အခန်း (၇၉-၈၀)

အခန်း။ ၇၉

ဤသို့တွေးတောရင်း ကုယွမ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှေ့သို့လှမ်းသွားပြီး အစိမ်းရောင်အလင်းစက်တစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူသည် မြက်ခြောက်များကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ သုံးလက်မခန့်ရှည်လျားပြီး ထူထဲသောအရွက်များနှင့် လွှသွားကဲ့သို့အထစ်များပါသည့် မြရောင်ဆေးပင်လေးတစ်ပင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကုယွမ်သည် ဤဆေးပင်ကို မှတ်မိ၏။ ၎င်းမှာ မြရွက်မြစ်ဟုခေါ်သော ဆေးပင်။ ဤဆေးပင်သည် ဒဏ်ရာကုသခြင်းနှင့် အဆိပ်ဖြေခြင်းအာနိသင်များရှိပြီး ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်က အမြောက်အမြား ဝယ်ယူလေ့ရှိသည်။

ယခုသူတွေ့သော မြရွက်မြစ်မှာ ဆယ်နှစ်သက်တမ်းကျော်နေပြီဖြစ်ရာ ငွေစတစ်စ၊ နှစ်စဖြင့် ရောင်းချပါက လုံးဝပြဿနာရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် မြရွက်မြစ်သည် မြက်ခြောက်များအောက်တွင် ထူးခြားချက်မရှိဘဲ ပုန်းကွယ်နေတတ်သဖြင့် ရှာဖွေရအလွန်ခက်ခဲသော်လည်း ယခုမူ ကုယွမ်သည် သူ၏ရတနာရှာအတတ်ငယ်ကိုသုံး၍ လွယ်လွယ်ကူကူပင် ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။

ကုယွမ်သည် ဆေးပင်ကို ဂရုတစိုက်တူးဖော်ကာ ဘေးကင်းစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အခြားအလင်းစက်များရှိရာသို့ ဆက်လက်သွားရောက်ခဲ့ရာ ဆေးပင်ပေါင်း ဆယ်ပင်ကျော်ကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု တူးဖော်ရရှိခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် မြရွက်မြစ်များနှင့် အခြားသောဆေးပင်အမျိုးအစားများလည်း ပါဝင်နေ၏။

ဤအရာများမှာ ချက်ချင်းကြီး ကြွယ်ဝချမ်းသာသွားစေမည့် ပမာဏမဟုတ်သော်လည်း ရိတ်သိမ်းရသည့်ပျော်ရွှင်မှုနှင့် မမျှော်လင့်ဘဲရရှိလာသော အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာများကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

ဒါက တကယ့်ကို တောင်ပေါ်မှာ ဆေးမြစ်ရှာရတဲ့ အရသာပဲ။

အခြားသူများ တောင်ပေါ်တက်၍ ဆေးမြစ်ရှာသောအခါ တကယ်ကိုပင် ပင်ပင်ပန်းပန်းရှာဖွေကြရခြင်းပင်။ သူတို့သည် လမ်းကြောင်းများကိုသတ်မှတ်ကာ တောင်ကုန်းတောင်တန်းများအနှံ့ စိတ်ရှည်လက်ရှည်နှင့် ခံနိုင်ရည်ရှိရှိ ရှာဖွေကြရပြီး ကံကောင်းမှုလည်း အနည်းငယ်လိုအပ်သည်။

သို့သော် ကုယွမ်ကတော့ ရတနာရှာဖွေရေးစက်တစ်ခု သုံးနေသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်တင် ရတနာရှာအတတ်ငယ်က အသက်ဝင်လာပြီး မြေကြီးထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာပုန်းကွယ်နေသော ဆေးပင်များကို ရှာဖွေပေးနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းပြင် ဝိညာဉ်အလင်း ပိုမိုတောက်ပလေလေ ဆေးပင်၏သက်တမ်းမှာ ပို၍ရင့်လေလေပင်။

သို့သော် ဤပင်ကိုယ်နတ်ဘုရားစွမ်းရည်မှာ အလွန်အစွမ်းထက်သော်လည်း အကန့်အသတ်အချို့တော့ ရှိနေပုံပင်။ အကွာအဝေးတစ်ခုထက် ကျော်လွန်သွားပါက ၎င်း၏အာရုံခံစားမှုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်၏။

