ဘယ်သူက သူမကို ဒီလောက်ယုံကြည်မှုတွေ ပေးလိုက်တာလဲ ၃

သူတို့၏ စကားသံများ တိတ်ဆိတ်သွားသည်နှင့်အမျှ၊ ထိုနှစ်ဦး အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး နေရာတွင်ပင် ဖြည်းညှင်းစွာ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"..."

ထိုအချိန်တွင် ထောင့်တစ်နေရာရှိ ရှန်းယီက နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းမော့လာပြီး ထိုဗလာဖြစ်နေသောနေရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ရှန်းရွှီတောင်၏အသေးအဖွဲ ကိစ္စရပ်များကို သူ ဂရုမစိုက်ပေ၊ သူ လိုချင်သည်မှာ ထိုက်ရွှီတာအိုအနှစ်သာရသာ ဖြစ်လေသည်။

ဒါက ဆေးဖော်စပ်တာ သက်သက်ပဲလေ၊ ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲနေမှာမို့လို့လဲ။

[လက်ကျန် နတ်ဆိုးသက်တမ်း - ကပ်ဘေးဒုက္ခ နှစ်ခု]

ရှန်းယီ အကြည့်ကိုရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ စနစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိကျန်ရှိနေသော နတ်ဆိုးသက်တမ်းကို ကြည့်ကာ နားထင်ကို မပွတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ဟူး၊ တကယ်ကို ဒုက္ခပေးတာပဲ...

အခြေခံအဆင့် ဓမ္မလေးပါးဆေးကျမ်းကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သွားပြီးနောက်၊ ကျမ်းစာတိုက် အဆောက်အအုံ အတွင်းရှိ ရှေးဟောင်းစာအုပ်များက နားလည်ရန်ခက်ခဲသောကောင်းကင်ဘုံစာအုပ်အဖြစ်မှ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေပြီ။

သို့သော် ၎င်းတို့ကို နားလည်နိုင်သော်လည်း၊ ဤစာအုပ်များအပြည့်ရှိနေသော အခန်းထဲတွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်လာရန်မှာ ရှန်းယီအတွက် အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ခက်ခဲလှပေသည်။

ဤနားလည်ရခက်သော အရာများ၏ရှေ့တွင် "အနည်းငယ် နားလည်တယ်" ဟူသော သူ၏ ပြောစကားမှာ အမှန်တကယ်ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

သို့သော် ကောင်းကျိုးမှာ အမျိုးမျိုးသော ဆေးဖော်စပ်နည်းအမြောက်အမြားကို သူ သင်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

အခြားအရာများကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင်၊ မိုးမြေ ရတနာများ အလုံအလောက်ရှိနေသရွေ့၊ ယခုအချိန်တွင် အရှေ့နဂါးဘုရင်အတွက် ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို သူအနည်းဆုံး ပြန်လည်တည်ဆောက်ပေးနိုင်ပြီဖြစ်ပြီး၊ အစစ်အမှန်မသေမျိုး အဆင့်သို့ပင် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန် အောင်မြင်နိုင်ကောင်း အောင်မြင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

စီနီယာရွှမ်ချင်းကဲ့သို့သော သူတစ်ဦးအတွက်မူ ၎င်းမှာအနည်းငယ် ပို၍ ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သွေးမှတစ်ဆင့် ရှင်သန်ထမြောက်ခြင်းအတွက် သွေးတစ်စက် လိုအပ်သော်လည်း၊တစ်ဖက်လူမှာ မည်သည့် အကြွင်းအကျန်မျှပင် ချန်မထားခဲ့ဘဲ သစ်သားကိုယ်ထည်တစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

"ဒီထက်ပိုပြီး လိုအပ်ပါသေးတယ်။"

မဖြစ်မနေ အခြေအနေကြောင့်၊ သူ ချင်းဟွာအား လုပ်ငန်းစဉ်ကိုမြန်ဆန်စေရန်သာ တိုက်တွန်းနိုင်တော့လေသည်။

...

