အခန်း (၁၇-၁၈)

အခန်း ၁၇ "ရေကြောများကို ပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်း"

မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ရိပ် ထင်နေသော တောင်စောင့်နတ်မင်းသည် ဖန်းချန်ကို သူအမြဲထိုင်လေ့ရှိသည့် သစ်ပင်ရိပ်အောက်မှ ကျောက်ဆောင်ကြီးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

"ခရီးကတော့ အဆင်ပြေပြေ ပြီးဆုံးခဲ့ပါတယ်။ ရွာသားတွေ လမ်းညွှန်ပေးတာနဲ့ပဲ လည်ချောင်းရိုး သန့်စင်စပြုနေတဲ့ သင်းခွေချပ်မိစ္ဆာကို တွေ့ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီကောင်ကို နောင်မှာ ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခမပေးတော့ပါဘူးလို့ ကတိသစ္စာ အပြင်းအထန် ပြုခိုင်းပြီး ယွင်ကျုန်းတောင်ကနေ နှင်ထုတ်လိုက်ပါပြီ"

ဖန်းချန်သည် ပြုံးလျက် မိမိ၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခြင်း ခရီးစဉ်အကြောင်းကို တောင်စောင့်နတ်မင်းအား အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်သည်။

တောင်စောင့်နတ်မင်းမှာ အံ့ဩသွားရသည်။ အမှန်စင်စစ် ဖန်းချန်အနေဖြင့် မိစ္ဆာကို အောင်မြင်စွာ နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ကြိုတင်ယုံကြည်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖန်းချန်၏ အရှိန်အဝါမှာ လောကနိယာမနှင့် တသားတည်းဖြစ်နေပြီး အလွန်ပင် ထူးကဲလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ မထင်မှတ်ထားသည်မှာ ဖန်းချန်သည် လက်တစ်ဖက်ပင် လှုပ်စရာမလိုဘဲ လည်ချောင်းရိုး သန့်စင်ပြီးသော မိစ္ဆာကောင်ကြီးကို အညံ့ခံစေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ တောင်စောင့်နတ်မင်း၏ ထင်မြင်ချက်ထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။ ထိုမိစ္ဆာ၏ စွမ်းအားကို သူကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်ဖူးသဖြင့် သိရှိထားသည်။ သူနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က အင်အားချင်း တူညီနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ဆရာကြီးဖန်းက အလွယ်တကူပင် ကတိသစ္စာပြုခိုင်းကာ နှင်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤသို့ဆိုလျှင် ဆရာကြီးဖန်း၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ မည်မျှပင် မြင့်မားနေမည်နည်း။ ဤပုဂ္ဂိုလ်မှာ မိမိကိုပင် လက်ချောင်းလေး တစ်ချောင်း လှုပ်ရုံဖြင့် နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးမိကာ တောင်စောင့်နတ်မင်းမှာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်ရသည်။

သူသည် အတွေးများကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ဖန်းချန်ကို ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်သူမြတ်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက တကယ့်ကို မြင့်မားလှပါတယ်။ အဲဒီမိစ္ဆာကောင်လည်း သူ့အပြစ်နဲ့သူ ခံရတာပါပဲ"

"မှန်ပါတယ်၊ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့က လောကကို ဒုက္ခပေးနေတဲ့ အဲဒီမိစ္ဆာတွေကို မနှင်ထုတ်ရင်လည်း သူတို့ရဲ့ အကုသိုလ်ကံတွေ ပြည့်လာတဲ့အခါ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံရမှာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ တောင်ခြေက ရွာသားတွေကတော့ တကယ့်ကို သနားစရာ ကောင်းလှပါတယ်။" ဖန်းချန်သည် တောင်စောင့်နတ်မင်း ကျွေးသော သစ်အယ်သီး နှစ်လုံးကို စားပြီးနောက် လက်အုပ်ချီ၍ ဆိုသည်။ "ကျွန်ုပ် ဒီကိုလာတာက တောင်းဆိုစရာလေး တစ်ခု ရှိလို့ပါ"

