ကပ်ဘေးဒုက္ခဆေးလုံး

တာအိုဆရာမုယန်က မတုန်မလှုပ်ရပ်နေပြီး၊ ခဏအကြာတွင် သူ၏သေချာစွာ ပြင်ဆင်ထားသော မုတ်ဆိတ်မွေးရှည်ကြီးသည် လျင်မြန်စွာတုန်ရီလာလေသည်။

သူသည် ရင်ဘတ်ထဲသို့ အမျက်ဒေါသများ ရိုက်ခတ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ပါးစပ်များ ခြောက်ကပ်ကာ အသံသြသြဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

"ဒီလောက်တောင် အာခံပြီး မိုက်ရိုင်းတာ၊ လူကြီးသူမတွေကို ရိုသေရကောင်းမှန်း မသိဘူး။ သူမက ရှန်းရွှီတောင်ကနေ ထွက်သွားပြီးကတည်းက၊ သူမရဲ့ ဦးလေးဆရာတွေနဲ့ ဘိုးဘေးဦးလေးတွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ဘူးပဲ"

"ဂျူနီယာတစ်ယောက်ရဲ့အသွင်အပြင်က ဘယ်မှာလဲ"

သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အင်္ကျီလက်စွပ်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အခြားသူများထံသို့ ကြည့်လိုက်လေသည်။

သို့သော် တောင်ထွတ်သခင်များ အုပ်စုသည် စကားပြန်မပြောကြဘဲ၊ ၎င်းတို့၏မျက်နှာအမူအရာများမှာ ရှုပ်ထွေးနေကာ ယဲ့လန် စောစောက မေးခဲ့သော မေးခွန်းများထဲတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲ ဖြစ်ပုံရလေ၏။

အမှန်တကယ်ပင်၊ ထိုဖြစ်ရပ်ဖြစ်ပွားပြီးနောက်၊ ၎င်းတို့သည် အခြားသူများ၏အမြင်အာရုံမှ ဖုံးကွယ်ရန်သာ စဉ်းစားခဲ့ကြပြီး၊ ဆေးလုံးတောင်ထွတ်မှ တစ်ဦးတည်းသော ကျန်ရစ်သည့် ဂျူနီယာလေး၏ခံစားချက်များကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြကာ၊မုယန်က အခွင့်ကောင်းယူ၍ မည်သို့ လုပ်ဆောင်နေသည်ကို သတိမပြုမိခဲ့ကြချေ။

ကိစ္စရပ်ကို ဖုံးကွယ်ပြီးသွားသောအခါ၊ ဆေးလုံးတောင်ထွတ်က ၎င်း၏လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ပြန်လည်စတင်ခဲ့လေသည်။ မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့်၊ ယဲ့လန်အား ကြီးမားသော အခြေအနေကို အဓိကထားရန် အကြိမ်အနည်းငယ် အကြံပေးခြင်းမှလွဲ၍၊ တောင်ထွတ်သခင်များ အုပ်စုသည် ထိုအခြေအနေကို တိတ်တဆိတ် လက်ခံအသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြလေသည်။

ထိုစဉ်က သူမ တောင်ပေါ်မှ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင်၊ သူမ၏ဆရာနှင့် ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုများ အားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်ဟူသော အမှန်တရားကို သူမ လက်မခံနိုင်ဘဲ၊ စိတ်ရှင်းသွားစေရန် အချိန်ယူရန် လိုအပ်သည်ဟုသာ လူတိုင်းက ထင်မှတ်ခဲ့ကြလေသည်။

ဤဂျူနီယာလေးက အရာအားလုံးကို သေချာစွာ နားလည်သဘောပေါက်ပြီး ဤဖြစ်ရပ်များ အားလုံးကို သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် မှတ်သားထားလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။

"တော်ပါတော့၊ မင်းက အခွင့်ကောင်းယူထားပြီးတော့၊တခြားသူတွေကို နည်းနည်းလေးတောင် ညည်းညူခွင့် မပေးဘူးပေါ့လေ"

