အခန်း (၂၈၃-၂၈၄)

အခန်း ၂၈၃- မှင်သက်သွားသော မိစ္ဆာဘုရင်။

နဂါးကျားတောင်။

နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော်ကိစ္စမှာ လုပေါင်၏ အကူအညီဖြင့် ပြေလည်သွားပြီးနောက်နှင့် ဆင့်ချူးကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ပြီးကတည်းက နဂါးကျားတောင်သည် ယခင်ကကဲ့သို့ ပြန်လည်အေးချမ်းသာယာလာခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နတ်ဆရာကြီး သည် အဓိကခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် မတ်မတ်ထိုင်ကာ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ရှေ့၌ သူ၏လက်ထဲရှိ ကျမ်းစာများကို တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဖတ်ပူဇော်နေသည်။

“ဝုန်း”

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်မှာပင် ကျယ်လောင်လှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခုမှာ အဝေးမှ ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။

“နတ်ဆရာကြီး... ဒါက...”

နတ်ဆရာကြီးူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ လက်သွားပြီး သူ၏လက်ထဲမှ ကျမ်းစာကို ချက်ချင်းပင် အသာအယာ ချလိုက်သည်။ သူသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရိပ်ခနဲ ပုံရိပ်တစ်ခုကိုသာ ချန်ရစ်ကာ အသံထွက်ပေါ်ရာအရပ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော် တည်ရှိရာ ဂူအတွင်း၌ တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းကြီးမှာ အတွင်းမှ အပြင်သို့ ထိုးဖောက်ထွက်ပေါ်နေသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။ နတ်ဆရာကြီးသာမက နဂါးကျားတောင်ပေါ်ရှိ အစွမ်းအစရှိသမျှ တာအိုဆရာအားလုံးသည်လည်း ဂူဝ၌ စုရုံးရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။

“နတ်ဆရာကြီး ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။”

ဝါရင့်တာအိုဆရာတစ်ဦးမှာ အံ့အားသင့်မှုနှင့် သံသယများ ရောပြွမ်းနေသည့် မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော်မှာ အခြားနေရာများနှင့် မတူပေ။ အကယ်၍ ဤနေရာတွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းသွားပြီး အတွင်းမှ နတ်ဆိုးများ လွတ်မြောက်သွားပါက နဂါးကျားတောင်တစ်ခုတည်း ခံစားရမည် မဟုတ်ပေ။

နတ်ဆိုးအရှင်သခင်ကြီးသည် တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို သူပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

“အပြင်မှာ စောင့်ပြီး အစီအရင်တစ်ခု ပြင်ဆင်ထားကြ။ ငါကိုယ်တိုင် အထဲဝင်ကိုကြည့်မယ်။”

နတ်ဆရာကြီးသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ စကားပြောရင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ရွှေရောင်အလင်း ဂါထာတော်ကို အသက်သွင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်မှ သူသည် ရှေ့သို့ခြေလှမ်းလှမ်းကာ ဂူအတွင်းသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

မူလက ထိုဂူတစ်ခုလုံးသည် မိစ္ဆာဓာတ် များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလိမ့်မည်ဟု သူထင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် အထဲသို့ ရောက်သောအခါ မိစ္ဆာဓာတ်များ လုံးဝမရှိသည့်အပြင် ကျယ်ပြောလှသော တရားဓမ္မဓာတ် များဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ မှင်သက်သွားရသည်။

“သူ့အမေကိုပဲ နတ်ဆရာကြီး။”

နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော်သို့ ရောက်သောအခါ နတ်ဆရာကြီးသည် စိတ်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း ကျိန်ဆဲမိခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော်မှာ မူလက သစ်သားရောင်ဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးများကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သဖြင့် စုပုံနေသော မိစ္ဆာဓာတ်များကြောင့် စေတီတော်၏ အပြင်ဘက်မှာ အလွန်ပင် မည်းမှောင်ကာ မှေးမှိန်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော်မှာ ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပနေပြီး ထိပ်ဖျားရှိ မက်မွန်သစ်သားဓားမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံကာ စေတီတော်အထက်တွင် ဓားဓာတ်များဖြင့် ဝန်းရံနေလေသည်။

