အခန်း (၁၁-၁၂)

အခန်း ၁၁ "ချောက်ကမ်းပါးသို့ ရောက်လာသော ဧည့်သည်"

စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ မီးဖိုခုံမှာ လုံးဝ ခြောက်သွေ့သွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖန်းချန်သည် မြေပြင်တွင် အပေါက်ငယ်များပါသော ကျင်းတစ်ခုတူး၍ မီးဖိုခုံကို တင်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ မီးဖို၏ ပြာခံကျင်းဖြစ်သကဲ့သို့ လေဝင်လေထွက်ကောင်းစေရန်နှင့် မီးရှိန်မြှင့်ရန်လည်း အသုံးပြုနိုင်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဘေးနားရှိ သာမန်ရွှံ့မြေများကို ယူ၍ ရွှံ့နယ်သည်။

နယ်ထားသော ရွှံ့များကို မီးဖို၏ အနားသတ်များတွင် ဝိုင်း၍ စီလိုက်ရာ မီးဖိုကိုယ်ထည်မှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာတော့သည်။

ဖန်းချန်သည် ထင်းများကို ယူလာပြီး မီးလေးဖြင့် မီးမြှိန်းကာ မီးဖိုကိုယ်ထည် အခြောက်မြန်စေရန် ပြုလုပ်သည်။ တစ်ဖက်မှလည်း မီးဖိုပေါ်သို့ ရွှံ့စေးများ ဆက်လက် အုံပေးနေသည်။ သို့သော် ဤလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း မီးဖိုမှာ ခြောက်သွေ့လာသည့်အခါ အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာတတ်သဖြင့် ရွှံ့စေးများဖြင့် အဆက်မပြတ် ပြန်လည် ဖာထေးပေးရသည်။

ခြောက်သွေ့နေသော အိုးနှင့် ခွက်များကို မီးဖိုထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်ပြီး ထင်းများ ဖြည့်ကာ မီးစတင် တိုက်တော့သည်။

မီးတောက်နေစဉ်အတွင်း သူသည် ထင်းများကို ဂရုတစိုက် ထပ်ထည့်ပေးနေသည်။

သူ၏ ညစာကိုလည်း မီးဖိုဘေးတွင်ပင် ဖြေရှင်းလိုက်သည်။ ကင်ထားသော သစ်အယ်သီးများကို အခွံနွှာလိုက်သောအခါ ရွှေအိုရောင် အဆူအဆာလေးများမှာ မွှေးကြိုင်နူးညံ့လှသည်။ ဖန်းချန်သည် သစ်အယ်သီးစားရင်း၊ ထင်းရှူးစေ့များကို ခွာရင်းနှင့်ပင် မီးဖိုကို သန်းခေါင်တိုင်အောင် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်မူ မီးဖိုထဲရှိ မြေထည်များ အားလုံး ကွဲအက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ ဆက်မလုပ်တော့ဘဲ အိပ်ရာဝင်လိုက်တော့သည်။

နံနက်စောစောတွင် ဖန်းချန်သည် အချိန်မှန် နိုးထလာသည်။ ဝါးခုတင်မှာ ယခင် ထင်းပုံပေါ်တွင် အိပ်ရသည်ထက် များစွာ သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။ နေမထွက်မီ သူသည် လက်ဖက်ရွက် အချို့ကို ခူးယူပြီးနောက် ချောက်ကမ်းပါးဘေးရှိ ကျောက်ဆောင်ကြီးပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ အသက်ရှူကျင့်စဉ်ကို စတင် ကျင့်ကြံတော့သည်။

သူ၏ နှာခေါင်းမှ ဖြူလွလွ မြူခိုးတန်း နှစ်ခုမှာ နဂါးငယ် နှစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ဖန်းချန်ကိုယ်တိုင်မှာ မျက်စိမှိတ်ထားသဖြင့် ဤမြင်ကွင်းကို မမြင်ရသကဲ့သို့ အဖြူရောင် မျောက်ကလေးမှာလည်း ပြန်မရောက်သေးပေ။

နေမင်းကြီး လုံးဝ ထွက်ပေါ်လာချိန်မှသာ သူ ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ဤနေရာ၌ အခြေချ၍ နေ့စဉ် ကျင့်ကြံနေသဖြင့် ရှင်သူတော်တို့ ခိုနားရာ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်ရှိ စွမ်းအင်များမှာလည်း ဖော်ပြမတတ်အောင် ပြောင်းလဲလာနေပြီ ဖြစ်သည်။

မီးဖိုရှိရာသို့ သွားရောက် စစ်ဆေးပြီးနောက် ဖန်းချန်သည် ကွဲအက်နေသော မြေထည်များကို အပြင်သို့ ထုတ်ယူကာ လေ့လာကြည့်သည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဤမြေထည်များမှာ လုံးဝ မခြောက်သွေ့သေးဘဲ မီးပြင်းတိုက်လိုက်သောကြောင့် ကွဲအက်သွားခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

