အခန်း (၇၇-၇၈)

အခန်း။ ၇၇

"ဟင် လမ်းမပေါ်မှာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လူတွေ များနေတာလဲ..."

အိမ်တံခါးမှ ထွက်၍ လမ်းမပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ကုယွမ်သည် ထူးခြားသောအခြေအနေတစ်ခုကို ချက်ချင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။

ယခင်က ချန်အိမ်တော်သခင် ချန်ချန် အသတ်ခံရစဉ်က လမ်းမများပေါ်တွင် လူသူကင်းမဲ့ပြီး ခြောက်ကပ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ထိုအမှု၏ နောက်ဆက်တွဲဂယက်များ ငြိမ်သက်သွားပုံပင်။

၎င်းပြင် လမ်းမများပေါ်တွင် ယခင်ကထက်ပင် ပိုမိုစည်ကားနေပြီး လူအုပ်ကြီးမှာ တိုးမပေါက်အောင် ရှိနေသည်။ တွေ့ရသူအများစုမှာလည်း သူစိမ်းများသာ ဖြစ်ကြ၏။

လမ်းဘေးဝဲယာတွင် စျေးသည်များ၏ အော်ဟောင်းရောင်းချသံများမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အားပြိုင်နေကြပြီး မုန့်မျိုးစုံ၏ မွှေးပျံ့သော ရနံ့များက လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အပြုံးပန်းများ ပိုမိုဝေဆာနေကြသည်။

"နှစ်သစ်ကူးဖို့ နီးပြီလား..."

ရှေ့မှ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကုယွမ် အတန်ငယ် ကြောင်အသွားမိသည်။ ဤကမ္ဘာသည် သူ၏ ယခင်ဘဝနှင့် ဆင်တူသောအချက်အချို့ ရှိသည်။ နှစ်သစ်ကူးကာလကို ကျူးနှစ်ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

ထိုကာလတွင် လယ်ယာလုပ်ငန်းများ နားနားနေနေ ရှိကြသဖြင့် ဆင်းရဲသော မိသားစုများပငလျှင် ရှားရှားပါးပါး အနားယူခွင့် ရကြသည်။

ငွေမည်မျှပင် ကျပ်တည်းပါစေ ထမင်းငတ်မည့်ဘေးနှင့် မကြုံသရွေ့ လူတိုင်းသည် ပိုက်ဆံအနည်းငယ် ထုတ်၍ လမ်းပေါ်ရှိ အသားဆိုင်တွင် ဝက်သားတစ်တုံးခန့် ဝယ်ယူကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ရင်း နောင်နှစ်တွင် စီးပွားလာဘ်လာဘ ဒီရေအလား တိုးပါစေကြောင်း ဆုတောင်းလေ့ရှိကြသည်။

ကုယွမ်သည် သူ၏ ယခင်ဘဝက နှစ်သစ်ကူးမြင်ကွင်းများကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေမိသည်။ အမေလုပ်ပေးသော အသားမုန့်အချိုများ၊ အဖေနှင့်အတူ နှစ်သစ်ကူးစာတန်းများ ကပ်ခဲ့ပုံများ၊ ဘုရားပွဲသွားခြင်းနှင့် ဆွေမျိုးများထံ လည်ပတ်ခြင်းတို့ကို တွေးတောရင်း ငေးမောနေမိသည်။

"ဟင်"

ထိုစဉ် အမျိုးသားတစ်ဦး သူ၏ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားသောအခါ ကုယွမ်သည် အတွေးကမ္ဘာထဲမှ ရုတ်တရက် နိုးထလာခဲ့သည်။

ထိုသူသည် အရပ်ရှည်ပြီး ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းသော ရုပ်ရည်ရှိသော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ မျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန်ပင် သွက်လက်ဖျတ်လတ်လှသည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် လှံတိုတစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ လှံဦးမှာ ပြောင်လက်နေပြီး သွေးမြောင်းများမှာ နက်မှောင်သော အနီရောင်သန်းနေ၏။ ၎င်းမှာ ရှားပါးသော လူသတ်လက်နက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိုသူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း မကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ဝန်းရံနေသည်။

ကုယွမ်သည် ထိုသူ့ထံမှ အန္တရာယ်ရှိသော အရိပ်အယောင်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

"ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ရှင်သိုင်းဆရာတစ်ယောက်လား... မဟုတ်သေးပါဘူး ပိုင်လျန်ခရိုင်မှာ ငါသိထားတဲ့ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ရှင်သိုင်းဆရာက လက်ချိုးရေလို့ ရပါတယ်။ ဒီလို လှံတိုသုံးတဲ့သူမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ အပြင်လူလားမသိဘူး..."