ယခင် အရှင်သခင်ကြီးများထံမှ အမွေရထားသော အသိပညာများနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖတ်ရှုခဲ့သော ရှေးဟောင်း မှတ်တမ်းများ ရှိနေသော်လည်း လက်ရှိ မြင်ကွင်းမှာ နတ်ဆရာကြီး၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေပေသည်။

ထိုအတောအတွင်း နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော်အတွင်း၌မူ။

အကူအညီမဲ့စွာ အော်ဟစ်သံများမှာ အတွင်းပိုင်းတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ဤအော်သံမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ လုပေါင် ပြန်လည်ပိတ်လှောင်ထားသော မိစ္ဆာဘုရင် ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော်အတွက် စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်အဖြစ် အသုံးပြုခံနေရသဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာစွမ်းအားများမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် မခံရပ်နိုင်လောက်သည့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စုပ်ယူခြင်း ခံနေရသည်။

“အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော် လည်ပတ်နိုင်အောင် အပတ်တကုတ် ကြိုးစားပေးနေတာလေ။ခင်ဗျား ဘာတွေ လုပ်ချင်နေတာလဲ။”

ဤအရာအားလုံးမှာ စေတီတော်၏ သခင်ဖြစ်သူ လုပေါင်ကြောင့် ဖြစ်မှန်း သူသိသော်လည်း လုပေါင်မှာမူ သူ၏ ငိုညည်းသံများကို မကြားနိုင်ပေ။

ဂူဗိမာန်နတ်ဘုံ အတွင်း၌။

လုပေါင်၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ စေတီတော် အမှတ်အသားမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းမှာ ဂူဗိမာန်နတ်ဘုံ တစ်ခုလုံးကိုပင် လင်းထိန်သွားစေသည်။ စေတီတော်၏ သခင်အဖြစ် သူအနည်းငယ်မျှ ထပ်မံတောင့်ခံနိုင်ပါက ကွန်ဖုန်းကို စေတီတော်အတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်နိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားနေရသည်။

ကွန်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းနေပြီး အမှတ်အသား၏ ဆွဲငင်မှုကို အင်ကုန်သုံး၍ ခုခံနေသည်။ အနီးအနားတွင် ရှိနေသော ဖြူကြီးမှာ မသိစိတ်ဖြင့် နံရံဘေးသို့ ကပ်သွားရသည်။ နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းတန်းမှာ သူ့အတွက်လည်း သေစေလောက်သော အန္တရာယ် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုမှာ သူ့ကို ရည်ရွယ်ထားခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ဖြူကြီးတစ်ကိုယ်လုံးမှာ နေရခက်သလို ခံစားနေရသည်။

“ငါ့ဆရာ့ရဲ့ အမွေအနှစ် သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို စားပစ်လိုက်တဲ့ အကောင်က မင်းကိုး။ငရဲကို သွားပေတော့။”

ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ပေါင်ရှင်းကျီသည် လက်ဖြင့် ဂါထာပုံစံပြုလုပ်ကာ လှုပ်ရှား၍မရဖြစ်နေသော ကွန်ဖုန်းဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

သူ့လက်ညှိုးညွှန်ရာသို့ လိုက်၍ ကွန်ဖုန်းမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားကာ လုပေါင်၏လက်ထဲရှိ အမှတ်အသားအလင်းတန်းအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လုပေါင်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားပြီး သူ၏လက်ဖဝါးကို မိမိဘက်သို့ ချက်ချင်းလှည့်လိုက်သည်။ လုပေါင်သည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ချလိုက်ရာ လက်ထဲမှ အလင်းတန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူသည် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

“သူ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။”

နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော် အမှတ်အသားအလင်း ကွယ်ပျောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဖြူကြီးသည် လုပေါင်အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ပေါင်ရှင်းကျီလည်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး

“ငါလည်း မသိဘူး။ ဒါနဲ့ သူ ကွန်ဖုန်းကို ဘယ်ကို ခေါ်သွားတာလဲ။”

လုပေါင်မှာ ဂါထာတစ်ခုကို အသက်သွင်းနေပုံရသည်ကို သူတို့နှစ်ဦး မြင်နေရသဖြင့် ၎င်းကို မထိရဲဘဲ ဘေးနားတွင် ငြိမ်ငြိမ်လေး စောင့်နေကြသည်။