"အရှင် မိန့်ကြားတော်မူပါ။ ကျွန်ုပ် တတ်နိုင်တာဆိုရင် အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်ပေးပါ့မယ်"

"လင်ရှီးရွာရဲ့ ရေအရင်းအမြစ်က ပြတ်တောက်နေတုန်းပါပဲ။ မိစ္ဆာကိုတော့ နှင်ထုတ်လိုက်ပြီ ဆိုပေမဲ့ ပျက်စီးသွားတဲ့ ရေကြောတွေကတော့ ပြန်မပွင့်သေးဘူး။ ကျွန်ုပ်ကတော့ ရေကြောတွေကို ပြန်ဖွင့်ပေးဖို့ နည်းလမ်း မသိပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကျန်းတောင်စောင့်နတ်မင်းဆီကို အကူအညီတောင်းဖို့ လာခဲ့တာပါ။ တောင်စောင့်နတ်မင်းအနေနဲ့ ဒီနည်းလမ်းကို သိမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရေကြောပြုပြင်ပေးနိုင်မယ့်သူကို သိမလားလို့ပါ"

ဖန်းချန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ တောင်စောင့်နတ်မင်းက ပြုံးလျက် "ဒါကတော့ ကျွန်ုပ် တတ်နိုင်တဲ့ အလုပ်ပါပဲ။ ကျောက်တုံးတွေကို ရွှေ့တာ၊ တောင်တွေကို ပြုပြင်တာနဲ့ ရေကြောတွေကို စနစ်တကျ ပြန်ဖြစ်အောင် လုပ်တာတွေဟာ ကျွန်ုပ်ရဲ့ တာဝန်ထဲမှာ ပါဝင်ပါတယ်။ ဒါဆိုရင် ကျွန်ုပ် သွားရောက် ပြုပြင်ပေးပါ့မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် တောင်စောင့်နတ်မင်းမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် နာကျင်ပင်ပန်းနေသည်ကို ဖန်းချန်အား မပြောဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ပထမဦးစွာ ရှေ့မှ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးမားပြီး မြင့်မြတ်သော စိတ်ထားရှိသူဖြစ်သဖြင့် ရေစက်ကောင်းတစ်ခု တည်ဆောက်လိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ လင်ရှီးရွာသည် သူ၏ စီရင်စုအောက်တွင် ရှိသဖြင့် ရေပြတ်တောက်မှုကို ဖြေရှင်းပေးရန်မှာ သူ၏ တာဝန်လည်း ဖြစ်သည်။ တတိယအချက်မှာ ဖန်းချန်ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် သစ်ပင်ရိပ်အောက်မှ ထရပ်ကာ ခန်းခြောက်နေသော စမ်းရေထွက်ရာနေရာသို့ အတူတကွ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

"အရှင် ခဏလောက် စောင့်ကြည့်တော်မူပါ။ ကျွန်ုပ် ဘယ်လို လုပ်ဆောင်မလဲဆိုတာကိုပေါ့"

ထိုသို့ ဆိုပြီးနောက် တောင်စောင့်နတ်မင်းသည် မျက်စိမှိတ်ကာ အာရုံခံပြီး သူ၏ လက်ကိုင်တုတ်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

မည်သည့် အလင်းတန်း သို့မဟုတ် အသံဗလံမျှ ထွက်ပေါ်မလာပေ။

ဖန်းချန်သည် သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ မြေပြင် တုန်ခါသွားသည်ကို သဲ့သဲ့မျှသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက သတိပေးလိုက်သည်။ "ကျန်းတောင်စောင့်နတ်မင်း၊ ဒီတောင်အောက်မှာ သတ္တုကြောတစ်ခု ရှိနေတယ်။ ရေတွေက အဲဒီသတ္တုကြောကို ဖြတ်စီးရင် အဆိပ်ဖြစ်နိုင်လို့ သတိထားပေးပါဦး"

"စိတ်ချပါ အရှင်၊ ကျွန်ုပ် သေချာ ဂရုစိုက်ပါ့မယ်"

