အခန်း (၁၃-၁၄)

အခန်း ၁၃ "မိစ္ဆာတို့ ဖန်တီးသော လေနှင့်မိုး"

ဤလမ်းသည် ရွာသို့သွားသောလမ်း မဟုတ်ပါလား။

ထင်းခုတ်သမား လင်းဟိုင်သည် ဆရာကြီးဖန်း၏ နောက်မှ လိုက်လာရင်း စိတ်ထဲတွင် သံသယဖြစ်နေမိသည်။

ဖန်းချန်က ရှေ့မှ အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်နေသော်လည်း လင်းဟိုင်မှာမူ အနောက်မှ အမှီလိုက်နိုင်ရန် အသည်းအသန် အားစိုက်နေရသည်။ သူသည် စိတ်ထဲမှလည်း တအံ့တဩ ရေရွတ်နေမိသည်။

သိဒ္ဓိရှင်တစ်ဦး၏ အစွမ်းမှာ တကယ့်ကို အံ့မခန်းလှပေသည်။ တောင်ပေါ်တွင် အမြဲပြေးလွှားနေသည့် မိမိထက်ပင် ဆရာကြီးဖန်း၏ ခြေလှမ်းများက ပို၍ မြန်ဆန်နေသည်။ ဆရာကြီးဖန်းက အေးအေးလူလူ လျှောက်နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူကမူ အစွမ်းကုန် အားစိုက်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သူ မွေးထားသော ခွေးဝါလေးမှာလည်း မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသည်မသိဘဲ ပျောက်ကွယ်နေသည်ကို ယခုမှ သူ သတိပြုမိတော့သည်။

သို့သော် စိုးရိမ်စရာတော့ မရှိပေ။ ခွေးဝါလေးမှာ အလွန် လည်ပတ်သွက်လက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တောင်တန်းများတွင်လည်း သူ့ကို အန္တရာယ်ပြုမည့်အရာ မရှိလှပေ။ ထို့ပြင် ၎င်းသည် အိမ်ကိုလည်း မှတ်မိသဖြင့် ညနေမတိုင်မီ ရွာသို့ ကိုယ်တိုင် ပြန်လာမည်မှာ သေချာလှသည်။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက် ရှုခင်းများမှာ အလွန်ပင် လှပသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာမူ ခေတ္တမျှပင် ရပ်တန့်ခြင်း မရှိကြပေ။

လင်းဟိုင်၏ ခွန်အားမှာ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန်းချန်သည် သူ၏လက်ကို ဆွဲ၍ ကူညီပေးလိုက်ရာ ခရီးမှာ ပိုမို မြန်ဆန်သွားတော့သည်။

တောင်စောင့်နတ်နန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဖန်းချန်က သူ၏လက်ကို ဆွဲထားသဖြင့် လင်းဟိုင်မှာ လေထဲတွင် ပျံနေသကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အံ့ဩစိတ်ဖြင့် ဖန်းချန်ကို မေးလိုက်သည်။ "ဆရာကြီး... ဘာလို့ တောင်စောင့်နတ်နန်းကို လာရတာလဲခင်ဗျာ"

ဖန်းချန်က ပြုံးလျက် "လက်ရှိ အုပ်ချုပ်သူကို လာရှာတာပေါ့" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

ထိုအဖြေကို ကြားပြီး ရှေ့မှ နတ်နန်းကို ကြည့်ကာ ဖန်းချန် ဘာလုပ်မည်ကို လင်းဟိုင် ခန့်မှန်းမိသွားသဖြင့် ဆက်မပြောဝံ့ဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်တော့သည်။

ဖန်းချန်သည် ထင်းရှူးခက်ကို ယူ၍ မီးညှိလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကျန်းတောင်စောင့်နတ်မင်း... ကိုယ်ထင်ပြပါဦး"

ထို့နောက် သူသည် နောက်သို့ နှစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ထင်းခုတ်သမားနှင့်အတူ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

