ဆရာ့ကိုယ်စား တပည့်လက်ခံခြင်း ၂

သေချာသည်မှာ၊ ရှန်းယီ အဆင့်ငါးအာဟတ်ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်ကို ထုတ်ဖော်နိုင်ပြီးခြေလျင်ဖြင့်ခရီးသွားနိုင်စွမ်းရှိလေသည်။ ယဲ့လန်ကို အမှီမလိုက်နိုင်သော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုမဖြစ်စေရန်အတွက်ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းက အလွန်အမင်း ထင်ပေါ်လွန်းရာကျပေလိမ့်မည်။ ၎င်းမှာ ခိုးယူထားသောအမွေအနှစ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ သေကြောင်းကြံခြင်းနှင့် အလားသဏ္ဌာန်တူလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သုံးဦးခရီးသွားရန်အတွက် နှစ်လတိတိအချိန်ယူခဲ့ရပါသည်။

"ကျွန်မတို့ ရောက်သွားရင်၊ စကားကို တတ်နိုင်သမျှနည်းနည်းပဲပြောပြီး ရှင့်ရဲ့ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်တဲ့ အကျင့်ကိုထိန်းထားပါ။"

ယဲ့လန်က အောက်ဘက်ရှိ တောင်ထွတ်များစွာကို ငုံ့ကြည့်နေပြီး၊ပဉ္စမမြောက် အမြင့်ဆုံး တောင်ထွတ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူမ၏မျက်လုံးများ၌ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ထင်ဟပ်သွားလေ၏။

ရှန်းရွှီဘိုးဘေး၏လက်အောက်တွင်၊ ဒုတိယမျိုးဆက်တပည့် ရှစ်ဦး ရှိပြီး၊ ၎င်းတို့ တစ်ဦးစီက အမွေအနှစ်များကိုဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန် ကိုယ်ပိုင် ဂိုဏ်းဆက်တစ်ခုစီ တည်ထောင်ထားကြလေသည်။

ယခုအခါ ပဉ္စမမြောက်ဂိုဏ်းမှာ တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ခဲ့သော ဘိုးဘေးဆရာမှာ မရှိတော့ဘဲ၊ တတိယမျိုးဆက် တပည့်တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့လေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤတပည့်အား ဘိုးဘေးဆရာယဲ့လန်ဟု ခေါ်ဆိုကြခြင်း ဖြစ်လေ၏။

"..."

ရှန်းယီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

သူ မှတ်မိတာ မမှားဘူးဆိုလျှင်၊ ယဲ့လန်က သူမ၏ဂိုဏ်းမှာ မျိုးဆက်ပြတ်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီဟု ယခင်က ပြောခဲ့ဖူးလေသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့ ဦးတည်သွားနေသော တောင်ထွတ်မှာ လူများဖြင့်စည်ကားနေပြီး၊ တပည့်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင်များပြားလှကာ ရေစီးကြောင်းများအလားတောက်ပနေကာ၊ အလုပ်များစွာဖြင့် လှုပ်ရှားသွားလာကာ စည်ကားလျက် ရှိနေလေသည်။

ဆေးနံ့များမှာလည်း ပြင်းထန်ပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှ၏။

ယဲ့လန်က ထိုနှစ်ဦးနှင့်အတူ အောက်သို့ ဆင်းသက်လာကာ၊ တောင်ခါးပန်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်၊ ၎င်းတို့သည် အပြင်လူများအလား ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ထူးဆန်းစွာ ကင်းကွာနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူမ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေပြီး၊ ဘေးဘီသို့ မကြည့်ဘဲ အပေါ်သို့သာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။

အသက်ကြီးသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ၎င်းတို့သုံးဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ အံ့အားသင့်စွာ ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီးနောက်၊ ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့်ရပ်တန့်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်လေသည်။ "စီနီယာအစ်မယဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ။"

ယဲ့လန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ်မျှသာ ညိတ်ပြပြီး ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။