တောင်စောင့်နတ်မင်းသည် လက်ကိုင်တုတ်ကို ဆက်လက် ဝှေ့ယမ်းနေသော်လည်း အရှိန်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး ပိုမို နူးညံ့စွာ လုပ်ဆောင်တော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ရေစီးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဖန်းချန် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စမ်းရေတွင်းထဲမှ ရေများ ပန်းထွက်လာတော့သည်။ စမ်းရေများမှာ နေရောင်အောက်တွင် ငွေရောင်အဆင်းကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး အေးချမ်းစွာ စီးဆင်းသွားတော့သည်။

ရေမျက်နှာပြင် မြင့်တက်လာသောအခါ တောင်စောင့်နတ်မင်းသည် သူ၏ လက်ကိုင်တုတ်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ စမ်းရေသည် တောင်စောင်းအတိုင်း စီးဆင်းသွားကာ ခန်းခြောက်နေသော တောင်ကြားတစ်လျှောက်မှတစ်ဆင့် တောင်ခြေသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

"အရှင် မှာကြားတဲ့အတိုင်း ပြီးမြောက်ပါပြီ" ဟု တောင်စောင့်နတ်မင်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ "ကျွန်ုပ် အတော်လေး ပင်ပန်းသွားပြီ ဖြစ်လို့ အနားယူဖို့ ခွင့်ပြုပါဦး"

စမ်းရေ ပြန်လည် စီးဆင်းလာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဖန်းချန်လည်း အလွန် ဝမ်းသာသွားရသည်။ သူသည် တောင်စောင့်နတ်မင်းကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကာ "ကျန်းတောင်စောင့်နတ်မင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူပါဦး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လင်းဟိုင်နှင့် လင်းအာကော်တို့ ရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရွာဦးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော ရွာသားများနှင့် ဆုံတွေ့ကြသည်။

ရွာသားအားလုံးမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ နေ့လယ်စာ စားရန်ပင် မေ့လျော့နေကြကာ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် စောင့်နေကြရှာသည်။

တောင်ပေါ်မှ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးများကို ကြားရသောအခါမှသာ သူတို့သည် အချင်းချင်း စကားစပြောကြတော့သည်။ "မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းနေကြပြီလား မသိဘူး"

ထို့နောက်တွင်မူ တောင်တန်းကြီးမှာ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ သူတို့သည် ဆရာကြီးဖန်း သို့မဟုတ် လင်းဟိုင်တို့ကို မျှော်လင့်တကြီး စောင့်စားနေကြသည်။

"လင်းဟိုင်တို့ ပြန်လာကြပြီ" ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က လှမ်းအော်သည်။

လူတိုင်းမှာ အဝေးမှ ပြေးလာသော လူရိပ်ကလေး နှစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိနေသော ရွာသားများမှာ တောင်စောင်းပေါ်သို့ ပြေးတက်ကာ သူတို့ကို ကြိုဆိုကြတော့သည်။

"ဘယ်လိုလဲ လင်းဟိုင်၊ ဆရာကြီးဖန်းကော ဘယ်မှာလဲ"

"အောင်မြင်သွားပါပြီ ဦးလေးတို့။ မိစ္ဆာကို ဆရာကြီးဖန်းက နှင်ထုတ်လိုက်ပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ကိုတော့ သတင်းကောင်းပါးဖို့ အရင်ပြန်ခိုင်းလိုက်တာပါ။ ဆရာကြီးကတော့ တောင်စောင့်နတ်မင်းဆီကို သွားပြီး ရေကြောတွေ ပြန်ဖွင့်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းနေပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကို စမ်းချောင်းဘေးမှာ စောင့်နေဖို့ မှာလိုက်ပါတယ်"

"ကောင်းလိုက်လေခြင်း" ရွာသားများမှာ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကြပြီး လင်းဟိုင်တို့ နှစ်ဦးကို ဝန်းရံကာ ရွာဦးရှိ စမ်းချောင်းဘေးသို့ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

အချို့က အိမ်မှ စားစရာများ ယူလာကြပြီး အားလုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ စကားပြောရင်း စားသောက်ကြတော့သည်။