ကုယွမ်၏ခန့်မှန်းချက်အရ ပေတစ်ရာအတွင်းရှိသော ဝိညာဉ်အလင်းများကိုသာ ထောက်လှမ်းနိုင်ပြီး ထိုထက်ဝေးပါက အလုပ်မလုပ်တော့ပေ။

ထူးခြားသည်မှာ ဆေးပင်များသာမက ကုယွမ်သည် အခြားသော အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းပင်။ ဥပမာအားဖြင့် အနီရောင်ဝိညာဉ်အလင်း ထွက်ပေါ်နေသော နေရာတစ်ခုတွင် ကုယွမ်သည် ချိုးငှက်ဥခန့်ရှိသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို မြေကြီးထဲမှ တူးဖော်ရရှိခဲ့သည်။ မျက်နှာပြင်ကို သန့်စင်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ ပုံသဏ္ဌာန်မမှန်သော ကျောက်တုံးတစ်တုံးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ မျက်နှာပြင်မှာ မညီမညာနှင့် ကြက်သွေးရောင်ရင့်ရင့်ရှိပြီး ထိတွေ့လိုက်လျှင် နွေးထွေးသောခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းရာ ၎င်းမှာ ဧကန်မုချ နွေးထွေးကျောက်စိမ်းတစ်တုံးပင်။

နွေးထွေးကျောက်စိမ်းသည် ဆောင်းတွင်းအအေးဒဏ်ကြားတွင်ပင် နူးညံ့သောနွေးထွေးမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ ချီနှင့် သွေးသားကို အားဖြည့်ပေးကာ ယင်နှင့်ယန်ကို ညီမျှစေသော ထူးခြားသည့် ကျောက်စိမ်းအမျိုးအစားဖြစ်သည်။

ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုအချို့သည် ထိုကဲ့သို့သောအရာကို ရရှိပါက ကိုယ်တိုင်ဝတ်ဆင်ရန်အတွက် လက်မှုပညာသည်များအား အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများအဖြစ် ထုဆစ်ခိုင်းလေ့ရှိကြသည်။ ဤအရာ၏တန်ဖိုးမှာ အလေးချိန်တူညီသော ရွှေထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ဈေးကြီးသည်။

ဤမျှတန်ဖိုးရှိသောအရာကို ရှာတွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကုယွမ်၏အပြုံးမှာ ပိုမိုဝေဆာသွားတော့သည်။ သို့သော် သူ ဆေးမြစ်များတူးနေစဉ်မှာပင် အားဟွမ် ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို ကုယွမ် သတိပြုမိလိုက်သည်။

ကျိကျိကျိ ကျိကျိကျိ…

သူ အားဟွမ်ကို လိုက်ရှာတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် အားဟွမ်၏အော်ဟစ်သံမှာ ဝိညာဉ်ဆက်နွှယ်မှုမှတစ်ဆင့် ကုယွမ်၏အသိစိတ်ထဲသို့ အရေးတကြီး ရောက်ရှိလာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏စိတ်ထဲ၌ မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းမှာ အားဟွမ်၏အမြင်မှတစ်ဆင့် မြင်ရခြင်းဖြစ်ပြီး ဂျင်ဆင်းပင်တစ်ပင်၏ရှေ့တွင် သူ၏ခြေသည်းလေးနှစ်ဖက်ဖြင့် မြေကြီးကို အသည်းအသန် တူးဆွနေခြင်းပင်။

ထင်ရှားသည်မှာ အားဟွမ်သည် ရတနာရှာကြွက်ငယ်လေးအဖြစ် အဆင့်တက်သွားပြီးနောက် သူမြင်သမျှကို သူ၏သခင် ကုယွမ်နှင့် မျှဝေခံစားနိုင်စွမ်း ရှိလာခြင်းပင်။

အားဟွမ်၏အော်ဟစ်သံများမှာ အလွန်အရေးကြီးနေပြီး ရတနာတစ်ခု ရှာတွေ့ထားသဖြင့် အမြန်လာကူညီရန် ကုယွမ်ကို လှမ်းခေါ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်လိုက်သည်။