သူသည် လူအုပ်ကြီးကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်လိုက်ရာ ဓားနှင့် လှံများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော သူစိမ်းသိုင်းသမား အများအပြားကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ ခရီးပန်းလာပုံရပြီး အဝေးတစ်နေရာမှ ရောက်ရှိလာကြသူများ ဖြစ်ပုံပင်။

သူတို့အထဲတွင် အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ ပါဝင်နေပြီး ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ရှင်သိုင်းပညာရှင်အဆင့်ရှိသူ အချို့ပင် ပါနေသေးသည်။

"အပြင်က သိုင်းသမားတွေ ဒီလောက်တောင် များနေတာလား... ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ရှင်သိုင်းဆရာတွေတောင် ပါနေသေးတယ်..."

ကုယွမ် အံ့ဩသွားမိသည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ငါ အိမ်ထဲမှာ အောင်းနေတာ နှစ်ပတ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ပိုင်လျန်မြို့မှာ တစ်ခုခုတော့ အကြီးအကျယ် ဖြစ်နေပြီထင်တယ်"

သံသယများစွာဖြင့် ကုယွမ်သည် လမ်းအတိုင်း ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ကောင်းတယ်ဟေ့ နောက်တစ်ခါလောက် လုပ်ပြဦး"

"အံ့သြစရာပဲ အဲဒီမျောက်က လူလိုတောင် သိနေပြီ"

"မျောက်ကြီးကလည်း အကြီးကြီးပဲ..."

"ရော့... ဒါက မင်းတို့အတွက် ဆုလာဘ်"

လမ်းရှေ့တွင် လူအုပ်ကြီး စုရုံးနေပြီး အတွင်းမှ မောင်းထုသံများနှင့်အတူ ပရိသတ်၏ အားပေးသံများမှာ ဟိန်းထွက်နေတော့သည်။

လမ်းမတစ်ခုလုံး ပိတ်ဆို့နေလုနီးပါးအထိ လူအုပ်ကြီးက များပြားလှသည်။

"ခွင့်ပြုပါဦး... လမ်းလေး နည်းနည်းဖယ်ပေးပါဦး"

ကုယွမ်သည် သူ၏လူငယ်သဘာဝ ခွန်အားနှင့် ဇွဲကိုသုံး၍ လူအုပ်ကြားထဲသို့ အတင်းတိုးဝင်ခဲ့သည်။ ထိုသို့တိုးဝင်ခြင်းကြောင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ခြင်းနှင့် မကျေမနပ် ရေရွတ်သံများကို ခံခဲ့ရ၏။

"မတွန်းနဲ့လေဗျာ မတွန်းကြနဲ့"

"တောက်... ဘယ်သူက ငါ့ပေါင်ကြားကို လာကိုင်တာလဲ။ ငါက ယောကျ်ားကြီးပါဟ"

"ဘယ်ကောင် ငါ့ခြေထောက်ကို တက်နင်းတာလဲ..."

"သွားပြီ ငါ့ပိုက်ဆံအိတ် မရှိတော့ဘူး။ သူခိုး သူခိုးဖမ်းကြပါဦး"

ကုယွမ်တစ်ယောက်တည်း ဤသို့တိုးဝင်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အခြားသူများကလည်း သူ့နောက်မှ လိုက်တိုးနေကြသဖြင့် သူ၏အပြုအမူမှာ လူအုပ်ကြားတွင် အနည်းငယ် ဖုံးကွယ်သွားခဲ့သည်။

