ကပ်ဘေးဆေးလုံး ၂

ခြံဝင်းငယ်လေးအနီးသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူမသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွတ်သပ်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးတစ်ဝိုက်ရှိ မှုန်ဝါးဝါးနီရဲနေသော အရိပ်အယောင်များကို ဖျောက်ဖျက်ရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

အဆင့်ငါး ထိုက်ယီမသေမျိုး တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမက သေမျိုးလောကတွင်ရော မသေမျိုးခုံရုံးတွင်ပါ ထင်ရှားကျော်ကြားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

သူမက ဂိုဏ်း၏အကာအကွယ်အောက်ရှိ မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦး မဟုတ်တော့ဘဲ သဘာဝကျကျပင် ရိုးအသော မိန်းမငယ်လေး တစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်လက် ပြုမူနေ၍ မရနိုင်တော့ချေ။

နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးဌာနသို့ ဝင်ရောက်ရန် ရှန်းရွှီတောင်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ချိန်ကတည်းက သူမ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ရှန်းရွှီတောင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး လူကြီးသူမများက ဆေးလုံးတောင်ထွတ်ရှိ ဘေးဒုက္ခကြီးကို တိတ်ဆိတ်စွာလျစ်လျူရှုထားကြသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းက သူမအား အတန်ငယ် စိတ်ပျက်အားငယ်စေခဲ့ဆဲ ဖြစ်လေသည်။

အမှားက အမှားဖြစ်ပြီး အမှန်က အမှန်သာ ဖြစ်လေသည်။

ဤမသေမျိုးဂိုဏ်းတွင် အမှားနှင့် အမှန်ကို ခွဲခြားဆင်ခြင်ရန် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ခက်ခဲနေရသနည်းဟု တွေးတောမိလေသည်။

ဤသည်မှာ သူမ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက နားလည်ထားခဲ့သော အရာဖြစ်သော်လည်း ထိုစိတ်ပျက်အားငယ်မှု၏ နာကျင်မှုအောက်တွင် သူမသည် ထူးခြားစွာပင် သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့လေသည်။

"ဟူး"

ယဲ့လန် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ရပ်က အခြားသူများကို ပြဿနာများ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ကြောင်း နားလည်သဘောပေါက်လိုက်လေသည်။

"ဒါက ကောလာဟလ မဟုတ်ဘူး"

သူမ မည်သို့များ ပြောထွက်သွားခဲ့သည်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

၎င်းမှာ သူမ ပြန်လာရခြင်း၏မူလရည်ရွယ်ချက်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေလေသည်။

ထို့ပြင် ခွန်အားအရဖြစ်စေ၊ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း တာအို ကျင့်ကြံခြင်းအရဖြစ်စေ၊ ဆဋ္ဌမတောင်ထွတ်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် သူမတွင် မည်သည့် အရည်အချင်းမျှ မရှိချေ။

ဤအတွေးနှင့်အတူ ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူငယ်လေး၏ ချောမောသော မျက်နှာသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာလေသည်။

သူက ဆေးကျမ်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ယူဆောင်သွားပြီး နောက်ကွယ်တွင် "ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ" ဟူသော စကားကို ချန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

ဤမြင်ကွင်းက ယဲ့လန်အား ယုံကြည်မှု အချို့ကို ပေးစွမ်းခဲ့ပုံရလေသည်။

သို့သော် ယခု တည်ငြိမ်သွားသောအခါ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူမ အာရုံခံမိလိုက်လေသည်။ ရှန်းယီ မည်သည့်ကတိကိုမျှ မပေးခဲ့ချေ၊ ၎င်းမှာ သူမကိုယ်တိုင် အလွန်အကျွံ တွေးတောမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အထင်လွဲမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ ၎င်းသာ အမှန်ဖြစ်ပါက ယနေ့ လုပ်ရပ်များမှာ လုံးဝအဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားမည်ဖြစ်ပြီး ရယ်စရာ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်နှင့်ပင် ဆင်တူသွားပေလိမ့်မည်။

ရှန်းယီတွင် ထိုရည်ရွယ်ချက် ရှိသည်ဟု ယူဆရလျှင်ပင် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ရှန်းရွှီတောင်၏ အမွေအနှစ် နက်ရှိုင်းမှုကို လုံးဝ သိရှိထားခြင်း မရှိပေ။

အဆင့်ခုနစ် ဆေးလုံးတစ်လုံးနှင့် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း တာအိုတွင် ပြသခဲ့သော ပါရမီသက်သက်ဖြင့် ဆဋ္ဌမတောင်ထွတ်၏ကာလရှည်ကြာ တည်ရှိနေသော အခြေခံအုတ်မြစ်ကို တကယ်ပဲ လှုပ်ခါနိုင်ပါမည်လောဟု တွေးတောမိလေသည်။

