အခန်း (၇၅-၇၆)

အခန်း။ ၇၅

တစ်ဖက်တွင်မူ... ချန်ကုန်းလမ်းကြားရှိ ဝန်းထေရ်၏ အတွင်းပိုင်း၌။

ကုယွမ်သည် သူ၏ ရုပ်ဖျက်ထားမှုများကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် သွေးစွန်းနေသော ဓားရှည်ကို စင်ကြယ်အောင် သုတ်ကာ ထုပ်တန်းပေါ်တွင် ပြန်ဝှက်ထားလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်ဖေးကို သူကိုယ်တိုင် သတ်ခဲ့ခြင်းပင်။ ဤကောင်သည် လူမြင်တိုင်း လိုက်ကိုက်တတ်သော ခွေးရူးတစ်ကောင်နှင့် တူလှပြီး ကုယွမ်ကိုလည်း အရိုးထဲအထိ မုန်းတီးနေသူဖြစ်သည်။

ကုယွမ်အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်အန္တရာယ်ကို အသက်ရှင်လျက် ထားမည်မဟုတ်ပေ။ အနာဂတ်တွင် ဖြစ်လာမည့် ပြဿနာများကို အမြစ်ပြတ်ရှင်းလင်းရန်မှာ သတ်ပစ်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး အဖြေပင်။

သေသွားတဲ့ ရန်သူကမှ အကောင်းဆုံး ရန်သူပဲ။

ထို့ပြင် ပိုင်လျန်ခရိုင်သည် ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း ပိုမိုမတည်မငြိမ် ဖြစ်လာပြီး မကြာခဏဆိုသလို သောင်းကျန်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေခြင်းက တခြားသူကို အပြစ်ပုံချရန်အတွက် အကောင်းဆုံး အခြေအနေပင်။

ဝေချွမ်းမှာမူ ထိုပြစ်ချက်ကို ခံယူရန် အသင့်တော်ဆုံးသူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရေနောက်လေလေ... သူပုန်းရတာ ပိုကောင်းလေလေပင်။

အမှန်စင်စစ် ယန်ရှီစန်းဟူသော အမှတ်အသားကို ဖန်တီးခဲ့စဉ်ကပင် ကုယွမ်သည် သူ၏ ဝါသနာအသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းပင်။

ကောင်းမှုကိစ္စများကို အမည်မဖော်ဘဲ ထားနိုင်သော်လည်း အမှောင်ဘက်ခြမ်းကိစ္စများနှင့် လူမသိစေလိုသော ကိစ္စအဝဝကိုမူ အခြားလူအသွင်ဖြင့် လွယ်ကူစွာ ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။

လူသတ်တာက ယန်ရှီစန်းလေ... ငါ ကုယွမ်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။

ယန်ကျန့်ဖေးကို သတ်ပြီးနောက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြည်လင်သွားပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်များ ကင်းစင်ကာ စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားခဲ့သည်။ ထိုကိစ္စကို အတိတ်မှာ ထားခဲ့ပြီးနောက် နောက်တစ်ဆင့်မှာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထား၍ ကျင့်ကြံခြင်းကို အာရုံစိုက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

ကုယွမ်သည် အတွေးများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းနီ အရိုးသန့်စင်ဆေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ တစ်ကျိုက်တည်း မျိုချလိုက်သည်။ ဤဆေးမှာ အလွန်စျေးကြီးသော်လည်း တန်ဖိုးနှင့်ညီသော အစွမ်းရှိသည်။ ခဏချင်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ နွေးထွေးသော အရှိန်အဝါတစ်ခု တက်လာခဲ့သည်။

ဆေးစွမ်းများ ပြန့်နှံ့သွားသည်နှင့် ကုယွမ်သည် လိပ်အသက်ရှူခြင်းအခြေအနေသို့ ဝင်

ရောက်လိုက်ပြီး သူ၏ သွေးသားခွန်အားကို သုံး၍ အရိုးများကို သန့်စင်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျင့်ကြံတော့သည်။ သွေးသားခွန်အားများ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း ဆေးစွမ်းများက ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးနေသည်။

