အခန်း (၃၃-၃၄)

အခန်း (၃၃) – သောင်းကျန်းသူ

ဝိညာဉ်မှားဖမ်းမိလေပြီ။

မနေ့ညက ဝိညာဉ်ကို ဖမ်းဆီးလိုက်ခြင်းက သူဌေးကြီးပန်၏ အိမ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်နေသော

ထူးဆန်းသည့် အဖြစ်အပျက်များကို ရပ်တန့်စေလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း ဖန်းချန်

ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မနေ့ညက သူစောင့်ကြည့်နေစဉ် ထိုဝိညာဉ်သည် ဘာမှပင် မလုပ်ရသေးမီ

သူ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ညကင်းလှည့်နတ်စစ်သည်များက သံသရာထဲသို့

ပို့ဆောင်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤသည်မှာ မကောင်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဝိညာဉ်မှားဖမ်းမိသည်

ဆိုသော်ငြားလည်း လူ့ပြည်တွင် အကြောင်းမဲ့

လွင့်မျောနေသော ဝိညာဉ်များသည် နောက်နောင်တွင် ဘေးဒုက္ခ

ပေးလာနိုင်သည်ဖြစ်ရာ မြို့စောင့်နတ်မင်းကို ကူညီ၍ တရားဥပဒေ စိုးမိုးအောင်

ဆောင်ရွက်ပေးခြင်းမှာ မှန်ကန်သော အလုပ်ပင် ဖြစ်သည်။

လောလောဆယ်တွင် ပြဿနာ၏ အရင်းအမြစ်ကို မသိရသေးသဖြင့် သူဌေးကြီးပန်ကို ဆုံးမရန်နှင့်

မတရား စွပ်စွဲခံထားရသော မိသားစုကို ကယ်တင်ရန် စီစဉ်ထားသည့် အစီအစဉ်များကို

ခေတ္တ ဆိုင်းငံ့ထားရပေဦးမည်။

မနက်စာဆိုင်လေးတွင် လူများ တိုးဝှေ့နေကြသည်။ ခရီးသွားများနှင့် ကုန်သည်များသည်

အထုပ်အပိုးများကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ဤဆိုင်လေးတွင် ဗိုက်ဖြည့်ကာ

ခရီးဆက်ရန် စုရုံးရောက်ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်

ဆိုင်တွင် ထိုင်ခုံမလောက်ပဲ အချို့မှာ ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ဘေးတွင်

ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ ခပ်သုတ်သုတ် စားသောက်ပြီးမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဖန်းချန်ကမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

သူသည် အေးအေးလူလူပင် လူရှင်းသည့်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်မှ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ကာ

“ပဲပြားနုဟင်း တစ်ပွဲနဲ့ အီကြာကွေး နှစ်ခု ပေးပါဦး” ဟု မှာလိုက်သည်။

“ဘယ်လို အရသာမျိုး လိုချင်သလဲခင်ဗျ၊ အရိုးဟင်းရည်၊ ပဲငံပြာရည်၊ ငရုတ်သီး၊

သကြားဖြူ... အစုံရှိတယ်နော်” ဟု ဆိုင်ရှင်က မေးသည်။

“အရိုးဟင်းရည်နဲ့ပဲ ပေးပါ”

“ကောင်းပါပြီခင်ဗျာ... ခဏလေး စောင့်ပါဦး”

ဖန်းချန်က အားလပ်သော နေရာတစ်ခုတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး တူကို အဆင်သင့် ကိုင်ကာ

စောင့်နေလိုက်သည်။ ဖြူဖွေးနူးညံ့သော ပဲပြားနုပေါ်သို့

ပျစ်နှစ်နေသော အရိုးဟင်းရည် လောင်းထားသည်မှာ

မြင်ရုံနှင့်ပင် ခံတွင်းလိုက်လှသည်။ ရွှေအိုရောင်

သန်းနေသော အီကြာကွေးကို ဟင်းရည်ထဲ နှစ်လိုက်သောအခါ

ပဲနံ့သင်းပျံ့ကာ နူးညံ့အိစက်သော အရသာမှာ လျှာပေါ်တွင်

စွဲကျန်နေတော့သည်။

အတော်ပင် ဇိမ်ကျလှပေသည်။

…

ညရောက်သော် ဖန်းချန်က မနေ့ကအတိုင်းပင် သစ်ပင်ကြီးပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ

သစ်ကိုင်းထက်တွင် မှီထိုင်လိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေမှာလည်း မနေ့ကအတိုင်းပင်။ မှောင်အတိကျနေသော လမ်းမထက်တွင်