"ဒီလူတွေက ပညာရပ်ပေါင်းစုံကို လေ့ကျင့်ကြတဲ့ ဆဋ္ဌမတောင်ထွတ်က လူတွေလေ၊ အစ်မရဲ့ ဂိုဏ်းကအဓိကအားဖြင့် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းတာအိုကို လေ့ကျင့်တာပါ။ အဲဒီဖြစ်ရပ် ပြီးသွားတော့၊ ဆဋ္ဌမတောင်ထွတ်ရဲ့ဘိုးဘေးဆရာက ဒီတောင်ထွတ်ကို စီမံခန့်ခွဲဖို့တာဝန်ယူလိုက်တယ်၊ အဲဒီအထဲမှာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းသွန်သင်ချက်တွေနဲ့ မိုးမြေရတနာတွေပါအကုန်ပါသွားတာပေါ့..."

ယဲ့ကျင်းက အနောက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာလိုက်ပါလာပြီး၊ အရာရှိရှန်းကို တိုးညှင်းစွာ သတိပေးလိုက်လေသည်။

မသေမျိုးဂိုဏ်းတွင်၊ တစ်ထက်လူအား စစ်သူကြီးဟု ဆက်လက် ခေါ်ဆို၍ မရတော့ပေ။

"နားလည်ပါပြီ။"

ရှန်းယီ ယဲ့လန်အနောက်မှ တောင်ပေါ်သို့ လိုက်ပါသွားရင်း၊ပတ်ဝန်းကျင်မှ ပိုမိုထူးဆန်းလာသော စိုက်ကြည့်မှုများကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။

သူမ စောစောကအဘယ်ကြောင့် ထိုကဲ့သို့သော အမူအရာမျိုးပြသခဲ့သည်ကို အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပေ။ သူမက အရာအားလုံးကို သိမ်းပိုက်ခံခဲ့ရသည်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။

ဤဂိုဏ်းတွင် ယဲ့လန်၌ပြောရေးဆိုခွင့် မည်မျှ ကျန်ရှိနေသေးသည်ကိုမူ ပြောရခက်လှပေသည်။

၎င်းတို့သုံးဦး တောင်ထိပ်ရှိ ခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်၊ ၎င်းတို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည့် သတင်းသည် တောင်ထွတ်အတော်များများသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

"ဝင်ခဲ့ကြ။"

ယဲ့လန်က ခြံဝင်းငယ်လေး၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ရန် လက်လှမ်းလိုက်ရာ၊ သူမ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အေးစက်မှုများ နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် လျော့ကျသွားလေသည်။

သို့သော် ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များ ကင်းစင်နေသည့် ကြမ်းပြင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ပုံမှန် တံမြက်လှည်းနေကျဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပြီး၊ ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် ပူနွေးသော လက်ဖက်ရည်များ ရှိနေကာ၊ အစိမ်းရောင် အရည်များအထက်တွင် ကိုင်တွယ်၍ရလုမတတ် ထူထပ်သော ဝိညာဉ်မြူခိုးများ လွင့်မျောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ သူမက လက်သီးကို ရုတ်တရက် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားလိုက်လေသည်။

ပဉ္စမတောင်ထွတ်ကို သိမ်းပိုက်ခံလိုက်ရပြီး၊ ယခုအခါ ဤကျန်ရစ်နေသော ခြံဝင်းငယ်လေးကိုပင် အခြားသူများက ဝင်ရောက် နေထိုင်နေကြပြီ ဖြစ်လေသည်။

မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် ချိတ်ပိတ်ထားခဲ့သော ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းများသည်လည်း လုံးဝ မှတ်မိ၍မရနိုင်လောက်အောင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။

"ဟူး—"

ယဲ့လန်သည် သူမ၏ အသက်ရှူသံကို ထိန်းညှိလိုက်ပြီး၊ လက်သီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြေလျှော့ကာ အခန်းတွင်းသို့ လျှောက်ဝင်သွားလေသည်။