လူအုပ်၏ အလယ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ကုယွမ်သည် သူ၏အရပ်အမောင်းကြောင့် ရှေ့တွင်ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ နယ်လှည့်မျောက်ဆရာများ၏ မျောက်ပြပွဲပင်။ ဆယ်ကောင်ကျော်မျှရှိသော မျောက်ကလေးများသည် အလွန်ပင် ပါးနပ်သွက်လက်ကြပြီး မျောက်ဆရာများ၏ အမိန့်ပေးချက်အတိုင်း ခုန်ပေါက်ခြင်း၊ နားရွက်ကုပ်ခြင်းနှင့် ခက်ခဲသော လှုပ်ရှားမှုများကို ဟန်ချက်ညီညီ လုပ်ဆောင်ပြနေကြသဖြင့် ပရိသတ်၏ လက်ခုပ်သံများမှာ ဆူညံနေတော့သည်။

သို့သော် ခဏမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ကုယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ လိပ်အသက်ရှူခြင်းပါရမီကို ရရှိပြီးနောက် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ပိုမိုသန်မာလာပြီး အာရုံခံစားမှုမှာလည်း သာမန်လူများထက် ပို၍ ထက်မြက်လာခဲ့သည်။

ဤမျောက်ဆရာများသည် အကြည့်စူးရှပြီး လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်ပင် သွက်လက်လှသည်။ သူတို့နှင့် မျောက်များအကြား ဆက်ဆံရေးမှာလည်း အလွန်ပင် ဟန်ချက်ညီလှ၏။ သူတို့အားလုံးမှာ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ရှင်သိုင်းဆရာအဆင့်ရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ လောကအလယ်တွင် ဤကဲ့သို့ နယ်လှည့်သွားလာနေသူများမှာ အစွမ်းအစမရှိဘဲ ကြာရှည်ရှင်သန်နိုင်မည်မဟုတ်သဖြင့် ၎င်းမှာ သိပ်တော့ မထူးဆန်းလှပေ။

သို့သော် ပြဿနာမှာ ထိုမျောက်များပင်။ မျောက်များ၏ အရိုးများမှာ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောနေပြီး ခြေသည်းများမှာလည်း အလွန်ပင် ထက်မြက်နေကြသည်။

အကယ်၍ ထိုမျောက်များသာ ရန်လိုလာပါက လူတစ်ယောက်ကို ခဏချင်းမှာပင် အစိမ်းလိုက် ဆွဲဖြဲပစ်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။ ၎င်းမှာ လုံးဝ ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

ကုယွမ်၏ အကြည့်တို့သည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော အဖိုးအိုတစ်ဦးထံတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ထိုအဖိုးအိုသည် အဝါရောင်အင်္ကျီတိုကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လိုက်လျောညီထွေရှိသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြုံးရွှင်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအုပ်ကြီးကို နှုတ်ဆက်စကား ပြောကြားနေသည်။

သူသည် အဖြူရောင်အမွေးများရှိသော မျောက်ကြီးတစ်ကောင်ကို ဦးထုပ်ကိုင်၍ ဆုလာဘ်တောင်းခိုင်းရန် ခိုင်းစေလိုက်သည်။

ထိုမျောက်ဖြူကြီးမှာ အလွန်ပင် ထွားကျိုင်းခန့်ညားလှပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွေးအမှင်များမှာ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးကာ ငွေရောင်သန်းနေသည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများထက် တစ်မီတာခန့် ပို၍ မြင့်မားနေပြီး လက်မောင်းများမှာလည်း ဒူးထက် ကျော်လွန်နေကာ လူတစ်ယောက်၏ ခါးထက်ပင် ပို၍ ထူထဲနေသဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေ၏။

မျောက်ဖြူကြီးမှာ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဦးညွှတ်နေသော်လည်း သူ၏ ထွားကျိုင်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် လူအများမှာ ထိတ်လန့်နေကြသည်။ အစက ပိုက်ဆံမပေးလိုသူများပင်လျှင် ယခုအခါ လက်ဖွာနေကြတော့သည်။

မျောက်ဖြူကြီးမှာ ကုယွမ်၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသောအခါ ကုယွမ်သည်လည်း အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေစအချို့ကို ထုတ်၍ ဦးထုပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ဦးထုပ်မှာ မျောက်ကြီး၏ လက်ဖဝါးထက်ပင် သေးငယ်နေ၏။ အခြားသူများက ကြေးပြားများသာ ပေးကြသော်လည်း ကုယွမ်၏ ရက်ရောမှုကို မြင်သောအခါ မျောက်ကြီးမှာ သူ့ကို လူကဲ့သို့ပင် ပြုံးပြပြီး ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြုံးလိုက်ချိန်တွင် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးထက်မြက်သော အစွယ်နှစ်ချောင်းကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကုယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားတော့သည်။

"ဒါ... မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပဲ..."

