အခန်း (၁၅-၁၆)

အခန်း ၁၅ "အရှင်သူမြတ်... အသက်ချမ်းသာပေးပါ"

အင်အားကြီးမားသော ရန်သူနှင့် တွေ့ဆုံသောအခါ ကိုယ်ကို လုံးထွေးလိုက်ခြင်းမှာ သင်းခွေချပ်တို့၏ ဗီဇပင် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ ကိုယ်ကို လုံးထားခြင်းဖြင့် မိမိ၏ မာကျောသော အကြေးခွံများကို အားကိုးကာ ကာကွယ်နိုင်မည်ဟု ၎င်းက ယူဆသည်။ မိစ္ဆာဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ ကိုယ်ကို ကျုံ့ထားလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သင်းခွေချပ်မိစ္ဆာမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်နေရခြင်းမှာ ၎င်းမြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခင်က မျက်စိမကောင်းသဖြင့် အဝေးမှ သေချာမမြင်ရသော်လည်း ယခု အနီးကပ် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ခြေတစ်ချက် နင်းရုံဖြင့် မိမိကို မြေမြှုပ်ပစ်နိုင်လုနီးပါး ရှိသော ဤလူသားမှာ လောကသဘာဝနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အနံ့ခံကြည့်လျှင်ပင် သတိပြုမိရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။

ဤသည်မှာ လောကနိယာမနှင့် တသားတည်းဖြစ်ခြင်း ဟူသော အဆင့်မြင့် ကျင့်စဉ်ပင် ဖြစ်သည်။

သင်းခွေချပ်မှာ အသိဉာဏ် ရှိသူဖြစ်သဖြင့် ဤသည်ကို မြင်ရုံနှင့်ပင် အလွန် ကြောက်ရွံ့သွားတော့သည်။

၎င်းသည် စောစောက ရွာသားနှစ်ဦး၏ ရိုသေသော အမူအရာနှင့် ဖန်းချန်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ တောင်စောင့်နတ်မင်းထံမှ ရရှိသော သစ်အယ်သီးနံ့ကို ခံစားမိလိုက်သောအခါ ဤသူသည် မနေ့က တိုက်ခိုက်ခဲ့သော တောင်စောင့်နတ်မင်း ခေါ်ဆောင်လာသည့် အကူအညီ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်ဟု တွေးတောမိသည်။

ခေါ်လာသော အကူအညီမှာ မိမိထက် သာလွန်မည်မှာ ထုံးစံပင် မဟုတ်ပါလား။

တောင်စောင့်နတ်မင်း လာစဉ်ကပင် ၎င်းမှာ အနိုင်ရရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ကိုယ်ခန္ဓာမှာလည်း ဒဏ်ရာများနှင့် နာကျင်နွမ်းနယ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရှေ့မှ ပုဂ္ဂိုလ်၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်မှာ မည်မျှ မြင့်မားမည်ကို မသိနိုင်ပေ။ လက်ချောင်းလေး တစ်ချောင်း လှုပ်လိုက်ရုံဖြင့် မိမိမှာ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည်ဟု ၎င်းက ထင်မှတ်နေတော့သည်။

ငါ့အသက်တော့ ကုန်ပြီ ထင်ပါရဲ့ ဟု ၎င်းက တွေးမိသည်။

ထိုစဉ် သင်းခွေချပ်မှာ အတန်ငယ် ဒေါသထွက်မိသည်။ ငါက စမ်းရေကြောလေး တစ်ခု တူးမိတာပဲ မဟုတ်လား။ ငါ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဒီလိုမျိုးတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့တာပဲ၊ ဘာလို့ ဒီတစ်ခါကျမှ ဒီလို ဘေးဒုက္ခနဲ့ ကြုံရတာလဲဟု တွေးတောနေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယခင်က တောင်စောင့်နတ်မင်းကိုလည်း အလွန်ပင် မုန်းတီးမိသည်။ ထိုနတ်မင်းကိုသာ အပြတ်အသတ် သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့လျှင် ယခုကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ရောက်လာမည် မဟုတ်ပေ။

သင်းခွေချပ်မိစ္ဆာ၏ စိတ်ကူးများမှာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပျက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