လင်းဟိုင်နှင့် အာကော်တို့မှာလည်း မုန့်များကို အလောတကြီး စားသုံးရင်း ဆရာကြီးဖန်း၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းပုံကို ပုံကြီးချဲ့၍ ပြောပြနေတော့သည်။

သူတို့၏ ပြောပြချက်အရ ဖန်းချန်မှာ တန်ခိုးကြီးမားလှသော နတ်မင်းတစ်ပါး ဖြစ်နေပြီး သင်းခွေချပ်မိစ္ဆာမှာလည်း မည်သည့်လက်နက်နှင့်မျှ မတိုးနိုင်အောင် မာကျောသော်လည်း ဖန်းချန်၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ တိုက်ခိုက်ခြင်းပင် မပြုရသေးဘဲ ဒူးထောက် အညံ့ခံကာ ကျိန်ဆိုခဲ့ရသည်ဟု ဆိုကြသည်။

"နတ်သူတော်ကြီး ရွာကို ကြွလာမှာလား" ဟု အဖိုးအိုတစ်ဦးက မေးသည်။ "ကျွန်တော်တို့ ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ ကျွန်တော်တို့က တောသားတွေ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း ယဉ်ကျေးမှုတော့ ရှိရမယ်။ တကယ်လို့ နတ်သူတော်ကြီး မလာရင်လည်း ကျွန်တော်တို့ ချောက်ကမ်းပါးအထိ သွားပြီး ဂါရဝပြုကြရမယ်"

"ဆရာကြီးဖန်းက ကြွလာပါ့မယ်လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်" ဟု အာကော်က ဝင်ပြောသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ကျေးဇူးဆပ်ဖို့အတွက် လက်ဆောင်တွေ ပြင်ထားကြရမယ်။ ဒါဟာ တစ်ရွာလုံးရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးတာပဲ" ဟု အဖိုးအိုက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ရွာသားများ ဒုက္ခသည်များအဖြစ် လှည့်လည်သွားလာနေရမည့် ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသဖြင့် အလွန် စိတ်အေးသွားရတော့သည်။

"ရေတွေ လာပြီ" ဟု ကလေးတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူတိုင်း စမ်းချောင်းဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ စမ်းချောင်းအောက်ခြေရှိ ကျောက်ခဲများမှာ ရေများ စတင် စိုစွတ်လာပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း ရေစီးသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ရွာသားများကြားတွင် ရယ်မောသံများ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။ လူငယ်များမှာ စမ်းရေကို သွားရောက် ထိတွေ့ကြပြီး ရေ၏ တန်ဖိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် သိရှိသွားကြသည်။

အဖိုးအိုသည် တောင်ဝှေးကို အားပြုလျက် စမ်းရေစီးဆင်းလာသည်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေတော့သည်။ "အခုတော့ ဘေးကင်းသွားပြီ၊ ငါတို့ ရွာကို ပစ်သွားစရာ မလိုတော့ဘူး"

"ဟုတ်ပါတယ် ဦးလေး၊ အားလုံး ဆရာကြီးဖန်းရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါပဲ" ဟု လင်းဟိုင်က ဆိုလိုက်တော့သည်။

အခန်း ၁၈ "ဝက်သားခြောက်နှင့် ရွာချက်အရက်"

တောင်စောင့်နတ်မင်းကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဖန်းချန်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ တောင်ကြားတစ်လျှောက် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

ဤလမ်းမှာ သူနှင့် လင်းဟိုင်တို့ လာခဲ့သည့် လမ်းမဟုတ်ပေ။ တောင်စောင့်နတ်မင်းက ရေကြောများကို ပြုပြင်ပေးပြီးနောက် စမ်းရေစီးဆင်းမှုမှာ ပိုမို အားကောင်းလာသည်။ စမ်းရေသစ်များသည် ယခင် ရေလမ်းကြောင်းဟောင်းအတိုင်း မှန်ကန်စွာ စီးဆင်းခြင်း ရှိမရှိ သူ လိုက်လံ စစ်ဆေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