ကုယွမ်သည် မျောက်ဖြူကြီး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် မတည်မငြိမ် ဖြစ်သွားမိသည်။ နက်မှောင်လိပ်ချပ်ဝတ်ကျင့်စဉ်ကြောင့် သူကိုယ်တိုင်လည်း အရပ်တစ်ပေခန့် ပိုမြင့်လာပြီး သံမဏိမျှော်စင်ကြီးကဲ့သို့ ထည်ဝါလာနိုင်သော်လည်း ဤမျောက်ကြီးနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ ကွာခြားချက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

မျောက်ဖြူကြီးက မည်မျှပင် ဖုံးကွယ်ထားစေကာမူ ကုယွမ်သည် ထိုခန္ဓာကိုယ်ကြီးအောက်တွင် ရှိနေသော သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသော သွေးသားချီစွမ်းအင်နှင့် နက်ရှိုင်းလှသော မိစ္ဆာချီစွမ်းအင်တို့ကို ခံစားနေရသည်။

ဂိုဏ်းချုပ် ရှမင်းယန် ဖြစ်စေ၊ ယခင်က တွေ့ခဲ့သော အဖိုးကြီးချန် ဖြစ်စေ၊ မည်သူမျှ ဤမျောက်ကြီးကဲ့သို့ ကုယွမ်ကို ထိတ်လန့်စေခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် မေးခွန်းတစ်ခုမှာ ဤမိစ္ဆာမျောက်ကြီးမှာ ဤမျှပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပါက သူ၏ အဆင့်မှာ အနည်းဆုံး ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ရှင်သိုင်းဆရာအဆင့် သို့မဟုတ် ကောင်းကင်ဘုံလူသားအဆင့်တွင် ရှိနေပေလိမ့်မည်။

"အဲဒီလိုဆိုရင် ဒီမျောက်ကြီးကို လွယ်လွယ်ကူကူ အမိန့်ပေးနိုင်တဲ့ အဘိုးအိုက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းနေမလဲ။ အနည်းဆုံးတော့ ကောင်းကင်ဘုံလူသားအဆင့်

တစ်ယောက် ဖြစ်နေမှာ အသေအချာပဲ"

အခန်း။ ၇၈

ပိုင်လျန်မြို့သည် သေးငယ်သော မြို့လေးတစ်မြို့သာ ဖြစ်ပြီး ယခင်ကမူ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ရှင်သိုင်းဆရာ အနည်းငယ် ရှိနေခြင်းကပင် အတော်လေး ထူးခြားသည်။

သို့သော် ယခုမူ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော မိစ္ဆာအိုကြီး၊ ဤမျောက်ပြပွဲမှ အဖိုးအို၊ ပြီးနောက် စောစောက တွေ့ခဲ့ရသော လူစိမ်းသိုင်းဆရာများနှင့် ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ရှင်သိုင်းဆရာများပါ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်များ ပိုင်လျန်မြို့သို့ အလုံးအရင်းနှင့် စုပြုံရောက်ရှိလာခြင်းမှာ လုံးဝကို ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျင့်ကြံသူများမှာ မူလကပင် စိတ်ဓာတ်

ပြင်းထန်ကြပြီး စည်းကမ်းမဲ့ကာ ထင်ရာစိုင်းတတ်ကြသူများ ဖြစ်သည်။

ဤလူများသာ မငြိမ်မသက်မှုများ ဖန်တီးလိုက်ပါက ပိုင်လျန်ခရိုင်တစ်ခုလုံး ပြောင်းပြန်လှန်သွားပေလိမ့်မည်။

ကုယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ပင် အေးစိမ့်သွားပြီး မရေရာသော စိုးရိမ်စိတ်များ တိုးလာခဲ့သည်။ ယခင်က သူ သိပ်ပြီး မတွေးမိခဲ့သော်လည်း ယခုမူ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော မိစ္ဆာအိုကြီး ပိုင်လျန်မြို့သို့ ရောက်လာခြင်းမှာ ဧကန်မုချ အခြားရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ရှိရမည်ဟု သူ သေချာပေါက် ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။

ဤမျောက်ဆရာများနှင့် အခြားသိုင်းဆရာများ၊ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ရှင်သိုင်းဆရာများ အားလုံးမှာလည်း အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် ရောက်လာကြခြင်းပင်။

ပိုင်လျန်မြို့ သို့မဟုတ် ပိုင်လျန်ခရိုင် အနီးအနားတွင် သူ မသိသေးသော အဖြစ်အပျက်ကြီးတစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်နေသည်မှာ သေချာလှသည်။

သူသည် လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် မြို့ပြင်ရှိ ယွမ်မုန့်တောင်တန်းဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ အားဟွမ်၏ အဆင့်မြှင့်တင်မှု ပြီးဆုံးသည်နှင့် ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်သို့ သွားရောက်ကာ အဖိုးကြီးချန်ထံမှ သတင်းအချက်အလက် စုံစမ်းရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤအဖိုးကြီးမှာ တစ်ခုခုကို သိထားမည်မှာ အသေအချာပင်။

...

တောင်ထဲသို့ ရောက်ရှိပြီး လူသူကင်းဝေးသော ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုထဲ ရောက်သောအခါ ကုယွမ် ရပ်လိုက်သည်။

ကျိ... ကျိ ကျိ... ကျိ

အားဟွမ်မှာ နောက်ထပ် ဘာဖြစ်လာတော့မည်ကို သိနေသကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် စိုးရိမ်မှုတို့ ရောပြွမ်းလျက် ကုယွမ်၏ ဘေးတွင် ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။

"မစိုးရိမ်နဲ့... အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ"

ကုယွမ်က အားဟွမ်ကို ချော့မော့လိုက်ပြီး စိတ်ကို စုစည်းကာ အစွမ်းပြကွက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

[သားရဲထိန်းကျောင်းသူ: ကုယွမ်]

[အခြေအနေ: ပုံမှန်]

[သားရဲအဖော်: သံမဏိသွားကြွက်(ရတနာရှာကြွက်အဖြစ် အဆင့်တက်နိုင်ကာ တာအိုအနှစ်သာရ ၈၀၀အမှတ် လိုအပ်သည်)

သံမဏိကျောကုန်း ကင်းခြေများ(ငွေရောင်ကျောကုန်း ကင်းခြေများအဖြစ် အဆင့်တက်

နိုင်ကာ တာအိုအနှစ်သာရ ၅၆၀၀အမှတ် လိုအပ်သည်)

ပါးစပ်ကြီးမြွေ(ဝါးမြိုနဂါးမြွေအဖြစ် အဆင့်တက်နိုင်ကာ တာအိုအနှစ်သာရ ၁၀၀၀အမှတ် လိုအပ်သည်)

နက်မှောင်ချပ်ဝတ်လိပ်(နက်မှောင်ချပ်ဝတ် ဝိညာဉ်လိပ်အဖြစ် အဆင့်တက်နိုင်ကာ တာအိုအနှစ်သာရ ၁၂၀၀အမှတ် လိုအပ်သည်)]

[သားရဲအဖော် ထပ်မံလက်ခံနိုင်သည့်အရေအတွက်: ၁]

[ကျင့်စဉ်အဆင့်: သိုင်းဆရာ (အရိုးသန့်စင်ခြင်းအဆင့်)]

[တာအိုအနှစ်သာရအမှတ်: ၂၆၈၀]

အရိုးသန့်စင်ခြင်းတွင် မဟာအောင်မြင်မှုရရှိကာ အထွတ်အထိပ် သိုင်းဆရာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် ကုယွမ်မှာ သားရဲအဖော်အသစ် တစ်ကောင်ထပ်တိုးရန် နေရာလွတ် ရရှိခဲ့သလို သူ၏ တာအိုအနှစ်သာရအမှတ်များမှာလည်း နှစ်ထောင်ခြောက်ရာကျော်အထိ စုဆောင်းမိနေပြီ ဖြစ်သည်။