အားဟွမ်နှင့်ရှိနေသော ဝိညာဉ်ဆက်နွှယ်မှုနောက်သို့လိုက်ကာ ကုယွမ်သည် တောအုပ်အတွင်း၌ အရှိန်မြှင့်ပြေးလွှားသွားခဲ့သည်။ ရေနွေးတစ်ခွက်သောက်ချိန်ပင် မပြည့်ခင်မှာ ကုယွမ်သည် အားဟွမ်ရှိရာနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သစ်ပင်အိုကြီးတစ်ပင်၏အောက်တွင် အားဟွမ်သည် အစိမ်းရင့်ရောင်အရွက်များရှိသော ဂျင်ဆင်းပင်တစ်ပင်ကို ပတ်ချာလည်ပြေးလွှားနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ မြေကြီးကို ကုပ်ခြစ်ကာ အလွန်ပင် စိတ်မရှည်ဖြစ်နေပုံပင်။

အားဟွမ်သည် ရတနာရှာကြွက်ငယ်လေးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းပြီးနောက် အရွယ်အစားမှာ အဆပေါင်းများစွာ သေးငယ်သွားသော်လည်း သူ၏အရှိန်မှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ဂျင်

ဆင်းပင်ဘေးတွင် အဖြူရောင်အရိပ်တစ်ခုအလား အလွန်မြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားနေ၏။

ကုယွမ်ကို မြင်သည်နှင့် သူသည် ဂျင်ဆင်းကို အမြန်တူးရန် လောဆော်သည့်အနေဖြင့် တကျိကျိအော်တော့သည်။

ကုယွမ်သည် ရတနာရှာအတတ်ငယ်ကို အသက်သွင်းလိုက်သောအခါမှ အားဟွမ် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိတ်လှုပ်ရှားနေရသည်ကို နားလည်သွားတော့သည်။ သူ၏ရှေ့မှ ဂျင်ဆင်းပင်မှာ နူးညံ့သောအဖြူရောင်အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ၎င်း၏တောက်ပမှုမှာ သူယခင်က ရှာတွေ့ခဲ့သော ဆေးပင်အားလုံးပေါင်းထားသည်ထက်ပင် သာလွန်နေသည်။

ယခင်ဆေးပင်များ၏ ဝိညာဉ်အလင်းမှာ မှေးမှိန်သော အလွှာပါးလေးကဲ့သို့သာ ရှိသော်လည်း ဤဂျင်ဆင်းမှာမူ လျှပ်စစ်မီးသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး အလင်းမှာလည်း ပိုမိုစင်ကြယ်လှသည်။

ထူထပ်သော ဝိညာဉ်အလင်းရှိနေခြင်းမှာ ၎င်းသည် တကယ့်ရတနာတစ်ပါးဖြစ်ကြောင်း သက်သေပင်။ ရတနာစုဆောင်းရသည်ကို ဝါသနာပါသော ရတနာရှာကြွက်တစ်ကောင်အတွက်မူ ဤအရာမှာ ကပ်စေးနှဲတစ်ယောက်၏ရှေ့တွင် ရွှေတုံးအပြည့်ပါသော သေတ္တာကြီးတစ်လုံး ချထားပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်မှာ သဘာဝကျသည်။

"ဝိညာဉ်အလင်းက ဒီလောက်တောင် ထူထပ်နေတာ... ဒါ ဝိညာဉ်ဆေးများလား"

ကုယွမ်သည် အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားမိသည်။ သူ၏လက်ရှိကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ယခင်က ထိုတောင်စောင်းတွင် ရှာတွေ့ခဲ့သော အဝါရောင်ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်ကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကြောင့်သာ ရရှိလာခဲ့ခြင်းပင်။ ထိုဝိညာဉ်ဆေးပင်အနည်းငယ်မှာ သူ၏လက်ရှိအဆင့်

အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ရန် ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည့် အရင်းအမြစ်များပင်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုဝိညာဉ်ဆေးပင်များမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများမှာလည်း အလွန်ဈေးကြီးသဖြင့် သူ ဝယ်ယူနိုင်စွမ်းမရှိခဲ့ပေ။

မူလက သူသည် ယွမ်မုန့်တောင်တန်းအတွင်းသို့ဝင်၍ ဝိညာဉ်ဆေးပင်အချို့ကို ရှာဖွေရန် အချိန်ပေးရမည်ဟု တွေးထားခဲ့သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ အားဟွမ်မှာ ရတနာရှာကြွက်ငယ်လေးအဖြစ် အဆင့်တက်ပြီးချင်းမှာပင် ဝိညာဉ်ဆေးပင်တစ်ပင်ကို ချက်ချင်းရှာဖွေပေးနိုင်ခဲ့သည်။