“ဟေး ငါ ခုနက သတိထားမိလိုက်တယ်။ သူဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီက မင်းပြောပြတဲ့အရာနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တူနေရတာလဲ။”

စိတ်အနည်းငယ် လျော့သွားသောအခါ ဖြူကြီးသည် လုပေါင်ဝတ်ထားသော ကြိုးကြာတောင်ပံအင်္ကျီကို ကြည့်ပြီး ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ပေါင်ရှင်းကျီသည် ယခင်က ဖြူကြီးကို ကြွားဝါဖူးသည်။ သူ၏ဂိုဏ်းတွင် ရှေးဟောင်းခေတ်မှ လက်ဆင့်ကမ်းလာသော တောင်ပံအင်္ကျီတစ်ထည် ရှိကြောင်း။ ဝတ်ဆင်ထားပါက လေထဲတွင် ပျံသန်းနိုင်ကြောင်းနှင့် ၎င်းမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် တစ်ထည်တည်းသာရှိကြောင်း သူ ကျိန်ဆိုပြောဆိုခဲ့ဖူးသည်။

ဖြူကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ ပေါင်ရှင်းကျီသည် အစပိုင်းတွင် ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း နောက်မှ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ အနီးကပ်သွားကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း ထူးခြားလာသည်။

“ဒါ ဘယ်လိုလူလဲဟ။ သူက ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှိနေရတာလဲ...”

ကြာမြင့်စွာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဤကြိုးကြာတောင်ပံအင်္ကျီမှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သောအခါ ပေါင်ရှင်းကျီ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်နှင့်ပင် သူ ကျိန်ဆဲမိခြင်းကို မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။

ထိုအတောအတွင်း လုပေါင်မှာမူ နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော်၏ ဗဟိုရင်ပြင်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

“အစ်ကိုကြီး... အခြေအနေက ဘာဖြစ်နေတာလဲ...”

သူပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မိစ္ဆာဘုရင်၏ တုန်ရီနေသောအသံကို အဝေးမှ ကြားလိုက်ရသည်။ ဤကဲ့သို့ မိစ္ဆာစွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်ပေးရခြင်းမှာ ခဏတဖြုတ်ဆိုလျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း နေ့တိုင်းသာ ဤသို့ဖြစ်နေပါက သူ၏ အစွမ်းအစများနှင့်ပင် တစ်နေ့တွင် ခြောက်ကပ်သွားလိမ့်မည်ဟု မိစ္ဆာဘုရင်က တွက်ဆထားသည်။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ ငါ မင်းအတွက် ကစားဖော်တစ်ယောက် ခေါ်လာပေးတာ။”

လုပေါင်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေပြီး သူ့ဘေးနားကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော်၏ ဖိနှိပ်မှုမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ ပြင်ပကမ္ဘာတွင် ဆင်တစ်ကောင်မျှ အရွယ်အစားရှိသော ကွန်ဖုန်းမှာ စေတီတော်အတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ ခွေးလေးတစ်ကောင်မျှ အရွယ်အစားသို့ သေးငယ်သွားသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းမှာ ပေါက်ဖွားကာစသာ ရှိသေးသဖြင့် စေတီတော်အတွင်း မလှုပ်မယှက် ရပ်နေရဲရုံသာ ရှိသည်။

လုပေါင်သည် ကွန်ဖုန်းကို ညင်သာစွာ ကောက်မလိုက်ပြီး အတွင်းသို့ ပွေ့ချီကာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ မကြာခင်မှာပင် မိစ္ဆာဘုရင်ကို တံဆိပ်ခတ်ထားသော တိုင်ကြီးရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဤတိုင်ကြီးအောက်တွင် မိစ္ဆာဘုရင်အဆင့်ရှိသူ စုစုပေါင်း သုံးဦးကို တံဆိပ်ခတ်ထားနိုင်သော်လည်း ယခုအချိန်အထိ ဤမိစ္ဆာဘုရင် တစ်ဦးတည်းကိုသာ ဖမ်းဆီးရမိသေးသည်။