[သံမဏိသွားကြွက်ကို ရတနာရှာကြွက်အဖြစ် အဆင့်မြှင့်တင်ရန် တာအိုအနှစ်သာရအမှတ် ၈၀၀ အသုံးပြုရမယ်။ အတည်ပြုပါသလား]

ကုယွမ်က အားဟွမ်၏ နူးညံ့ချောမွေ့သော ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အတည်ပြုတယ်"

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ အစွမ်းပြကွက်ရှိ တာအိုအနှစ်သာရ ၂၆၈၀ အမှတ်မှာ ၁၈၈၀ သို့ တိတ်တဆိတ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အားဟွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထူထပ်သော အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ဤအလင်းတန်းမှာ နူးညံ့စင်ကြယ်ပြီး ထူးခြားသော ဇီဝစွမ်းအားများနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ဆွဲဆောင်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေကာ အားဟွမ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းထဲအထိ အဆက်မပြတ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

အားဟွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလျင်အမြန်ပင် အပြောင်းအလဲအချို့ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မူလက ခွေးကြီးတစ်ကောင်၏ ထက်ဝက်ခန့် အရွယ်အစားရှိသော သူ၏ကိုယ်ထည်သည် ဤအဖြူရောင်အလင်းတန်းအောက်တွင် ပြန်လည်ကျုံ့ဝင်လာပြီး အတွင်းပိုင်းမှလည်း ပဲစေ့လှော်သံကဲ့သို့ တောက်တောက်တက်တက် အသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောက်ပြောင်နေသော မီးခိုးနက်ရောင် အမွေးအမှင်များအားလုံး ကျွတ်ကျကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။

"ကျိကျိ ကျိကျိ"

အားဟွမ်သည် စူးရှပြီး နာကျင်သောအသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ထိုအသံထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဝမ်းမြောက်မှု အရိပ်အယောင်များလည်း ကိန်းအောင်းနေသည်။

သူြအတွက် အလွန်အမင်း အကျိုးရှိစေမည့် အရေးကြီးသော အသွင်ကူးပြောင်းမှုတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းနေရမှန်း သူ သေချာပေါက် သိရှိနေပုံရ၏။

ဂျောက်….

အားဟွမ်၏ ပါးစပ်ထဲမှ စိမ်းပုပ်ရောင် ရှေ့သွားနှစ်ချောင်း ကျွတ်ထွက်သွားပြီး ထက်မြက်သော ခြေသည်းများမှာလည်း အရောင်အဝါ မှေးမှိန်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကြွေကျကုန်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပန်းရောင်သန်းနေသော အရေပြားအောက်မှ နုနယ်ချောမွေ့သော ကျောက်စိမ်းဖြူရောင် အမွေးအမှင်လေးများ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ရေနွေးတစ်အိုးတည်ချိန်ခန့် ကြာပြီးနောက် အားဟွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ အားဟွမ်သည် ကျောက်စိမ်းဖြူရောင် အမွေးအမှင်များရှိသော ကြွက်ကလေးတစ်

ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကာ လက်သီးဆုပ်ခန့်သာ ရှိတော့ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အမွေးဖွဖွလေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ လည်ပတ်နေသော မျက်လုံးဝိုင်းလေးများကလည်း အလွန်ပင် ပါးနပ်ပြီး ချစ်စဖွယ် ကောင်းလှတော့သည်။

ထို့နောက် ကုယွမ်၏ မျက်မှောက်တွင် သတင်းအချက်အလက်အချို့ ပေါ်လာသည်။

[အဆင့်တက်ခြင်း အောင်မြင်သည်။ သင်သည် ရတနာရှာကြွက် တစ်ကောင်ကို ရရှိပါသည်။

ရတနာရှာကြွက် (အနီရောင်)]