သို့သော် ကွဲအက်သွားသော အိုးခြမ်းပဲ့များကို သူ အလဟဿ မဖြစ်စေပေ။

ဖန်းချန်သည် စမ်းရေအိုင်သို့ သွားကာ ကျောက်ခဲ နှစ်လုံး ယူလာခဲ့သည်။ တစ်ရက်တာအတွင်း စမ်းရေမှာ ပိုမို ကြည်လင်လာသော်လည်း အနည်းငယ် နောက်ကျိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် အိုးခြမ်းပဲ့များကို ကျောက်ခဲဖြင့် အမှုန့်ဖြစ်အောင် ထောင်းလိုက်ပြီး ထိုအမှုန့်များကို သေချာ စုဆောင်းထားလိုက်သည်။

ဤအမှုန့်များကို နောက်တစ်ကြိမ် မြေအိုးဖုတ်သည့်အခါ မြေစေးနှင့် ရောလိုက်ပါက အောင်မြင်မှုနှုန်း ပိုမို မြင့်မားစေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သူသည် မြေစေးကို ရေနှင့် ရောကာ အိုးခြမ်းပဲ့ အမှုန့်များကိုပါ ထည့်၍ အိုးခွက်အသစ်များကို ပြန်လည် ပုံဖော်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လေဝင်လေထွက်ကောင်းသော နေရာတွင် အခြောက်ခံထားလိုက်ပြန်သည်။

ယနေ့တွင် ထူးထူးခြားခြား လုပ်စရာ မရှိပေ။

ဖန်းချန်သည် ဝါးခုတင်ကို အိမ်ပြင်သို့ ထုတ်ကာ ထင်းပုံပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်းအပေါ်တွင် လှဲလျက် ကောင်းကင်ယံမှ တိမ်တိုက်များ ရွေ့လျားနေသည်ကို တစ်နေ့လုံး ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။

အလွန်ပင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးလှပေသည်။

အပြင်ဘက်ဝယ် ဝါးခုတင်ပေါ်တွင် ဘာမျှမလုပ်ဘဲ အေးအေးဆေးဆေး လှဲနေခြင်းကပင် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို တိုးတက်စေသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။

သို့သော် သူသည် ထိုအရာများကို အရေးမစိုက်ပေ။ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ထိုအပေါ်၌ အလွန်အမင်း စွဲလမ်းနေပါက သဘာဝအတိုင်း ကျင့်ကြံခြင်းဟူသော မူလရည်ရွယ်ချက်နှင့် လွဲချော်သွားပေလိမ့်မည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ပိုင်းတွင်မှ မျောက်ကလေး ပေါ်လာတော့သည်။

မျောက်ကလေး ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန်းချန်သည် ခုတင်ပေါ်မှ ထရပ်ကာ ပြုံးလျက် "အောင်မြင်သွားပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ယခုအခါ မျောက်ကလေးသည် လူစကား ပြောတတ်နေပြီ ဖြစ်သကဲ့သို့ သူ၏ အမူအရာမှာလည်း လူသားနှင့် ပိုမို တူညီလာသည်။ ၎င်းသည် ဖန်းချန်ကို မြင်သောအခါ ဦးညွှတ် ဂါရဝပြုလျက် "ကျွန်ုပ်ကို ဒီအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်အောင် ကူညီပေးတဲ့အတွက် အရှင် ဆရာကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဖန်းချန်က ထိုဂါရဝပြုမှုကို လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် မျောက်ကလေးကို ပြောကြားလိုက်သည်။

"အရာရာဟာ ရေစက်ပါပဲ။ မင်းရဲ့ လည်ချောင်းရိုးကို သန့်စင်နိုင်တာဟာ မင်းကိုယ်တိုင်ရဲ့ ကြိုးစားမှုနဲ့ အခွင့်အရေးကြောင့်ပါပဲ။ ငါကတော့ သင့်တော်တဲ့ အချိန်မှာ အနည်းငယ် လမ်းညွှန်ပေးခဲ့ရုံပါပဲ။ နောင်တစ်ချိန်မှာလည်း မင်းရဲ့ မူလစိတ်ရင်းကို မမေ့ဘဲ မကောင်းမှုတွေကို မပြုလုပ်ဖို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်"

မျောက်မိစ္ဆာကလေးမှာ ထပ်မံ ဦးညွှတ်လိုက်ပြန်သည်။

ဖန်းချန်သည် ဘေးနားရှိ တောင်စောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မျောက်ကလေးကို မေးလိုက်သည်။ "နောက်ဆက်တွဲ ကျင့်ကြံမှုလမ်းစဉ်ကို မင်း ဘယ်လို လျှောက်လှမ်းဖို့ စီစဉ်ထားသလဲ"