တောင်စောင်းအောက်ခြေမှ မြက်တောများကြားမှ ဧရာမ သင်းခွေချပ်ကြီး ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန်းချန်မှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသော်လည်း အမူအရာမပျက်ဘဲ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ဟဲ့... မိစ္ဆာကောင်၊ မင်းက ဘယ်လိုသတ္တိနဲ့ ရေကြောကို ဖြတ်ပြီး လူတွေရဲ့ အသက်အိုးအိမ်ကို ဖျက်ဆီးရတာလဲ။ အခုချက်ချင်း အဖမ်းခံစမ်း"

"ဒါမှမဟုတ် ငါ့လက်ချက်နဲ့ မင်း ပြာကျသွားမလား"

ဖန်းချန်က ထိုသို့ အော်ဟစ်လိုက်စဉ် တောင်စောင့်နတ်မင်း ပြောခဲ့သော စကားကို သတိရသွားသည်။ မိစ္ဆာသည် သူ၏ ဗီဇအစွမ်းဖြင့် ရေကြောကို ဖြတ်တောက်နေသည်ဟူသော စကားမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ သင်းခွေချပ်တို့သည် မြေတူးရာတွင် ကျွမ်းကျင်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ဖန်းချန်၏ ဟိန်းဟောက်သံမှာ သင်းခွေချပ်ကို လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

ဤလူသည် မိမိကို သတ်ဖြတ်တော့မည်မှာ သေချာလှသည်ဟု ၎င်းက ယူဆသည်။ သင်းခွေချပ်မှာ ဤမျှ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာခဲ့ပြီးမှ ဤနေရာတွင် အဆုံးသတ်ရတော့မည်ကို တွေးကာ အလွန် ဝမ်းနည်းနေတော့သည်။

၎င်းသည် တစ်ဖက်မှ ကျင့်ကြံသူကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြန်ပြောချင်သည့်စိတ် ရှိသော်လည်း ထိုသို့ပြောလိုက်ပါက အသက်ဘေးနှင့် ပိုမို မြန်မြန် ကြုံတွေ့ရမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

သင်းခွေချပ်မိစ္ဆာမှာ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန်းချန်ကလည်း အတင်းအကျပ် မလုပ်တော့ပေ။

သူက ဆက်လက်၍ "တိုက်မှာလား၊ အရှုံးပေးမှာလား၊ မင်း ဘာကို ရွေးမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။ ဖန်းချန်၏ အသံမှာ တောင်တန်းတစ်ခွင် ဟိန်းထွက်နေသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် အားရကျေနပ်နေမိသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ လူတစ်ရပ်ခွဲခန့် မြင့်မားသော သင်းခွေချပ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် ဒူးထောက်လိုက်တော့သည်။

ဖန်းချန်၏ အရှိန်အဝါကို သင်းခွေချပ်အနေဖြင့် မည်သို့မျှ ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ကိုယ်ကို လုံးထားခြင်းမှာလည်း အသက်ဘေးကို ခေတ္တ ဆွဲဆန့်နိုင်ရုံသာ ရှိသဖြင့် အညံ့ခံကာ အသက်ချမ်းသာခွင့် တောင်းခြင်းကသာ အခွင့်အရေး တစ်ခု ရှိနိုင်မည်ဟု ၎င်းက ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

၎င်းသည် ဒူးထောက်လျက် အော်ဟစ် တောင်းပန်တော့သည်။

"အရှင်သူမြတ်... ကျွန်ုပ်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ"

ဖန်းချန်မှာ အတန်ငယ် အံ့ဩသွားသည်။ စောစောက ထွက်လာသော သင်းခွေချပ်ကြီးမှာ မိမိကို တိုက်ခိုက်ရန် နေရာရှာနေသည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ချက်ချင်းပင် အရှုံးပေးလိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အသွင်ဖြင့် သူက ဆက်လက် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"လည်ချောင်းရိုး သန့်စင်စပြုနေတဲ့ သင်းခွေချပ်တစ်ကောင်ပါလား"

"မင်းရဲ့ အပြစ်ကို ဝန်ခံသလား"

လူစကား ပြောတတ်နေပြီဖြစ်သော ဤမိစ္ဆာကို ဖန်းချန်က အရှိန်အဝါဖြင့် ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