အရှေ့ဆုံးရှိ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် တင်ထားသော လက်ဖျံအရွယ်အစားခန့်သာ ရှိသည့် ဘိုးဘေးဆရာ ရုပ်တုကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်မှုများက အပြည့်အဝ လွှမ်းမိုးသွားလေတော့သည်။

"စီနီယာအစ်မယဲ့ ပြန်ရောက်လာတာကို၊ ဘာလို့ ဂျူနီယာညီလေးကို ကြိုပြီး သတင်းမပေးရတာလဲ။"

သပ်ရပ်မှုမရှိသော ချောမောသည့် လူငယ်တစ်ဦးက အလျင်စလို ဝင်ရောက်လာပြီး၊ တံခါးဝကို မှီလျက် နေလေသည်။

သူသည် သူမကိုပြုံးရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး၊ ယဲ့လန်က ယဇ်ပလ္လင်ကိုစိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ နားရွက်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်၏ "စီနီယာအစ်မက တောင်ထွတ်ပေါ်မှာ နေခဲတော့၊ ကျွန်တော်တို့ ဆဋ္ဌမတောင်ထွတ်က တပည့်တွေပဲ ဒီနေရာကိုစောင့်ရှောက်ပေးနေရတာလေ။ ဂျူနီယာညီလေးက အစ်မ ပြန်လာခဲမယ်လို့ ထင်ပြီးတော့၊ တပည့်တွေ ဘိုးဘေးဆရာကို ပူဇော်ရတာ ပိုအဆင်ပြေအောင်လို့၊ ဘိုးဘေးဆရာ ရုပ်တုကို အစားထိုးလိုက်တာပါ။"

"တခြား ရည်ရွယ်ချက် တကယ် မရှိပါဘူး၊ စီနီယာအစ်မ စိတ်မဆိုးပါဘူးနော်။"

"..."

လူငယ်၏ စိုက်ကြည့်မှုအောက်တွင်၊ ယဲ့လန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ကျေနပ်ခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်း မရှိဘဲ၊ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဘိုးဘေးဆရာ ရုပ်တုကို ကောက်ယူပြီး လူငယ်၏ခြေရင်းသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်လေသည်။

ဘုတ်

ဘိုးဘေးဆရာ ရုပ်တုက နှစ်ပတ်သုံးပတ်ခန့် လိမ့်သွားရာ၊ လူငယ်၏မျက်နှာအမူအရာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ "စီနီယာအစ်မ။ ဒါက အစ်မရဲ့ဘိုးဘေးဦးလေးလေ၊ အစ်မ နည်းနည်းလေးတောင် ရိုသေမှုမရှိလွန်းဘူး မထင်ဘူးလား..."

သူ၏ စကားများမှာ အေးစက်သော အသံတစ်ခု၏ ဖြတ်တောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

"နင့်အဖေကိုယူပြီး ထွက်သွားတော့။"

အနည်းငယ် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော ဟန်ပန်ဖြင့် ယဲ့လန်သည် သူမ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ၊ ဝိညာဉ်အလင်းကို အသုံးပြု၍ယဇ်ပလ္လင်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်လေသည်။

သူမက ယဇ်ပလ္လင်အောက်ရှိ ဖုံးကွယ်နေသော ထောင့်တစ်နေရာမှ ဖုန်တက်နေသည့် သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦး၏ရုပ်တုကို ယူရန် ငုံ့ချလိုက်ပြီး၊ ဖြူစင်သော ဝတ်ရုံလက်အိုးများဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ်သေချာစွာ သုတ်သင်ရှင်းလင်းပြီးနောက် ယဇ်ပလ္လင်၏အလယ်ဗဟိုတွင် ဂရုတစိုက် ထားရှိလိုက်လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ သူမက ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ ကျန်ရှိနေသော အမွှေးတိုင်များကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး၊ အမွှေးတိုင်အသစ်များကို ယူကာ ဂရုတစိုက် ထွန်းညှိပြီး အမွှေးတိုင်ခွက်ထဲသို့ စိုက်လိုက်လေသည်။