ဤအခြေအနေတွင် ကုယွမ်သည် နက်မှောင်လိပ်ချပ်ဝတ်ကျင့်စဉ်သာမက သူ၏ အရိုးသန့်စင်ခြင်းအဆင့်မှာပါ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။

အရိုးများ ယားယံလာပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ခံရခက်သော နာကျင်မှုများမှာ ခံနိုင်ရည်ကို စမ်းသပ်နေသကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် လိပ်အသက်ရှူခြင်း အခြေအနေတွင်မူ ကုယွမ်သည် နွေဦးလေပြည်ကို ခံစားနေရသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပြီး မည်သည့်နာကျင်မှုကမျှ သူ၏ စိတ်ကို မတုန်လှုပ်စေနိုင်ပေ။

၎င်းမှာ "လေရှစ်မျက်နှာ တိုက်သော်လည်း ငါမလှုပ်၊ နာကျင်မှုပေါင်းစုံလည်း ငါ့နှလုံးသားကို မတားဆီးနိုင်" ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပင်။ သန့်စင်ရန် အခက်ခဲဆုံးဖြစ်သော ကျောရိုးနှင့် ဦးခေါင်းခွံအရိုးများပင်လျှင် စနစ်တကျနှင့် တစ်ဆင့်ချင်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။

...

ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ် ကြာပြီးနောက်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌...

ဝူး... ဝူး...

ကုယွမ်၏ ကျောပြင်မှာ ကွေးညွှတ်နေပြီး လက်မောင်းများက ဝိုင်းပတ်ထားကာ ခန္ဓာကိုယ်က ယိမ်းထိုးနေသည်။ သူသည် ရွှေနဂါး အရေခွံလဲဟန်ကို ကျင့်ကြံနေခြင်းပင်။ သူ၏ ဦးခေါင်းခွံအပါအဝင် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရိုးများမှာ တုန်ခါနေပြီး ထူးဆန်းသော အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြွက်သားများမှာလည်း ဖောင်းကြွလိုက်၊ ပြားကပ်သွားလိုက်၊ လိမ်ယှက်သွားလိုက်ဖြင့် ကြွက်တက်နေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ ဖြူဝင်းသော အရေပြားအောက်တွင် အပြာရောင် သွေးကြောကွန်ရက်များမှာ ယခင်ကထက် များစွာ ထူထဲလာခဲ့ကာ ကြွက်သားများ ဖောင်းကြွလာချိန်တွင် အရေပြားမှာ တင်းကျပ်ခိုင်မာသွားပြီး ကျောက်စိမ်းရည်သုတ်ထားသကဲ့သို့ တလက်လက် တောက်ပနေတော့သည်။

ဤအသွင်အပြင်မှာ ကုယွမ်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရှိန်အဝါမျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။ လူသားအရေခွံအောက်တွင် သွေးစုပ်ကြိတ်ဝါးမည့် မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် ပုန်းအောင်းနေသည့်အလားပင်။

ဤနှစ်ပတ်အတွင်း ကုယွမ်သည် ဘာကိုမျှ စိတ်မရောက်ဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ ဆေးစွမ်းကောင်းများ၏ အကူအညီဖြင့် သူသည် ယခုအခါ အရိုးသန့်စင်ခြင်းအဆင့်၏ အဆုံးအဖြတ် အခိုက်အတန့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါနေချိန်တွင် ကုယွမ်မှာ အင်အားချည့်နဲ့လာသလို ခံစားရပြီး ယားယံနာကျင်မှုပေါင်းစုံက တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လာတော့သည်။ သွားဖုံးများမှာလည်း သွားများ လှုပ်လာသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သွေးစအချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအရာက တကယ့်ကို အသွင်ကူးပြောင်းလဲခြင်း ဖြစ်စဉ်တစ်ခုပင်။