"ကျွန်ုပ် မသိခဲ့လို့ပါ" သင်းခွေချပ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဦးတိုက်လျက် အော်ဟစ်ပြောဆိုသည်။ "ကျွန်ုပ်ဟာ ငယ်စဉ်ကတည်းက တောတောင်ထဲမှာပဲ ရှင်သန်လာခဲ့တာပါ။ လူသားတွေနဲ့လည်း တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသလို ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း ဒုက္ခမပေးခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်ုပ်ကို ဘာလို့ သတ်ချင်ရတာလဲ"

မိစ္ဆာ၏ ဆင်ခြေကို ကြားသောအခါ ဖန်းချန်က ခေတ္တ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး "မင်းက ရေကြောကို ဖြတ်တောက်လိုက်လို့ တောင်အောက်က လင်ရှီးရွာသားတွေမှာ စားဝတ်နေရေး ခက်ခဲကုန်ပြီဆိုတာ သိရဲ့လား။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် လူပေါင်းများစွာ မိသားစုတွေ ပျက်စီးပြီး ဒုက္ခရောက်ကုန်တော့မှာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လူသားတွေ ဒုက္ခရောက်တာနဲ့ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲဟု မိစ္ဆာက ပြောချင်သော်လည်း အသတ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဆက်လက် တောင်းပန်နေတော့သည်။

"အရှင်သူမြတ်... ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်ပါဦး။ ကျွန်ုပ်ရဲ့ အမျိုးအနွယ်တွေဟာ ကျောက်တုံးတွေကို ဖောက်၊ တောင်တွေကို တူးပြီး နေထိုင်ရတာ ဗီဇပါပဲ။ ဒါကို တောင်စောင့်နတ်မင်းက လာရောက် တိုက်ခိုက်ပြီး အခု အရှင်သူမြတ်ကို ထပ်ခေါ်လာတာကတော့ ကျွန်ုပ်အတွက် မတရားပါဘူး"

"မင်း ဒီတောင်ပေါ်မှာ နေပြီး တောင်စောင့်နတ်မင်းရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုကို မနာခံတာက တစ်ကြောင်း၊ နတ်မင်းက လာရောက် တားမြစ်တာကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်တာက တစ်ကြောင်း၊ ဒါတွေဟာ ကြီးမားတဲ့ အပြစ်တွေပဲ"

"ကျွန်ုပ် မတရား ခံရတာပါ" ဟု သင်းခွေချပ်က ငိုကြွေးလျက် ဆိုသည်။ "မနေ့က ကျွန်ုပ် ဂူတူးနေတုန်းမှာ တောင်စောင့်နတ်မင်း ရောက်လာပြီး ဘာမှမပြောဘဲ တိုက်ခိုက်တာပါ။ ကျွန်ုပ်လည်း ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ အသက်လုပြီး ပြန်တိုက်ခဲ့ရတာပါ။ အဲဒီနောက်မှ နတ်မင်းက ရေကြောအကြောင်း ပြောပြခဲ့တာပါ"

"အဲဒါကို သိရက်နဲ့ မင်းက ဘာလို့ ဆက်တူးနေရတာလဲ"

"ကျွန်ုပ်လည်း နေစရာ ဂူတစ်ခု လိုချင်လို့ပါ" ဟု သင်းခွေချပ်က ဦးတိုက်ရင်း ဆိုသည်။

ဖန်းချန် ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်သည်။

သူနှင့် ဤမိစ္ဆာမှာ အင်အားချင်း သိပ်မကွာလှပေ။ အကယ်၍ အတင်းအကျပ် တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက ယုန်ကလေးပင် အကျပ်အတည်းဖြစ်လျှင် ပြန်ကိုက်တတ်သည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် တိုက်ခိုက်ရန်မှာ မထိုက်တန်လှပေ။

ခြိမ်းခြောက်၍ နှင်ထုတ်လိုက်ခြင်းကသာ မူလရည်ရွယ်ချက်ကို အောင်မြင်စေမည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် သူ၏ စိတ်မှာ အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားတော့သည်။