ဤအရာအားလုံးကို ပြီးစီးသွားသောအခါ၊ သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာလှည့်လိုက်ပြီး၊ လူငယ်အား တစ်ချက်မျှပင်လှမ်းမကြည့်ဘဲ ရှန်းယီအား ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ တခြားတောင်ထွတ်တွေကို သတင်းပို့ပြီးပြီ။သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်ရောက်တာနဲ့၊ ရှင့်ကို အမည်ခံတပည့်အဖြစ် တရားဝင်လက်ခံလိမ့်မယ်။"

အခြေခံအားဖြင့်၊ တတိယမျိုးဆက် တပည့်တစ်ဦးအတွက် တပည့်လက်ခံရာတွင် ဤမျှလောက် အလုပ်ရှုပ်ရန် မလိုအပ်ပေ။

သို့သော် ယဲ့လန်မှာမူ ကွဲပြားလေ၏။ သူမက ရှန်းရွှီတောင်အတွင်းရှိ တတိယမျိုးဆက် တပည့် တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း၊ တောင်ထွတ်သခင်ရာထူးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အခြားသော ဒုတိယမျိုးဆက် တပည့် ခုနစ်ဦးနှင့် အဆင့်အတန်းတန်းတူညီမျှ ရှိလေသည်။

စကားပြောနေစဉ်အတွင်းမှာပင်၊ အားကောင်းသော တည်ရှိမှုအများအပြားက ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ရုတ်တရက် လွှမ်းခြုံရောက်ရှိလာလေသည်။

ဤတည်ရှိမှုများ၏ ပြင်းထန်မှုမှာ၊ အဆင့်ငါး အနှစ်သာရအဆင့်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော ရှန်းယီပင်လျှင် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်အထိ ဖြစ်လေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်၊ မသေမျိုးများ၏ အငွေ့အသက်များပါရှိသော ပုံရိပ်သုံးခုက ခြံဝင်းအတွင်းသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆင်းသက်လာကြသည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် မုတ်ဆိတ်မွေးနက်နက်နှင့် သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦး၊ ဆံပင်များဖြူဖွေးနေသော်လည်း ကလေးငယ်တစ်ဦး၏မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိသော အဘိုးအိုတစ်ဦးနှင့်၊ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေဆဲဖြစ်သော ရင့်ကျက်သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ ပါဝင်လေ၏။

သတင်းစကား ခုနစ်ခုပို့ထားသော်လည်း၊ သုံးဦးသာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့အထဲတွင် အမျိုးသား၏ရုပ်တုမှာ သိသိသာသာပျောက်ဆုံးနေလေသည်။

"လေးစားရတဲ့ ဆရာတို့၊ ဒါကို ကြည့်ကြပါဦး။"

သပ်ရပ်မှုမရှိသော လူငယ်သည် သူ၏ခြေရင်းရှိ ရုပ်တုကို ဒေါသတကြီးညွှန်ပြလိုက်၏။ ယခင်က စကားပြောရန် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ သူ၏နာကြည်းချက်များကို အန်ထုတ်ကာ ယခင်ဖြစ်ရပ်များကို ပြန်လည်ပြောပြနေလေတော့သည်။

"လန်အာ။" တတိယတောင်ထွတ်၏တောင်ထွတ်သခင် ဖြစ်သော မုတ်ဆိတ်မွေးနက်နက်နှင့် သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက တင်းမာသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြင်းထန်စွာပြောလိုက်လေသည်။

"မုယန်က မင်းရဲ့စီနီယာလေ၊ မင်း စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လောက်ပဲမကျေနပ်မှုတွေ ရှိနေပါစေ၊ ဒီလို ရိုသေမှုကင်းမဲ့တဲ့ အပြုအမူမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် ပြသရက်တာလဲ။"