[ဖော်ပြချက်:ရှေးဟောင်းထူးခြားသားရဲဖြစ်သော ရတနာရှာကြွက်၏ သွေးမျိုးဆက် ပါဝင်သည့် ထူးခြားသော ကြွက်မျိုးစိတ်ဖြစ်သည်။ ရတနာများကို ရှာဖွေနိုင်စွမ်းရှိပြီး ရတနာများအပေါ် အာရုံခံစားမှု အလွန်ထက်မြက်ကာ သေးငယ်ပြီး ချစ်စဖွယ် ကောင်းသော်လည်း အလွန်ပါးနပ်ပြီး လှုပ်ရှားမှုမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသည်။ ထို့ပြင် အလွန် အန္တရာယ်များကာ သူ မျက်စိကျမိသည့် မည်သည့်အရာမဆို နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

(နောက်ထပ် အဆင့်မြှင့်တင်ရန် ရတနာရှာကြွက် အပြည့်အဝ ကြီးထွားလာရန် လိုအပ်ပြီး တာအိုအနှစ်သာရ အမှတ် ၆၈၀၀ အသုံးပြုရမည်)]

[အခြေအနေ:ပုံမှန်]

[အဆင့်:ကြီးထွားဆဲအဆင့် (၁%)]

...

[သင်သည် ရတနာရှာကြွက်၏ ပင်ကိုယ်နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ရတနာရှာ အတတ်ကို ရရှိပါသည်]

"ရတနာရှာ အတတ်..."

ကုယွမ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိပြီး ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့နှက်သွားသည်။

"နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တဲ့လား..."

နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံလူသားအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူများသာ ကျင့်ကြံနိုင်သော အရာဖြစ်သည်။ သာမန်အားဖြင့် သိုင်းဆရာအဆင့်သာရှိသေးသော သူကဲ့သို့သောသူအတွက် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို သင်ယူရရှိရန်မှာ လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်သော အရာပင်။

သို့သော် ဝိညာဉ်သားရဲစနစ်က ဤမဖြစ်နိုင်မှုကို ဖြစ်နိုင်အောင် ပြောင်းလဲပေးခဲ့ကာ နောက်တစ်ခဏတွင် ကုယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏မျက်လုံးများမှာ စတင်ပူလောင်လာပြီး ပြင်းထန်သော အပူရှိန်ကို ခံစားလာရသောကြောင့်ပင်။ ၎င်းမှာ မီးခဲနှစ်ခဲကို မျက်လုံးထဲ ထည့်ထားသကဲ့သို့ပင် အလွန်အမင်း ပူလောင်နာကျင်လှသည်။

ကုယွမ်သည် ခပ်တိုးတိုး ညည်းညူရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ရသည်။ မျက်လုံးများမှာ နာကျင်မှုကြောင့် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေစဉ် သူ၏ အသိစိတ်ထဲ၌ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်ကို ဝေဝေဝါးဝါး ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအလင်းတန်းမှာ ပြန်လည်ကျုံ့ဝင်သွားသောအခါ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားပြီး နက်နဲသော အဆောင်စာလုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဤအဆောင်စာလုံးမှာ ကျောက်စိမ်းဖြူရောင်ရှိပြီး ခုနစ်ရောင်ခြည် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေ၏။ ၎င်း၏ အရေးအသားမှာ ရိုးရှင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သဘာဝအလျောက် တာအိုအနှစ်သာရများ ကိန်းအောင်းနေပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ နက်နဲသော တာအိုနိယာမများ ပေါင်းစပ်ထားသည့်အလား ရိုးရှင်းနက်နဲမှု၏ အနှစ်သာရကို ဖော်ဆောင်နေသည်။

ထူးခြားဆန်းပြားစွာပင် ကုယွမ်သည် ဤအရာက ဘာလဲဆိုသည်ကို နားလည်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ရတနာရှာ အတတ်၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် အဆောင်စာလုံးဖြစ်ပြီး ဤနတ်ဘုရားစွမ်းရည်၏ အဓိက အနှစ်သာရပင်။ ဤစွမ်းအားဖြင့် သူသည် ရတနာရှာအတတ်ကို အားစိုက်စရာမလိုဘဲ လွယ်ကူစွာ အသုံးပြုနိုင်မည်ပင်။