အားဟွမ်မှာ တကယ့်ကို သူ၏ကံကောင်းခြင်းကြယ်ပွင့်လေးပင်။

ထို့နောက် ကုယွမ်သည် ဆေးတူးသောဂေါ်ပြားကို ဂရုတစိုက်ထုတ်ယူ၍ စတင်တူးဖော်တော့သည်။ ဂျင်ဆင်းဆိုသည်မှာ အမြစ်များပြည့်စုံလေလေ ဆေးစွမ်းထက်လေလေဖြစ်ရာ ကုယွမ်သည် အမြစ်မျှင်လေးတစ်ချောင်းပင် မကျိုးစေရန် စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် တူးဖော်ခဲ့သည်။ အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် လက်မောင်းခန့်တုတ်ခိုင်သော ဂျင်ဆင်းဥကြီးမှာ မြေကြီးထဲမှ လုံးလုံးလျားလျား ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤဂျင်ဆင်းမှာ လူရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် ခပ်ဆင်ဆင်တူပြီး မျက်နှာပြင်မှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းကာ ဆင်စွယ်ဝါရောင်သန်းနေသည်။ တစ်ချက်မျှ ရှူရှိုက်လိုက်ရုံနှင့်ပင် စိတ်ကိုလန်းဆန်းသွားစေသော ဆေးရနံ့သင်းသင်းမှာလည်း ပျံ့လွင့်နေ၏။

ကုယွမ်သည် ဂျင်ဆင်း၏မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေသော အရေးအကြောင်းလေးများကိုလည်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူ သေသေချာချာ ရေတွက်ကြည့်ရာ အစင်းပေါင်း သုံးဆယ်ကျော်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အရေးအကြောင်းတစ်ကြောင်းလျှင် ဆယ်နှစ်နှုန်းဖြင့် တွက်လျှင်ပင် ဤအရာမှာ နှစ်ပေါင်း သုံးရာကျော် သက်တမ်းရှိသော ဂျင်ဆင်းအိုကြီးဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ဧကန်မုချ ဝိညာဉ်ဆေးပင်ပင်။ ကုယွမ်၏ခန့်မှန်းချက်အရ ၎င်းသည် အဆင့်ရှစ် ဝိညာဉ်ဆေးပင်မဟုတ်သေးသော်လည်း အဆင့်ကိုး ဝိညာဉ်ဆေးပင်များထဲတွင်မူ ထိပ်ဆုံးမှရှိနေပေလိမ့်မည်။

ကုယွမ်သည် ရေညှိစအချို့ဖြင့် ဂျင်ဆင်းကို ဂရုတစိုက်ထုပ်ပိုး၍ စနစ်တကျ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"ယွမ်မုန့်တောင်တန်းကတော့ တကယ့်ကို ကောင်းချီးပေးထားတဲ့ နယ်မြေပဲ။ အစွန်အဖျားမှာတင် ဒီလိုရတနာမျိုးတွေကို တွေ့နိုင်တယ်ဆိုရင် တောင်တန်းကြီးရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွေမှာဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် ထူးခြားနေမလဲ"

တောင်တန်းကြီး၏အတွင်းပိုင်းတွင် မိစ္ဆာများ၊ ဝိညာဉ်သတ္တဝါများနှင့် ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးများ ရှိနေသလို၊ တချို့သော ဝိညာဉ်တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ကြီးများတွင်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်းများနှင့် လျှို့ဝှက်ပညာရှင်များ နေထိုင်ကြသည်ဟု ကြားဖူးခဲ့သည်။

"ဒါဆိုရင် တောနက်ထဲမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ မသေမျိုးဆေးပင်တွေ ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရားဆေးပင်တွေတောင် ရှိနေနိုင်တာပေါ့"

ကျိကျိကျိ

ကုယွမ် အတွေးလွန်နေစဉ်မှာပင် အားဟွမ်၏ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားဖွယ်အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ အားဟွမ်၏တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ မျက်လုံးများကိုမှိတ်၍ ခြေလက်များမှာလည်း တဆတ်ဆတ်တုန်ယင်နေတော့သည်။ ထိုအသံမှာ အလွန်စူးရှပြီး နားထဲတွင် ကွဲအက်သွားမတတ်ပင်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