"အဲဒီအတွက်ပဲ ကျွန်ုပ် အရှင် ဆရာကြီးဆီက လမ်းညွှန်ချက် တောင်းခံချင်လို့ လာခဲ့တာပါ"

မျောက်ကလေးမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို ရိုသေလေးစားလာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဖန်းချန်က ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် "ငါ့နာမည်က ဖန်းချန် ဖြစ်ပါတယ်။ နောင်မှာ ငါ့ကို ဆရာကြီးဖန်းလို့ပဲ ခေါ်နိုင်ပါတယ်"

"ငါတို့မှာ ဆရာနဲ့ တပည့် ရေစက်မပါတဲ့အတွက် မင်းကို တပည့်အဖြစ်တော့ လက်မခံနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ နောင်ရေး ကျင့်ကြံမှုအတွက် အကြံပြုချက် တစ်ခုတော့ ပေးနိုင်ပါတယ်"

"တောင်အောက်ကို ဆင်းသွားပါ။ လူ့လောကထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး လူတွေရဲ့ အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ပါ၊ လူတွေရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ စကားကို သင်ယူပါ၊ အလုပ်လုပ်ပြီး စားဝတ်နေရေးကို ဖြေရှင်းပါ။ မြို့ကြီးပြကြီးတွေနဲ့ ရွာငယ်လေးတွေကို လှည့်လည်သွားလာပြီး လူတွေဟာ စည်းစိမ်ဥစ္စာနဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းနောက်ကို ဘယ်လို ရူးရူးမူးမူး လိုက်နေကြသလဲဆိုတာကို သေချာ လေ့လာကြည့်ပါ"

"အဲဒီအထဲမှာ နက်နဲတဲ့ အမှန်တရားတွေ ရှိနေတယ်။ မင်းရဲ့ စိတ်နဲ့သာ သေချာ နားလည်အောင် လုပ်နိုင်ရင် မူလသဘာဝကို ပြန်လည် ရောက်ရှိပြီး မြင့်မြတ်တဲ့ လမ်းစဉ်ကို အောင်မြင်နိုင်လိမ့်မယ်"

ဤသည်မှာ မိစ္ဆာများအတွက် အသုံးများသော လမ်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သတ္တဝါ အမျိုးအစားပေါ် မူတည်၍ အချိန်စောခြင်း နောက်ကျခြင်းသာ ကွာခြားသည်။

ကျား၊ သစ်၊ ဝံပုလွေနှင့် မြွေကြီးများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားသဖြင့် နောက်ကျမှသာ လူအသွင် ပြောင်းလဲရန် ရွေးချယ်တတ်ကြသည်။ သို့မဟုတ်ပါက လူတို့၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် နွား၊ သိုး၊ ကြောင်၊ ခွေး၊ ယုန်နှင့် မြေခွေးများမှာမူ ခန္ဓာကိုယ် သေးငယ်သဖြင့် ပို၍ စောစီးစွာ လူ့လောကထဲ ဝင်ရောက်နိုင်ကြသည်။ မျောက်များမှာမူ လူသားနှင့် အသွင်သဏ္ဌာန် တူညီသဖြင့် အဝတ်အစားနှင့် ဦးထုပ် ဝတ်ဆင်လိုက်ပါက ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှသဖြင့် ဤလမ်းစဉ်အတွက် ပိုမို သင့်တော်လှသည်။

မျောက်ကလေးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဦးတိုက်ကာ ဝမ်းသာအားရ ဆိုသည်။

"ဒီနေ့ဟာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ နေ့တစ်နေ့ပါပဲ။ ဆရာကြီးဖန်းက လမ်းညွှန်ပေးလိုက်ပြီဆိုတော့ ကျွန်ုပ် ဒီနေ့ပဲ တောင်အောက်ဆင်းပြီး လောကီလောကထဲကို ဝင်ရောက်ပါတော့မယ်"

"မင်း တောင်အောက်ဆင်းတော့မှာဆိုတော့ နာမည်မရှိရင် မကောင်းဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ မင်းကို နာမည်တစ်ခု ပေးမယ်" သူက မျောက်ကလေး၏ သဘောထားကိုပင် မစောင့်ဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ရှေးထုံးတမ်းစဉ်လာအရ မင်းရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကို ဆွန် လို့ ပေးမယ်။ မင်းဟာ ယွင်ကျုန်းတောင်မှာ မွေးဖွားလာသူ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဆွန်ယွင် လို့ ခေါ်ရင် ဘယ်လိုလဲ"