ကုယွမ်သည် နာကျင်မှုကို အံတုရင်း အိတ်ကပ်ထဲမှ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော အဝါရောင်

ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်အပိုင်းအစကို ထုတ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတွင် ခရမ်းရောင်အစင်းကြောင်းလေးများ ပါရှိပြီး နှစ်ပေါင်းငါးရာသက်တမ်းရှိသော ဝိညာဉ်ဆေးမြစ် ဖြစ်သည်။

ဤဆေးမြစ်၏ ဆေးစွမ်းမှာ နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိ ဆေးမြစ်ထက် ပိုမိုစင်ကြယ်ပြီး အင်အားကြီးမားလှသည်။ ၎င်းကို မျိုချလိုက်ပြီးနောက် ဆေးစွမ်းများ ပြန့်နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ ခန္ဓာကိုယ်၏ အသွင်ပြောင်းလဲမှုမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာတော့သည်။

"တောက်... တကယ်ကို နာလွန်းတယ်"

ကုယွမ်၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့နေပြီး နဖူးတွင် သွေးကြောများ ထောင်ထနေသည်။ သူသည် အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ နာကျင်မှုကို အလူးအလဲ ခံစားနေရ၏။

အရိုးသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ဆိုတာ သာမန်လူတွေ တစ်သက်လုံး ကျော်ဖြတ်ဖို့ ခက်ခဲတဲ့ အဆင့်

တစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအဆင့်မှာ မဟာအောင်မြင်မှုရသွားပြီဆိုရင်တော့ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေကို သန့်စင်ပြီး စစ်မှန်သောချီစွမ်းအင်ကို မွေးမြူနိုင်မယ့် ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ရှင်သိုင်းဆရာ ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အလမ်း ရသွားပြီ။

အရိုးသန့်စင်ခြင်းမှာ အလွန်စေ့စပ်သေချာရန် လိုအပ်သော အလုပ်ဖြစ်ပြီး စိတ်ရှည်မှု၊ ဇွဲနပဲနှင့် တစ်ဆင့်ချင်း သွားရခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ်မျှ ပေါ့ဆ၍မရသလို အလျင်စလိုလုပ်

လျှင်လည်း အရိုးများကို ထိခိုက်စေနိုင်ကာ အောင်မြင်ရန် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

သာမန်သိုင်းဆရာများမှာ ဤအဆင့်ကို ရောက်ရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူရလေ့ရှိပြီး ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်ခန့် ကြာမှသာ အောင်မြင်သူမှာပင် ထူးချွန်သူဟု သတ်မှတ်ခံရသည်။ သို့သော် ကုယွမ်မှာမူ ထိုသူများနှင့် မတူသော ခြွင်းချက်ပင်။

ကုယွမ်သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားကာ လိပ်အသက်ရှူခြင်းအခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ နှေးကွေးရှည်လျားသွားပြီး စိတ်အာရုံမှာလည်း ကြည်လင်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

နာကျင်မှုများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝေးကွာသွားသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။ ဤအခြေအနေတွင် ကုယွမ်သည် သွေးသားခွန်အားကို အေးအေးဆေးဆေးပင် လှည့်ပတ်စေကာ အရိုးများကို စနစ်တကျ သန့်စင်တော့သည်။ အထူးသဖြင့် ဦးခေါင်းခွံထိပ်ပိုင်းကို သွေးသားခွန်အားဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ဆေးကြောသန့်စင်နေခဲ့သည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ကုယွမ်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ဝုန်း…

သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်သွားသည်။ သူ၏ အရိုးများအတွင်းမှ ပုံမှန်မဟုတ်သော ပြောင်းလဲမှုများမှာလည်း ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားခဲ့ကာ ကုယွမ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားကြည့်လိုက်ရာ အလွန်ပင် သွက်လက်ဖျတ်လတ်ပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ ချောမွေ့နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူ၏ ခွန်အား၊ အရှိန်နှင့် တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းတို့မှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် ခွန်အားမှာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သွားခဲ့သည်။