သင်းခွေချပ်မှာ ဆက်လက် ဦးတိုက်နေရင်း ဖန်းချန်၏ အမူအရာ ပျော့ပြောင်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာအားရဖြင့် "အရှင်သူမြတ်... ကျွန်ုပ် ကတိပေးပါတယ်။ ဒီနေရာကို နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မလာတော့ပါဘူး။ ကျွန်ုပ်အတွက် လွတ်မြောက်ရာ လမ်းစလေးပဲ ပေးသနားတော်မူပါ" ဟု အော်ဟစ် တောင်းပန်တော့သည်။

"ကောင်းပြီ"

ဖန်းချန်က ခေါင်းမော့လျက် ဆိုလိုက်သည်။

"မင်း နောင်တရတယ်ဆိုရင်တော့ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မကောင်းမှု မလုပ်ဖို့၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ အရင် မတိုက်ခိုက်ဖို့ ကတိသစ္စာပြုပါ။ ဒါဆိုရင် မင်းကို ဒီယွင်ကျုန်းတောင်ကနေ ထွက်ခွာခွင့် ပေးမယ်"

သင်းခွေချပ်မိစ္ဆာမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်ကာ ကျိန်ဆိုတော့သည်။ "ယနေ့မှစ၍ ကျွန်ုပ်သည် မကောင်းမှုများကို မပြုလုပ်တော့ပါ။ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း အရင် မထိခိုက်စေရပါ။ အကယ်၍ ဤကတိကို ဖောက်ဖျက်ပါက ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံရပါစေ"

မိစ္ဆာ၏ ကတိသစ္စာကို လက်ခံပြီးနောက် ဖန်းချန်က ဆုံးမစကား ဆိုသည်။ "မင်းက ဘယ်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်စေခဲ့ဖူးလို့ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ နောင်မှာ မင်း မကောင်းမှု လုပ်ခဲ့ရင်တော့ ငါ့လို အေးအေးဆေးဆေး ပြောနေမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မှတ်ထားပါ။ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်ပေမဲ့လည်း ကျင့်ကြံမှုကို အလေးထားပြီး ကုသိုလ်တွေ စုဆောင်းပါ။ ဒါမှ လူသားခန္ဓာကိုယ်ကို အမြန် ရရှိနိုင်မှာ ဖြစ်တယ်။ အမှားကို သိပြီး ပြင်ဆင်တာက အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ဒါနဲ့... မင်း ဖြတ်တောက်လိုက်တဲ့ ရေကြောကို ပြန်ပြင်ပေးနိုင်မလား"

သင်းခွေချပ်မှာ ဖန်းချန်၏ စကားများကို ဦးညွှတ်နားထောင်နေရင်း ရေကြောပြင်ပေးရန် မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ညည်းတွားလိုက်သည်။ "အရှင်သူမြတ်... ကျွန်ုပ်က မြေတူးတာ၊ ကျောက်ဖောက်တာပဲ တတ်တာပါ။ ရေကြောကို ပြန်ပြင်ပေးဖို့ကျတော့ ကျွန်ုပ်မှာ အစွမ်းမရှိပါဘူး။ ကျားတစ်ကောင်က လူကို ကိုက်တတ်ပေမဲ့ လူကို ပြန်ကုသပေးဖို့ကျတော့ မတတ်နိုင်သလိုပါပဲ"

ထိုစကားမှာလည်း မှန်ကန်လှပေသည်။

ဖန်းချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "ဒါဆိုရင်လည်း သွားတော့။ ဤယွင်ကျုန်းတောင်ကို နောက်တစ်ခါ ပြန်မလာနဲ့တော့" ဟု မိန့်ကြားလိုက်တော့သည်။

အခန်း ၁၆ "ကျွမ်းကျင်သူကသာ ကျွမ်းကျင်သည့်အလုပ်ကို လုပ်ရမည်"

မိမိကိုယ်မိမိ အသက်ဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ရသူဟု ယူဆနေသော သင်းခွေချပ်မှာ တောင်အောက်သို့ အစွမ်းကုန် ပြေးလွှားသွားတော့သည်။

