အခန်း (၂၈၁-၂၈၂)

အခန်း ၂၈၁- လုံးဝဆွံအသွားခြင်း။

လုပေါင်၏ ခေါ်သံကို ကြားရသောအခါ သားရဲသည် ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် ၎င်းထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

၎င်းကို စတင်မွေးဖွားစဉ်က အလွန်ချစ်စရာကောင်းသည့် ပုံစံရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အရွယ်အစားမှာ ခြင်္သေ့ကဲ့သို့ ကြီးမားလာပြီဖြစ်၍ လုံးဝချစ်စရာမကောင်းတော့ပေ။ အထူးသဖြင့် ၎င်း၏ကြီးမားလှသော ပါးစပ်ကြီးမှာ ယခုအခါ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။

မကြာခင်မှာပင် ၎င်းသည် လုပေါင်၏အနားသို့ လျှောက်လာပြီး ဇဝေဇဝါအကြည့်ဖြင့် စူးစမ်းကြည့်ရှုနေသည်။

"လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... လာနော်..."

လုပေါင်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။ စကားပြောရင်း သူ၏လက်ကိုမြှောက်ကာ ၎င်းကိုပွတ်သပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဤအကောင်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသလောက် ၎င်း၏ခွန်အားမှာလည်း အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။ အကယ်၍ သူသာ ၎င်းကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်နိုင်ပါက သေချာပေါက် အားကိုးရမည့် အဖော်မွန်တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

သားရဲယဉ်ပါးစေခြင်းအတတ်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သားရဲယဉ်ပါးစေခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် မှိန်ဖျော့ဖျော့အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ လုပေါင်၏လက်မောင်းတစ်လျှောက်မှ ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲကြီးဆီသို့ လွင့်မျောသွားသည်။ လုပေါင်သည် အဆိုပါသားရဲ၏ ခုခံမှုကို မနှိုးဆွမိစေရန် အသံကျယ်ကျယ် မထွက်ရဲပေ။

"ဂူ" (ကစားမလို့လား။)

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်မှာပင် သားရဲကြီးသည် ၎င်း၏လည်ချောင်းထဲမှ ဇဝေဇဝါအသံတစ်သံ ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လုပေါင်၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်အောက်တွင် ထိုအကောင်သည် ၎င်း၏လျှာကို ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုအလင်းဖျော့ဖျော့လေးကို လျက်လိုက်လေသည်။

သားရဲယဉ်ပါးစေခြင်းအတတ်၏ အလင်းတန်းသည် ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများအပေါ် သဘာဝအလျောက် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်နိုင်စွမ်းရှိသည်ကို သိထားသင့်သည်။ တစ်ကြိမ်ထိတွေ့မိသည်နှင့် တစ်ဖက်လူ၏ အသိစိတ်ကို အတင်းအဓမ္မ ပိတ်လှောင်လိုက်ပြီး လုပေါင်အား ၎င်းတို့၏သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုစေမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုတွင်မူ သားရဲယဉ်ပါးစေခြင်းအတတ်၏ အလင်းတန်းမှာ ၎င်းနှင့်ထိတွေ့သောအခါ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။ သာမန်အလင်းလုံးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲကြီး၏ လျက်ခြင်းကို အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ခံနေရသည်။

'ဒါ ဘယ်လိုမျိုး အကောင်ကြီးလဲ...'

လုပေါင်တစ်ယောက် လုံးဝကို ဆွံ့အသွားရသည်။ သူ၏ ချီလင်လေး ပင်လျှင် ဤကဲ့သို့ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်မျိုး ရှိချင်မှရှိလိမ့်မည်။

"ဒါက တော်တော်စားလို့ကောင်းတယ်။ စားကြည့်လိုက်။"

ယခုအချိန်တွင် လုပေါင်သည် သတိကြီးစွာဖြင့် ၎င်းကို ဖြောင့်ဖျလိုက်သည်။ လုပေါင်၏စကားကို ကြားသောအခါ ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲကြီးသည် ပါးစပ်ကိုဟပြီး ထိုအလင်းလုံးကို တိုက်ရိုက်မြိုချလိုက်သည်။

"ဝူး..." (အရသာမရှိဘူး စားမကောင်းဘူး။)