လုပေါင်၏ စိတ်အာရုံတစ်ခုနှင့်တင် မိစ္ဆာဘုရင်ကို တံဆိပ်ခတ်ထားသော တိုင်ကြီးမှာ ထိုအခိုက်တွင် တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်။ မိစ္ဆာဘုရင် ပြောင်းလဲသွားသော အနက်ရောင်ဓာတ်ငွေ့ဆိုင်ကြီးမှာလည်း ထိုအခိုက်တွင် သူ၏ မူလပုံသဏ္ဌာန်ကို ဖော်ပြလာသည်။

သူသည် သံကြိုးများဖြင့် မြဲမြံစွာ ချည်နှောင်ခြင်း ခံထားရဆဲဖြစ်ပြီး လုပေါင်ကို မည်သည့်အန္တရာယ်မျှ မပေးနိုင်ပေ။

“အဲဒီလိုမျိုးကြီး နောက်မကစားပါနဲ့ဦး။မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်... ဟာ... ဘာကြီးလဲ။”

သူထွက်လာသည်နှင့် လုပေါင်ကို စတင်ညည်းညူတော့မည့်ဆဲဆဲ လုပေါင် ကိုင်ထားသော ကွန်ဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မှင်သက်သွားရသည်။

“အော်... မင်း အဲဒါကို သိပုံရသားပဲ။”

မိစ္ဆာဘုရင်၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ လုပေါင်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

မိစ္ဆာဘုရင်မှာ တံတွေးတစ်ချက်ကို အနိုင်နိုင် မြိုချလိုက်ရသည်။ ဤအရာမှာ မိစ္ဆာအားလုံး၏ ဘုရင်အဖြစ် ကျော်ကြားသော ကွန်ဖုန်း ဖြစ်သည်ကို သူ မသိဘဲ မည်သို့ နေပါမည်နည်း။

အခန်း ၂၈၄- အသိဟောင်းနှင့်တွေ့ဆုံခြင်း။

မိစ္ဆာဘုရင်က ကွန်ဖုန်းကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ကွန်ဖုန်းကလည်း မိစ္ဆာဘုရင် ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ ၎င်းသည် လုပေါင်၏လက်ထဲတွင် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားသွားပြီး မိစ္ဆာဘုရင်ထံသို့ ပြေးသွားတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လုပေါင်က လျင်မြန်စွာတုံ့ပြန်ပြီး ကွန်ဖုန်းကို အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းကိုင်ထားလိုက်သည်။

“အစ်... အစ်ကိုကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒါကို ဝေးဝေးကို ခေါ်သွားပေးပါ။”

မိစ္ဆာဘုရင်မှာမူ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် အနက်ရောင် ဘောလုံးလေးအသွင်သို့ နောက်ဆုတ်ကျုံ့ဝင်သွားပြီးနောက် သနားစဖွယ် အသံလေး ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။

ထိုအသံကို ကြားသောအခါ လုပေါင်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“အို... မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဒီနေ့ကစပြီး သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သွားပြီပဲ။ တည့်အောင် နေကြရမယ်နော်။”

သူစကားပြောနေစဉ် လုပေါင်၏လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော် အမှတ်အသားမှာ အနည်းငယ် လက်သွားပြီး မြေပြင်မှ သံကြိုးအမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာကာ ကွန်ဖုန်းကို ချည်နှောင်လိုက်သည်။

“ကဲ... မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီမှာပဲ ခဏနေကြဦးပေါ့။”

သံကြိုးများကို ခဲရန်ကြိုးစားသော ကွန်ဖုန်း၏ အားထုတ်မှုမှာ ကျရှုံးသွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက်မှ လုပေါင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏စကား ဆုံးသွားသည်နှင့် သံကြိုးများမှာ ရုတ်တရက် ပြန်လည်ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ကွန်ဖုန်းနှင့် မိစ္ဆာဘုရင်တို့ကို တိုင်ကြီးအောက်တွင် အတူတူ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ထားလိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း ကွန်ဖုန်းနှင့် မိစ္ဆာဘုရင်တို့အကြားတွင် သံလိုက်အိမ်မြှောင်တစ်ခုကို အတားအဆီးအဖြစ် ထားရှိလိုက်သည်။ လုပေါင် ၎င်းတို့ကို ခုနက စမ်းသပ်ခဲ့ရခြင်းမှာ ကွန်ဖုန်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မိစ္ဆာဘုရင်က ကွန်ဖုန်းကို အသုံးပြု၍ နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော်ကို ဖျက်ဆီးရန် နည်းလမ်းရှာတွေ့သွားပါက ဒုက္ခရောက်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုကြည့်ရသည်မှာ မိစ္ဆာဘုရင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်ပင် ကွန်ဖုန်းလေးမှာ ၎င်းကို ဝါးမြိုရန်သာ ဆန္ဒရှိပြီး ဆက်သွယ်ပြောဆိုလိုသည့် ဆန္ဒ လုံးဝမရှိသည်ကို မြင်ရသဖြင့် လုပေါင် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားရသည်။