တောင်ခြေနှင့် အတော်လှမ်းလှမ်း ရောက်မှသာ ၎င်းသည် လည်ပြန်ကြည့်ကာ တမ်းတမ်းတတ ကြည့်ရှုတော့သည်။ တိမ်မြူများ ဝန်းရံနေသည့် ထိုတောင်တန်းကြီးမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားလှသော်လည်း ၎င်းမှာမူ နောက်တစ်ခါ ပြန်သွားရန် မဝံ့တော့ပေ။ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။

၎င်းသည် ချုံနွယ်ထူထပ်သော နေရာတစ်ခုတွင် ဂူတူး၍ ပုန်းအောင်းနေလိုက်သည်။ ညမှောင်မှသာ ခရီးဆက်ရန် ၎င်းက ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဖန်းချန်၏ အသွင်အပြင်နှင့် လောကနိယာမနှင့် တသားတည်းဖြစ်နေသော ထိုအရှိန်အဝါကို ပြန်လည် မြင်ယောင်ရင်း သင်းခွေချပ်မှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မိသကဲ့သို့ တစ်ဖက်မှလည်း အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာနေမိသည်။

"ငါဟာ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးရဲ့ လက်ထဲကနေ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်ခဲ့တာပဲ"

နောင်တစ်ချိန် မိစ္ဆာအချင်းချင်း ဆုံတွေ့ကြလျှင်ပင် ဤသည်မှာ ကြွားဝါစရာ ဖြစ်နေတော့သည်။

ရှေ့ဆက် မည်သည့်နေရာသို့ သွားမည်နည်းဟူသော အချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ဤမိစ္ဆာကောင်ကြီးတွင် ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ် ရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။ အနောက်ဘက် မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးသော နေရာတွင် ပုရွက်ဆိတ်တောင် ဟု ခေါ်သော တောင်တစ်တောင် ရှိကြောင်း ၎င်း ကြားဖူးထားသည်။ ထိုနာမည်မှာ ၎င်းအတွက်တော့ အလွန်ပင် အရသာရှိမည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုနေရာသို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

သွားရမည့် လမ်းကြောင်းကို အတည်ပြုပြီးနောက် ဘေးအန္တရာယ် ကင်းဝေးပြီဟု သိလိုက်ရသောအခါမှ သင်းခွေချပ်မှာ စိတ်အေးသွားပြီး ဂူအသစ်အတွင်း၌ ကိုယ်ကို လုံးထွေးလျက် ဘေးကင်းလုံခြုံမှုနှင့်အတူ အနားယူနေတော့သည်။

သင်းခွေချပ်မိစ္ဆာကို နှင်ထုတ်ပြီးနောက် ဖန်းချန်သည် ရေကြော ဖြတ်တောက်ခံထားရသော စမ်းရေထွက်ရာ နေရာသို့ တစ်ဖန် ပြန်သွားခဲ့သည်။

စမ်းရေမှာ ခန်းခြောက်နေဆဲဖြစ်ရာ မြေအောက်ရေကြောမှာ ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

သင်းခွေချပ်တို့မှာ ရေကြော ပြုပြင်ရာတွင် မကျွမ်းကျင်သကဲ့သို့ ဖန်းချန်ကိုယ်တိုင်မှာလည်း ထိုအလုပ်၌ မကျွမ်းကျင်ပေ။

သူသည် စမ်းရေထွက်ရာနေရာကို နှစ်ပတ်ခန့် ပတ်ကြည့်ပြီးနောက် သင်းခွေချပ်မိစ္ဆာ ပုန်းအောင်းခဲ့သော နေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။ သို့သော် သင်းခွေချပ် တူးထားသော ကျယ်ဝန်းသည့် ဂူကြီးမှာ သူ၏ ခြေတစ်ချက် နင်းလိုက်မှုကြောင့် လုံးဝ ပြိုကျသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် ကြည့်ရှုရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

သူသည် တောင်စောင်းအတိုင်း အောက်ဘက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ရာ သစ်ပင်သစ်တောများ ရှားပါးသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုနေရာရှိ မြေသားများကြားတွင် ထူးခြားသော အရောင်အသွေးရှိသည့် ကျောက်တုံးလေးများကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါ... မာလာခိုက် ကျောက်တွေပဲ"