ဖန်းချန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ မျောက်ကလေးမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားပြီး ခေါင်းကို ကုတ်ကာ "ဆွန်ယွင်... ကောင်းလိုက်တဲ့ နာမည်ပဲ။ ဆွန်ယွင်... အခုတော့ ကျွန်ုပ်မှာလည်း နာမည် ရှိသွားပြီ" ဟု ထပ်ခါထပ်ခါ ရေရွတ်နေတော့သည်။

ဖန်းချန်သည် ဘေးနားရှိ တောင်စောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျောက်ကလေးကို ပြောလိုက်သည်။ "တစ်စုံတစ်ယောက် လာနေပြီ။ မင်း တောင်အောက်ဆင်းတော့မှာဆိုတော့ မင်းရဲ့ အပေါင်းအသင်းတွေကို သွားပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်ပါဦး"

မျောက်ကလေးမှာ ထပ်မံ ဦးတိုက်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ဖန်းချန်သည် တောင်စောင်းဘက်သို့ မျက်နှာမူလျက် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် မြက်တောများကြားမှ တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ရှားလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တောင်စောင်းပေါ်ရှိ မြက်ရိုင်းများကို ဖယ်ရှားကာ ထင်းခုတ်သမား လင်းဟိုင်သည် အပြေးအလွှား တက်လာတော့သည်။ ဤသည်မှာ တောင်နေလူသားတစ်ဦး ရှင်သူတော်တို့ ခိုနားရာ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်သို့ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ခြေချခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဖန်းချန်ကို မြင်သောအခါ အမြန် ပြေးလာခဲ့သည်။

ဖန်းချန်သည် လက်တစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ လင်းဟိုင် လာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ယနေ့တွင် အဖြစ်အပျက်များစွာ ရှိနေတော့မည်မှာ အသေအချာပင်။

လင်းဟိုင်သည် ဖန်းချန်၏ အနားသို့ အသည်းအသန် ပြေးလာပြီး အဝေးမှပင် ဒူးထောက်ကာ "ဆရာကြီးဖန်း... ကယ်တော်မူပါဦး" ဟု အော်ဟစ် အကူအညီတောင်းတော့သည်။

ဖန်းချန်က သူ့ကို လက်ဟန်ဖြင့် ဆွဲထူလိုက်ပြီး "မင်းတို့ လင်ရှီးရွာမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ။ ငါ တောင်အောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မင်းတို့ရွာဟာ ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးမယ့် အငွေ့အသက်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဆရာကြီးဖန်းမှာ မိမိတို့ရွာ၏ ဘေးဒုက္ခကို ကြိုတင်သိရှိနေသည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်းဟိုင်မှာ မျက်ရည်များ ဝဲလာတော့သည်။ သူသည် လက်အုပ်ချီ ဦးညွှတ်ကာ "ကျွန်တော် ဆရာကြီးကို မနှောင့်ယှက်ချင်ပေမဲ့ အခု ရွာမှာ စားစရာလည်း မရှိတော့သလို ဝတ်စရာလည်း မရှိတော့ပါဘူး။ တကယ့်ကို သနားစရာ ကောင်းလှပါတယ်... အဲဒါ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကမှ စဖြစ်တာပါ..."

လင်ရှီးရွာသည် ယွင်ကျုန်းတောင်ခြေရှိ များပြားလှသော ရွာများအနက် တောင်ခါးပန်းတွင် တည်ရှိသော တစ်ခုတည်းသော ရွာကလေး ဖြစ်သည်။

ဤရွာတွင် အိမ်ခြေ နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့် ရှိသည်။

ရွာကလေးသည် သယံဇာတ ပေါများသော ယွင်ကျုန်းတောင်ကို မှီခိုနေရပြီး တောင်ခြေတွင် လှေကားထစ် စိုက်ခင်းအချို့ကို လုပ်ကိုင်ကြသည်။ လောကကြီး အေးချမ်းနေချိန်တွင် တောင်နေလူသားတို့၏ ဘဝမှာ အေးချမ်းသာယာလှသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

လောကီလောက၏ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟတို့မှာလည်း ဤရွာကလေးတွင် ထုံးစံအတိုင်း ရှိနေကြသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း ထူးခြားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုမှာ ရွာသား ရှန်အာနျူး အသည်းအသန် ဖျားနာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ရွာသူရွာသားများမှာ ငွေကြေး၊ စားနပ်ရိက္ခာနှင့် အဝတ်အထည်များကို စုပေါင်း၍ သူ၏ ရောဂါကို ကုသရန် ဆရာဝန် ရှာပေးခဲ့ကြသည်။