"ငါ ရူးနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ယဲ့လန် သူမ၏လက်ဖဝါးများကို ဖယ်ရှားလိုက်လေသည်။ ငယ်ရွယ်ပြီး အတွေ့အကြုံနုနယ်သော ရှန်းယီက အန္တရာယ်ကို သတိမပြုမိခြင်းမှာ ခွင့်လွှတ်နိုင်စရာ ဖြစ်သော်လည်း ရိုးအသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး မဟုတ်တော့သည့် သူမအနေဖြင့် သူ့အား တားဆီးရန် မကြိုးစားခဲ့သည့်အပြင် မီးလောင်ရာ လေပင့်ပင် လုပ်ခဲ့မိလေသည်။

အကယ်၍ သူမက သူ့ကို ဒုက္ခရောက်စေခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူ့အပေါ် ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်များ ထားရှိကြသည့် ဟုန်ကျယ်မှ လူများကို သူမ မည်သို့ ရင်ဆိုင်နိုင်မည်နည်းဟု တွေးမိလေသည်။

ဒါပဲ၊ မနက်ဖြန် ငါ ထွက်သွားတော့မယ်။

ထိုသို့တွေးရင်း ယဲ့လန်သည် ခြေလှမ်းများကို သွက်လိုက်ကာ တောင်ထိပ်ရှိ ခြံဝင်းဆီသို့ ပြန်သွားလေသည်။

"အစ်မ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ"

စိုးရိမ်ပူပန်နေသော ယဲ့ကျင်းက ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး သူမ၏ အစ်မ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်မှသာ အနည်းငယ် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့လေသည်။

သူမ၏ အစ်မအကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသဖြင့် ဓားပညာ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမ အစ်မ၏စကားပြောဆိုနိုင်စွမ်းမှာ များစွာ ညံ့ဖျင်းကြောင်း ယဲ့ကျင်း သိထားလေသည်။

တောင်ထွတ်ရှစ်ခု အစည်းအဝေးတွင် သူမက မကျေနပ်စရာများစွာနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရမည်မှာ သေချာပြီး ယခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပုံရစွာဖြင့် ပြန်လာရခြင်းမှာ သူမ မည်မျှဝမ်းနည်းကြေကွဲနေမည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

"အရင် စားကြတာပေါ့"

ဤခြံဝင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိချိန်တွင် သူမ၏ အစ်မက သေမျိုးလောက၏ ဘဝနေထိုင်မှုပုံစံနှင့် ပိုမို အသားကျနေလေသည်။ ဖုန်အညစ်အကြေးများ ကင်းစင်ပြီး အစာမစားဘဲ နေနိုင်သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာသစ်ခြင်း၊ အိပ်စက်ခြင်း၊ နှင့် အစာစားခြင်းစသည့် ပုံမှန် အလေ့အထများသည် အခြား တောင်ထွတ်များနှင့် ကွဲပြားသော ဆေးလုံးတောင်ထွတ်၏ အမွေအနှစ်များ ဖြစ်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ"

ယဲ့လန်က အတင်းပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ညီမနောက်မှ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

မှေးမှိန်နေသော ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်သည် အခန်းထဲသို့ ထူးခြားသော နွေးထွေးမှုတစ်ခုကို ထပ်လောင်းပေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ စားပွဲဘေးတွင် အလင်းနှင့် အရိပ်များ၏ လင်းလက်မှုအောက်၌ ရှန်းယီ၏ ချောမောသော ဘေးတိုက်မျက်နှာမှာ ပိုမို ပေါ်လွင်နေပြီး သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အစားအစာ အနည်းငယ်ကို ကောက်ယူလိုက်ကာ...

သူ၏ လက်ထဲရှိ ဆေးကျမ်းကို ယဲ့လန် သတိပြုမိလိုက်ပြီး အလိုအလျောက် နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်မိလေသည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်ပြီး သူမ ၎င်းကို မမြင်ခဲ့သကဲ့သို့ အကြည့်ကို လွှဲဖယ်လိုက်လေသည်။

ရှန်းယီ ဤမျှကြိုးကြိုးစားစား လေ့လာနေသည်ဆိုလျှင် ဆေးဖော်စပ်ရာအခန်းထဲမှ ထိုမြင်ကွင်းမှာ အထင်လွဲမှုတစ်ခု မဟုတ်နိုင်ပေ။

ကိုယ်ကျိုးစီးပွားများဖြင့် ရစ်ပတ်နေသော ဆေးလုံးတောင်ထွတ်၏ တောင်ထွတ်သခင် အနေဖြင့် သူမ သူ၏ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် သေချာပေါက် ဝမ်းသာမိလေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမတွင် နောက်ထပ် ဆုံးရှုံးစရာ ဘာမှ မရှိတော့ချေ။