နံရံဘေးတွင် ရပ်နေသော လုပေါင်မှာလည်း လုံးဝကို မှင်သက်သွားရသည်။ ထိုအလင်းလုံးကို မြိုချပြီးနောက် သူ၏ သားရဲယဉ်ပါးစေခြင်းအတတ်မှာ လုံးဝကျရှုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအကောင်သည် ယခုအချိန်တွင် ရန်မူလိုသည့်ပုံစံ မရှိသော်လည်း ၎င်းစတင်ပေါက်ဖွားလာစဉ်က သူ့ကိုခဲရန် ကြိုးစားခဲ့သည်ကို လုပေါင် မှတ်မိနေသေးသည်။

အကယ်၍ ဤကဲ့သို့သော ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲမျိုးကို သားရဲယဉ်ပါးစေခြင်းအတတ်ဖြင့် မထိန်းချုပ်နိုင်ပါက လုပေါင်သည် ၎င်းကို မိမိဘေးတွင် ထားရန် လုံးဝမဝံ့ရဲပေ။ ထို့အပြင် ဤအကောင်သည် သူ့ကို ထပ်မံတိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုတော့လျှင်တောင်မှ ၎င်းကို အောက်ခြေမဲ့တွင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်ပါက သူ၏ အောက်ခြေမဲ့တွင်းကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်မလားဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

ထိုအခိုက်တွင် လုပေါင်သည် ဤအန္တရာယ်ရှိသော အရာကို စွန့်ပစ်ရန်နှင့် ၎င်းကို ဤဟောင်းနွမ်းခြောက်ကပ်နေသော ဂူဗိမာန်နတ်ဘုံ ထဲတွင်သာ ထားခဲ့ရန် ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုသို့တွေးတောရင်း လုပေါင်၏လက်ထဲတွင် အလင်းတစ်ချက် လက်သွားပြီး အောက်ခြေမဲ့တွင်းထဲမှ သူယခင်က ကြိုးကြာငှက်ထံမှ လုယူထားသော သစ်သီးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သစ်သီးကို ထုတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ဖက်သား၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ လုံးဝရောက်ရှိလာသည်။

လုပေါင်သည် ထိုသစ်သီးကို မြဲမြံစွာဆုပ်ကိုင်ကာ အင်အားကုန်သုံး၍ ဝေးရာသို့ ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။ ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲကြီးသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားပြီး သစ်သီးနောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးတော့သည်။

ထိုအတောအတွင်း လုပေါင်သည် အပေါ်ဘက်ရှိ ကျောက်နံရံဆီသို့ တိုက်ရိုက်ခုန်တက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လွင့်မျောနေသော အလင်းစက်ဆီသို့ လက်ညှိုးညွှန်လိုက်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဂူဗိမာန်နတ်ဘုံအတွင်းမှ ချက်ချင်းထွက်ခွာသွားပြီး စမ်းချောင်းဘေးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

"ငါ အထဲဝင်မယ့်လမ်းကို တွေ့ပြီ ဒီအတိုင်းပဲ ဝင်လိုက်ရုံပဲ။"

"နေဦး ပေါင်ရှင်းကျီ အဲဒါ လု..."

သက်ပြင်းချရုံရှိသေးသော်လည်း လုပေါင်သည် ဘေးနားမှ ရင်းနှီးသောအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ လုပေါင် ခဏတာ ကြောင်သွားပြီး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုခဏမှာပင် သူသည် ဖြူကြီး နှင့် ပေါင်ရှင်းကျီ တို့၏ ပုံရိပ်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖြူကြီးကလည်း သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေသည်။

သို့သော်လည်း လုပေါင် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည့် တစ်ခဏမှာပင် ပေါင်ရှင်းကျီ၏ လက်ညှိုးသည် အလင်းစက်ကို ထိတွေ့မိသွားပြီဖြစ်သည်။

"ဒါက ဘာကြီးလဲ..."

လုပေါင်၏ ပါးစပ်ထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ ထိုသူနှစ်ယောက်စလုံးသည် ယခုအခါ ထိုဂူဗိမာန်နတ်ဘုံအတွင်းသို့ ဝင်သွားကြပြီဖြစ်သည်။