မိစ္ဆာနှစ်ကောင်လုံးကို အောင်မြင်စွာ ပြန်လည်တံဆိပ်ခတ်ပြီးနောက် လုပေါင်သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်သည်။သူသည် သူ၏လက်ဖဝါးကို မြှောက်ကြည့်ရင်း။

“ဒီခံစားချက်က တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ...”

ဤနေရာတွင် ရှိနေသော လုပေါင်မှာ သူ၏ ပင်မခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ပင်မခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခုထက်ထိ ဂူဗိမာန်နတ်ဘုံ အတွင်း၌သာ ရှိနေသေးသည်။ နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ လုပေါင်၏ ဝိညာဉ် မျှသာ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ ဝိညာဉ်ခန္ဓာပြင်ပထွက်ခြင်း ခံစားချက်မှာ လုပေါင်အား ဖော်မပြနိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု အာရုံကို ပေးစွမ်းလေသည်။

ချက်ချင်းပင် လုပေါင်၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ အမှတ်အသားမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည် လင်းလက်လာပြီး ထိုခဏမှာပင် လုပေါင်၏ ပုံရိပ်မှာ နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော်အတွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဂူဗိမာန်နတ်ဘုံ။

ပေါင်ရှင်းကျီနှင့် ဖြူကြီးတို့သည် လုပေါင်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အတိအကျ ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကို လေ့လာနေကြသည်။ လုပေါင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ချက်မျှ တွန့်သွားပြီးနောက် သူသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာကာ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ မင်းတို့ ငါ့ကို ဘာလို့ အဲဒီလိုမျိုး ကြည့်နေကြတာလဲ။”

မျက်လုံးပွင့်လာသည်နှင့် လုပေါင်သည် ဖြူကြီး၏ လန့်သွားသော အကြည့်နှင့် ပေါင်ရှင်းကျီ၏ ဖော်မပြနိုင်လောက်အောင် အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“မင်း အသက်ရှူရပ်သွားတာကို ငါတို့ အခုလေးတင် တွေ့လိုက်တာ။ မင်း ကွန်ဖုန်းနဲ့အတူ သေသွားပြီလားလို့ ငါနဲ့ ပေါင်ရှင်းကျီ တိုင်ပင်နေကြတာ။”

ဖြူကြီးက သက်ပြင်းချရင်း ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ့ဘေးနားရှိ ပေါင်ရှင်းကျီကမူ ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာဖြင့် လုပေါင်ကို မေးသည်။

“မင်း အခုလေးတင် ဝိညာဉ်ခန္ဓာပြင်ပထွက်ခြင်းကို ခံစားခဲ့တာလား။ ဘယ်သူ... ဘယ်သူက မင်းကို အဲဒါ သင်ပေးတာလဲ။”

“ဘာလို့ တစ်ယောက်ယောက်ဆီက သင်ရမှာလဲ။ ငါ့ဘာသာငါ တတ်တာပါ။”

လုပေါင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ လုပေါင်သည် သူကိုယ်တိုင်က နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော်၏ သခင်ဖြစ်ကြောင်း သတင်းအပြင်ကို မပြန့်စေချင်ပေ။ အမှန်စင်စစ် နတ်ဆိုးချုပ်နှောင်ရာ စေတီတော်မှာ နဂါးကျားတောင်၏ ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ နတ်ဆိုးအရှင်သခင်ကြီး သိသွားပြီး သူ့ထံမှ လျော်ကြေးတောင်းလာပါက မည်သို့လုပ်မည်နည်း။