တာအိုဆရာချန်းဖုန်းက ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ မုယန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။ ဤကိစ္စရပ်များသည် အခြား တောင်ထွတ်ခြောက်ခုနှင့် မည်သို့မျှ သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိသော်လည်း၊ဂျူနီယာလေး၏ မထီမဲ့မြင် အကြည့်များကို ၎င်းတို့ ခံစားခဲ့ရသဖြင့်၊ သဘာဝကျကျပင် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်မိကြလေသည်။

"အခွင့်ကောင်းယူတယ်"

မုယန်ကအမြီးကို အနင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ဒေါသတကြီး တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

"ငါက တောင်ထွတ်နှစ်ခုကို ကြီးကြပ်ဖို့ အားထုတ်မှုတွေနဲ့ဂရုစိုက်မှုတွေ အများကြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားရတာ၊ ငါ နည်းနည်းလောက်ပိုယူရင်တောင်မှ အကုန်လုံးက ဆေးလုံးတောင်ထွတ်အတွက်ပဲ သုံးတာပါ၊ဘာမှ အလွဲသုံးစားလုပ်တာ မရှိပါဘူး။ ရွေ့ဖုန်းက မကြာသေးခင် နှစ်တွေအတွင်းမှာ တိုးတက်လာလို့သာ ငါ့ရဲ့စိုးရိမ်ပူပန်မှု အများကြီးကို လျှော့ချပေးနိုင်ခဲ့တာ။ ညီအစ်ကိုချန်းဖုန်း၊ မင်းရဲ့ စွပ်စွဲချက်က တော်တော်လေး ယုတ္တိမတန်ဘူးလို့ ထင်တယ်"

"ဆေးလုံးတောင်ထွတ်အတွက် သုံးတာ၊ မင်းသားအတွက် သုံးတာနဲ့ ပိုတူပါတယ်"

တာအိုဆရာချန်းဖုန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

ဤကဲ့သို့ပေါများကြွယ်ဝသော အရင်းအမြစ်များဖြင့်၊ ပါရမီရှင်များကို စုဆောင်းရန် တံခါးများကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ထားခဲ့မည်ဆိုပါက၊ ယနေ့ ဆေးလုံးတောင်ထွတ်သည် ယခင်က ဘုန်းကျက်သရေကို ပြန်မရနိုင်လျှင်ပင်၊ ကပ်ဘေးဒုက္ခဆေးလုံးကို လူတစ်ဦးတည်းသာ ဖော်စပ်နိုင်သည့် အခြေအနေမျိုးသို့ ရောက်လာမည် မဟုတ်ချေ။

တောင်ထွတ်တစ်ခုလုံး၏အရင်းအမြစ်များကို လူတစ်ဦးတည်းအား ပြုစုပျိုးထောင်ရန်အတွက်သာ အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဒါက လျိုရွေ့ဖုန်းရဲ့အနာဂတ် တောင်ထွတ်သခင် နေရာကို တစ်ယောက်ယောက်က လုယူသွားမှာ ကြောက်လို့ဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ။ ဒါကို မြင့်မြတ်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုအနေနဲ့ ဟန်ဆောင် ဖုံးကွယ်နေစရာ မလိုပါဘူး။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း"

သေလုနီးပါး ဖြစ်နေပုံရသော အဘိုးအိုသည် စားပွဲကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ရာ၊ အောက်ဘက်ရှိ ခုနစ်ဦးမှာ ချက်ချင်း အသံတိတ်သွားကြလေသည်။ စောစောက ယဲ့လန် သူ့ကို လျစ်လျူရှုသွားခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်ကြောင့် သူ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

သူသည် ကုလားထိုင်ကို နောက်သို့ မှီလိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မိုးကြိုးမီးပွားများ လင်းလက်နေလေသည်။

"ငါ ပြောစရာ နှစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ပထမအချက်က၊ အတိတ်က ကိစ္စတွေက ပြီးသွားပြီ၊ ဘယ်သူမှ ထပ်ပြီး မပြောရဘူး။ ထပ်ပြောတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ဆရာ့ကိုယ်စား အပြစ်ပေးတာကို ခံရလိမ့်မယ်"

"ဒုတိယအချက်က"