ဆေးဝါးများ ရှာမရခြင်းမှာမူ သာမန်ကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ တောရွာများမှ လူတို့မှာ ထိုအခြေအနေကို ကျင့်သားရနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ရွာသားများမှာ တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားပေးခဲ့ကြပြီး ကျန်သည်ကိုမူ ကံစီမံရာအတိုင်းသာ ထားလိုက်ကြတော့သည်။

အကယ်၍ ရှန်အာနျူး ကံမကောင်းပါက ၎င်းမှာ သူ၏ ကံကြမ္မာသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လူတိုင်းက မြက်ဖျာများဖြင့် ပြင်ဆင်၍ သင်္ဂြိုဟ်ရန်ပင် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း ၁၂ "ရေအရင်းအမြစ် ပြတ်တောက်ခြင်း"

တောင်ပေါ်ရွာသား အများစုမှာ ရှန်အာနျူး ဆက်လက် အသက်ရှင်နိုင်မည်ဟု သိပ်ပြီး မမျှော်လင့်ကြတော့ပေ။ လွတ်မြောက်ရာ လမ်းစကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေသူမှာ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေတော့သည်။

တောင်ပေါ်တက်၍ အသက်မွေးသူ ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည့်အတိုင်း လင်းဟိုင်သည် လယ်ယာလုပ်ငန်း မလုပ်ကိုင်ရချိန်တွင် ပုဆိန်တစ်လက်ဖြင့် တောင်ပေါ်တက်ကာ ထင်းခုတ်လေ့ရှိပြီး ထိုထင်းများကို တောင်အောက်ရှိ မြို့တွင် သွားရောက် ရောင်းချတတ်သည်။

တောင်ရွာလေးမှာ ဝေးလံခေါင်သီပြီး ပြင်ပနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေသဖြင့် ရွာပြင်ပမှ အကြောင်းအရာများကို လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ဖြတ်သန်းသွားလာရင်း တစ်ညအိပ် တည်းခိုသူများ သို့မဟုတ် မြို့နှင့် ရွာကို ကူးသန်းသွားလာနေသည့် ကုန်သည်များထံမှသာ သိရှိကြရသည်။

သူ သွားလာခဲ့သော နေရာများနှင့် သူ ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော လူများကြောင့် ရွာသားတို့၏ အမြင်တွင် လင်းဟိုင်မှာ အမြဲတမ်း ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူသည် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ရှန်အာနျူး၏ ရောဂါနှင့် ပတ်သက်၍ ဘယ်သောအခါမျှ အရှုံးမပေးခဲ့ပေ။

ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို ရှာဖွေရန် ခက်ခဲမှန်း သိသော်လည်း လင်းဟိုင်သည် ဆရာဝန်ထံတွင် ဆေးပင်များ၏ ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် ပေါက်ရောက်တတ်သော နေရာများကို သေချာစွာ မေးမြန်းခဲ့သည်။ ယွင်ကျုန်းတောင်ပေါ်တွင် ဆေးပင်အမျိုးမျိုး ရှိကြောင်း သိရသောအခါ သူသည် မိမိ၏ လယ်ကွင်းများကိုပင် ပစ်ထား၍ တောင်ပေါ်သို့ တစ်နေကုန် တက်ကာ ရှာဖွေတော့သည်။

လူတိုင်းကမူ သူ၏ လုပ်ရပ်အပေါ် အကောင်းမမြင်ခဲ့ကြပေ။

"ဆေးပင်တွေဆိုတာ အဲဒီလောက် ရှာရလွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် ဆေးပင်တွေ မတွေ့ခင်မှာပဲ အာနျူး တစ်ယောက် အသက်ရှင်ပါဦးမလား... အင်း..." ဟု ထိုအကြောင်း ပြောဖြစ်သည့်အခါတိုင်း ရွာသားတို့မှာ သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းခါတတ်ကြသည်။

သို့သော် လင်းဟိုင်မှာမူ မမောနိုင်မပန်းနိုင်ဘဲ တောင်ပေါ်သို့ နေ့စဉ်တက်ကာ ရှာဖွေမြဲ ရှာဖွေနေခဲ့သည်။

ထိုနေ့က ရွာဦးတွင် အလုပ်လုပ်ရင်း စကားပြောနေကြသော ရွာသားတို့၏ အမြင်တွင် လင်းဟိုင်မှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ရွာထဲသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

"ဟေ့... လင်းဟိုင်၊ မင်း ဘာတွေ ကံထူးလာလို့လဲ။ ဒါမှမဟုတ် မိန်းမရလာလို့လား" ဟု ဘေးနားရှိ ရွာသားတစ်ဦးက ရယ်မောလျက် မေးလိုက်သည်။

"ဆေးရပြီဗျ... အာနျူး အသက်ချမ်းသာရာ ရတော့မယ်"