ကုယွမ်သည် ဘေးရှိ ပေါင်ရာနဲ့ချီ လေးလံသော ကျောက်စားပွဲကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် မလိုက်ရာ မြက်ခြောက်ပင်တစ်ခုကို မလိုက်ရသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးနေတော့သည်။

ကျောက်စားပွဲကို ပြန်ချလိုက်ပြီးနောက် ကုယွမ်သည် သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရလိုက်သည်။

ဖူး…

သူ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့် သွားအချို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျလာတော့သည်။ သွေးစအချို့နှင့်အတူ အဖြူရောင် သွားများမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်နေကြ၏။

"သွားလဲတာလား... ဒါက ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ရှင်အဆင့်ကို ရောက်မှ ဖြစ်ရမယ့်အရာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါက အခုမှ သိုင်းဆရာအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာကို ဘာလို့ သွားတွေ ကျွတ်ကုန်ရတာလဲ"

မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွားများကို ကြည့်ရင်း ကုယွမ် အံ့ဩသွားမိသည်။ သိုင်းဆရာအဆင့်မှ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ရှင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းခြင်းမှာ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုအဆင့်သို့ ရောက်လျှင် သွားဟောင်းများ ကျွတ်ထွက်ကာ သွားသစ်များ ပြန်ပေါက်လာလေ့ရှိပြီး ၎င်းမှာ အဆင့်မြင့်သိုင်းဆရာတစ်ဦး၏ လက္ခဏာပင်။

ဒါ ငါ့ရဲ့ အရိုးပါရမီက ပိုကောင်းနေလို့လား ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ခံသိုင်းကျင့်စဉ်တွေ ကျင့်ထားလို့ ငါ့ရဲ့ အခြေခံက ပိုခိုင်မာနေလို့လား။

ကျန်ရှိနေသော သွားများမှာလည်း လှုပ်နေသည်ကို ခံစားရသဖြင့် လျှာဖြင့် တွန်းလိုက်ရာ နောက်ထပ် သွားအချို့ ထပ်ကျလာပြန်သည်။ ယခုအခါ သူ စကားပြောလျှင် လေတိုးသံပင် ထွက်ပေါ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကုယွမ်သည် အနည်းငယ် အနေရခက်သော်လည်း စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် လှုပ်နေသော သွားအားလုံးကို လက်ဖြင့်ပင် ဆွဲနှုတ်ပစ်လိုက်သည်။ သွားများ အားလုံးမရှိတော့သောအခါ သူ၏ ပါးစပ်မှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပြီး ပါးစပ်များ ချိုင့်ဝင်ကာ ရုပ်ဆိုးသွားတော့သည်။ ကုယွမ်သည် သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ မျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မချမ်းမသာ ဖြစ်သွားမိသည်။

သွားမရှိရင် လူတစ်ယောက်က ဒီလောက်တောင် ရုပ်ဆိုးသွားတာလား။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူ၏ သွားဖုံးများမှာ ယားယံလာပြီး စမ်းကြည့်လိုက်ရာ သွားဖုံးလိုင်းများတစ်လျှောက် သွားအသစ်လေးများ စတင်ပေါ်ထွက်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

မှန်ထဲတွင် ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသွားသစ်လေးများမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုဖြူစင်ကာ ညီညာပြီး ခိုင်မာတောက်ပနေသဖြင့် ကြည့်ကောင်းသော ရုပ်ရည်သို့ မကြာမီ ပြန်လည်ရောက်ရှိတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်လိုက်တော့သည်။

အခန်း။ ၇၆

ထို့ပြင် ကုယွမ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပဲစေ့များ လှော်နေသကဲ့သို့ "တောက်... တောက်... ပတ်... ပတ်"ဟူသော အရိုးမြည်သံများမှာ ပြင်းထန်မြန်ဆန်စွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လေထိုးသွင်းခံထားရသည့်အလား ဖောင်းကြွလာပြီး ကြွက်သားများမှာ သိသိသာသာ ထွက်လာကာ အရပ်မှာလည်း ပို၍ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

ဂွမ်း….