တောင်ကြား၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ သစ်ပင်ချုံနွယ်များ ထူထပ်လွန်းသဖြင့် သွားလာရ အလွန် ခက်ခဲလှသည်။ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံတွင် တွေ့ရှိရသော ကွင်းပြင်ငယ်လေးများမှာမူ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တို့အတွက် နိဗ္ဗာန်ဘုံငယ်လေးများပင် ဖြစ်သည်။ တိရစ္ဆာန်များမှာ ဤနေရာသို့ လာရောက်ကာ စနစ်တကျ ရေသောက်တတ်ကြပြီး တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် အပြန်အလှန် ဖမ်းဆီးစားသောက်ခြင်း မပြုရန်လည်း နားလည်မှု ရှိထားကြပုံရသည်။

နေရာအတော်များများတွင် ဖန်းချန်မှာ စမ်းရေထဲမှ ဖြတ်၍ လျှောက်လှမ်းရသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်လာသဖြင့် ရေထဲတွင် လမ်းလျှောက်သော်လည်း ဖိနပ်များ စိုထိုင်းခြင်း မရှိပေ။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော သိဒ္ဓိရှင်တစ်ဦးနှင့် တူလှသော်လည်း ဤတောတောင်ထဲတွင်မူ ကြည့်ရှုမည့်သူ မရှိပေ။

သူသည် လင်ရှီးရွာသို့ ရောက်ရှိလာပြီး စမ်းရေမှာ မူလလမ်းကြောင်းအတိုင်း စီးဆင်းနေကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရွာဦးတွင် သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသော ရွာသားများနှင့် ဆုံတွေ့တော့သည်။

"ဆရာကြီးဖန်း"

လင်းဟိုင်သည် အဖိုးအိုတစ်ဦးကို တွဲလျက် ရှေ့သို့တိုးလာကာ ဦးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ ရွာသားအုပ်ကြီး ရှိနေသည်။ စမ်းရေ ပြန်လည် စီးဆင်းလာပြီးနောက်တွင်လည်း မည်သူမျှ အိမ်မပြန်ကြဘဲ ဆရာကြီးကို စောင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရေတွေ ပြန်စီးလာပြီနော်" ဟု ဖန်းချန်က လင်းဟိုင်ကို ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် ဆရာကြီး၊ ဆရာကြီးရဲ့ တန်ခိုးအစွမ်းနဲ့ မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းပေးခဲ့လို့ အခုလို ရေတွေ ပြန်ရတာပါ။ တကယ့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု လင်းဟိုင်က ဝမ်းသာအားရ ပြန်ပြောသည်။

ထိုစဉ် ဘေးမှ အဖိုးအိုက "ဆရာကြီး ရွာထဲကို ကြွပါဦး။ ရွာသားအားလုံးက ဆရာကြီးကို ဧည့်ခံပြီး ကျေးဇူးဆပ်ချင်နေကြတာပါ" ဟု ဖိတ်ကြားသည်။

"မလိုပါဘူး၊ ဒါက အသေးအဖွဲလေးပါပဲ" ဖန်းချန်က လက်ခါလျက် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ "ကျွန်ုပ်က စမ်းရေအခြေအနေကို လာကြည့်ရင်း လမ်းကြုံလို့ ဝင်လာတာပါ။ အခုတော့ ရေစီးက အတော်လေး အားကောင်းနေပြီပဲ"

"ဒီကနေ မိုင်အနည်းငယ် သွားရင်တော့ ပိုင်ကူးမြစ်ထဲကို စီးဝင်သွားမှာပါ။ လမ်းမှာလည်း တခြားရွာတွေ မရှိပါဘူး" ဟု လင်းဟိုင်က ရှင်းပြသည်။