သူကိုယ်တိုင် အနိုင်နိုင်လွတ်အောင် ထွက်လာရခြင်းဖြစ်သော်လည်း ထိုနှစ်ယောက်မှာ အဘယ်ကြောင့် ဝင်သွားကြသနည်း။လုပေါင်သည် ၎င်းတို့နောက်သို့ လိုက်ရန် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော်လည်း ထိုသူတို့၏ အစွမ်းအစအရ အလွယ်တကူ သေဆုံးသွားလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း တွေးမိကာ အပြင်မှာပင် စောင့်နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လုပေါင်သည် မတတ်သာသည့် အပြုံးတစ်ချက်ကိုသာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် ကြာပြီးနောက် လုပေါင်၏ မျက်စိရှေ့တွင် အလင်းတစ်ချက် လက်သွားပြီး ဖြူကြီးသည် ပေါင်ရှင်းကျီကို ဆွဲထုတ်လာကာ အတော်ပင် သနားစဖွယ် ပုံစံပေါက်နေကြသည်။

"ဟာကွာ အဲဒါ ဘယ်လိုမျိုး မိစ္ဆာကောင်ကြီးလဲ။"

ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဖြူကြီးက ကျိန်ဆဲတော့သည်။

"ငါ့ရဲ့ သံလိုက်အိမ်မြှောင်က ငါတို့ဂိုဏ်းကနေ လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ဟာ အဲဒီကောင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စားပစ်ရတာလဲ..."

ပေါင်ရှင်းကျီ၏ ညာဘက်လက်တွင် ဒဏ်ရာတစ်ခု ရထားသော်လည်း သူသည် ထိုဒဏ်ရာကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ နာကျင်ခံစားရသည့် ပုံစံဖြင့် မြည်တွမ်းနေသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်သာ နည်းနည်းလောက် နောက်ကျပြီး ဝင်မယ်ဆိုရင် ငါ သတိပေးလို့ ရဦးမှာ..."

လုပေါင်သည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော ဖြူကြီးအား မတတ်သာသလို ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ဖြူကြီးမှာ ပြန်လည်ဖြေကြားရန် အချိန်မရှိဘဲ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပေါင်ရှင်းကျီ၏ ဒဏ်ရာကို ဖိထားပေးနေသည်။

"သူ အကိုက်ခံရတာလား။"

လုပေါင် အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီ ကြမ်းကြုတ်တဲ့ သားရဲရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက အဆိပ်ပါပုံရတယ် ပြီးတော့ အခုလက်ရှိမှာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကမ္ဘာ ရတနာတွေလည်း မရှိဘူးဆိုတော့ ဒီဒဏ်ရာက... ကိုင်တွယ်ရ ခက်လိမ့်မယ်။"

ဖြူကြီးက ခေါင်းညိတ်ရင်း ခက်ခဲသောအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

'ကောင်းကင်နဲ့ မြေကမ္ဘာ ရတနာလား။'

လုပေါင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ၏ အောက်ခြေမဲ့တွင်းထဲတွင် ထိုအရာများ အတော်များများ ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလား။

"ဒါက အလုပ်ဖြစ်မယ် ထင်လား။"

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် အောက်ခြေမဲ့တွင်းထဲမှ နေခရမ်းရောင်ပန်း ၏ ပွင့်ချပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အပြင်ဒဏ်ရာများအတွက် ပွင့်ချပ်တစ်ခုတည်းနှင့်တင် အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်နိုင်ကြောင်း ကြိုးကြာငှက်က ပြောဖူးသည်။ သို့သော် ပွင့်ချပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် ပေါင်ရှင်းကျီမှာ အော်ဟစ်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ ဖြူကြီး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်မှုများလည်း ကွယ်ပျောက်သွားသည်ကို လုပေါင် အံ့အားသင့်ဖွယ် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ လုပေါင်၏ လက်ထဲမှ ပွင့်ချပ်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

"နေခရမ်းရောင် ပွင့်ချပ်... ဒါကို မင်း ဘယ်က ရတာလဲ။"

"ဒီအရာက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီကတည်းက မျိုးသုဉ်းသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား။"

ခေတ္တမျှကြာမှ သူတို့နှစ်ယောက် သတိပြန်ဝင်လာပြီး လုပေါင်ကို အံ့အားသင့်စွာ မေးကြသည်။

လုပေါင်သည် အနည်းငယ် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး။

"အရင်ဆုံး ပေါင်ရှင်းကျီကို ကုရအောင်။"

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ဖြူကြီးမှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပွင့်ချပ်ကို ယူကာ ပေါင်ရှင်းကျီ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ခွံလိုက်သည်။ ပွင့်ချပ်သည် ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကုသရန် အလွန်ခက်ခဲသည်ဟု ဆိုခဲ့သော အပြင်ဒဏ်ရာမှာ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပြန်လည်ကျက်သွားတော့သည်။