ကုယွမ် ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများမှာ ချက်ချင်းပင် စုတ်ပြဲသွားသဖြင့် သူသည် ထိုအဝတ်စုတ်များကို ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဆွဲခွာပစ်လိုက်သည်။

သူ၏ ဖြူဝင်းသော အရေပြားမှာ နက်မှောင်သော အပြာရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အရေပြားအောက်တွင် သွေးကြောကွန်ရက်များကို အထင်အသား မြင်တွေ့နေရသည်။

ကြွက်သားများမှာ ကျစ်လျစ်သန်မာနေပြီး ကျောပြင်တွင်လည်း ဖျော့တော့သော လိပ်ခွံပုံစံ အမှတ်အသားများ ပေါ်လာကာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရှိန်အဝါမျိုး ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။

သူသည် အပြာနက်ရောင် ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါစွာ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

ဂျောက်... ဂျောက်

ခြေထောက်အောက်ရှိ ကျောက်ပြားများပင်လျှင် သူထုတ်ဖော်လိုက်သော ခွန်အားကို မခံနိုင်ဘဲ အက်ကွဲသွားရသည်။ ကုယွမ် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူထုတ်လိုက်တိုင်း သူ၏ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကြားတွင် မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့သော အသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ယခုအခါ သူသည် အရိုးသန့်စင်ခြင်းအဆင့်တွင် မဟာအောင်မြင်မှုရရှိရုံသာမက အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာဟု ယူဆရသော နက်မှောင်လိပ်ချပ်ဝတ်ကျင့်စဉ်တွင်လည်း အခြေခံအောင်မြင်မှုကို ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာလည်း အရိုးသန့်စင်ခြင်း၏ အထွတ်အထိပ် အောင်မြင်မှု အဆင့်ပင်။

ရွှေနဂါး ဝိညာဉ်စုပ်ကျင့်စဉ်နှင့် နက်မှောင်လိပ်ချပ်ဝတ်ကျင့်စဉ်နှစ်ခုစလုံး၏ အရိုးသန့်စင်ခြင်း အောင်မြင်မှုများ ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ ရလဒ်မှာ ရိုးရိုးပေါင်းခြင်းထက် များစွာ သာလွန်သွားခဲ့သည်။

လက်ရှိတွင် ကုယွမ်သည် အထွတ်အထိပ် သိုင်းဆရာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း သာမန်အထွတ်အထိပ် အဆင့်မျိုး မဟုတ်တော့ပေ။

အကြောင်းမှာ သူသည် အရေပြား၊ အကြောနှင့် အရိုးများကို သန့်စင်ပြီးရုံသာမက လိပ်အသက်ရှူခြင်းပါရမီကြောင့် သူ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်မှာပါ သိသိသာသာ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာသောကြောင့်ပင်။

သူသည် အခြားသော အထွတ်အထိပ် သိုင်းဆရာများထက် ခြေလှမ်း တစ်လှမ်း၊ နှစ်လှမ်းခန့် ကြိုတင်ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

တခြားသူများက ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို မည်သို့သန့်စင်ရမည်ဟု စဉ်းစားနေချိန်တွင် ကုယွမ်မှာမူ သူ၏ အင်္ဂါများကို စတင်ကျင့်ကြံနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကုယွမ်သည် သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ ပိုမိုရှည်လျားပြီး အားမာန်ပါလာကာ အဆုတ်၏ အလုပ်လုပ်ပုံမှာလည်း ပြင်းထန်လာသည်ကို လက်တွေ့ခံစားနေရသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး ညဘက်တွင်ပင် ကြည့်ရှုနိုင်စွမ်း ရှိလာသည်။

သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်လာပြီး အသည်းမှ ချီစွမ်းအင်များမှာ ချောမွေ့စွာ စီးဆင်းနေပြီး ကျောက်ကပ်များမှာလည်း မူလချီစွမ်းအင်နှင့် ပြည့်ဝနေကာ ဇီဝခွန်အားများမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်နေသည်။

နှလုံးခုန်သံမှာလည်း ရေစုပ်စက်တစ်ခုကဲ့သို့ အားကောင်းမောင်းသန် ဖြစ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးသို့ သွေးများကို အင်တိုက်အားတိုက် ပို့လွှတ်နေသည်။

အစာစားချင်စိတ်မှာလည်း တိုးတက်လာပြီး အစာခြေစနစ်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသဖြင့် အရိုးမာမာများကိုပင် လုံးဝ ချေဖျက်နိုင်သည်။

ဤအရာအားလုံးမှာ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ သန်မာလာခြင်း၏ လက္ခဏာရပ်များပင်။ သိုင်းဆရာနှင့် ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ရှင်တို့၏ အကြီးမားဆုံး ကွာခြားချက်မှာ သက်တမ်းပင်။

လူတစ်ဦး၏ သွေးသားမှာ ကလေးဘဝတွင် စင်ကြယ်ပြီး လူငယ်ဘဝတွင် အားမာန်ပြည့်ကာ၊ လူလတ်ပိုင်းတွင် ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သော်လည်း အသက် ၄၀ သို့မဟုတ် ၅၀ ကျော်လာပါက ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာလေ့ရှိသည်။ ၎င်းမှာ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ အိုမင်းပျက်စီးလာခြင်းကြောင့်ပင်။

ဆိုလိုသည်မှာ လူတစ်ဦး၏ သက်တမ်းသည် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါငါးခုနှင့် တိုက်ရိုက် ဆက်စပ်နေခြင်းပင်။ သိုင်းဆရာတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ဤနိယာမကို မလွန်ဆန်နိုင်ပေ။

ကြွက်သားနှင့် အရိုးများ မည်မျှပင် သန်မာစေကာမူ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို မကျင့်ကြံပါက နှစ်တစ်ရာပြည့်လျှင် သေဆုံးရမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါ သန့်စင်ခြင်းတွင် မဟာအောင်မြင်မှု ရရှိသွားပါက အင်္ဂါငါးခုလုံး၏ အလုပ်လုပ်ပုံမှာ ဟန်ချက်ညီသွားပြီး အတွင်းပိုင်းမှတစ်ဆင့် ကြွက်သားနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကိုပါ ပိုမိုခိုင်မာစေသည်။

ထို့ပြင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အညစ်အကြေးများကို အမြဲတမ်း စွန့်ထုတ်နိုင်သဖြင့် သန့်စင်သော အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် သက်တမ်းကို နှစ်ပေါင်း ၁၅၀ ခန့်အထိ သဘာဝအတိုင်း ရှည်ကြာစေနိုင်သည်။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် သိုင်းဆရာတစ်ဦးမှာ ကြွက်သားနှင့် အရိုးကဲ့သို့သော ပြင်ပပိုင်းကို သန့်စင်ခြင်းဖြစ်ပြီး ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ရှင်မှာမူ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ၊ အရိုးခြင်ဆီ၊ သွေးနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော စိတ်ဝိညာဉ်အထိ ကျင့်ကြံခြင်းပင်။

ထို့ကြောင့် သိုင်းဆရာအဆင့်မှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ရှင်၏ အင်္ဂါသန့်စင်ခြင်း အဆင့်မှာမူ သာမန်လောကမှ ကျော်လွန်သွားသည့် အစမှတ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဝူး….