ဖန်းချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းပြီ။ အရာရာ အဆင်ပြေသွားပြီဆိုတော့ မင်းတို့လည်း အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်ကြတော့။ ကျွန်ုပ်ကတော့ ချောက်ကမ်းပါးကို ပြန်ပြီး ဆက်လက် ကျင့်ကြံရဦးမယ်။ မင်းတို့အနေနဲ့ ကျွန်ုပ်ဆီကို ခဏခဏ လာဖို့ မလိုပါဘူး။ ကျွန်ုပ်က ဆိတ်ငြိမ်တာကို နှစ်သက်သူမို့ပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"နတ်သူတော်ကြီးကို မနှောင့်ယှက်ပါဘူးခင်ဗျာ"

အဖိုးအိုက ကျယ်လောင်စွာ ပြောဆိုပြီးနောက် လက်အုပ်ချီ ဦးညွှတ်ကာ "ဒီတစ်ခါ ဆရာကြီးရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် တစ်ရွာလုံး အသက်ရှင်ခွင့် ရခဲ့တာပါ။ ဒါကြောင့် လင်ရှီးရွာသားတွေက ဆရာကြီးအတွက် နတ်ကွန်းတစ်ခု ဆောက်လုပ်ပြီး အမြဲတမ်း ပူဇော်ချင်ပါတယ်" ဟု အသနားခံသည်။

"မလုပ်ပါနဲ့"

"ဒီကိစ္စကိုတော့ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပါဘူး"

ဖန်းချန်က ပြတ်သားသော အသံဖြင့် တားဆီးလိုက်သည်။

ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော တောရွာလေးတွင် ရွာသားတို့၏ လုပ်အားကို ဤသို့ အလဟဿ အသုံးပြုခြင်းမှာ အကုသိုလ်ကံနှင့် ပတ်သက်နိုင်သဖြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် အလွန်ပင် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ရှိလှသည်။

"ကျွန်ုပ်ဟာ လူတွေရဲ့ ပူဇော်မှုကို မျှော်လင့်ပြီး ကျင့်ကြံနေသူ မဟုတ်ပါဘူး။ နတ်ကွန်းဆောက်တာက ကျွန်ုပ်ရဲ့ ကျင့်စဉ်အတွက် အကျိုးမရှိသလို ပူဇော်တာကိုလည်း အလိုမရှိပါဘူး။ နောက်တစ်ခု ပြောချင်တာကတော့ ဘေးဒုက္ခ မရှိရင် နတ်မင်းတွေကို အကူအညီ မတောင်းကြပါနဲ့။ ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝဆိုတာ ကိုယ်တိုင်ရဲ့ လုပ်အားအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်ဆိုတာ မမေ့ကြပါနဲ့"

"ဒီတစ်ခါ ဘေးဒုက္ခကို ဖြေရှင်းရာမှာ တောင်စောင့်နတ်မင်း ကျန်းက အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ပါတယ်။ အားလပ်တဲ့အချိန်မှာ တောင်စောင့်နတ်နန်းကို သွားပြီး ပူဇော်နိုင်ပါတယ်။ တတ်နိုင်ရင် နတ်နန်းလေးကို ပြုပြင်ပေးလိုက်ကြပါ။ ဒါဟာ ရေကြောတွေ ပြန်ဖွင့်ပေးခဲ့တဲ့ တောင်စောင့်နတ်မင်းကို ကျေးဇူးဆပ်ရာ ရောက်ပါလိမ့်မယ်"

အားလပ်ချိန်တွင် နတ်နန်း၌ ပူဇော်ခြင်းမှာ ရွာသားတို့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ပြင် တောင်စောင့်နတ်မင်း ကျန်းမှာလည်း ယခုတစ်ခေါက် အင်အားအတော် ကုန်ခမ်းသွားသဖြင့် လူတို့၏ ပူဇော်မှုကို ရရှိပါက အင်အား ပြန်လည် ပြည့်ဝလာစေမည် ဖြစ်သည်။

ရွာသားအားလုံးက လက်အုပ်ချီ ဦးညွှတ်ကာ ဆရာကြီး၏ စကားကို နာခံကြတော့သည်။

ဖန်းချန် ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်သောအခါ အဖိုးအိုက လင်းဟိုင်ကို အချက်ပြလိုက်ပြီး ရွာသားများ ပြင်ဆင်ထားသော လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်လာစေသည်။