ရှန်းရွှီတောင်၏အပြင်ဘက်၊ အမြင့်ဆုံး တောင်ထွတ်၏ ထိပ်တွင်

ဆေးလုံးတောင်ထွတ်ကဲ့သို့ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသောခြံဝင်းတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ၊ ခမ်းနားထည်ဝါသော ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

အနည်းငယ် မှောင်မိုက်နေသော ခန်းမဆောင်အတွင်း၌၊ကုလားထိုင် ရှစ်လုံးသာ ရှိလေ၏။

လက်ရှိအခိုက်အတန့်မှာတော့ ကုလားထိုင်တိုင်း၌ ပုံရိပ်တစ်ခုစီ နေရာယူထားလေသည်။

၎င်းတို့အထဲတွင် အတော်လေးရင့်ကျက်မှုမရှိသေးပုံပေါ်သောငယ်ရွယ်ပြီး လှပသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ပါဝင်နေကာ၊ သူမ အခြားသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်အနည်းငယ် အံမဝင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

သူမ၏အသွင်အပြင်ကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင်၊ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ အရှိန်အဝါမှာလည်း ရှစ်ဦးအနက်အားအနည်းဆုံးသူများထဲတွင် ပါဝင်နေလေသည်။

သို့သော် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းတာအိုကို ဘေးဖယ်ထားပါက၊ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ဤမိန်းကလေးအား တပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့် မနှစ်သက်လျှင်ပင်၊ သူမ၏ စွမ်းအားနှင့် နယ်ပယ်ကို လျှော့တွက်ရန် မဝံ့ရဲကြချေ။

တတိယမျိုးဆက် တပည့် တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤဘိုးဘေးခုနစ်ဦး၏ကြားတွင် ပါဝင်နိုင်ခြင်းကပင် အရာအားလုံးကို ဖော်ပြနေပြီး ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ သူမသာ တာအိုအနှစ်သာရကို မဆွတ်ခူးနိုင်ခဲ့ပါက၊ ဆေးလုံးတောင်ထွတ် ဘိုးဘေး၏တပည့်တစ်ဦးဖြစ်ခြင်းကို မဆိုထားနှင့်၊ သူ၏သွေးမျိုးဆက်သမီးအရင်းဖြစ်လျှင်ပင် ဤနေရာတွင် ထိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"မုယန်၊ အခု လူစုံပြီဆိုတော့၊ မင်း ပြောစရာရှိတာ ပြောလို့ရပြီ။"

အဓိက နေရာတွင် ထိုင်နေသော၊ မျက်နှာပေါ်တွင် ယိုယွင်းနေသည့်အခြေအနေများ ပေါ်လွင်နေပြီဖြစ်သော အဘိုးအိုတစ်ဦးက သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်လေသည်။

သူ၏အသွင်အပြင်မှာ မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ၊ သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ လူတိုင်းနီးပါးမှာကြီးမားလှသော ဖိအားတစ်ခု ၎င်းတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ၊ ရှည်လျားသော မုတ်ဆိတ်မွေးများနှင့် သပ်ရပ်သော အသွင်အပြင်ရှိပြီး ပညာတတ်တစ်ဦး၏ကျက်သရေကို ဆောင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အကြည့်များကို သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ မိန်းကလေးငယ်ထံသို့ ပို့လွှတ်လိုက်လေသည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကို ပြန်လည် ဖြေကြားပါရစေ၊ မုယန်က တောင်ထွတ်ရှစ်ခုအကြားက ညီအစ်ကို မောင်နှမသံယောဇဉ်ကို စဉ်းစားပြီးတော့၊ ဒီကိစ္စကို အမြင်မတော်တဲ့ ပဋိပက္ခတစ်ခုအဖြစ် အသွင်မပြောင်းသွားစေချင်လို့ပါ။"

"ဒါကြောင့်မို့လို့၊ ကျွန်တော်တို့ အတူတကွ ထိုင်ပြီး တံခါးပိတ်ကာမေးခွန်းတချို့ မေးမြန်းနိုင်ဖို့ ဒီနေ့ လူတိုင်းကို ဒီကို ခေါ်လိုက်တာပါ။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ၊ အခြား တောင်ထွတ်သခင်များသည် ၎င်းတို့၏ အကြည့်များကို လွှဲဖယ်လိုက်ကြပြီး၊ ဤရှုပ်ထွေးမှုများထဲတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ရန် စိတ်မဝင်စားကြချေ။