တစ်မိနစ်ပင် မပြည့်မီမှာပင် သွေးထွက်လွန်၍ ဖြူဖျော့နေသော ပေါင်ရှင်းကျီ၏ မျက်နှာမှာ သွေးရောင် ပြန်တက်လာလေသည်။ ဖြူကြီးနှင့် ပေါင်ရှင်းကျီတို့သည် ဤအရာများကို သိရှိနားလည်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုပေါင်လည်း စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

"အောက်မှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့။ မင်းတို့ ငါ့ကို ဒီအသီးတွေက ဘယ်လိုအာနိသင်ရှိလဲဆိုတာ ကြည့်ပေးပါဦး။"

လုပေါင်သည် ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပန်းသီးနှင့်တူသော အပြာရောင်အသီးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"သွေးဝိညာဉ်သစ်သီး။ ဒါတစ်လုံး စားလိုက်တာနဲ့ ကျင့်စဉ်သက်တမ်း ဆယ်နှစ် တိုးစေနိုင်တယ်။"

"မင်း ဒါတွေ ဘယ်က ရလာတာလဲ။"

၎င်းတို့ သိရှိသည်ကို မြင်ရသောအခါ လုပေါင်လည်း ဝမ်းသာသွားသည်။ သူသည် ထိုအသီးကို ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး နောက်ထပ်တစ်လုံးကို ထုတ်ကာ။

"ဒါဆို ဒါကရော ဘာလဲ။"

"ကောလာဟလတွေအရ လူတစ်ယောက် အသက်မထွက်သေးသရွေ့ ဒါကို စားလိုက်ရင် ပြန်ရှင်လာနိုင်တယ်တဲ့။"

ဖြူကြီးနှင့် ပေါင်ရှင်းကျီတို့၏ မျက်နှာများမှာ လုံးဝကို ထုံကျင်အေးစက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် လုပေါင်ကို မနာလိုဝန်တိုစိတ်များဖြင့် ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေကြသည်။

လုပေါင်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုအသီးကို ပြန်ထည့်ကာ နောက်ထပ်တစ်လုံးကို ထပ်ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

"မင်းမှာ နောက်ထပ် ရှိသေးတယ် ဟုတ်လား။"

ပေါင်ရှင်းကျီ၏ ပါးစပ်ထောင့်များမှာ တုန်ယင်သွားတော့သည်။

အခန်း ၂၈၂- ရှေးဟောင်း မဟာမိစ္ဆာ။

သူရရှိထားသော အသီးများ၏ တိကျသောအာနိသင်များကို လုပေါင်တစ်ယောက် သေချာနားလည်သွားရန် ဆယ်မိနစ်ခန့် အချိန်ယူလိုက်ရသည်။

ခြွင်းချက်မရှိဘဲ လုပေါင် ကြိုးကြာငှက်ထံမှ ရရှိခဲ့သမျှအရာအားလုံးမှာ ထိပ်တန်းအဆင့် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကမ္ဘာ ရတနာ များဖြစ်ကြပြီး အများစုမှာ ပြင်ပကမ္ဘာတွင် မျိုးသုဉ်းသွားသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သည်။

ဖြူကြီး နှင့် ပေါင်ရှင်းကျီ တို့မှာ ယခုအခါ လုံးဝကို ဆွံ့အသွားကြပြီဖြစ်သည်။

အကယ်၍ လုပေါင်တွင် တစ်လုံး သို့မဟုတ် နှစ်လုံးသာ ရှိပါက သူတို့ မနာလိုဖြစ်မိကြဦးမည်။ သို့သော် ဤမျှများပြားလှသော ရတနာအမျိုးအစားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းက သူတို့ကို မနာလိုစိတ်ထက် ကျော်လွန်ကာ ထုံကျင်အေးစက်ခြင်းကိုသာ ခံစားရစေတော့သည်။

“ဟင်း... ငါ တကယ်ပဲ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို အားကျမိတယ် မင်းတို့မှာ ဘာမှမရှိပေမဲ့ အရာအားလုံးကို သိနေကြတယ်၊ ငါကျတော့ အများကြီးရှိနေတာတောင် ဘာအတွက်လဲဆိုတာ မသိဘူး။”

လုပေါင်သည် အသီးကို အောက်ခြေမဲ့တွင်း ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ တောင်းပန်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး လူလိုသူလိုလေးပဲ ပြုမူပေးပါဦး...”