ကုယွမ်သည် ပထမတော့ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း အားဟွမ်၏ဝိညာဉ်နှင့် ဆက်နွှယ်နေသဖြင့် သူသည် နာကျင်နေသော်လည်း လုံးဝထိတ်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ အတိုင်းအတာမဲ့သော ဝမ်းမြောက်မှု၊ အံ့သြမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အားဟွမ်၏အော်ဟစ်သံများကြောင့် ကုယွမ်သည် ယွမ်မုန့်တောင်တန်းကြီး၏အတွင်းပိုင်းဆီသို့ အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ထိုအခါ သူ၏ရှေ့တွင် အလွန်တရာအံ့သြဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

အခန်း။ ၈၀

တောင်တန်းများကြားတွင် မြူနှင်းများနှင့် တိမ်တိုက်များမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့နေကြသည်။

တောင်တန်းကြီး၏ အလွန်နက်ရှိုင်းသောနေရာတွင် တည်ရှိသည့် မြင့်မားလှသော တောင်ထိပ်ကြီးများသည် တစ္ဆေသူရဲများကဲ့သို့ တစ်ချက်တစ်ချက် မြင်လိုက် ပျောက်လိုက်နှင့် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပေါ်လာသည်။

ထိုတောင်ထိပ်များကြားမှ ကြီးမားလှသော အလင်းတိုင်ကြီးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုးတက်သွားတော့သည်။

ထိုအလင်းတိုင်မှာ သွေးရောင်အနီရင့်ရင့်ဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် ကျယ်ပြောလှကာ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ရှည်လျားနေပုံပင်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ထောက်မထားသော နတ်ဘုရားတိုင်ကြီးတစ်ခုအလား ခန့်ညားထည်ဝါလှ၏။ အလင်းတိုင်၏အတွင်းပိုင်းတွင်မူ စူးရှတောက်ပသော မသေမျိုးနန်းတော်တစ်ခုကို ရောင်စုံအလင်းတန်း သန်းပေါင်းများစွာကြား၌ ရေးရေးလေး မြင်တွေ့နေရသည်။

သို့သော် ထိုအလင်းတိုင်၏ တောက်ပမှုမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် သူရှာတွေ့ခဲ့သော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ သို့မဟုတ် နွေးထွေးကျောက်စိမ်းများ၏ အလင်းမှာ လပြည့်ဝန်းကြီး၏ရှေ့မှ ပိုးစုန်းကြူးလေးများကဲ့သို့ပင် အရေးမပါတော့ချေ။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို အားဟွမ်ကဲ့သို့ပင် ကုယွမ်သည်လည်း အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများကို ကာကွယ်လိုက်ရသည်။ ထိုဝိညာဉ်အလင်းမှာ မျက်စိကွယ်သွားမတတ် စူးရှလွန်းလှ၏။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ နွေရာသီမွန်းတည့်နေကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ပူလောင်၍ နာကျင်လာပြီး မျက်ရည်များဝိုင်းကာ နီရဲရောင်ရမ်းလာတော့သည်။

အတန်ကြာမှသာ နာကျင်မှုမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။ ကုယွမ်သည် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်၍ မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ တစ်ဖက်သို့ စောင်းကြည့်လိုက်သောအခါ အလင်းတိုင်ကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီအလင်းတိုင်ကြီးက..."

ကုယွမ်သည် သံသယများဖြင့် ဝေခွဲမရဖြစ်နေမိသည်။ သူ လုံးဝမျက်စိမမှားခဲ့ကြောင်း ထိုအလင်းတိုင်မှာ အမှန်တကယ် တည်ရှိခဲ့ကြောင်း သူ သေချာပေါက် သိနေသည်။

တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့်သာ သူ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကာ ကုယွမ်သည် တကယ့်ကိုပင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။

ဤတောင်တန်းများထဲတွင် မြင့်မားသောကောင်းကင်ယံ၌ ဆွဲထားသကဲ့သို့ တည်ရှိနေသော မသေမျိုးနန်းတော်တစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်း၏ ဝိညာဉ်အလင်းမှာ သူ၏မျက်လုံးကိုပင် ကွယ်လုနီးပါးပင်။

"ဒီနန်းတော်က အင်အားကြီးတဲ့ မသေမျိုးဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုရဲ့ တံခါးဝလား ဒါမှမဟုတ် ရှေးဟောင်းအကြွင်းအကျန် အပျက်အစီးတစ်ခုလား"