ရွာသားများမှာ အိမ်သို့ အပြေးအလွှား သွားကြပြီး မိမိတို့ အိမ်တွင် အမြတ်တနိုး သိမ်းဆည်းထားသော ပစ္စည်းများကို ရွာဦးကွင်းပြင်တွင် လာရောက် စုပုံကြတော့သည်။

အဖိုးအိုက "လင်းဟိုင် ပြောပြချက်အရ ဆရာကြီးရဲ့ နေထိုင်မှုက အလွန် ရိုးရှင်းတယ်လို့ သိရပါတယ်။ ဒါကြောင့် ရွာသားတွေက ဆရာကြီးအတွက် အဆင်ပြေအောင် ဒါလေးတွေကို ပြင်ဆင်ထားကြတာပါ" ဟု ဆိုသည်။

ဖန်းချန် ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆန်၊ ဂျုံ၊ ဝက်သားခြောက်၊ တောထွက်သစ်သီးခြောက်များအပြင် အဝတ်အထည်၊ ဆား၊ လက်ဖက်ခြောက်နှင့် အရက်အိုးများပါ ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထို့ပြင် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များနှင့် အိမ်ထောင်ပရိဘောဂ အချို့ပင် ပါဝင်နေသေးသည်။

ဖန်းချန်က ခေါင်းခါလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"အားလုံးရဲ့ စေတနာကို နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက ကျွန်ုပ်အတွက် မလိုအပ်ပါဘူး။ ကျွန်ုပ်ဟာ သဘာဝတရားနဲ့ တသားတည်းဖြစ်အောင် ကျင့်ကြံနေသူပါ"

"အခုဆိုရင် ကျွန်ုပ်ဟာ အအေး၊ အပူနဲ့ ငတ်မွတ်ခြင်းဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိနေပြီ ဖြစ်လို့ ဒါတွေ မလိုတော့ပါဘူး"

သို့သော်လည်း ရိုးသားသော ရွာသားတို့၏ စေတနာကို လုံးဝ ငြင်းပယ်လိုက်ပါက သူတို့ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဖန်းချန်က ဆိုလိုက်သည်။

"ကဲ... ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်ုပ် စိတ်ကြိုက် ရွေးယူပါ့မယ်"

သူသည် စုပုံထားသော ပစ္စည်းများထဲမှ လက်ဖဝါးခန့်ရှိသော ဝက်သားခြောက် တစ်တုံးကိုသာ ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခါးတွင် ချည်ထားသော ဝါးကျည်တောက်ကို ဖြုတ်ကာ သစ်သားဆို့ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် အရက်အိုးထဲသို့ လက်ညှိုးဖြင့် တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အရက်များမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံကာ ဝါးကျည်တောက်ထဲသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။

အရက်ကို ခပ်ယူပြီးနောက် ဘေးရှိ သစ်သီးများထဲမှ ဖရဲသီး တစ်လုံးကိုသာ ယူလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဒါဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ"

ရွာသားအားလုံးမှာ ဆရာကြီး၏ တန်ခိုးစွမ်းအားကို ကြည့်ကာ မှင်တက်နေကြတော့သည်။ အထူးသဖြင့် ဆရာကြီး ရွေးချယ်ခံရသော ပစ္စည်းပိုင်ရှင်မှာ အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူဝမ်းသာနေတော့သည်။

ဖန်းချန်သည် ဝါးကျည်တောက်ကို ခါးတွင် ပြန်ချည်ကာ လူအုပ်ကြီးကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အားလုံးရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ယနေ့မှစ၍ ကျွန်ုပ်တို့ကြားမှာ အကြွေးမတင်တော့ပါဘူး။ အားလုံးပဲ ဘေးကင်းပြီး ပျော်ရွှင်တဲ့ ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြပါစေ" ဟု ဆုတောင်းပေးပြီးနောက် လူအုပ်ကြားမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ခေတ္တအကြာတွင် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ အဝေးသို့ ရောက်ရှိ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရွာလူကြီး အဖိုးအိုမှာမူ သက်ပြင်းချလျက် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