ခဏအကြာတွင် မျက်လုံးထဲမှ ပူလောင်သော နာကျင်မှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ကုယွမ်သည် မျက်တောင်ခတ်ရင်း သူ၏မျက်လုံးများအတွင်း အပြောင်းအလဲအချို့ ရှိနေသည်ကို ဝေဝေဝါးဝါး ခံစားနေရသည်။

သူသည် စမ်းချောင်းနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး ရေထဲမှ ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများမှာ ပိုမိုကြည်လင် တောက်ပနေပြီး မျက်လုံးသူငယ်အိမ်၏ အနက်နှင့် အဖြူမှာ သိသိသာသာ ကွဲပြားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ရတနာရှာ အတတ်ကို စတင်အသက်သွင်းလိုက်ရာ မျက်လုံးထဲတွင် အေးမြသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုအခါ သူ၏ရှေ့မှ ကမ္ဘာကြီးမှာ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏အကြည့်အောက်တွင် တောင်တန်းများပေါ်၌ အလင်းစက်ကလေးများ ဟိုတစ်ကွက် ဒီတစ်ကွက် ပျံ့နှံ့နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအလင်းများမှာ အရောင်အမျိုးမျိုး ရှိကြကာ အပြာရောင်၊ အနီရောင်၊ အဖြူရောင် စသည်ဖြင့် ဖြစ်ပြီး တောက်ပမှုချင်းလည်း မတူကြပေ။ အပြာစိမ်းရောင်မှာ အများဆုံးဖြစ်ပြီး အဖြူရောင်မှာ ဒုတိယ၊ အနီရောင်မှာမူ အနည်းဆုံး ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ ချိုးရွှေဓားပင်လျှင် ငွေဖြူရောင် အလင်းသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"လောကမှာရှိတဲ့ ရတနာအများစုက တန်ဖိုးကြီးလေလေ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါနဲ့ ဝိညာဉ်အလင်းက ပိုပြီး ပြင်းထန်လေလေပဲ"

"အလယ်ခေတ်တုန်းက မုဆိုးတစ်ယောက်ဟာ တောင်ထဲမှာ သားကောင်လိုက်ရင်း လမ်းပျောက်ပြီး ပိတ်မိနေခဲ့တယ်။ ညဘက်မှာ အိပ်မောကျနေတုန်း ဆူညံသံတစ်ခုကြောင့် သူ နိုးလာခဲ့တယ်လို့ ပြောကြတယ်"

"သူ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မလှမ်းမကမ်းမှာ ငါးရောင်ခြည် ဝိညာဉ်အလင်းတန်းတွေ ထွက်ပေါ်နေပြီး အပြာနဲ့ ခရမ်းရောင် အရှိန်အဝါတွေက ကောင်းကင်ယံ သုံးမီတာအထိ ထိုးတက်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်"

"မုဆိုးက တစ်ခုခု ထူးခြားနေတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ပြီး မြေကြီးကို ပေအနည်းငယ် တူးလိုက်တဲ့အခါ ခရမ်းရောင်အဆောင် နတ်စာအုပ်တစ်အုပ်နဲ့ နတ်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ မုဆိုးဟာ ဆေးလုံးကို မျိုချပြီး တောင်ထဲမှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကြာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျင့်ကြံခဲ့တယ်။ အပြင်ကို ပြန်ထွက်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူက အသက်ရှည်မသေမျိုး တာအိုအသီးအပွင့်ကို ရရှိသွားခဲ့ပြီ။ လောကီရေးရာတွေကို ရှင်းလင်းပြီးနောက်မှာတော့ သူက နတ်ပြည်ကို တက်လှမ်းသွားခဲ့တယ်"

ကုယွမ်သည် သူ ယခင်က ဖတ်ဖူးခဲ့သော စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှ ပုံပြင်တိုလေးကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေမိသည်။

"ငါ အခု မြင်နေရတဲ့ အလင်းစက်တွေက ရတနာတွေဆီက ထွက်နေတဲ့ ဝိညာဉ်အလင်း ဒါမှမဟုတ် ရတနာအလင်းတွေ ဖြစ်နေမလား"