လင်းဟိုင်၏ စကားကြောင့် လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး "အကုန်ရခဲ့ပြီလား" ဟု ဝိုင်းမေးကြတော့သည်။

"ကျွန်တော် အသေးစိတ် ပြောဖို့ အချိန်မရှိသေးဘူး။ ဆရာဝန်ကျန်းဆီ ဆေးတွေ အရင် သွားပို့လိုက်ဦးမယ်။ ပြန်လာမှ အကုန်လုံးကို ပြောပြပါ့မယ်" ဟု ဆိုကာ သူ၏ ခွေးဝါလေးကို ခေါ်၍ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားတော့သည်။

ဆရာဝန်ကျန်း၏ ဆေးခန်းမှာ အတော်ပင် ဝေးလှသည်။ လမ်းမကြီးအတိုင်း သွားကာ တောင်ခြေရှိ မြို့ငယ်လေးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး လီကျားရွာသို့ ရောက်မှသာ ဆရာဝန်နှင့် တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

ဆရာဝန်သည် ဆေးပင်များကို ပြုပြင်ပေးပြီးနောက် ရှန်အာနျူးအတွက် ဆေးအနည်းငယ်ကို ကြိုချက်ပေးလိုက်သည်။ အာနျူး ဆေးသောက်ပြီးနောက်တွင်မူ သူ၏ ရောဂါအခြေအနေမှာ များစွာ တိုးတက်လာပြီး ပြန်လည် ကျန်းမာလာရန်မှာ အချိန်တစ်ခုသာ လိုတော့သည်။

ပိုလျှံနေသော ဆေးပင်များကို ဆရာဝန်အား လက်ဆောင်ပေးခဲ့သဖြင့် ဆေးဝါး ရှားပါးနေသော ဆရာဝန်မှာလည်း အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားရသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ လင်းဟိုင် ဆေးပင်များ ရရှိခဲ့ပုံမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့လာတော့သည်။

ကံကောင်းသော ဤလူငယ်လေးသည် နတ်သူတော်တစ်ပါးထံမှ လက်ဆောင် ရရှိခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှင်သူတော်တို့ ခိုနားရာ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်တွင် စစ်မှန်သော သိဒ္ဓိရှင်တစ်ဦး ရှိနေသည်ဟူသော သတင်းမှာ ရွာသားတို့ကြားတွင် ပြောစမှတ်ပြုစရာ ပုံပြင်တစ်ခု ဖြစ်လာတော့သည်။

နတ်သူတော်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ရိုးသားသော တောင်ပေါ်သားတို့မှာ များစွာ မစဉ်းစားကြပေ။ သူတို့၏ အတွေးမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ နတ်သူတော်ဆိုသည်မှာ နတ်သူတော်သာ ဖြစ်ပြီး ဤတောင်ပေါ်တွင် နတ်သူတော် ရှိနေခြင်းမှာ ကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

လင်းဟိုင်သည် ရှန်အာနျူး၏ အိမ်သို့ မကြာခဏ သွားရောက် ပြုစုလေ့ရှိသည်။ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ မျက်နှာမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ သွေးရောင်လွှမ်းလာသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူ အမှန်ပင် ဝမ်းသာရသကဲ့သို့ ဆရာကြီးဖန်းကိုလည်း ပိုမို ကျေးဇူးတင်မိသည်။

ရှန်အာနျူး၏ အခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်လာသောအခါ စိုးရိမ်နေကြသော ရွာသားများမှာလည်း လာရောက် ကြည့်ရှုကြသည်။

တစ်နေ့တွင် လင်းဟိုင် အာနျူး၏ အိမ်၌ ရှိနေစဉ် ဘေးအိမ်မှ ကောင်လေး လင်းအာကော် ဝင်လာသည်။

"အစ်ကိုအာနျူး... ကျွန်တော့်အမေက အစ်ကို့အတွက် ကြက်ဥနှစ်လုံး ပေးခိုင်းလိုက်တယ်"

အာကော်ဟူသော နာမည်မှာ မိသားစုက ပေးထားသော နာမည်ဖြစ်ပြီး လင်းဟိုင်၏ နာမည်ကဲ့သို့ မလှပသော်လည်း ခေါ်ရသည်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသည်။ သူ့တွင် လင်းကော်စီ ဟု ခေါ်သော အစ်ကိုတစ်ယောက်လည်း ရှိသေးသည်။