ခေတ္တအကြာတွင် နတ်နန်းရှေ့၌ လူရိပ်တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ အဝတ်ကြမ်းကို ဝတ်ဆင်ကာ လက်ကိုင်တုတ်ကို အားပြုထားသော တောင်စောင့်နတ်မင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆံပင်ကို သစ်သားရင်ထိုးဖြင့် ထိုးထားသော်လည်း ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်လျက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖျော့နေကာ တဟွတ်ဟွတ် ချောင်းဆိုးနေတော့သည်။

တောင်စောင့်နတ်မင်း၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဖန်းချန်က အံ့ဩစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကျန်းတောင်စောင့်နတ်မင်း... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေရတာလဲ"

ဘေးမှ လင်းဟိုင်မှာမူ ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝပ်စင်းကာ ဂါရဝပြုတော့သည်။ သူ၏ ဘေးမှ ဆရာကြီးဖန်းသည် နတ်မင်းနှင့် ရင်းနှီးနေသည်ကို သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် တောင်စောင့်နတ်မင်းကို အသည်းအသန် အသနားခံတော့သည်။ "တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးခင်ဗျာ... လင်ရှီးရွာကို ကယ်တင်ပေးတော်မူပါဦး"

တောင်စောင့်နတ်မင်းက လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းကာ လင်းဟိုင်ကို ထူပေးလိုက်ပြီး "ထပါဦး မောင်ရင်... ဒီအကြောင်းကို ဆရာကြီးဖန်းကို ကျွန်ုပ် ရှင်းပြပါ့မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထင်းခုတ်သမားသည် ထရပ်ကာ ဘေးသို့ ရိုသေစွာ ဖယ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် နတ်မင်းနှင့် ဆရာကြီးဖန်းတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို မနှောင့်ယှက်မိစေရန် အထူး ဂရုစိုက်နေတော့သည်။

စိတ်လှုပ်ရှားနေသော လင်းဟိုင်ကို နှစ်သိမ့်ပြီးနောက် တောင်စောင့်နတ်မင်းက ဖန်းချန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောကြားလိုက်သည်။ "ဆရာကြီး ရှေ့မှာ ကျွန်ုပ် အရှက်ရရပါပြီ။ ကျွန်ုပ် အခုလို ဖြစ်နေရတာက တောင်အောက်က လင်ရှီးရွာမှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ကိစ္စကြောင့်ပါပဲ" သူသည် မောဟိုက်စွာဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကို အနီးရှိ သစ်ပင်အောက်မှ ကျောက်ဆောင်ကြီးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ထိုင်စေသည်။

သူတို့ သုံးဦး ထိုင်ပြီးသောအခါမှ တောင်စောင့်နတ်မင်းက သက်ပြင်းချလျက် ဆက်လက် ရှင်းပြတော့သည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ဆရာကြီးဖန်း လင်ရှီးရွာရဲ့ အခြေအနေကို ပြောပြခဲ့တာကြောင့် ကျွန်ုပ် သွားရောက် စုံစမ်းကြည့်ခဲ့ပါတယ်။ လင်ရှီးရွာဟာ တကယ့်ကို ဘေးဒုက္ခနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာ မှန်ပါတယ်။"

"ရွာရဲ့ အထက် တတိယမြောက် တောင်ကုန်းပေါ်မှာ လင်ရှီးရွာရဲ့ ရေအရင်းအမြစ် ရှိပါတယ်။ ကျွန်ုပ် အဲဒီကို သွားကြည့်တဲ့အခါ တောင်အောက်ကနေ တက်လာတဲ့ မိစ္ဆာကောင်ကြီး တစ်ကောင်ကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီ မိစ္ဆာကောင်ဟာ သူ၏ မွေးရာပါ အစွမ်းကို သုံးပြီး တောင်ပေါ်စမ်းရေကြောကို ဖြတ်တောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ"