ကုယွမ်က လေကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်ရာ သံမဏိမျှော်စင်ကြီးတစ်ခုအလား ထည်ဝါလှသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြန်လည်ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ခဏချင်းမှာပင် ရုပ်ရည်ချောမွေ့သော လူငယ်လေးအသွင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

ပါးစပ်အတွင်းရှိ သွားသစ်လေးများမှာလည်း သိသိသာသာ ရှည်ထွက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ နောက်ထပ် တစ်နာရီ၊ နှစ်နာရီခန့်ဆိုလျှင် အားလုံး စုံလင်သွားပေလိမ့်မည်။

သူသည် ဘေးရှိ စင်ပေါ်မှ အဝတ်အစားများကို ယူ၍ ကိုယ်ပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။ အဝတ်အစားများမှာ အနည်းငယ် ပါးလွှာသော်လည်း ကုယွမ်မှာမူ လုံးဝ အေးစက်ခြင်း မရှိပေ။ အမှန်စင်စစ် ကုယွမ်၏ လက်ရှိ သိုင်းပညာအဆင့်အတန်းအရ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သာမန်လူထက် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ သွေးသားချီစွမ်းအင်မှာ မီးဖိုတစ်ခုကဲ့သို့ အမြဲတမ်း ပူနွေးနေသဖြင့် အလွန်အမင်း အေးခဲသော ရာသီဥတုမှလွဲ၍ ဆောင်းတွင်းအအေးဒဏ်ကို အဝတ်မပါဘဲပင် ခံနိုင်ရည်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကုယွမ်၏ ကျင့်စဉ်တိုးတက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါများက ခြံဝင်းအတွင်းရှိ သတ္တဝါလေး သုံးကောင်၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။

ပါးစပ်ကြီးကတော့ ခြံဝင်းထဲရှိ သစ်ပင်အိုကြီး၏ ကိုင်းပေါ်တွင် ခွေပတ်လျက် နေပူစာလှုံနေသည်။ သူ၏ ခဲရောင်သန်းသော မြွေခန္ဓာကိုယ်မှာ စပရိန်တစ်ခုကဲ့သို့ သစ်ကိုင်းတွင် ရစ်ပတ်ထား၏။

သူသည် ထူးခြားသော မျိုးစိတ်ဖြစ်၍ ဆောင်းခိုရန် မလိုသော်လည်း အအေးဒဏ်ကြောင့် သိပ်မလှုပ်ချင်ဘဲ နေပူစာလှုံရသည်ကိုသာ နှစ်သက်နေပုံပင်။

ကုယွမ်၏ လှုပ်ရှားမှုများကိုပင် တစ်ချက်မျှသာ ဝေ့ကြည့်ပြီး နေရောင်ခြည် အနှံ့အပြားရအောင် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ရုံသာ လုပ်ဆောင်သည်။

အားဝူကိုမူ ကုယွမ်က မိဘများကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ရှောက်ရန် စေလွှတ်ထားသည်။ သူသည် မှောင်မိုက်သော ထောင့်များတွင် အေးအေးဆေးဆေး အောင်းနေရသည်ကို နှစ်သက်သူဖြစ်ရာ ကုယွမ်၏ တာဝန်ပေးချက်မှာ သူနှင့် အတော်ပင် ကိုက်ညီလှသည်။

အောင်းကြီးကတော့ ထုံးစံအတိုင်း တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ထောင့်တစ်နေရာတွင် မျက်လုံးတစ်ဝက်မှိတ်လျက် ဝပ်နေသည်။

အားဟွမ်ကတော့ အတော်ပင် ထွားကျိုင်းလာပြီး အမွေးအမှင်များမှာလည်း ပြောင်လက်နေသည်။ သူ၏ စိမ်းပြာရောင် အစွယ်များမှာ အလွန်ထက်မြက်နေပြီး ယခုဆိုလျှင် ဝံပုလွေခွေးကြီးတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေပြီဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် သံတုံးတစ်တုံးကို တကျွတ်ကျွတ်နှင့် မြိန်ရည်ယှက်ရည် ကိုက်ဝါးနေပြီး သံနှင့် သွားတို့ ပွတ်တိုက်သံမှာ နားထဲတွင် ကျိန်းစပ်နေစရာပင်။