ပေါင်ရှင်းကျီက ပါးစပ်ထောင့်များ တွန့်သွားရင်း အားနည်းစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“အဟမ်း... ဒါနဲ့ ခုနက မင်းတို့နှစ်ယောက် အထဲဝင်သွားတုန်းက ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။”

လုပေါင်သည် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

လုပေါင် မေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပေါင်ရှင်းကျီသည် မတတ်သာသည့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ထပ်ချလိုက်ပြန်သည်။ သူသည် အကိုက်ခံလိုက်ရသော သူ၏ သံလိုက်အိမ်မြှောင်အကြောင်းကို တွေးနေသည်မှာ သိသာလှသည်။

သူ့ကိုကြည့်ပြီး ဖြူကြီးက မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ စတင်ရှင်းပြတော့သည်။

သူတို့ အောက်သို့ ဆင်းသွားသောအခါ ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲကြီးမှာ အသီးကို စားပြီးကာစ ဖြစ်သည်။ ဖြူကြီးသည် ထိုသတ္တဝါမှာ အပျော့စားမဟုတ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သဖြင့် ပေါင်ရှင်းကျီအား သတိထားရန် ပြောခဲ့သည်။

သို့သော် ပေါင်ရှင်းကျီက နားမထောင်ဘဲ သူ၏ဆရာထံမှ အမွေရထားသော သံလိုက်အိမ်မြှောင်သည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ထူးဆန်းသော သားရဲများကို ကိုင်တွယ်ရန် အထူးဒီဇိုင်းထုတ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဇွတ်ငြင်းခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သူ စတင်တိုက်ခိုက်လိုက်တဲ့အခါ ထိုထူးဆန်းသော သားရဲမှာ မည်သို့မျှ မထိခိုက်ဘဲ သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဝါးမြိုပစ်လိုက်လေသည်။

အကယ်၍ ပေါင်ရှင်းကျီသာ သူ၏လက်ကို မြန်မြန်ဆွဲမထုတ်နိုင်ခဲ့ပါက သူ၏လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားလောက်ပြီဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင်တောင် သူ၏လက်မှာ ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲ၏ ခဲခြင်းကို ခံလိုက်ရသေးသည်။ ထိုအနည်းငယ်မျှ ခဲခံလိုက်ရခြင်းကပင် သူ့အသက်ကို ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။လုပေါင်သာ ထိုနေရာတွင် ရှိမနေပါက ကံဆိုးသွားနိုင်ပေသည်။

ဖြူကြီး၏ ပြောပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် လုပေါင်လည်း ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် သက်သာရာရသွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲကြီးမှာ သူ့အပေါ် ရန်လိုမှု သိပ်မရှိခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ခုနက သားရဲယဉ်ပါးစေခြင်းအတတ် ကျရှုံးသွားချိန်တွင် အနီးကပ်ရှိနေသဖြင့် သူ အဆုံးသတ်သွားနိုင်ပေသည်။

“အဲဒါက ဒီလိုမျိုးအရာကြီးမှန်း ငါ လုံးဝမသိခဲ့ဘူး သိရင် မြင်မြင်ချင်းကတည်းက ထွက်ပြေးမိမှာ...”

ပေါင်ရှင်းကျီကမတ်တတ်ရပ်ရင်း မတတ်သာသလို ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုပေါင်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့်

“ဒါနဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက် အဲဒါ ဘယ်လိုမျိုး သားရဲလဲဆိုတာ သိကြလား။”

ထိုစကားကြောင့် ပေါင်ရှင်းကျီနှင့် ဖြူကြီးတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အရိပ်ထင်နေသည်။

“အဲဒီအရာအကြောင်းကို ထပ်မတွေးပါနဲ့တော့ ငါတို့အားလုံး အတူတူ ရှန်ကျင်းကိုပဲ ပြန်ကြရအောင်။”

ပေါင်ရှင်းကျီက အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

“ဘာလို့ ရှန်ကျင်းကို ပြန်မှာလဲ။ အခြေအနေက ဘာဖြစ်နေလို့လဲ။”

သူပြောသည်ကို ကြားရသောအခါ လုပေါင်၏ စူးစမ်းလိုစိတ်မှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။

ပေါင်ရှင်းကျီက မတတ်သာသလို သက်ပြင်းချကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့်