စိမ်းလန်းစိုပြည်သော ထိုကျောက်ရောင်ကို ဖန်းချန် သဘောကျသွားကာ တစ်တုံးကို ကောက်ယူ၍ အလေးချိန် စမ်းကြည့်လိုက်ရာ အတော်ပင် လေးလှသည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်တုံးမှာ အဝိုင်းပုံစံများ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထပ်နေကာ အလွန်ပင် လှပလှသည်။

အမှန်စင်စစ် ဤကျောက်များမှာ ကြေးနီရိုင်းများ ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် ပြောင်းလဲသွားသည့် ရလဒ်များပင် ဖြစ်သည်။ ယွင်ကျုန်းတောင်တွင် ကြေးနီများ ထွက်ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ တကယ့်ကို သယံဇာတ ပေါများသော တောင်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။

ဤကျောက်မျိုးမှာ ကြေးနီဓာတ် အလွန်မြင့်မားပြီး အရည်ကျိုရန်လည်း လွယ်ကူလှသည်။ အတိတ်ကာလက လူသားတို့ အစောဆုံး အသုံးပြုခဲ့ကြသော ကြေးနီရိုင်း အမျိုးအစားလည်း ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အရောင်မှာ တောက်ပလှသဖြင့် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ပင် မှတ်ယူကြသော်လည်း ၎င်း၌ အဆိပ်အတောက် အနည်းငယ် ပါရှိသဖြင့် ကိုယ်နှင့် အမြဲထိတွေ့ ဝတ်ဆင်ရန်မူ မသင့်တော်ပေ။

သင်းခွေချပ်မိစ္ဆာ ပြောခဲ့သော စကားကို ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ဤနေရာရှိ သတ္တုကြောများက မိစ္ဆာကို ဆွဲဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ဖန်းချန် တွက်ဆလိုက်သည်။ ထိုသို့ တူးဖော်ရင်းမှ ရွာ၏ ရေအရင်းအမြစ်ကို ထိခိုက်သွားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် နေရာကို ကြည့်လိုက်လျှင်... ဖန်းချန်က တောင်လယ်ရှိ စမ်းရေထွက်ရာကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သင်းခွေချပ်က လမ်းကြောင်းမှားပြီး တူးခဲ့တာလား။ ဒါမှမဟုတ် ကြေးနီရိုင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ တောင်အတွင်းပိုင်းမှာ ရှိတဲ့ တခြား ထူးခြားတဲ့ သတ္တုကြောတွေက မိစ္ဆာကို ဆွဲဆောင်ခဲ့တာလား။

သူ အလွန်အမင်း မစဉ်းစားတော့ဘဲ ထိုအကြောင်းကို မေ့ထားလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်လျှင် ဤတောင်တန်းတွင် မြေမျက်နှာသွင်ပြင် ပြောင်းလဲမှုများ ရှိနေပြီး စမ်းရေထွက်ရာ ရေအောင်းလွှာမှာ ကြေးနီရိုင်းရှိသော မြေလွှာထက် များစွာ မြင့်မားနေသည်။ စမ်းရေသည် အခြားသော တောင်ကြားတစ်ခုမှတစ်ဆင့် လင်ရှီးရွာသို့ စီးဆင်းသွားခြင်း ဖြစ်ရာ ကြေးနီရိုင်းများနှင့် ထိတွေ့မှု မရှိပေ။

ကံကောင်းလှသည်မှာ စမ်းရေသည် ဓာတ်သတ္တုများကြောင့် အဆိပ်သင့်ခြင်း မရှိပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ကြေးနီရိုင်းများကြောင့် ညစ်ညမ်းနေသော စမ်းရေမှာ သောက်သုံးရန် မသင့်တော်ဘဲ ရှိပေလိမ့်မည်။

သူသည် ထိုနေရာကို မှတ်သားထားလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ကျောက်တုံးကို ပစ်ချကာ လက်ဖုန်ခါလျက် တစ်ဖက်တောင်ထိပ်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေသော လူနှစ်ဦး ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

ဖန်းချန် ပတ်ပတ်လည် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေသည်ကို ကြည့်ကာ တစ်ဖက်တောင်ပေါ်မှ လင်းဟိုင်နှင့် အာကော်တို့မှာ စိတ်ပူနေကြတော့သည်။