မုတ်ဆိတ်မွေးနက်နက်နှင့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏မေးခွန်းထုတ်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်၊ ယဲ့လန်က မည်သည့် ခုခံကာကွယ်မှုမျှ မပြုလုပ်သလို၊ သူမကိုယ်စား ဆုံးဖြတ်ပေးမည့်သူကိုလည်း မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်၊ သူမက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။ "ဆရာချန်းဖုန်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို တောင်ထွတ်သခင်လို့ပဲ ခေါ်ပေးပါ။"

ရိုးရှင်းသော စကားတစ်ခွန်းက ဆရာချန်းဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာကို ခေတ္တမျှရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။ သူ၏ညွှန်ပြနေသော လက်ချောင်းမှာ အနည်းငယ်ကွေးဝင်သွားပြီးနောက်၊ ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏အင်္ကျီလက်စကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ တောင်ထွတ်သခင်ယဲ့၊ ငါ အကဲခတ်ညံ့သွားတာ အမှန်ပါပဲ။"

အခြားတောင်ထွတ်သခင် နှစ်ဦးက အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး၊ ဝင်ရောက်ပတ်သက်မည့် ရည်ရွယ်ချက်မပြသကြချေ။

ယဲ့လန်က တောင်ထွတ်သခင်၏နေရာကို ယူဆောင်ထားပြီးဖြစ်ကာ၊ သူမကိုယ်သူမ ဂျူနီယာ တစ်ဦးအဖြစ် ဆက်လက် မသတ်မှတ်တော့ပေ။ ဤကဲ့သို့ တင်းမာသောရပ်တည်ချက်ဖြင့်ဆိုလျှင်၊ ဆက်လက်၍ အကျိုးအကြောင်းပြောဆိုနေခြင်းက မိမိကိုယ်ကို အရှက်ခွဲခြင်းသာဖြစ်မည်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။

"..."

ရှန်းယီက သူ့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။ အပြင်လူတစ်ဦးအနေဖြင့်၊ သူက ယဲ့ကျင်းကဲ့သို့ပင် ဘေးဘက်တွင် ရိုသေစွာရပ်နေရုံသာတတ်နိုင်သည်။

သို့သော် အရာများစွာမှာ အတော်လေး ရှင်းလင်းလာခဲ့ပြီဖြစ်လေသည်။

ဆရာချန်းဖုန်းက အစပိုင်းတွင် စွပ်စွဲပြစ်တင်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ ရောက်ရှိလာခြင်းက သူသည် တောင်ထွတ်သခင်များအကြားတွင် ကြားနေသူများထဲမှတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေလေ၏။

မတက်ရောက်လာသူများမှာမူ၊ ယဲ့လန်ကို လုံးဝ အလေးအနက်မထားကြသူများဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"အချိန်ရောက်ပြီ။" ယဲ့လန်က အစမှအဆုံးတိုင်အောင် မည်သည့် ခံစားချက်ကိုမျှမပြသခဲ့ဘဲ၊ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များကိုသာ လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထိုလူများ လာသည်ဖြစ်စေ၊ မလာသည်ဖြစ်စေ သူမအတွက် အရေးမကြီးပေ။

"ဒီကိုလာခဲ့။" သူမက သူမ၏အနောက်ရှိ နေရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်လေသည်။

ရှန်းယီ နေရာယူပြီးနောက်၊ ယဲ့လန် ရုပ်တုဘက်သို့ လှည့်ကာ၊ သူမ၏ဂါဝန်ကို မတင်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက်ဒူးထောက်ချလိုက်၏။

"ဒီနေ့၊ ပဉ္စမတောင်ထွတ်ရဲ့တောင်ထွတ်သခင် အနေနဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ဆရာကိုယ်စား တပည့်တစ်ယောက်ကို လက်ခံပြီး၊ ရှန်းယီကို ပဉ္စမတောင်ထွတ်ထဲကို လက်ခံကာ၊ ရှန်းရွှီဘိုးဘေးရဲ့ သွန်သင်ချက်အောက်မှာ တတိယမျိုးဆက်တပည့်အဖြစ်ခံယူစေပါတယ်။ ဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်မတို့ဟာဂိုဏ်းတစ်ခုတည်းသားတွေဖြစ်သွားကြပြီမို့၊ အသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ သေဆုံးသည်ဖြစ်စေ အချင်းချင်းစွန့်ပစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