"ကျွန်ုပ်ဟာ ဒီတောင်ရဲ့ စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီလို မကောင်းမှုကို လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ဘဲ ချက်ချင်း တားဆီး တိုက်ခိုက်ခဲ့ပါတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်ုပ်ရဲ့ တန်ခိုးက နိမ့်ပါးလွန်းလို့ အဲဒီ မိစ္ဆာကောင်နဲ့ ယှဉ်တိုက်ရာမှာ အနိုင်မရဘဲ အခြေအနေချင်း တူနေခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်ုပ် အားကုန်ပြီး ဒဏ်ရာ အနည်းငယ် ရခဲ့လို့ အဲဒီ မိစ္ဆာကို မနှင်ထုတ်နိုင်ဘဲ နတ်နန်းကို ပြန်လာပြီး အနားယူနေရတာ ဖြစ်ပါတယ်"

တောင်စောင့်နတ်မင်းသည် ထပ်မံ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြန်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို သစ်အယ်သီးနှင့် ထင်းရှူးစေ့များဖြင့် ဧည့်ခံသည်။

ဖန်းချန်က လက်အုပ်ချီ၍ "ကျန်းတောင်စောင့်နတ်မင်းရဲ့ ကြိုးစားမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီလူကတော့ လင်ရှီးရွာက ရွာသား လင်းဟိုင် ဖြစ်ပါတယ်။ သူက ရှင်သူတော်တို့ ခိုနားရာ ချောက်ကမ်းပါးအထိ လာပြီး ကျွန်ုပ်ကို အကူအညီတောင်းခဲ့လို့ လိုက်လာခဲ့တာပါ။ အခု အခြေအနေကို သိရပြီဆိုတော့ ကျွန်ုပ် စိတ်ထဲမှာ အစီအစဉ် ရှိသွားပါပြီ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဆရာကြီးဖန်း ကူညီပေးမယ်ဆိုရင်တော့ လင်ရှီးရွာဟာ တကယ့်ကို ကံကောင်းသွားပါပြီ" ဟု တောင်စောင့်နတ်မင်းက ဝမ်းသာအားရ ပြောကြားလိုက်သည်။

"ဒီနေ့တော့ ကျန်းတောင်စောင့်နတ်မင်း အေးအေးဆေးဆေး အနားယူပါ။ ကျွန်ုပ် လင်ရှီးရွာကို အရင်သွားကြည့်ပြီးမှ ရေကြောဖြတ်နေတဲ့ မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းဖို့ စဉ်းစားပါ့မယ်"

နတ်မင်းကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဖန်းချန်သည် လင်းဟိုင်ကို ခေါ်ကာ လင်ရှီးရွာရှိရာသို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ လမ်းမှာ သွားလာရ ပိုမို လွယ်ကူလှသည်။ အကြောင်းမှာ တောင်စောင့်နတ်နန်းမှ တောင်ခြေရှိ လင်ရှီးရွာသို့ ဆက်သွယ်ထားသော လမ်းငယ်လေး ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤနတ်နန်းမှာ ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း ရွာသားများက နှစ်စဉ် လာရောက် ပူဇော်ကြဆဲဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

လင်ရှီးရွာ၏ အခြေအနေမှာ တကယ့်ကို မကောင်းလှပေ။

ယခုမှာ မွန်းတည့်ချိန် ဖြစ်သော်လည်း ရွာအတွင်း၌ ထမင်းချက်သည့် မီးခိုးငွေ့များကိုပင် မမြင်ရပေ။

စမ်းရေစီးခြင်း ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အိမ်တိုင်း၌ ရေအလုံအလောက် မရှိကြတော့ပေ။ ထမင်းချက်ရန် ရေမရှိသူများမှာ အိမ်နီးချင်းများထံမှ ရေချေးငှားနေရသကဲ့သို့ အချို့မှာမူ မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးသော မြစ်ဆီသို့ ရေသွားခပ်နေကြရသည်။

ခန်းခြောက်နေသော တောင်ကြားထဲတွင် ဆိုးဝါးသောအငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး စိုက်ခင်းများကို ရေသွင်းပေးသည့် မြောင်းငယ်လေးများမှာလည်း လုံးဝ ခန်းခြောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တောင်ပေါ်မြေမှာ ခြောက်သွေ့နေသဖြင့် ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက ကောက်ပဲသီးနှံများ ပျက်စီးသွားရန်မှာ အချိန်တစ်ခုသာ လိုတော့သည်။

အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ ရွာ၏ အသွင်မှာ ပိုမို ညှိုးငယ်နေသော်လည်း ရှင်သန်ခြင်း အရှိန်အဝါလေးမှာမူ အားနည်းမသွားဘဲ ပိုမို တောက်ပလာသည်ကို ဖန်းချန် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖန်းချန်သည် ရွာဦးတွင် ရပ်တန့်ကာ လင်းဟိုင်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ရွာထဲကို မဝင်တော့ဘူး။ မင်းပဲ ရွာထဲဝင်ပြီး ရွာသားတွေကို မင်းပြန်ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်ပါ။ သူတို့ စိတ်အေးသွားအောင် လုပ်ပြီးမှ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပြီး စမ်းရေထွက်တဲ့နေရာကို လိုက်ပို့ပေးပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာကြီးဖန်း၊ ခဏလေး စောင့်ပါဦး၊ ကျွန်တော် အမြန် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်"

ထင်းခုတ်သမား လင်းဟိုင်သည် ရွာထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားပြီး ဆွေးနွေးနေကြသော ရွာသားများနှင့် တွေ့ဆုံတော့သည်။

ဘေးအိမ်မှ ဦးလေးကြီး ရှန်က "လင်းဟိုင်... မင်း ဘယ်တွေ ရောက်နေတာလဲ။ အသည်းအသန် ပြေးလွှားလို့ပါလား။ ငါတို့ အခု အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတွေ ဆွေးနွေးနေကြတာ၊ မင်းက ဗဟုသုတ ရှိသူဆိုတော့ ငါတို့ကို အကြံလေး ဘာလေး ပေးပါဦး" ဟု လှမ်းမေးသည်။

"ကျွန်တော်တို့ လွတ်မြောက်ရာ လမ်းစ ရပါပြီ။ ကျွန်တော် ဆေးပေးခဲ့တဲ့ ဆရာကြီးကို ရွာဦးကို ပင့်လာခဲ့ပါတယ်။ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးကလည်း ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ဆရာကြီးကို မိန့်ကြားလိုက်ပြီခင်ဗျ" ဟု လင်းဟိုင်က အသက်ကို လုရှူရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေခြင်းက ပင်ပန်းသောအလုပ်ထက်ပင် ပို၍ မောဟိုက်စေတော့သည်။

"ဟင်"

"ဘာပြောလိုက်တယ်"

"ရွာဦးမှာလား၊ အမြန် ပင့်လာခဲ့ပါ"

"အားလုံး အတူတူ သွားကြိုကြရအောင်"

ရွာသားတစ်ဦးချင်းစီ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးကိုယ်စီ ရှိနေကြသည်။ အချို့က ဝမ်းသာကြသော်လည်း အချို့ကမူ သံသယ ရှိနေကြသည်။ သို့သော် အားလုံးမှာ တစ်ရွာတည်းသားများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ရွာ၏ အသက်အန္တရာယ်နှင့် ဆိုင်သော ကိစ္စအတွက် အမြန်ပင် စုပေါင်း ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ဤသို့ဖြင့် သူတို့အားလုံး ရွာဦးသို့ ထွက်လာကြပြီး လင်းဟိုင် ပြောသော ဆရာကြီးဖန်းနှင့် ဆုံတွေ့ကြတော့သည်။

ဖန်းချန်သည် ရွာဦးတွင် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လင်းဟိုင် အပြန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ရုတ်တရက် ရွာသားအုပ်ကြီး ထွက်လာပြီး သူ့ကို အကွာအဝေးတစ်ခုမှ အကဲခတ်ကြည့်နေကြသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

လူတိုင်း၏ အမြင်တွင် ဤဆရာကြီးဖန်းမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ရိုးရှင်းလှပြီး ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားမှာလည်း သူတို့ထက်ပင် ပို၍ နွမ်းပါးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