ကုယွမ်၏ နှလုံးသားမှာ ဒိတ်ဒိတ်တုန်အောင် ခုန်နေပြီး စိတ်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် တည်ငြိမ်အောင် မထားနိုင်ခဲ့ပေ။ အဖိုးကြီးချန်နှင့် ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်မှ စာအုပ်များကြောင့် ဤကမ္ဘာတွင် တောင်များကို ရွှေ့နိုင်ပြီး ပင်လယ်ကို မှောက်လှန်နိုင်သော သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်သော တကယ့် မသေမျိုးများနှင့် မိစ္ဆာများ ရှိကြောင်း သူ အနည်းငယ် နားလည်ထားသည်။

အဖိုးကြီးချန်က တစ်ခါက ပြောဖူးသည်မှာ ဆေးဘုရင်တောင်တွင် သက်တမ်းနှစ်ထောင်ချီ ရှိနေပြီး မသေမျိုးအဆင့်သို့ ရောက်ရန် လက်တစ်ကမ်းသာ လိုတော့သော အဆင့်မြင့်

အကြီးအကဲတစ်ဦး ရှိကြောင်း ထိုသူသည် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီဝေးကွာသော နေရာမှနေ၍ လောကကို ဒုက္ခပေးနေသော ကြီးမားလှသည့် မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်ကို နှိမ်နင်းခဲ့ဖူးကြောင်း သိရသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ လောကတွင် အလွန်ရှားပါးပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်၏ အရှင်သခင်များပင် ဖြစ်ကြသည်။ ထိုလျှို့ဝှက်ချက်များမှာ ကုယွမ်အတွက် ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ နက်နဲလှသော ထောင့်တစ်စွန်းကို ဖွင့်ပြပေးခဲ့ခြင်းပင်။

သူသည် ကြားဖူးနားဝရှိသော်လည်း နတ်ဘုရားများ နေထိုင်ရာကဲ့သို့သော ကြီးကျယ်လှသည့် မသေမျိုးနန်းတော်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းက ကုယွမ်ကို အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပြီး စိတ်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် တည်ငြိမ်အောင် မထားနိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏အမြင်မှာ ကျဉ်းမြောင်းလွန်းလှပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ပိုင်လျန်ခရိုင်အတွင်းရှိ လူများနှင့်သာ ထိတွေ့နေရသဖြင့် ရေတွင်းထဲက ဖားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပင်။

သူတွေ့ဖူးသမျှထဲတွင် အထူးခြားဆုံးလူများမှာ ကောင်းကင်ဘုံလူသားအဆင့်သို့ ရောက်ခဲ့ဖူးသော အဖိုးကြီးချန်၊ လျှို့ဝှက်ချက်များရှိပုံရသော မျောက်ဆရာနှင့် မျောက်ဖြူကြီးတို့သာ ရှိသည်။ ယခုကဲ့သို့ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသလို မကြားဖူးခဲ့ချေ။

"ကျိကျိကျိ"

အားဟွမ်သည် အဖြူရောင်အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကုယွမ်၏ပခုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်လာခဲ့ပြီး ကုယွမ်၏ဆံပင်တစ်ပင်ကို ဆွဲကာ အော်ဟစ်နေတော့သည်။

သူ၏သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာလည်း တဆတ်ဆတ်တုန်နေပြီး တကယ့်ကို ထိတ်လန့်နေပုံပင်။

ကုယွမ်သည် သူ၏အမွေးများကို ပွတ်သပ်ပေးကာ ချော့မော့လိုက်ရင်း ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။

"မဟုတ်မှလွဲရော... ပိုင်လျန်မြို့ထဲကို မသိတဲ့ သိုင်းဆရာတွေ၊ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ရှင်တွေနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံလူသားအဆင့်ရှိသူတွေ အခုတလော ရောက်လာတာက ဒီမသေမျိုးနန်းတော်နဲ့ ဆက်စပ်နေတာလား"

ကုယွမ် တွေးလေလေ ပို၍ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိလေလေပင်။ သာမန်သိုင်းဆရာများကို ထားပါက ရွှမ်ယိုမိစ္ဆာအိုကြီးနှင့် မျောက်ဆရာအဖိုးကြီးတို့ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ဘုံလူသားအဆင့်ရှိသူများသည် သက်တမ်း ၃၀၀ ခန့်ရှိကြပြီး ပျံသန်းနိုင်ကာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို ကျင့်ကြံထားသူများ ဖြစ်ကြရာ သူတို့ကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်ထူးများမှာ အလွန်ထူးခြားလှသည်။