"ငါ မေးချင်တယ်။"

တာအိုဆရာမုယန်က ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ မိန်းကလေးကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေရာမှ အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်သည့် အကြည့်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။

"မင်း ထွက်သွားပြီးမှ ဘာလို့ ပြန်လာရတာလဲ။ မငြိမ်မသက်မှုတွေ ဖန်တီးပြီးကောလာဟလတွေ ပျံ့နှံ့နေအောင် လုပ်ရတာက၊ တပည့်တွေ အကုန်လုံးမင်းကွယ်ရာမှာ အတင်းပြောကြ၊ ဘိုးဘေးတွေ မသင့်မမြတ်ဖြစ်ပြီး အစာလုနေတဲ့ ခွေးလေခွေးလွင့်တွေလို ဖြစ်အောင်လုပ်ပြီး၊ ရှန်းရွှီတောင်ကို အရှက်ခွဲချင်လို့လား။"

သူ၏အသံမှာ ပိုမို ပြင်းထန်ပြီး တင်းမာလာလေသည်။

"ဒါက မင်း လိုချင်နေတဲ့ အရာလား။"

ဤကဲ့သို့သော မေးခွန်းထုတ်မှုမျိုးတွင်၊ ယဲ့လန်က စဉ်းစားတွေးတောမှုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားပြီး၊ ခဏအကြာတွင် သူမသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်မော့လိုက်လေသည်။

"ဘာကောလာဟလတွေလဲ။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ၊ တာအိုဆရာမုယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သောအမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်မနေနဲ့၊ နှစ်ရက်အတွင်းမှာတင် တောင်ထွတ်ရှစ်ခု ကြားမှာ၊ တတိယမျိုးဆက် တပည့်တွေ အပါအဝင် လူတိုင်းက မင်း ပဉ္စမတောင်ထွတ်ကို လွှဲယူဖို့ ပြန်လာတာဆိုပြီး ဆူညံပွက်လောရိုက်အောင် ပြောနေကြပြီ။"

"ဒါက မင်း တမင်တကာ လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောရဲလား။"

ယဲ့လန်က တိတ်ဆိတ်စွာနားထောင်နေပြီး၊ သူမ၏လေသံမှာ နူးညံ့နေဆဲဖြစ်လေသည်။

"လွှဲယူဖို့၊ ဆိုလိုတာက ကျွန်မကို ရှန်းရွှီတောင်ကနေ နှင်ထုတ်လိုက်ပြီပေါ့။"

"မင်း..."

တာအိုဆရာမုယန်သည် ခေတ္တမျှမှင်တက်သွားပြီးနောက်၊ မျက်မှောင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျုံ့လိုက်လေသည်။

"စကားကြောမရှည်နဲ့။ အစတုန်းက ဆေးလုံးတောင်ထွတ်ကို စီမံခန့်ခွဲရာမှာ မင်းရဲ့ အရည်အချင်း မရှိမှုပဲ၊ တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်လို့ မရဘူး။"

ထိုစကားလုံးများကြောင့်၊ ကျန်ရှိနေသော တောင်ထွတ်သခင်များက ယဲ့လန်ထံသို့ ၎င်းတို့၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လာကြလေသည်။

အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသော တာအိုဆရာမကျင်းရွှီက သူမ၏ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်လေသည်။

"လန်အာ၊ ဆေးလုံးတောင်ထွတ်ရဲ့ အရေးပါမှုကို နင် သိပါတယ်။"

"ဒါကြောင့်..."

နောက်ဆုံးတွင် ယဲ့လန်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏အကြည့်က မုယန် နှင့် တစ်တန်းတည်း ဖြစ်သွားလေသည်။

"ကျွန်မ တိတိကျကျ ဘာလုပ်ခဲ့လို့လဲ။ ကျွန်မက ဆေးမဖော်စပ်နိုင်လို့ ဂိုဏ်းကိုတောင်ပြန်လာလို့ မရတော့ဘူး။ကျွန်မက ဆေးမဖော်စပ်နိုင်လို့ ကျွန်မရဲ့ဆရာချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ခြံဝင်းက တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်မက ဆေးမဖော်စပ်နိုင်လို့..."