“ငါ့အထင်သာ မှန်မယ်ဆိုရင် အဲဒီအရာက ရှေးဟောင်း မဟာမိစ္ဆာ တစ်ကောင်ဖြစ်တဲ့ ကွန်ဖုန်းပဲ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုပြီး အသက်ရှင်တဲ့ကောင်။”

လုပေါင်၏ မျက်ခုံးများ မြင့်တက်သွားသည်။ သူသည် ကွန်ဖုန်းဟူသော အမည်ကို ကြားဖူးသည်။ ၎င်းမှာ ချီလင်ထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ စွမ်းအားကြီးမားသည်။

ခုနက သူ ချီလင်လေးကို အပြင်သို့ ထုတ်မခေါ်ခဲ့မိသည်မှာ ကံကောင်းလှသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ချီလင်လေး၏ မီးလျှံများကိုပင် ထိုအကောင်က ဝါးမြိုပစ်နိုင်ပေသည်။

“ငါတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးတွေအားလုံးကို ဒီကို ခေါ်ရမယ်။ အဲဒါ သေးငယ်နေသေးတဲ့ အချိန်မှာ တံဆိပ်ခတ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်။ တစ်ခါ အဲဒီကောင်က အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုပြီး ကြီးထွားလာပြီဆိုရင်တော့ ကမ္ဘာပျက်မယ့် ဘေးအန္တရာယ်ကြီး ဆိုက်ရောက်လာတော့မှာပဲ။”

ပေါင်ရှင်းကျီ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။

လုပေါင်သည် စတင်ပေါက်ဖွားစဉ်က အလွန်ချစ်စရာကောင်းနေခဲ့သော ထိုသတ္တဝါမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ ကွန်ဖုန်း ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။ ၎င်း၏ ပါးစပ်မှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကြီးမားနေရသည်ဆိုသည်မှာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ပေ။

“ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ။”

လုပေါင်သည် အသက်တစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်ပြီး အလေးအနက် မေးလိုက်သည်။

ကွန်ဖုန်း ပေါက်ဖွားလာမှုမှာ သူနှင့်မဆိုင်သော်လည်း သူသည် ၎င်းကို ပထမဆုံး တွေ့ရှိသူဖြစ်သဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ ကူညီသင့်သည်ဟု ခံစားရသည်။ ထို့အပြင် လုပေါင်တွင် ယခုအခါ စနစ် ရှိနေပြီဖြစ်၍ သူ၏ အနာဂတ်မှာ အလွန်တောက်ပနေသည်။ အကယ်၍ ဤအရာကို ကြီးထွားခွင့်ပြုလိုက်ပြီး ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားပါက သူ၏ ကောင်းစားမည့်နေ့ရက်များမှာလည်း အဆုံးသတ်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။

“ငါတို့ သူ့ကို နဂါးကျားတောင် ဆီကို ရောက်အောင် မြှူဆွယ်ခေါ်သွားပြီး နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော်ထဲမှာ တံဆိပ်ခတ်ထားရမယ်။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေထဲမှာ မင်းရဲ့ နဂါးကျားတောင်က နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော် တစ်ခုတည်းကပဲ ၎င်းကို နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မယ်။”

ပေါင်ရှင်းကျီက ခါးသီးစွာ သက်ပြင်းချရင်း။

“အဲဒီကို သွားနေတဲ့ လမ်းခရီးမှာ ဒီကောင်က အများကြီး ဝါးမြိုပြီး ကြီးထွားလာခဲ့ရင်တော့ နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော်တောင် အလုပ်ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်တော့မှာ။”

“မင်း ခုနက... နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော် လို့ ပြောလိုက်တာလား။”

လုပေါင်သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ပေါင်ရှင်းကျီကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် အခြားအရာများကို မကူညီနိုင်သော်လည်း နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင်မူသူကိုယ်တိုင်က ထိုစေတီတော်၏ သခင် မဟုတ်ပါလား။

“ဟုတ်တယ် နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော်က ကမ္ဘာပေါ်က နတ်ဆိုးအားလုံးကို တံဆိပ်ခတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ။ ၎င်းရဲ့ စွမ်းအားက ကန့်သတ်ချက် ရှိနေပေမဲ့ ကွန်ဖုန်း အပြည့်အဝ မကြီးထွားသေးခင်မှာတော့ အလုပ်ဖြစ်တယ်။”

ပေါင်ရှင်းကျီကခေါင်းညိတ် ထောက်ခံသည်။

“ငါ့မှာ နည်းလမ်းရှိမယ် ထင်တယ်။”