သေလုနီးပါး အဘိုးအိုသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်လေသည်။

"ရှန်းရွှီတောင်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က ဆရာ့အပေါ်မှာ တည်ရှိပြီး၊ ငါတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အားလုံးက ဆရာ့ဆီကနေ လာတာပဲ။ ဒီတောင်ထွတ် သုံးရာကျော်က ဆရာ့ကိုပဲ အခြားအရာအားလုံးထက် ပိုပြီး ဦးစားပေးရမယ်။ တခြား ဘာမှ အရေးမကြီးဘူး"

"ဆေးလုံးတောင်ထွတ်က ကပ်ဘေးဆေးလုံးကို ပုံမှန် ပေးသွင်းနေသရွေ့၊ ဘယ်သူမဆို တောင်ထွတ်သခင် ဖြစ်နိုင်တယ်၊ သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း နယ်ပယ်ကိုတောင် ထည့်သွင်းစဉ်းစားစရာ မလိုဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ၊ အခြား တောင်ထွတ်သခင်များ၏ မျက်နှာအမူအရာများ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကြပြီး၊ တာအိုဆရာချန်းဖုန်းပင်လျှင် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူ၏ နေရာတွင် ပြန်လည် ထိုင်လိုက်လေသည်။

ဆရာဖြစ်သူက ထိုက်ရွှီတွင် လှည့်လည်သွားလာနေသဖြင့်၊ အစ်ကိုကြီးက ပုံမှန် နေ့ရက်များတွင် ဆရာ့ကိုယ်စားပြုမူဆောင်ရွက်ရလေသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ စကားများမှာ ဘက်လိုက်မှုကင်းပုံရသော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တော့ သူ၏ ရပ်တည်ချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျင့်ကြံခြင်း နယ်ပယ်ကို လျစ်လျူရှုခြင်း... ဒါက လျိုရွေ့ဖုန်း အတွက် တကူးတက ရည်ရွယ်ပြောဆိုလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

မိုးမြေရတနာများစွာကို စားသုံးပြီးနောက်တွင်ပင်၊ သူက တာအိုအသီးကို မဆွတ်ခူးနိုင်သေးဘဲ၊ အဆင့်ခြောက်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တစ်ဆို့နေခဲ့လေသည်။

"စီနီယာဦးလေး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။"

ထိုအချိန်မှာပင် လူငယ်တစ်ဦးက ခန်းမထဲသို့ ရိုသေစွာ ဝင်ရောက်လာလေသည်။ သူကား အပြင်ဘက်တွင်အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော လျိုရွေ့ဖုန်းပင်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်မျှ မရှိဘဲ၊ ၎င်းအစား နက်ရှိုင်းသော စိုးရိမ်ပူပန်မှု အသွင်အပြင်ကို ဆောင်ထားလေသည်။

သူ ခန်းမ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ လျှောက်သွားကာ၊ စနစ်တကျ ဒူးထောက်လိုက်ပြီးနောက်၊ လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆရာ့ရဲ့ ထာဝရရှင်သန်မှု ရှိနေမှသာ ရှန်းရွှီတောင်က ဆက်လက် တည်ရှိနိုင်မှာပါ။ ရွေ့ဖုန်းက ဒီနိယာမကို ကောင်းကောင်း သိနားလည်ထားလို့၊ ဘယ်တော့မှ မပေါ့ဆရဲဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ဆောင်နေခဲ့တာပါ"

"အခုတော့ ကျွန်တော် နောက်ဆုံးမှာ တိုးတက်မှု နည်းနည်း ရလာပါပြီ၊ ကပ်ဘေးခုနစ်ပါး ရတနာဆေးလုံးကို မနည်း ဖော်စပ်နိုင်လာပါပြီ။ တစ်နေ့နေ့ကျရင် ဆရာ့ရဲ့ကြီးမြတ်တဲ့ တာအို အတွက် သေးငယ်တဲ့ အင်အားလေးတစ်ခုအဖြစ် ပံ့ပိုးပေးနိုင်ဖို့၊ ကပ်ဘေးဆယ်ပါး ပြီးပြည့်စုံခြင်း ဆေးလုံးကို ထုတ်လုပ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