စောစောက သူတို့နှစ်ဦးသည် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ဂရုတစိုက် ပုန်းအောင်းကာ ဆရာကြီးဖန်း မိစ္ဆာနှိမ်နင်းပုံ အစအဆုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ပေပေါင်း ရာချီ ဝေးကွာသဖြင့် သေချာ မမြင်ရသော်လည်း ဆရာကြီး ခြေတစ်ချက် နင်းလိုက်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင် တောင်တန်းများ တုန်ခါသွားသည်ကိုမူ သူတို့ အသေအချာ ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟိန်းဟောက်သံမှာလည်း မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသည်။

ရွာသားနှစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားကြရသည်။

သူတို့သည် တွေးကြည့်မိသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ မိစ္ဆာဆိုပါက ထိုမျှ ခန့်ညားထည်ဝါသော အမေးကို ကြားလိုက်ရုံနှင့်ပင် အလိုအလျောက် အရှုံးပေးမိကြမည်မှာ အမှန်ပင်။

ဤကဲ့သို့သော ကြီးမားသည့် စွမ်းအားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဆရာကြီးဖန်း၏ ခရီးစဉ်အတွက် သူတို့ ပိုမို ယုံကြည်သွားကြတော့သည်။ မိစ္ဆာက မည်မျှကြာအောင် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်မည်နည်းဟူသော အချက်ကိုသာ သူတို့ စောင့်ကြည့်နေကြတော့သည်။

ဧရာမ သင်းခွေချပ်ကြီး မြက်တောထဲမှ ခုန်ထွက်လာသောအခါ ငယ်ရွယ်သော လင်းအာကော်မှာ အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး ဘေးမှ လင်းဟိုင်ကမူ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အာကော်၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

လင်းဟိုင်သည် ဆရာကြီးဖန်းကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သော်လည်း မိစ္ဆာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရမည်ကိုမူ စိုးရိမ်နေမိသည်။

နောက်ပိုင်း မြင်ကွင်းကမူ သူတို့ကို ပို၍ပင် အံ့အားသင့်စေခဲ့ပြန်သည်။

ဤတောင်ထိပ်မှ ကြည့်လျှင် လူတစ်ရပ်စာခန့် မြင့်မားသော သင်းခွေချပ်ကြီး တစ်ဖက်တောင်စောင်းမှ ခုန်ထွက်လာသည်ကို သူတို့ သေချာ မြင်တွေ့ရသည်။

ဆရာကြီးနှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် မိစ္ဆာသည် ကောင်းကင်သို့ လက်မြှောက်ကာ ကတိသစ္စာပြုဟန် ရှိနေသည်။ ထို့နောက် ၎င်း၏ အမြီးမှာ မီးလောင်နေသကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားကာ ယွင်ကျုန်းတောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ကြည့်နေသော ဆရာကြီးဖန်း၏ ရှေ့မှနေ၍ မိစ္ဆာမှာ ထွက်ပြေးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့် ပြီးဆုံးသွားပြီလား။

လင်းဟိုင်နှင့် အာကော်တို့မှာ ထပ်မံ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ရွာသို့ အမြန်ပြန်ကာ မိစ္ဆာကို နှင်ထုတ်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ရွာသားများကို ပြောပြချင်လှပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဆရာကြီးဖန်းက မခေါ်သေးသဖြင့် ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ ထွက်ခွာသွားရန်မှာ အလွန်ပင် ရိုင်းစိုင်းရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

သူတို့သည် ဆရာကြီးဖန်း၏ လှုပ်ရှားမှုများကိုသာ ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ဆရာကြီးမှာ စမ်းရေထွက်ရာ နေရာကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေသည်မှာ ရေအရင်းအမြစ်ကို စစ်ဆေးနေခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူတို့ တွေးတောမိကြသည်။

ဆရာကြီးသည် ခန်းခြောက်နေသော စမ်းရေကို ပြန်လည် ရရှိအောင် လုပ်ဆောင်နေပြီလော။ ထင်းခုတ်သမား လင်းဟိုင်နှင့် အာကော်တို့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း အော်မခေါ်ဝံ့ဘဲ တောင်ထိပ်ပေါ်၌သာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြတော့သည်။

