန်အတွက် အနှောင့်အယှက် အနည်းငယ် ပေးခဲ့သော်လည်း အသားအမြောက်အမြားကိုမူ ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည်။

မြေအိုးမြေခွက်များ ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ရာ ဤသားကောင်မှာ သူ၏ ညစာအတွက် အလွန်ပင် သင့်တော်လှပေသည်။

ယွင်ကျုန်းတောင်သည် သယံဇာတ ပေါများလှသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ချုံနွယ်များကြားတွင် ရှာဖွေကြည့်ရာ တောကြက်သွန်နှင့် တောဂျင်းများကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။ တောဂျင်းမှာ အလွန် အရသာရှိလှပြီး တောကြက်သွန်မှာလည်း ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်အဖြစ် အလွန် သင့်တော်လှသည်။ ၎င်းတို့သည် ချက်ပြုတ်ရာတွင် သာမန် ကြက်သွန်၊ ဂျင်းတို့၏ နေရာတွင် အစားထိုး အသုံးပြုနိုင်ပေသည်။

ဤဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များမှာ အသား၏ ညှီနံ့ကို ပျောက်ကွယ်စေကာ ရနံ့ကို ပိုမို မွှေးကြိုင်စေသည့်အပြင် အဆိပ်အတောက်များကိုလည်း ပြေပျောက်စေနိုင်သည်။ အသားချက်ပြုတ်ရာတွင်မူ ၎င်းတို့မှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော အရာများပင် ဖြစ်တော့သည်။