လုပေါင် ပြန်ရောက်လာပြီး ကွန်ဖုန်းကိစ္စလည်း ခေတ္တပြေလည်သွားပြီဖြစ်၍ အဖွဲ့သားများမှာ ဂူဗိမာန်နတ်ဘုံမှ သဘာဝအတိုင်း ထွက်ခွာခဲ့ကြပြီး စမ်းချောင်းလေးဘေးသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ယခုအခါ လုပေါင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ပေါင်ရှင်းကျီသည် မသိစိတ်ဖြင့် ရိုသေလေးစားမှုများကို ပြသလာသည်။ အမှန်စင်စစ် ဝိညာဉ်ခန္ဓာပြင်ပထွက်ခြင်း အတတ်မှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး အသုံးပြုသော ဂါထာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ပေါင်ရှင်းကျီ၏ ဆရာမှာပင် မကွယ်လွန်မီအထိ ထိုအတတ်ကို မသင်ယူနိုင်ခဲ့ပေ။ လုပေါင်က ဤအသက်အရွယ်နှင့် ၎င်းကို တတ်မြောက်နေပြီဆိုသောအချက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသည်။

“ငါတို့ ရတနာ ဆက်ရှာကြဦးမလား။”

ဖြူကြီးက ပေါင်ရှင်းကျီကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

“ဘာရတနာ ရှာရမှာလဲ။ ပြန်ပြီး ကျင့်ကြံကြမယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပေါင်ရှင်းကျီသည် လုပေါင်ကို မတတ်သာသည့် မျက်နှာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ လုပေါင်၏ ထိပ်တန်းအဆင့် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကမ္ဘာ ရတနာများကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ပေါင်ရှင်းကျီသည် ရတနာရှာဖွေခြင်းအပေါ် စိတ်ကုန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ ပင်ပင်ပန်းပန်း လိုက်ရှာထားရသော အရာမပြောပလောက်သည့် ပစ္စည်းလေးများကို တွေးမိရင်း လုပေါင်ကမူ ထိပ်တန်းရတနာများကို အလွယ်တကူ ထုတ်ပြနိုင်နေသည်မဟုတ်ပါလား။ ဤစိတ်ပျက်စရာ ခံစားချက်ကြောင့် ပေါင်ရှင်းကျီမှာ ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်စေမည့် ရတနာမျိုး မဟုတ်ပါက ရတနာ လုံးဝ ထပ်မရှာတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

လုပေါင်သည် ပေါင်ရှင်းကျီအား ဤမျှ ကြီးမားသော စိတ်ဒဏ်ရာ ပေးလိုက်မိသည်ကို သဘာဝအတိုင်း မသိရှိပေ။ သူသည် ထိုသူနှစ်ဦးနှင့် စကားအနည်းငယ် ထပ်မံပြောဆိုပြီးနောက် လင်းနို့ကြီး ကို ဆင့်ခေါ်ကာ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

လင်းနို့ကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း အဝတ်အစားများကို ပြန်လဲပြီးနောက် ဤသစ်သီးများ၏ အစေ့များကို ရွှေရောင်ကမ်းခြေ တွင် စိုက်ပျိုး၍ ရမရ လုပေါင် တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိသည်။ အကယ်၍ စိုက်ပျိုး၍ ရခဲ့ပါက သူသည် အနှိုင်းမဲ့ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်။

ကောင်းကင်ယံ လုံးဝမှောင်အတိကျသွားချိန်တွင် လုပေါင်သည် လင်းနို့ကြီး၏ လမ်းပြမှုဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ချင်းကျန်းမြို့သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ မှောင်မည်းနေသော ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် မြို့ပေါ်မှ ပျံသန်းရင်း အောက်ဘက်ရှိ လှပသော မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရှုရခြင်းမှာ ထူးခြားသော အတွေ့အကြုံတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

“သခင်... အောက်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတယ်။”

လုပေါင် ညမြင်ကွင်းကို တိတ်တဆိတ် ငေးမောနေစဉ် လင်းနို့ကြီး၏ စကားက သူ့ကို လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာသည်။ လုပေါင် လန့်သွားပြီး လင်းနို့ကြီး ညွှန်ပြရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ကမ်းခြေအဝေးပြေးလမ်းမဘေးတွင် ရပ်ထားသော အနက်ရောင် Minivanတစ်စီးကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ လူနှစ်ယောက်မှာ ပုခုံးပေါ်တွင် အိတ်တစ်အိတ်ကို ထမ်းထားကြပြီး အနီးနားရှိ သန္တာကျောက်ဆောင် ချောက်ကမ်းပါးဆီသို့ အားစိုက်၍ လျှောက်သွားနေကြသည်။