သူမ၏ စကားများ အဆုံးတွင်၊ သူမ ဘိုးဘေးဆရာ ရုပ်တုအားရိုသေစွာ ဦးချကန်တော့လိုက်လေသည်။

သူမ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သောအခါ၊ သူမ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည်အေးစက်သွားပြီး၊ ဧည့်သည်များကို အပြင်သို့ လိုက်ပို့ရန် အမူအရာပြကာ လှည့်လိုက်၏။

"..."

တောင်ထွတ်သခင်သုံးဦးမှာ ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများ ရှိနေကြပြီး၊ ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူငယ်အားတစ်ပြိုင်နက်တည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ပဉ္စမတောင်ထွတ်က အဆံမရှိသောအခွံသက်သက်သာဖြစ်နေသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ တစ်ဦးတည်းသောကျန်ရစ်သူ ယဲ့လန်က အတိတ်က ဖြစ်ရပ်များကြောင့် သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

သူမ ရှန်းရွှီတောင်သို့ ပြန်လာခဲပြီး၊ အပြင်ဘက်တွင် မကြာခဏခရီးထွက်လေ့ရှိကာ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို မည်သူမျှမသိရှိကြချေ။

ယခု သူမ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်၌၊ ၎င်းမှာ သူမ၏ဆရာကိုယ်စား တပည့်လက်ခံသည့် လုပ်ရပ်ကိုလုပ်ဆောင်ရန် ဖြစ်နေလေ၏။

သူမက ပဉ္စမတောင်ထွတ်ကို ပြန်လည် စတင်ဖို့ စီစဉ်နေတာများလားဟု တွေးတောစရာပင်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင်ပင်၊ ဤမိန်းမငယ်လေး၏အတွေးအမြင်များမှာ အတော်လေး ရိုးအပုံရလေသည်။ ပဉ္စမတောင်ထွတ်၏ အရင်းအမြစ်များကို ဂျူနီယာညီလေးမုယန်က ခိုင်မြဲစွာထိန်းချုပ်ထားသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်၏။

၎င်းကို အလွယ်တကူ ပြန်လည်ရယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

တောင်ထွတ်သခင်ဟူသော ဘွဲ့အမည်သက်သက်ဖြင့် လုံးဝလုံလောက်မည်မဟုတ်ချေ။

သပ်ရပ်မှုမရှိသော အဝတ်အစားများဖြင့် လူငယ်က ရုပ်တုကိုကိုင်ဆောင်ကာ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေပြီး၊ သူ၏အသွင်အပြင် တစ်ခုလုံးမှာ အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေလေသည်။

သူ တောင်ထွတ်သခင် မဟုတ်သဖြင့် သတင်းစကားကို မရရှိခဲ့ဘဲ၊ ယဲ့လန် ပြန်လာရခြင်း၏ရည်ရွယ်ချက်ကို လုံးဝ မသိရှိခဲ့ချေ။

တပည့်လက်ခံတယ်...

ဘယ်သူ့အတွက်လဲ၊ ပဉ္စမတောင်ထွတ်အတွက်လား။

ပဉ္စမတောင်ထွတ်ဆိုတာရော ရှိသေးလို့လား။

ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ၊ သူ၏မျက်ခွံများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး၊ ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူငယ်အား မလိုလားသောအကြည့်ဖြင့် စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ဆဋ္ဌမတောင်ထွတ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားရန် လှည့်ထွက်သွားလေတော့သည်။

သူက တောင်ထွတ်သခင်ဖြစ်လာရန်နောက်ဆုံးတွင် အလွန်ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရပြီးဖြစ်ရာ၊ ဤစက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အမျိုးသမီးကိုနောက်ထပ်ပြဿနာများဖန်တီးခွင့် လုံးဝမပြုနိုင်ချေ။