အာနျူးမှာ ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသဖြင့် ငြင်းဆန်ရန် အားနာနေသော်လည်း လင်းဟိုင်က ရှေ့သို့တိုးကာ ယူလိုက်ပြီး "ပြန်သွားပြီး အာနျူးကိုယ်စား အဒေါ်ကြီးကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပေးလိုက်ပါ။ ဒါနဲ့ အာကော်... ဘာလို့ အဲဒီလောက် အလျင်စလို ပြန်နေတာလဲ၊ တောင်အောက်ကို သွားဆော့မလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး အစ်ကိုလင်းဟိုင်" ဟု လင်းအာကော်က ရပ်ကာ ပြောသည်။ "အစ်ကိုတို့လည်း သိဦးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ စမ်းချောင်းလေးမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ"

"ဟင်... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ရေစီး ရပ်သွားပြီ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းဟိုင်သည် ကြက်ဥများကို သေချာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အာနျူးကို နှုတ်ဆက်ကာ အာကော်ကို ခေါ်၍ ရွာပြင်ရှိ စမ်းချောင်းဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားတော့သည်။

လင်ရှီးရွာဟူသော နာမည်မှာ ဤစမ်းချောင်းကလေးကို အစွဲပြု၍ မှည့်ခေါ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွာထဲတွင် နာမည်ပေးခဲ့သော ပညာရှိမှာ ဤရွာ၏ နာမည်ရင်းမှာ စမ်းချောင်းဘေးရှိ သစ်တောရွာ ဟု ဆိုလိုကြောင်း၊ သို့သော် ရှေးယခင် ဘိုးဘွားများ မြို့နယ်တွင် စာရင်းသွင်းစဉ်က စာလုံးပေါင်း မှားယွင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သံသယရှိခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်သဖြင့် စုံစမ်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

စမ်းချောင်းဘေးသို့ ရောက်သောအခါ စမ်းရေများ ခန်းခြောက်သွားပြီး ကျောက်ခဲများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်ကို လင်းဟိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ နေရောင်အောက်တွင် အမြဲတမ်း ရေစိုနေခဲ့သော ကျောက်ခဲများမှာ တဖြည်းဖြည်း ခြောက်သွေ့ကာ ဖြူလာတော့သည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"

လင်းဟိုင်က ဘေးရှိ အာကော်ကို မေးလိုက်ရာ ဤအဖြစ်အပျက်မှာ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။

စမ်းချောင်းဘေးတွင် အဝတ်လျှော်နေသူများမှာ ရေမျက်နှာပြင် နိမ့်ကျသွားသည်ကို ဦးစွာ သတိပြုမိခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ရေမှာ အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် သူတို့၏ အဝတ်များကို အမြန်ပင် ပြန်သိမ်းခဲ့ကြရသည်။

လူတိုင်း အံ့အားသင့်နေကြစဉ်မှာပင် စမ်းရေမှာ သူတို့၏ မျက်စိရှေ့၌ပင် စီးဆင်းခြင်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ဤသည်မှာ လင်ရှီးရွာအတွက် အလွန်ဆိုးဝါးသော သတင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရွာပြင်ရှိ စမ်းချောင်းမှာ လူတိုင်း၏ နေ့စဉ်ဘဝအတွက် အဓိက ရေအရင်းအမြစ် ဖြစ်သည်။ ချက်ပြုတ်သောက်သုံးရန်၊ အဝတ်လျှော်ရန်နှင့် တိရစ္ဆာန်များကို တိုက်ကျွေးရန်အတွက် ထိုစမ်းရေကိုသာ အားကိုးနေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။ အဆိုးဆုံးမှာ တောင်ခြေရှိ လှေကားထစ် စိုက်ခင်းများမှာလည်း ဤရေကို အသုံးပြု၍ စိုက်ပျိုးနေရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လူနှင့် တိရစ္ဆာန်များအတွက် ရေမရှိပါက မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးသော နေရာသို့ သွား၍ ခပ်ယူနိုင်သော်လည်း စိုက်ခင်းများ ရေမရပါက ကောက်ပဲသီးနှံများ ပျက်စီးကုန်မည်ဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ ကြီးမားသော ဘေးဒုက္ခတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ရွာသားများမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရွာထဲရှိ လူအချို့ကို စုစည်းကာ တောင်ကြားတစ်လျှောက် အပေါ်ဘက်သို့ တက်လှမ်း၍ အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေကြတော့သည်။

အပေါ်ဘက်ရှိ စမ်းရေထွက်ရာ နေရာသို့ ရောက်သောအခါ စမ်းရေမှာ လုံးဝ ခြောက်သွေ့သွားပြီး အတွင်းသို့ မမြင်ရနိုင်သော နက်ရှိုင်းသည့် ကျောက်ဂူပေါက်ကြီး တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ရွာသားအားလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စိတ်ပျက်နေကြတော့သည်။