ခေတ္တအကြာတွင် ဖန်းချန်သည် တောင်စောင်းအောက်ခြေမှ အေးအေးဆေးဆေး တက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရှုပ်ထွေးနေသော သစ်ပင်ချုံနွယ်များမှာ သူ့အတွက် အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပုံရပေ။

"ဆရာကြီးဖန်း"

လင်းဟိုင်သည် အာကော်ကို ခေါ်၍ အမြန် ကြိုဆိုလိုက်သည်။ "ဆရာကြီး အောင်မြင်လာတာကို ဂုဏ်ယူပါတယ်ခင်ဗျာ။ လင်ရှီးရွာကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"

ဖန်းချန်က လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းပြလျက် "ဒါက အသေးအဖွဲလေးပါ။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေကတော့ လုံးဝ မပြီးဆုံးသေးဘူး။ မိစ္ဆာကို နှင်ထုတ်လိုက်ပြီ ဆိုပေမဲ့ စမ်းရေကတော့ ပြန်စီးမလာသေးဘူး။ ကိစ္စက မပြတ်သေးဘူး။ ဒါကြောင့် နောက်ထပ် ကျန်းတောင်စောင့်နတ်မင်းဆီ သွားပြီး ရေကြောကို ပြန်ဖွင့်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းရဦးမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် အရင်ပြန်ကြပါဦး။ ရွာသားတွေကိုတော့ ဘေးရန်ကင်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်ပါ။ လမ်းကြုံရင် တောင်ကြားထဲက ရေစီးကိုလည်း သတိထားကြည့်ခဲ့ကြဦး။ စမ်းရေ ပြန်စီးလာပြီဆိုရင်တော့ ဘေးဒုက္ခက လုံးဝ ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ မှတ်ယူနိုင်ပါတယ်"

စောစောက မိစ္ဆာ၏ စွမ်းအားကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဤ "ဆရာကြီးဖန်း" ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ကိုးကွယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ စကားကို ချက်ချင်း နာခံလျက် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

လင်းဟိုင်သည် ထွက်ခွာသွားစဉ် ဖန်းချန်ကို လှမ်း၍ အော်ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာကြီး... အောင်မြင်သွားပြီဆိုရင် ရွာကို ကြွလာပါဦးခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တိုင် ကျေးဇူးဆပ်ချင်လို့ပါ။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ စိတ်မဖြောင့်လို့ပါ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖန်းချန်က ပြုံးလျက် "လင်ရှီးရွာကို ကျွန်ုပ် လာခဲ့ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးဆပ်ဖို့တော့ မလိုပါဘူး။ ဒါဟာ အသေးအဖွဲလေးပါပဲ။ မင်းတို့ အမြန်ပြန်ကြပါတော့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထင်းခုတ်သမား လင်းဟိုင်သည် လင်းအာကော်ကို ခေါ်ကာ ဖန်းချန်ကို ထပ်မံ ဂါရဝပြုပြီးနောက် ရွာရှိရာသို့ အပြေးအလွှား ပြန်သွားကြတော့သည်။

တောင်ကုန်းအချို့ကို ပတ်ကျော်လာပြီးနောက် လူတစ်ရပ်စာခန့်ရှိသော တောင်စောင့်နတ်နန်းရှေ့သို့ တစ်ဖန် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဖန်းချန်သည် ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ ထင်းရှူးခက်ဖြင့် အမွှေးတိုင် မဆက်သတော့ဘဲ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံဖြင့် နတ်နန်းဆီသို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "ကျန်းတောင်စောင့်နတ်မင်း... ကျွန်ုပ် ဖန်းချန် ရောက်လာပါပြီ"

ခေတ္တအကြာတွင် တောင်စောင့်နတ်မင်းသည် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်လျက် လက်ကိုင်တုတ်ကို အားပြုကာ နတ်နန်းရှေ့၌ ပေါ်လာတော့သည်။ သူသည် အသာအယာ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး ဖန်းချန်ကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကာ "အရှင် ဖန်းချန် ပြန်ရောက်လာပြီလား။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းတဲ့ ခရီးစဉ်ကော အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။