ဒီလိုပုဂ္ဂိုလ်တွေက အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ပိုင်လျန်ခရိုင်ကို ဘယ်တော့မှ လာမှာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေနောက်ကွယ်မှာ ပိုပြီးနက်နဲတဲ့ အဓိပ္ပာယ်တွေ ရှိနေမှာ သေချာတယ်။

ကုယွမ်က ဆက်လက်တွေးတောနေမိသည်။

"တကယ်လို့ ဒါက ဒီမသေမျိုးနန်းတော်နဲ့ ပတ်သက်နေတာဆိုရင်တော့ ပိုင်လျန်ခရိုင်၊ ရှန့်ယန်စီရင်စုနဲ့ တစ်ကျင်းကျိုးပြည်နယ်လုံးမှာ လတ်တလော ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စတွေကို ရှင်းပြလို့ ရသွားပြီ"

ရှရှုရွှယ်ကလည်း ကျင်းကျိုးပြည်နယ်အတွင်းမှာ မိစ္ဆာတွေနဲ့ နာမ်ဆိုးတွေ ပေါများလာတယ်လို့ ကုယွမ်ကို ပြောခဲ့ဖူးသည်။

ဤမသေမျိုးနန်းတော် ပေါ်ထွန်းလာမှုကြောင့် ထူးခြားဆန်းပြားသော သတ္တဝါများနှင့် ကျင့်ကြံသူများ စုဝေးလာကြရာမှတစ်ဆင့် မငြိမ်မသက်မှုများနှင့် ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... မြို့ထဲကို အမြန်ပြန်တာ ပိုကောင်းမယ်"

ကုယွမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အားဟွမ်နှင့် သူရရှိထားသော ဂျင်ဆင်းဆေးမြစ်များကို ယူကာ တောင်ပေါ်မှ အမြန်ဆင်းလာခဲ့သည်။

မသေမျိုးနန်းတော်ကိစ္စကို သိလိုက်ရခြင်းက အားဟွမ် အဆင့်တက်သွားသည့်အတွက် ဝမ်းသာနေသော စိတ်ကို မှေးမှိန်သွားစေသည်။

အခြေအနေက တွေးကြည့်ရုံနှင့် သိသာလှသည်။

ကုယွမ်၏ ထင်မြင်ချက်သာ မှန်ကန်ပါက ဤမသေမျိုးနန်းတော်သည် ရှေ့လျှောက် ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားကို ဆက်လက်ဆွဲဆောင်နေဦးမည်ပင်။

ရွှမ်ယိုမိစ္ဆာအိုကြီးနှင့် မျောက်ဆရာ အဖိုးကြီးတို့က အပေါ်ယံ မြင်ရသူများသာ ဖြစ်ပြီး ပိုင်လျန်မြို့နှင့် ရှန့်ယန်စီရင်စုထဲတွင် မည်မျှလောက်သော အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်များ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

အဖြစ်အပျက်တစ်ခုခု ဖြစ်လာလျှင် ပိုင်လျန်ခရိုင်သည် မလွဲမသွေ ရိုက်ခတ်မှုဒဏ်ကို ခံရမည်ဖြစ်ရာ သာမန်ရွာသားများနှင့် အရပ်သားများအတွက်မူ ကပ်ဘေးကြီးတစ်ခုပင်။

အထွတ်အထိပ် သိုင်းဆရာနှစ်ဦး အစွမ်းကုန်တိုက်ခိုက်ကြလျှင်ပင် ဘေးမှလူများစွာ သေကျေနိုင်သည်။

သာမန်သိုင်းဆရာတွေတောင် ဒီလိုဆိုရင် ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ရှင်တွေကကော ဘယ်လိုရှိမလဲ။ ကောင်းကင်ဘုံလူသားအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေအကြောင်းတော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ဘူး။

သာမန်လူများအတွက်မူ ဤသို့သော ဖြစ်ရပ်များမှာ ကံကောင်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဘေးဆိုးသာ ဖြစ်သည်။ ကုယွမ်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ထိုဝဲဂယက်ထဲ ပါသွားပါက အကျိုးထက် အပြစ်က ပိုများပေလိမ့်မည်။