လုပေါင်သည် ဖြူကြီးနှင့် ပေါင်ရှင်းကျီကို ပြောလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်ကာ ဂူဗိမာန်နတ်ဘုံ အတွင်းသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

ဖြူကြီးနှင့် ပေါင်ရှင်းကျီတို့မှာ ကြောင်သွားပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့လည်း အနောက်မှ လိုက်သွားချင်သော်လည်း ကွန်ဖုန်း၏ ရက်စက်မှုကို တွေးမိသောအခါ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေကြသည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သွားကြတာပေါ့ လုပေါင်မှာ နည်းလမ်းရှိတယ်လို့ ပြောတယ်ဆိုရင် ရှိမှာပါ။ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့လည်း ကူညီပေးလို့ ရတာပေါ့။”

ခဏမျှဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပြီးနောက် ဖြူကြီးက ပေါင်ရှင်းကျီ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ပေါင်ရှင်းကျီကလည်း အသက်တစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကွန်ဖုန်းမှာ ဝါးမြိုစရာ အခြားအရာ မရှိတော့သဖြင့် နတ်ဘုံ၏ နံရံများကိုပင် စတင်ကိုက်ခဲနေပြီဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤဂူဗိမာန်နတ်ဘုံကို ဆရာကြီးတစ်ဦးက တည်ဆောက်ခဲ့ပုံရသဖြင့် အတွင်းရှိ အစီအရင်များမှာ ခိုင်ခံ့လှသည်။ ကွန်ဖုန်းမှာလည်း အပြည့်အဝ မကြီးထွားသေးသဖြင့် ၎င်းတို့ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

“ဟေး ကောင်လေး။”

လုပေါင်အောက်သို့ ရောက်သည်နှင့် ကွန်ဖုန်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

သူက ကောင်လေး ဟု ခေါ်လိုက်သော်လည်း ထိုသတ္တဝါမှာ သူဝါးမြိုထားသမျှကို အပြည့်အဝ ချေဖျက်ပြီးပုံရကာ ယခုအခါ ဆင်တစ်ကောင်မျှ အရွယ်အစား ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

လုပေါင်၏ ခေါ်သံကို ကြားသောအခါ ကွန်ဖုန်းသည် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ရိပ်ခနဲပုံရိပ်များကို ချန်ရစ်ကာ လုပေါင်၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာသည်။

လုပေါင်၏ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်သွားသည်။ ဤအကောင်သည် ပေါက်ဖွားလာသည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း ယခုအခါ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး အများအပြား ပေါင်းတိုက်လျှင်ပင် ၎င်းကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်မှာပင် ပေါင်ရှင်းကျီနှင့် ဖြူကြီးတို့လည်း ဆင်းသက်လာကြသည်။

၎င်းတို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကွန်ဖုန်းသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပေါင်ရှင်းကျီကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ အစောပိုင်းက ၎င်းသည် ပေါင်ရှင်းကျီ၏ လက်မောင်းကို ကိုက်ခဲပြီး သွေးများကို စုပ်ယူခဲ့သဖြင့် ၎င်း၏ ကြီးထွားမှုမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပေါင်ရှင်းကျီမှာ လူသားပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော ကိတ်မုန့်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“ဟာကွာ ငါ့ကို အဲဒီလိုမျိုး မကြည့်စမ်းနဲ့...”

ကွန်ဖုန်း၏ အကြည့်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဖြူကြီးမှာ ကိုယ်ကိုစောင်းကာ တိတ်တဆိတ် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ကွန်ဖုန်းသည် အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ပေါင်ရှင်းကျီထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာတော့သည်။

၎င်း လှုပ်ရှားလိုက်သည့် တစ်ခဏမှာပင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ကွန်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ ၎င်းမှာ လုပေါင်၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော် အမှတ်အသား မှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းတန်းပင် ဖြစ်သည်။

ကွန်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရပြီး ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ မသွက်လက်တော့ပေ။

“အလုပ်ဖြစ်သားပဲ။”

လုပေါင်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။ လက်ရှိ ကွန်ဖုန်းမှာ နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော်က ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် အစွမ်းအဆင့်တွင်သာ ရှိနေသေးပုံရသည်။ နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် သူသည် ဤအကောင်ကို နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော် အတွင်းသို့ ပိတ်လှောင်ရန် နည်းလမ်းရှာရမည်သာ ဖြစ်သည်။