သို့သော် ဖန်းချန်၏ အရှိန်အဝါမှာ သဘာဝတရားနှင့် တသားတည်း ကျနေသဖြင့် ဟောင်းနွမ်းနေသော အိမ်များ၊ ကျဉ်းမြောင်းသော မြေလမ်းများကြားတွင် သူရပ်နေပုံမှာ အခြားရွာသားများထက်ပင် ဤနေရာနှင့် ပိုမို လိုက်ဖက်နေတော့သည်။

ဤထူးခြားသော အရှိန်အဝါကြောင့်ပင် တောင်နေရွာသားတို့မှာ ထိုသူသည် သာမန်လူ မဟုတ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိလိုက်ကြသည်။

ရွာလူကြီးတစ်ဦးက ရှေ့သို့ထွက်ကာ နှုတ်ဆက် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ ဖန်းချန်က ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "ကျွန်ုပ်ကို စမ်းရေထွက်တဲ့နေရာကို လိုက်ပို့ပေးမယ့်သူ လိုအပ်ပါတယ်။ မိစ္ဆာတစ်ကောင်က တောင်ပေါ်မှာ ရေကြောကို ဖြတ်တောက်နေပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လင်းဟိုင်က ရှေ့သို့ တက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လင်းအာကော်က သူ၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲကာ "အစ်ကိုလင်းဟိုင်... ကျွန်တော်ပဲ လိုက်ပါ့မယ်။ အစ်ကို့မှာ မိသားစုတွေ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား" ဟု အော်ဟစ်ကာ တားဆီးတော့သည်။

လင်းဟိုင်သည် ထိုသတ္တိရှိသော လူငယ်လေး၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်ပေးရင်း ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်။ ငါပဲ လိုက်သွားပါ့မယ်။ အာနျူးအတွက် ဆေးပင်တွေ သွားယူပေးဖို့ ဆရာကြီးက မျောက်သူတော်ကို လွှတ်ပေးခဲ့တုန်းက ငါ့စိတ်ထဲမှာ ဆရာကြီးအတွက် အသက်ပင် ပေးဝံ့ပါတယ်လို့ ကတိပြုခဲ့ပြီးသားပါ။"

"ဒါဟာ ငါတို့ လင်ရှီးရွာရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ မင်းတို့အားလုံး ရွာမှာပဲ နေခဲ့ကြပါ။ ဆရာကြီးဖန်း ရှိနေတာဆိုတော့ ဘာအန္တရာယ်မှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်"

အခန်း ၁၄ "ခြေရာခံခြင်း"

နောက်ဆုံးတွင်မူ လင်းဟိုင်သည် အာကော်ကို တားဆီး၍ မရခဲ့ပေ။ ရွာသားများ၏ အကူအညီဖြင့် လင်းအာကော်နှင့် ထင်းခုတ်သမား လင်းဟိုင်တို့သည် ဆရာကြီးဖန်းကို လမ်းပြရန် အတူတကွ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးကိုယ်စီ ရှိနေကြသည်။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် လင်းဟိုင်မှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း လင်းအာကော်၏ မျက်နှာတွင်မူ သေမင်းကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည့် သူရဲကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာ ပေါ်လွင်နေတော့သည်။

အမှန်စင်စစ် ဖန်းချန်အတွက် လမ်းပြရန် မလိုအပ်ပေ။ တောင်ကြားတစ်လျှောက် တက်သွားရုံဖြင့် စမ်းရေထွက်ရာကို အလွယ်တကူ ရှာဖွေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လင်းဟိုင်နှင့် အာကော်တို့ကို ခေါ်လာခြင်းမှာ ရွာသားများအတွက် သက်သေရှိစေရန်နှင့် သူတို့၏ စိတ်ကို အေးချမ်းစေရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာရှိရာနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့ကို အနီးကပ် လိုက်စေမည် မဟုတ်ပေ။ တောင်ကုန်းတစ်ခုကို ခြား၍ အဝေးမှနေ၍သာ လမ်းညွှန်ခိုင်းရန် သူ စီစဉ်ထားသည်။

မိစ္ဆာကို အောင်မြင်စွာ နှိမ်နင်းနိုင်မလားဟူသော အချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ဖန်းချန်တွင် အစီအစဉ် ရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။