အကယ်၍ ထိုမျှသာဆိုလျှင် လင်းနို့ကြီး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ၎င်းတို့ ပုခုံးပေါ်တွင် ထမ်းထားသော အိတ်မှာ တောက်လျှောက် လှုပ်ရှားနေပြီး ရုန်းကန်နေပုံ ရသည်။

“ဒါ ဘာကြီးလဲ။”

လုပေါင်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည်။ ပင်လယ်ထဲ လူသတ်အလောင်းဖျောက်နေကြတာလား။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို ရုပ်ရှင်ထဲတွင်သာ မြင်ဖူးခဲ့ပြီး လက်တွေ့ဘဝတွင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။

ခဏမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပြီးနောက် လုပေါင်သည် လင်းနို့ကြီးအား အဝေးတစ်နေရာတွင် တိတ်တဆိတ် ဆင်းသက်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“ဟဲဟဲ... ဒီအလုပ် ပြီးတာနဲ့ ငါတို့ ပိုက်ဆံယူပြီး ဝေးဝေးကို ထွက်ပြေးကြတာပေါ့။”

“ဒါပေါ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ နိုင်ငံခြားကိုပဲ သွားကြမယ်။ ဘယ်သူမှ ငါတို့နောက်ကို လိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် လူနှစ်ယောက်၏ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆွေးနွေးနေသံကို လုပေါင် ကြားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူတို့၏ ဆွေးနွေးသံများကြားတွင် အိတ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများကိုလည်း ကြားနေရသည်။

ဤအရာမှာ ဆိုးရွားသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း လုပေါင်သည် ယေဘုယျအားဖြင့် အခြားသူများ၏ ကိစ္စထဲ ဝင်ပါတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ ဤကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို လုပ်သူများသည် များသောအားဖြင့် ဒုက္ခပေးတတ်ကြသည်။ လုပေါင်မှာ မကြောက်သော်လည်း အဆုံးတွင် ဒုက္ခများစွာကို ဆွဲဆောင်မိသလို ဖြစ်သွားမည်ကို သူစိုးရိမ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဤဒရာမာကို ဒီအတိုင်းကြည့်ပြီးမှ ထွက်ခွာရန် စီစဉ်လိုက်သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် အိတ်အတွင်းမှ လူသည် ရုန်းကန်နေခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး တောင်းပန်တိုးလျှိုးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို လွှတ်ပေးပါ။ ရှင်တို့ကို ပိုက်ဆံ နှစ်ဆပေးပါ့မယ်။”

“ဟုတ်ပြီလား ဟုတ်လား... ငါ့အမေကို သွားပြောလေ မင်းမှာ ပိုက်ဆံ ရှိသေးတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ငါတို့ကိုအနုံအအတွေလို့ ထင်နေတာလား။”

ရှေ့မှ လူက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လှောင်ပြောင်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ စကားပြောနေရင်း ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီဖြစ်ပြီး ထိုလူကို ပင်လယ်ထဲသို့ ပစ်ချရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။ သို့သော်လည်း အနီးနားမှ သတင်းချောင်းနားထောင်နေသော လုပေါင်မှာမူ ထိုခဏမှာပင် မှင်သက်သွားရသည်။

‘သွားပြီ... အတန်းခေါင်းဆောင်လား။’

ခုနက အိတ်အတွင်းမှ လူ၏ အသံမှာ သူ့အတွက် အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် လူနှစ်ယောက်မှာ လက်ကို လွှဲလိုက်ပြီး အိတ်ကို ကျောက်ဆောင်များဆီသို့ အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်တော့သည်။ သို့သော်လည်း ထိုခဏမှာပင် အောက်ဘက်မှ အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုသည် ရုတ်တရက် ပျံတက်လာပြီး ထိုအိတ်ကို ကျောပေါ်တွင် သယ်ဆောင်သွားလေတော့သည်။