"ကျွန်မရဲ့ဆရာ ရုပ်တုကိုတောင် ရှင့်ဆရာ မုယန်ရဲ့ ရုပ်တုနဲ့ အစားထိုးလိုက်ရတယ်။"

"ဒါဆို ရှင်က ဆေးဖော်စပ်နိုင်လို့လား။"

ယဲ့လန်၏အသံမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးစကားစုက တာအိုဆရာမုယန်၏ပါးစပ်ကို ရုတ်တရက် တွန့်လိမ်သွားစေလေ၏။

သူမသည် ရှေ့သို့ တိတ်တဆိတ် ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး၊ခန်းမထဲသို့ ဝင်ကာ မုယန် နှင့် ပိုမို နီးကပ်သွားလေသည်။

"အဲဒီအချိန်တုန်းက၊ တစ်ယောက်ယောက်ကများ ကျွန်မရဲ့ခံစားချက်တွေကို စဉ်းစားပေးခဲ့ဖူးလား၊ ကျွန်မကို နှစ်သိမ့်စကား တစ်ခွန်းပြောခဲ့ဖူးလား၊ တပည့်တွေ စုဆောင်းပြီး ဆေးလုံးတောင်ထွတ်ကို ပြန်လည်အသက်သွင်းဖို့ အချိန်ပေးခဲ့ဖူးလား။"

"မရှိခဲ့ဘူး၊ရှင်တို့အားလုံးက အတွင်းက အရှက်ကွဲစရာတွေကိုဖုံးကွယ်ဖို့ တောင်တံခါးကို ချက်ချင်း ပိတ်ပစ်ဖို့ မစောင့်နိုင်ကြဘူးလေ။"

သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင်၊ သေလုနီးပါးဖြစ်နေပုံရသော အဘိုးအို၏မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် စူးရှလာလေသည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။"

"ဟက်။"

ယဲ့လန် တစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်းရှေ့သို့တိုးလာရာ၊ ယခုအခါ မုယန် နှင့် ကိုက်အနည်းငယ် အကွာသို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

"ရှင်လည်း ဆေးမဖော်စပ်နိုင်ဘူးလေ။ ရှင်လုပ်နိုင်သမျှကို ကျွန်မလည်း လုပ်နိုင်တာပဲ... သုံးရက်အတွင်းမှာတင်၊ရှင်က လူတွေလွှတ်ပြီး ဆေးလုံးတောင်ထွတ်တစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုတွေ အကုန်လုံး သေဆုံးသွားခဲ့တာကို၊ကျွန်မ ဝမ်းနည်းပူဆွေးဖို့တောင် သုံးရက်လေးတောင် အချိန်မရခဲ့ဘူး။"

"..."

တာအိုဆရာမုယန်က အဓိက နေရာရှိ အဘိုးအိုထံသို့ အတင်းအဓမ္မလှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"လန်အာက အခု တကယ်ကို သန်မာလာပြီပဲ၊ စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ စကားတွေကိုတောင် နားမထောင်တော့ဘူး။"

"မှန်ပါတယ်၊ ငါက ဆေးမဖော်စပ်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့သားရွေ့ဖုန်းက လက်ရှိ ပဉ္စမတောင်ထွတ်မှာ ကပ်ဘေးဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူပဲ။"

"ငါ မေးချင်တာက၊ သူက တောင်ထွတ်သခင်ရဲ့ တာဝန်ကို ယူထားရပြီး၊ ဒီမှာရှိတဲ့ သူကကျတော့ တောင်ထွတ်သခင် ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ခံယူခွင့်ရထားတယ်။အခုတောင်မှ တောင်ထွတ်သခင်ရဲ့ အာဏာကို ပြန်ယူချင်နေသေးတယ်၊ ဒါက တရားမျှတရဲ့လား။"

ထိုစကားကြောင့်၊ ကျန်ရှိနေသော တောင်ထွတ်သခင်များက တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိတ်ဆိတ်သွားကြလေသည်။