ပိုင်လျန်မြို့သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကုယွမ်သည် သူ၏နေအိမ်သို့ အရင်သွား၍ ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်းကို စနစ်တကျ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"ကျိကျိကျိ"

အားဟွမ်ကမူ ဝန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူ၏ ပါးနပ်သော မျက်လုံးလေးများဖြင့် ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ ကုယွမ်ကို အပြင်ထွက်ချင်ကြောင်း အချက်ပြပြီးနောက် ခြံဝန်းထဲမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သူ ဘယ်ကိုသွားသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ ဤသတ္တဝါလေးသည် ရတနာရှာကြွက်ငယ်လေးအဖြစ် အဆင့်တက်ပြီးနောက် ထက်မြက်သော ဝိညာဉ်ဉာဏ်ရည်များ ရရှိလာကာ ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် အသိဉာဏ်ရှိလာခဲ့သည်။

သူ၏ အံ့မခန်း မြန်ဆန်သော အရှိန်နှင့် လျှို့ဝှက်နိုင်စွမ်းတို့ကြောင့် မြို့ထဲတွင် သူ့ကို အန္တရာယ်ပေးနိုင်သူမှာ အလွန်ရှားပါးပေလိမ့်မည်။

ကုယွမ်လည်း သူ့ကို လွှတ်ထားလိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင် ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်သို့ ရောက်သောအခါ ပထမထပ်တွင် သူရှာဖွေလာသော ဆေးမြစ်အမျိုးမျိုးကို အရင်ဆုံး ရောင်းချလိုက်ပြီး ရရှိလာသော ငွေစ ဆယ်ပြားကျော်ကို အိတ်ထဲထည့်၍ ဒုတိယထပ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

"မင်း ဒီကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီလား"

ကုယွမ်ကို မြင်သည်နှင့် အဖိုးကြီးချန်၏ မျက်နှာမှာ ပုပ်သိုးသွားပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်သွားတော့သည်။ ဤအတောအတွင်း ကုယွမ်သည် ကျင့်စဉ်ကျင့်သည့် အချိန်မှလွဲ၍ ကျန်သည့်အချိန်များတွင် ကျင့်ကြံခြင်းလောကနှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စရပ်များကို လာရောက်မေးမြန်းကာ အဖိုးကြီးချန်ကို မကြာခဏ လာရောက်နှောင့်ယှက်လေ့ရှိသည်။

ပထမတော့ ကုယွမ်သည် အလွန်ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် "အဖိုးကြီးချန်" ဟု ခေါ်ကာ လမ်းညွှန်မှု တောင်းခံခဲ့သည်။ အဖိုးကြီးချန်မှာလည်း အားနေသည်ကတစ်ကြောင်း ကုယွမ်အပေါ် အနည်းငယ် သဘောကျသည်ကတစ်ကြောင်းကြောင့် မငြင်းပယ်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ကုယွမ်မှာ အကြိမ်ကြိမ် လာလွန်းသဖြင့် အဖိုးကြီးချန်၏ အသိပညာများကို ကုန်သလောက်ပင် စုပ်ယူနေပြီ ဖြစ်ရာ အဖိုးကြီးချန်မှာ ကုယွမ်ကို မြင်သည်နှင့် ပုန်းချင်စိတ်ပင် ပေါက်နေတော့သည်။

"အဖိုးကြီးချန်... ပိုင်လျန်မြို့ထဲမှာ လတ်တလော တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာ ရှိလား"

ကုယွမ်က တည့်တည့်ပင် မေးလိုက်သည်။

"အို... ဘာလို့ မေးတာလဲ"

အဖိုးကြီးချန်က ချက်ချင်းပြန်မဖြေဘဲ ခေတ္တရပ်ကာ ပြန်မေးလိုက်သည်။ ကုယွမ်သည် မြို့ထဲတွင် သူတွေ့ခဲ့ရသည့် အခြေအနေများကိုသာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောပြလိုက်သည်။

ယွမ်မုန့်တောင်တန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် မသေမျိုးနန်းတော်ကို မြင်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းကိုမူ သူ လုံးဝ ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။

မြို့ထဲတွင် သူစိမ်းသိုင်းဆရာများနှင့် အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြား ရောက်ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိကြောင်းသာ ပြောပြလိုက်သည်။