ယခင်က တောင်စောင့်နတ်မင်းနှင့် ဆုံတွေ့စဉ်က သူတို့၏ စွမ်းအားကို သူ ခန့်မှန်းကြည့်ခဲ့ဖူးသည်။ သူနှင့် တောင်စောင့်နတ်မင်း တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက သူက အသာစီးရနိုင်သဖြင့် တောင်စောင့်နတ်မင်းနှင့် အင်အားချင်း တူညီနေသော ဤမိစ္ဆာကို သူ အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ဖန်းချန် ယုံကြည်ထားသည်။

တောင်စောင့်နတ်မင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် မိစ္ဆာမှာလည်း အင်အားကုန်ခမ်းကာ ဒဏ်ရာရနေမည်မှာ သေချာလှသည်။

ထို့ကြောင့် သူ ယခုသွားရောက်ပါက မိစ္ဆာကို နှင်ထုတ်နိုင်ပြီး မြေအောက်ရေကြောကို ပြန်လည် ကယ်တင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ တောင်စောင့်နတ်မင်း၏ အားထုတ်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူရာ ရောက်သော်လည်း ဖန်းချန်မှာ ထိုအချက်ကို ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ တောင်စောင့်နတ်မင်းမှာလည်း စိတ်ရှိမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိရှိသည်။

ဤစမ်းရေထွက်ရာ နေရာသည် လူသူအရောက်အပေါက် နည်းပါးလှပြီး လမ်းလည်း မရှိပေ။ တောအုပ်ထူထပ်ကာ နွယ်ပင်များ ရှုပ်ထွေးနေပြီး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တို့၏ ခြေရာများသာ ရှိသည်။ သာမန်လူတို့အတွက် သွားလာရန် ခက်ခဲလှသော်လည်း ဖန်းချန်မှာမူ ပေါ့ပါးသွက်လက်လှသည်။ သူသည် နောက်က လိုက်လာသူ နှစ်ဦး အလှမ်းမဝေးစေရန် ခြေလှမ်းကို ထိန်းညှိ၍ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

လင်းဟိုင်တို့ ညွှန်ပြသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ရှေ့မှ ဦးဆောင်လာရင်း ဖန်းချန်သည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြုံးလျက် တွေးတောမိသည်။

ငါဟာ တကယ့်ကို လက်နက်ဗလာနဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းဖို့ လာခဲ့တာပဲ။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သံထည်ပစ္စည်း တစ်ခုမျှ မရှိဘဲ ဆံပင်ရင်ထိုးမှာပင် သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှု လမ်းစဉ်ပင် ဖြစ်သည်။ ယွင်ကျုန်းတောင်သို့ လာစဉ်ကလည်း အဝတ်အစား၊ အိပ်ရာလိပ်နှင့် ဆားတစ်ထုပ်မှလွဲ၍ ဘာမျှ ယူဆောင်မလာခဲ့ပေ။

သိခဲ့ရင်တော့ ရွာသားတွေဆီက အပ်အနည်းငယ်ဖြစ်ဖြစ် ဒါမှမဟုတ် လင်းဟိုင်ရဲ့ ပုဆိန်ကိုဖြစ်ဖြစ် ငှားလာသင့်တာဟု သူ တွေးမိသည်။

ဖန်းချန်သည် အိတ်ကပ်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းဓားငယ်လေးကို အသာအယာ စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ မျောက်ကလေး ဆွန်ယွင် ပေးထားသော ကျောက်စိမ်းကို သွေးထားခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ တစ်ခုတည်းသော ထက်မြက်သည့် လက်နက်ပင် ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်ရှိ တောင်တွင်းဂူတစ်ခုအတွင်း၌ ဧရာမ သင်းခွေချပ်ကြီးတစ်ကောင်သည် အသည်းအသန် မြေတူးနေသည်။ ၎င်းမှာ မိစ္ဆာကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် တန်ခိုးအစွမ်းလည်း အတန်ငယ် ရှိသည်။

သင်းခွေချပ်မိစ္ဆာသည် ဤနေရာကို သူ၏ နတ်နန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