သို့သော် ဤအဆင့်အတန်းအပြင် သူမ နတ်ဘုရားမင်းဆက်၏ စစ်သူကြီးယဲ့လန် ဖြစ်ပြီး ရှန်းယီက သူမ၏လက်အောက်ရှိ နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးအရာရှိ တစ်ဦး ဖြစ်လေရာ သူမ သူ၏ဘေးကင်းမှုအတွက် အပြည့်အဝ တာဝန်ယူရမည် ဖြစ်လေသည်။

ဒါက အထင်လွဲမှု တစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်။

ယဲ့လန် စားပွဲဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ ပန်းကန်နှင့်တူများကို ကောက်ယူကာ အစာကို လျင်မြန်စွာ စားသုံးပြီး အနားယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

"မနက်ဖြန် ငါတို့ ခရီးထွက်ကြမယ်"

သူမ တူဖြင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် တစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူရင်း သူ့အားပေါ့ပေါ့ပါးပါး သတိပေးလိုက်သော်လည်း သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် အနီးတွင် ထိုင်နေသော လူငယ်လေးက ဆေးကျမ်းကို ချလိုက်ပြီး ဘေးတိုက်ကြည့်ကာ လှမ်းကြည့်လာလေသည်။

ဤမျှနီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင် လပေါင်းများစွာ ခရီးသွားခဲ့ရသဖြင့် သွေးနံ့သဲ့သဲ့လေးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ လတ်ဆတ်သော ရနံ့ကိုပင် သူမ ရှူရှိုက်မိနိုင်လေသည်။

"ကပ်ဘေးဆေးလုံး ဆိုတာ ဘာလဲ"

ရှန်းယီက သူ၏အသံတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"နင် အဲဒီအထိတောင် ဖတ်ပြီးသွားပြီလား"

အတွေးနက်ကာ အစာကောက်ယူနေသော ယဲ့လန်၏လှုပ်ရှားမှုမှာ အလိုအလျောက် ရပ်တန့်သွားပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် သူမသည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

"မဟုတ်ဘူး ငါ ဆိုလိုတာက ငါတို့ မနက်ဖြန် ပြန်ကြမယ်လို့ ပြောတာပါ"

"..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်းယီ တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။

ခဏအကြာတွင် သူသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

အနီးတွင် ထိုင်နေသော ယဲ့ကျင်းက လေထုမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူရန်ပင် မဝံ့ရဲတော့ချေ။

နောက်တစ်ခဏတွင် အစ်ကိုရှန်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးနက်ကြီးများဖြင့် သူမ၏ အစ်မကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရလေသည်။

"မင်း ဒီလိုမျိုး မလုပ်ဘဲ နေလို့မရဘူးလား၊ တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းတယ်"

ရှန်းယီသည် ဆေးကျမ်းနှင့် တူများကို ချလိုက်လေသည်။

"ငါ... ငါ ဘာလုပ်လို့လဲ"

ယဲ့လန်ကလည်း အလားတူ မှင်တက်သွားပြီး သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ဦးအနေနှင့် သူမအား ဤကဲ့သို့ စကားပြောဆိုခွင့် မရှိကြောင်းကိုပင် သတိမပြုမိတော့ချေ။

"ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို အဟန့်အတား ဖြစ်စေလို့လေ"

ရှန်းယီ ယဲ့လန်၏မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏လေသံမှာ ရုတ်တရက် လေးနက်သွားလေသည်။

"ငါ ထိုက်ရွှီတာအိုအနှစ်သာရကို လိုချင်တယ်ဆိုတာ မင်း သိတယ်မလား"

ကျမ်းစာတိုက်အဆောက်အအုံထဲတွင် အလွန်အမင်းပင်ပန်းနွမ်းနယ်ဖွယ်ရှုပ်ထွေးမှုများကို ရင်ဆိုင်ရင်း ကပ်ဘေးခြောက်ခုစာသက်တမ်းကို အသုံးပြုပြီး တစ်ရက်လုံးအချိန်ဖြုန်းခဲ့သည်မှာ၊ သူရှေ့က မိန်းကလေးနှင့် အိမ်ပြန်ဆော့တမ်း ကစားဖို့အတွက် မဟုတ်ပေ။

"မင်းလည်းလိုချင်တယ်၊ ငါလည်း လိုချင်တယ်ဆိုရင် ငါတို့တွေတွန့်ဆုတ်နေတာတွေ၊ စကားကို လှည့်ပတ်ပြောနေတာတွေ ရပ်လိုက်ရင်ပိုကောင်းမယ်"

"ဒီလိုမျိုးလှည့်ပတ်နေရတာ တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး"

သူမ၏နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသော ကြမ်းတမ်းသည့် စကားလုံးများကို နားထောင်ရင်း အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်နေသော ယဲ့ကျင်းက အလွန်အမင်းအံ့အားသင့်မှုကြောင့် လုံးဝ အေးခဲသွားတော့လေသည်။