ယဲ့လန်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

"ရှင် မှားနေပြီ၊ ကျွန်မ အဲဒီအရာတွေကို မလိုချင်ခဲ့ပါဘူး။အစတုန်းက ကျွန်မ လိုချင်ခဲ့တာခြံဝင်းလေးနဲ့ ကျွန်မရဲ့ဆရာ၊ ဆေးလုံးတောင်ထွတ်ရဲ့ ဘိုးဘေးဆရာရုပ်တုလေးကိုပဲ လိုချင်ခဲ့တာပါ။ ကျမ်းစာတိုက်အဆောက်အအုံထဲက ဆေးကျမ်းပေါင်း သောင်းချီပြီးဖြစ်လာစေခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့တစ်သက်တာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက်၊ တပည့်တွေရဲ့ ပူဇော်မှု နည်းနည်းလေးခံယူရတာကမလွန်ပါဘူး။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တာအိုဆရာမုယန်၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားလေသည်။

ဤဂျူနီယာလေးက အမှန်တကယ် အလျှော့ပေးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ၊ ဆိုလိုသည်မှာ သူမသည် တောင်ထွတ်သခင်နေရာကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်မည်လော။

သို့သော် မကြာမီတွင် သူသည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

"အစတုန်းက၊ ဒါဆို အခု မင်း ဆိုလိုချင်တာက ဘာလဲ။ စောစောက မင်း တောင်းဆိုခဲ့တဲ့ အခြေအနေ အများစုကို ငါ သဘောတူနိုင်ပါတယ်။ ခြံဝင်းကို တခြားဘယ်သူမှ သွားမရှုပ်စေရဘူး၊ မင်းဆရာရဲ့ ဘိုးဘေးဆရာ ရုပ်တုကလည်း ခြံဝင်းထဲမှာ နေလို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တပည့်တွေကိုတော့ ပူဇော်ခွင့် ပြုလို့ မရဘူး။ ရှန်းရွှီတောင်က မင်းရဲ့ဆရာကို ထပ်ပြီး မှတ်မိနေလို့မဖြစ်တော့ဘူး၊ မင်းရဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ဆိုရင် မင်း နားလည်သင့်ပြီ၊ သိသင့်ပြီ..."

"..."

ယဲ့လန်က သူ၏စကားကို ဖြတ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

သူမ၏လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာပြီးကတည်းက ပထမဆုံး အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"အခု ကျွန်မ ရှင့်ကို တစ်ခု သတိပေးချင်တယ်။"

"ဘာလဲ။"

တာအိုဆရာမုယန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။

"ကျွန်မ ပြောချင်တာက၊ စောစောက ရှင် ပြောခဲ့တဲ့ ကောလာဟလတွေဆိုတာလေ၊ အဲဒါတွေက ကောလာဟလတွေ မဟုတ်ဘူး၊ အမှန်တကယ်တွေပဲ။"

ယဲ့လန် သူမ၏အပြုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ စကားလုံးတိုင်းကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ အသံထွက်ကာ၊ မျက်မှောက်ရှိ လူအုပ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာအကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ နောက်ထပ် မတုံ့ဆိုင်းတော့ဘဲ ခန်းမကြီးထဲမှ တိုက်ရိုက် လျှောက်ထွက်သွားလေတော့သည်။

ဒါက ကောလာဟလ မဟုတ်ဘူး၊ တောင်ထွတ်သခင်ရဲ့အာဏာကို ပြန်ယူပြီး၊ ပဉ္စမတောင်ထွတ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ဖို့ဆိုတာ အမှန်တကယ်ပဲ။

လူအုပ်ကြီး သူမထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း၊ ၎င်းတို့၏မျက်နှာအမူအရာများမှာ ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသွားကြလေသည်။

ယခင်က ယဲ့လန်က ဂျူနီယာညီလေးမုယန်၏ လုပ်ရပ်များကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ကလေးငယ်တစ်ဦးအလား ရိုးအခဲ့ပြီး၊ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသောနှလုံးသားဖြင့် ရှန်းရွှီတောင်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

ယခုအခါ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်တွင်၊ သူမ၏ယုံကြည်မှုက မည်သို့များ ဤမျှလောက်အထိ တိုးပွားလာခဲ့သနည်း၊ ဘယ်သူကများ သူမကို ဤကဲ့သို့ ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးလိုက်သနည်း။