စမ်းရေကြောကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းမှာ ၎င်း၏ လုပ်ရပ်ဖြစ်ကြောင်း သိသော်လည်း ၎င်းကမူ ဂရုမစိုက်ပေ။ ဤမိစ္ဆာသည် အခြားသော သတ္တဝါတို့၏ အသက်ဘေးကို စာနာတတ်သော စိတ်မရှိဘဲ မိမိ၏ ဗီဇအတိုင်းသာ လှုပ်ရှားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤတောင်ကို ရွေးချယ်ရခြင်းမှာ ၎င်းစိတ်ဝင်စားသော ဓာတ်သတ္တုများ မြေအောက်တွင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုသတ္တုများကို စားသုံးခြင်းဖြင့် ၎င်း၏ အကြေးခွံများကို ပိုမို ခိုင်မာအောင် ပြုလုပ်နိုင်မည်ဟု သိရှိထားသည်။

မနေ့က တောင်စောင့်နတ်မင်း လာရောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် သင်းခွေချပ်မိစ္ဆာမှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် စဉ်းစားခဲ့သေးသည်။

သင်းခွေချပ်များသည် အနံ့ခံ အလွန်ကောင်းမွန်ကြပြီး မိစ္ဆာဖြစ်လာသောအခါ ထိုအစွမ်းမှာ ပိုမို ထူးကဲလာသည်။

၎င်းတို့သည် မြေအောက်တွင် နေထိုင်ရသည်ကို နှစ်သက်သဖြင့် အမြင်အာရုံမှာမူ အားနည်းလှသည်။ မိစ္ဆာဖြစ်လာပြီးနောက် အရာရာကို မြင်နိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း အနံ့ခံခြင်းကိုသာ အဓိက အားကိုးကြသည်။

မနေ့က တိုက်ပွဲကြောင့် ၎င်းမှာ ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရရှိထားကာ အင်အားလည်း ကုန်ခမ်းနေသည်။

သို့သော် မြေအောက်ရှိ ဓာတ်သတ္တုများ၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် နာကျင်မှုကို အောင့်ကာ အသည်းအသန် တူးဖော်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒဏ်ရာကြောင့် တူးဖော်မှုအရှိန်မှာမူ အနည်းငယ် နှေးကွေးနေတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သတ္တုကြောလေးတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ကျောက်တုံးကို နှစ်ချက်ခန့် ကိုက်ဖြတ်ပြီးနောက် သင်းခွေချပ်မိစ္ဆာသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကာ လေထဲတွင် အနံ့ခံလိုက်သည်။

"လူသားတွေ လာနေတာလား"

"နှစ်ယောက်... မဟုတ်ဘူး သုံးယောက်ပဲ"

သင်းခွေချပ်မိစ္ဆာမှာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး ဂူဝသို့ အပြေးအလွှား သွားကြည့်သည်။ သစ်တောများကြားမှ လူသားသုံးဦး လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအထဲမှ တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် သန့်စင်လွန်းသဖြင့် သာမန်လူသား မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

လေထဲတွင် မနေ့က တောင်စောင့်နတ်မင်းထံမှ ရရှိသော သစ်အယ်သီးနံ့ အနည်းငယ်လည်း ပါလာသဖြင့် တောင်စောင့်နတ်မင်းက အကူအညီ ခေါ်လာခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ၎င်းက ထင်မှတ်လိုက်သည်။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် သင်းခွေချပ်မိစ္ဆာမှာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားပြီး ဂူဝကို အမြန်ပိတ်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်၍ ကိုယ်ကို လုံးထွေးလျက် ပုန်းအောင်းနေတော့သည်။

"ဆရာကြီးဖန်း... ဟိုဘက်တောင်စောင်းမှာ စမ်းရေထွက်တဲ့နေရာ ရှိပါတယ်" ဟု လင်းဟိုင်က အရှေ့မှ ဖန်းချန်ကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖန်းချန်က ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူသည် လင်းဟိုင်နှင့် အာကော်တို့ကို တားဆီးလိုက်ပြီး "မင်းတို့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြပါ။ ငါ အဲဒီ မိစ္ဆာနဲ့ သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်"