"တောင်ထွတ်သခင် နေရာဆိုတာကတော့၊ ဆရာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဘာမှအရေးမပါပါဘူး။ ဆရာ ရှိနေသရွေ့၊ ရှန်းရွှီတောင်က ဆက်လက်ကြီးထွားသန်မာနေမှာမို့၊ တောင်ထွတ်ရှစ်ခုဆိုတာကို မပြောနဲ့၊ တောင်ထွတ်အခုနှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်လောက် ရှိနေရင်တောင်မှ၊ ကျွန်တော်တို့ အလွယ်တကူ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်မှာပါ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လျိုရွေ့ဖုန်း၏ မျက်နှာသည် လိုလားတောင့်တမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ဤစိတ်ရင်းမှန်ပြီး လေးနက်သော စကားများကို နားထောင်ရင်း၊ ကြည့်ရှုနေသူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အမျိုးမျိုး ကွဲပြားနေကြလေ၏။ သူတို့ ယုံကြည်သည်ဖြစ်စေ၊ မယုံကြည်သည်ဖြစ်စေ၊ ဤသည်မှာ တတိယမျိုးဆက် တပည့် တစ်ဦးအနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ လူကြီးသူမများအပေါ် ထားရှိသင့်သော သဘောထားမျိုးပင်။

သေလုနီးပါး အဘိုးအိုက အောက်ဘက်ရှိ လူငယ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အရွယ်တွင်၊ အလွန် ပါးနပ်ပြီး ချောမွေ့ကာ၊ သူ၏ လူကြီးသူမများ၏ အတွေးများကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်နိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်နေလေသည်။ ဤကဲ့သို့ မသန့်စင်သော အတွေးများကြောင့် သူ၏ကျင့်ကြံခြင်း တိုးတက်မလာခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ဘိုးဘေးဆရာ၏ အရေးပါမှုကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းကပင် လုံလောက်လေပြီ။

ရှန်းရွှီတွင် မွေးဖွားသည်၊ ရှန်းရွှီတွင် ကြီးပြင်းသည်၊ ရှန်းရွှီထံမှ တာအို အားလုံးကို လက်ခံရရှိသည်... ထိုသို့ဆိုပါက၊ အကယ်၍ ဆရာက လိုအပ်မည်ဆိုလျှင်၊ တပည့်တစ်ဦး၏ အသက်ကိုပင် ပေးဆပ်ရမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက၊နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင်ပင် နာကြည်းချက်များကို မြိုသိပ်ထားဆဲဖြစ်သော သူတစ်ဦးက တောင်ထွတ်သခင် ဖြစ်ရန် မထိုက်တန်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

"တောင်ထွတ်သခင်တွေရဲ့ အစည်းအဝေးကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတာက ကြီးလေးတဲ့ အပြစ်တစ်ခုပဲ။ ဒါက မင်းရဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ် ဖြစ်တာရယ်၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ဆရာ့ကို ထားရှိတာရယ်ကြောင့်၊ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါ လျစ်လျူရှုပေးလိုက်မယ်"

"သွားတော့၊ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း တာအိုကို လေ့ကျင့်ဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်ထားပါ၊ တခြားအရာတွေက မင်းရဲ့ စိတ်ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေနဲ့။ ငါတို့ အဘိုးကြီးတွေ မသေသေးပါဘူး"

အဘိုးအိုသည် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ၊ လျိုရွေ့ဖုန်းကို ခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားစေလိုက်လေသည်။

ထွက်သွားရန် ပြောလိုက်သော်လည်း၊ သူ ဖန်တီးလိုက်သော ဝိညာဉ်လေပြေမှာ အလွန် ညင်သာလှပေသည်။ အစ်ကိုကြီး၏ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေသဖြင့်၊ အခြားသော အကဲခတ်ညံ့သည့် ညီအစ်ကို မောင်နှမ မည်သူကမျှ သူ့အား ဝေဖန်ရန် မဝံ့ရဲတော့ကြောင်း နားလည်လိုက်သဖြင့်၊ တာအိုဆရာမုယန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်းမြောက်မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

...

ဆေးလုံးတောင်ထွတ်သို့ တက်သွားသော လမ်းပေါ်တွင်

ယဲ့လန်က ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းနေပြီး၊ သူမ၏ မျက်လုံးများက စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများဆီသို့ ငေးကြည့်နေသော်လည်း၊ သူမ၏စိတ်အာရုံမှာ သူမ၏ လမ်းခရီးပေါ်တွင် မရှိကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။