ရှာဖွေရေးသမားများ ယူဆောင်လာသော သတင်းကြောင့် တစ်ရွာလုံး ပူဆွေးသောက ရောက်နေကြသည်။

လင်းဟိုင်နှင့် အာကော် ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ရွာသားအများစုမှာ ဤနေရာ၌ စုဝေးကာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။ အချို့မှာမူ ဤကဲ့သို့သော သဘာဝဘေးဒုက္ခကြောင့် ရွာကို စွန့်ခွာ၍ အခြားတစ်နေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန်ပင် စဉ်းစားနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် လေးလံသော စိတ်နှလုံးဖြင့် အာကော်ကို ထားခဲ့ကာ ရှန်အာနျူး၏ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ဤအကြောင်းကို အာနျူးအား ပြောပြလိုက်သောအခါ အာနျူးမှာလည်း ဆွံ့အသွားပြီး နှစ်ဦးသား တိတ်ဆိတ်နေကြတော့သည်။

"မစဉ်းစားတော့ပါဘူး၊ ဆေးကို အရင် ကြိုလိုက်ဦးမယ်။ ဆရာဝန်ကျန်း ပြောတာကတော့ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ဆေးသောက်ပြီး အနားယူလိုက်ရင် မင်း လမ်းလျှောက်နိုင်ပြီတဲ့။ ရေအိုးထဲမှာလည်း ရေအပြည့်ရှိသေးတယ်၊ လမ်းစတော့ တစ်ခုခု ရှိမှာပါ" ဟု လင်းဟိုင်က သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။

နောက်ကွယ်မှ ရှန်အာနျူးက ရုတ်တရက် လင်းဟိုင်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

"လင်းဟိုင်... မင်း ဒီဆေးကို နတ်သူတော်ဆီက ရခဲ့တာမလား။ အဲဒီနတ်သူတော်ဆီမှာ တစ်ခုခု နည်းလမ်း ရှိနိုင်မလား"

သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လင်းဟိုင်မှာ ဆက်လက် တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။ သူသည် မီးဖိုကို မွှေးကာ ဆေးပင်များကို အိုးထဲထည့်၍ ရေနွေးတည်လိုက်သည်။

အိုးထဲရှိ ရေများမှာ ဆူပွက်နေပြီး ဆေးနံ့များမှာ ရင်ပြင်ငယ်လေးအတွင်း ပျံ့လွင့်နေတော့သည်။

မီးအလင်းရောင်မှာ လင်းဟိုင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေသည်။

သူသည် အံကိုကြိတ်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ယခင်က ရှန်အာနျူး၏ အသက်ဘေးအတွက် ဆရာကြီးဖန်းကို အကူအညီတောင်းခဲ့သလို ယခုအခါတွင်လည်း တစ်ရွာလုံး၏ အသက်ဘေးအတွက် ထပ်မံ ကြိုးစားကြည့်ရပေမည်။

ဆေးအိုးကို ကိုင်ကာ ခုတင်ဘေးသို့ သွားပြီး ရှန်အာနျူးကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဆရာကြီးဖန်းဆီ သွားပြီး တောင်းပန်ကြည့်ပါ့မယ်။ အကယ်၍ မအောင်မြင်ခဲ့ရင်တော့ အားလုံး ရွာကို စွန့်ခွာရုံပဲ ရှိတော့တာပေါ့"

ရှန်အာနျူးမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခုတင်ပေါ်မှ ထထိုင်ကာ လင်းဟိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခေတ္တအကြာတွင်မူ သူသည် ဘာမျှ မကူညီနိုင်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် သက်ပြင်းချလျက် ပြန်လှဲလိုက်ပြီး သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို မှာကြားလိုက်သည်။

"ဂရုစိုက်သွားပါဦး..."

လင်းဟိုင်သည် ရှင်သူတော်တို့ ခိုနားရာ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်သို့ ဘေးတစ်စောင်မှ တက်လာချိန်တွင် အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။ သူသည် ဆရာကြီးဖန်းကို မဆင်မခြင် လာရောက် နှောင့်ယှက်မိသဖြင့် စိတ်ဆိုးမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဆရာကြီးဖန်းမှာ ထရပ်လျက် သူ လာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ ပြုံးကြည့်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါမှ လင်းဟိုင်မှာ စိတ်အေးသွားပြီး ဝမ်းသာသွားတော့သည်။

သူသည် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး သူနှင့်အတူ ပါလာသော ခွေးဝါလေးမှာ မျောက်ကလေးနှင့်အတူ ဆော့ကစားနေသည်ကိုပင် သတိမထားမိပေ။

လင်းဟိုင်၏ အကြောင်းကို နားထောင်ပြီးနောက် ဖန်းချန်က သူ့ကို ထူပေးလိုက်ကာ "ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့ပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အခြောက်ခံထားသော မြေထည်များကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ထင်းခုတ်သမား၏ နောက်မှနေ၍ တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့တော့သည်။