"ရှေ့ကို ထပ်မတိုးနဲ့တော့... အန္တရာယ်ရှိတယ်"

"ဆရာကြီး..." ဟု လင်းဟိုင်က လှမ်းခေါ်လိုက်သော်လည်း ဖန်းချန်က ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ စကားများ ဆွံ့အသွားပြီး "ဆရာကြီး... ဂရုစိုက်ပါဦး" ဟုသာ ပြောနိုင်တော့သည်။

ဖန်းချန်သည် ပြုံးလျက် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

လင်းဟိုင်မှာမူ မိမိကိုယ်မိမိ စိတ်ထဲမှ အပြစ်တင်နေမိသည်။ ဆရာကြီးဖန်းကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးအတွက် မိစ္ဆာလေးတစ်ကောင်ကို နှိမ်နင်းရန်မှာ အန္တရာယ် ရှိနိုင်ပါ့မလားဟု သူ တွေးတောမိသည်။

ဖန်းချန်သည် ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ရာ ခဏချင်းမှာပင် ချောက်ကို ဖြတ်ကျော်၍ တစ်ဖက်တောင်စောင်းသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

သူသည် ခန်းခြောက်နေသော စမ်းရေထွက်ရာနေရာသို့ ရောက်သောအခါ မျက်စိမှိတ်၍ အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ခြေလှမ်းတစ်ရာခန့် ရှေ့သို့တိုးကာ နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူသည် အရှိန်ယူကာ မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖန်းချန်၏ ပါးစပ်မှ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ထွက်ခဲ့စမ်း"

ထိုအသံမှာ တောင်တန်းတစ်ခွင်သို့ ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။

ဘေးတောင်ထိပ်မှ လင်းဟိုင်နှင့် အာကော်တို့မှာလည်း ထိုအသံကြောင့် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ သူတို့တစ်သက်တွင် ဤမျှ ကျယ်လောင်သော အသံမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးကြပေ။

"တကယ်ကို အစွမ်းထက်လှတာပဲ..." ဟု အာကော်က ဘေးမှ လင်းဟိုင်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... ဆရာကြီးဖန်းဆိုတာ စစ်မှန်တဲ့ သိဒ္ဓိရှင်တစ်ဦးပဲလေ"

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ အစ်ကိုလင်းဟိုင်။ ဆရာကြီး ပြန်လာရင် ကျွန်တော် ပိုပြီး ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံပါ့မယ်" ဟု အာကော်က ဆိုလိုက်သည်။ သူသည် ဘုရားကျောင်းထဲရှိ ရုပ်တုများထက် ဖန်းချန်ကို ပိုမို ကြည်ညိုသွားတော့သည်။

ဖန်းချန် မြေပြင်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်သော အရှိန်မှာ သင်းခွေချပ်မိစ္ဆာ၏ ဂူအတွင်းသို့ တုန်ခါသွားတော့သည်။

ဂူအမိုးပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များနှင့် ကျောက်ခဲများမှာ ပြိုကျလာကာ ဂူကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျတော့မည့် အသွင် ရှိနေသည်။

သင်းခွေချပ်မှာ အကြေးခွံများ မာကျောသော်လည်း တောင်ကြီးပြိုကျလာသည်ကိုမူ မခံနိုင်ပေ။ ၎င်းသည် ကိုယ်ကို အမြန်ဆန့်လိုက်ပြီး ဂူအပြင်ဘက်သို့ အသည်းအသန် ပြေးထွက်လာတော့သည်။

ဖန်းချန်သည် ခြေတစ်ချက် နင်းရုံဖြင့် သင်းခွေချပ်မိစ္ဆာကို အပြင်သို့ ထွက်လာအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာသော မိစ္ဆာမှာ ထိတ်လန့်နေဆဲဖြစ်ကာ တောင်စောင်းပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုသို့ ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ၎င်းမှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားကာ ကိုယ်ကို ထပ်မံ လုံးထွေးလိုက်တော့သည်။