ဘေးမှ တွဲထားသော လင်းဟိုင်က "ဦးလေး၊ ကျွန်တော် ပြောသားပဲ။ ဆရာကြီးဟာ တကယ့်ကို လောကပြင်ပက ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လောကီပစ္စည်းတွေကို စိတ်မဝင်စားပါဘူး"

"တစ်နည်းပြောရရင် ကျွန်တော်တို့ လင်ရှီးရွာမှာ ဆရာကြီးအတွက် အသုံးဝင်မယ့် ပစ္စည်းမျိုး မရှိပါဘူး။ ဆရာကြီးနဲ့ ဆုံတွေ့ရတာဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းပါပဲ။ အတင်းအကျပ် ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ ကြိုးစားတာက ဆရာကြီးကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်"

လင်းဟိုင်၏ စကားမှာ ဖန်းချန်၏ စိတ်ရင်းနှင့် အကိုက်ညီဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

ဖန်းချန်သည် တောင်ပေါ်သားတို့၏ ရိုသေလေးစားမှုကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီးနောက် ရှင်သူတော်တို့ ခိုနားရာ ချောက်ကမ်းပါးသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခြင်းနှင့် လူသားတို့ကို ကယ်တင်ခြင်းကြောင့် ရရှိလာသော ကုသိုလ်စွမ်းအားများကို သူ အရေးမစိုက်ပေ။ ၎င်းမှာ သူ၏ ကျင့်စဉ်အတွက် တိုက်ရိုက် အကျိုးမရှိသော်လည်း ကောင်းမွန်သော ရလဒ်တစ်ခု ဖြစ်သည်ဟုသာ သူ မှတ်ယူလိုက်သည်။

နေမင်းမှာ အနောက်ဘက်သို့ ဝင်လုနီးပြီ ဖြစ်သည်။

မိမိ၏ နေရာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဝါးခုတင်နှင့် အိပ်ရာလိပ်မှာ ကွင်းပြင်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဖန်းချန်သည် တောင်ခြေရှိ လင်ရှီးရွာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဘေးဒုက္ခများ ကင်းစင်သွားပြီးနောက် လင်ရှီးရွာအပေါ်ရှိ တိမ်တိုက်များမှာ ပြန်လည် တောက်ပလာသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူ အေးချမ်းစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ မိမိသည် ထိုရွာလေးအတွက် လွတ်မြောက်ရာ လမ်းစ ဖြစ်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ကာ ဝါးခုတင်ကို ပြန်ပြင်လိုက်သည်။

မီးဖိုမှာ ငြိမ်းနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် မီးပြန်မြှိန်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ညီညာသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ဆေးကြောကာ မီးဖိုပေါ် တင်၍ အပူပေးလိုက်သည်။

သူသည် ခါးမှ ဝါးကျည်တောက်ကို ဖြုတ်ကာ မီးဖိုဘေးတွင် ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရွာသားများ ပေးလိုက်သော ဝက်သားခြောက်ကို ကျောက်စိမ်းဓားဖြင့် အချပ်လေးများ လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

ကျောက်တုံး ပူလာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း ဖရဲသီးကို အရင် စားသုံးလိုက်သည်။

ဖရဲသီး၏ အရသာမှာ အလွန်ပင် ချိုမြိန်လှပေသည်။

ဖရဲသီးစေ့များကို မလွှင့်ပစ်ဘဲ သေချာ စုဆောင်းကာ အိမ်ရှေ့တွင် အခြောက်လှမ်းထားလိုက်သည်။ ရာသီဥတု ကောင်းမွန်သောအခါ ၎င်းတို့ကို စိုက်ပျိုးမည် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ဖန်းချန်သည် ဝက်သားခြောက်ကို ကင်ကာ ရွာချက်အရက်နှင့်အတူ မြိန်ယှက်စွာ စားသုံးရင်း ညစာကို အဆုံးသတ်လိုက်တော့သည်။