ဤကာလအတွင်း ကုယွမ်သည် သူကျင့်ကြံရန်အတွက် ကျောက်စိမ်းနီ အရိုးသန့်စင်ဆေးနှင့် အဝါရောင်ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်များကို သုံးစွဲခဲ့သလို အားဟွမ်မှာလည်း သူတို့၏ အကျိုးကျေးဇူးကို ရရှိခဲ့သည်။

ယခုအခါ အားဟွမ်၏ ကြီးထွားမှုမှာ ၁၀၀%ပြည့်မြောက်သွားပြီဖြစ်ရာ အဆင့်တက်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသော သံမဏိသွားကြွက်တစ်ကောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်အတွက် သာမန်အဆင့်မှ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းခြင်းမှာ သာမန်တိရစ္ဆာန်မှ ဝိညာဉ်သတ္တဝါ သို့မဟုတ် မိစ္ဆာသားရဲအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းခြင်းပင်။ ၎င်းမှာ လူသားများတွင် သိုင်းဆရာမှ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ရှင်အဆင့်သို့ ကူးပြောင်းခြင်းနှင့် အလားသဏ္ဌာန်တူသည်။

ကုယွမ်သည် သူ၏ ကျင့်စဉ်တိုးတက်မှုများကို မြို့ထဲတွင် လူမသိအောင် တိတ်တဆိတ် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အားဟွမ်သာ ရတနာရှာကြွက်အဖြစ် အဆင့်တက်သွားပါက မည်

ကဲ့သို့သော ထူးခြားဖြစ်စဉ်များ ပေါ်ပေါက်လာမည်ကို သူ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် မြို့ထဲရှိ လူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မခံရစေရန်အတွက် အားဟွမ်ကို တောတောင်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီးမှ အဆင့်မြှင့်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"အားဟွမ်... သွားကြစို့"

ပုံစံပြောင်းလဲထားသော ချိုးရွှေဓားကို ယူဆောင်ကာ ကုယွမ်က အားဟွမ်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ လတ်တလောတွင် ချန်အိမ်တော်၏ ဖိအားနှင့် ရွှမ်ယိုမိစ္ဆာအိုကြီးတို့ကြောင့် ကုယွမ်မှာ အိမ်ထဲတွင်သာ အောင်းနေခဲ့ရသည်။

ယခုမူ ကျင့်စဉ်လည်း အဆင့်တက်သွားပြီဖြစ်ရာ သူ၏ ယုံကြည်မှုမှာ ပိုမိုခိုင်မာလာပြီး ပိုင်လျန်မြို့၏ နောက်ဆုံးအခြေအနေများကိုလည်း စုံစမ်းလိုနေသည်။

အားဟွမ်မှာ ယခုအခါ အတော်ပင် ကြီးထွားနေပြီဖြစ်သဖြင့် ကုယွမ်အနေဖြင့် အရင်ကလို အိတ်ထဲထည့်သယ်ရန် မလွယ်ကူတော့ပေ။

သို့သော် မြွေမှာ မြွေလမ်း၊ ကြွက်မှာ ကြွက်လမ်း ရှိသည်ပင်။ အားဟွမ်ကဲ့သို့ ထူးခြားသော ကြွက်တစ်ကောင်အတွက် မြို့ပြင်သို့ လူမသိသူမသိ ထွက်ခွာရန်မှာ ခက်ခဲသောကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ မြေကျင်းတူးခြင်း၊ ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ခြင်းနှင့် ရှောင်ကွင်းခြင်းတို့မှာ သူတို့မျိုးနွယ်၏ ပင်ကိုယ်ပါရမီများပင်။