သူဌေးကြီးပန်၏ အိမ်ရှေ့မှ ဝါကျင်ကျင် မီးအိမ်နှစ်လုံးကသာ

လင်းထိန်နေသော်လည်း ကောင်းကင်ယံမှ လရောင်ကိုမူ

မယှဉ်နိုင်ချေ။ ယနေ့ညသည် လသာပြီး ကြယ်ရောင် မှိန်နေသော

ညတစ်ည ဖြစ်သည်။

သူသည် ခါးမှ ဝိုင်ဘူးသီးခြောက်ကို ဖြုတ်ယူကာ တစ်ငုံခန့် မော့သောက်လိုက်ပြီးနောက်

သူဌေးအိမ်ဘက်သို့ အာရုံစိုက်ကာ အေးဆေးစွာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ညကင်းသမား၏ သစ်သားခေါက်သံ သုံးချက် မြည်ပြီးသည့်တိုင်အောင် ဘာမှ ထူးခြားမလာသေးပေ။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် လမ်းထောင့်တစ်ခုမှ အနက်ရောင် အရိပ်လေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး

သူဌေးကြီးပန်၏ အိမ်ဘက်သို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ချဉ်းကပ်လာသည်။ ထိုအရိပ်သည်

အိမ်နံရံကို ကျော်ဖြတ်ကာ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဖန်းချန် သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ ခွေးဝါလေးတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်ကို

တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွာများတွင် မြင်တွေ့ရလေ့ရှိသော သာမန် အိမ်စောင့်ခွေးမျိုးပင်။ လည်ပင်းတွင်

အဝတ်စပတ်ထားသဖြင့် အိမ်မွေးခွေးဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်စင်စစ်

၎င်းမှာ လူလိုနားလည်သော အတတ်သင်ထားသည့် ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်။

သာမန်လူတစ်ဦး မြင်လျှင်ပင် ဤခွေးသည် ထူးဆန်းနေကြောင်း

သတိပြုမိပေလိမ့်မည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သာမန်ခွေးတစ်ကောင်သည် ခြေနောက်နှစ်ဖက်တည်းဖြင့်

လမ်းမလျှောက်နိုင်သလို၊ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်တွင်

လမ်းလျှောက်သည့်အခါ အသံမထွက်အောင် အုတ်ကြွပ်ပြားများကို သတိထား၍

နင်းနိုင်စွမ်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဖန်းချန်က ဝိုင်ကို အားရပါးရ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ထိုခွေးဝါလေး၏

လှုပ်ရှားမှုများကို စိတ်ဝင်တစား

စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ခွေးဝါလေးသည်

အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှနေ၍ ညာဘက်ခြေဖဝါးဖြင့်

ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ကိုင်ထားကာ သူဌေးအိမ်ဝင်းအတွင်းကို

ချောင်းကြည့်နေသည်။

“ဒီတစ်ခါတော့ တကယ့် လက်သည်ကို တွေ့ပြီပဲ၊ မနေ့ညက ဝိညာဉ်လေးကတော့ မတရား

အဖမ်းခံလိုက်ရတာပေါ့” ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

ခွေးဝါလေးသည် အိမ်ဝင်းအတွင်းမှ ပစ်မှတ်ကို ရှာတွေ့သွားပုံရသည်။ ၎င်းသည် အနည်းငယ်

အရှိန်ယူကာ ကျောက်ခဲဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ ရေကန်ထဲမှ အိုးခွက်ပန်းကန်များကို

ထိမှန်သံ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခဏချင်းမှာပင် သူဌေးအိမ်အတွင်း၌ ကြက်ပျံမကျ

ဆူညံသွားကာ လူသံများဖြင့် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်ကုန်တော့သည်။

၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်သွားသဖြင့် ခွေးဝါလေးသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို နှိမ့်ကာ

အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှ အသာအယာ ဆင်းသက်ပြီး အသံမထွက်အောင် သတိထားလျက်

ဝေးရာသို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

ဖန်းချန် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ဝိုင်ဘူးကို ခါးတွင် ပြန်ချည်ကာ သစ်ကိုင်းပေါ်မှ

ခုန်ဆင်းပြီး ခွေးနောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်သွားလိုက်သည်။

ခွေးဝါလေးသည် ခြေလေးဖက်စလုံးဖြင့် သာမန်ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြို့ပြင်ဘက်သို့

လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားသည်။ ၎င်းသည် အလွန်ပင် သတိကြီးလှသည်။ ခဏခဏ

လမ်းကြောင်း ပြောင်းလဲပြေးလွှားနေသည်မှာ လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများကို

မျက်ခြေဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေသည့် တောယုန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။ ဖန်းချန်ကမူ

အကွာအဝေးတစ်ခုမှ အေးဆေးစွာ လိုက်ပါလာရာ ခွေးဝါလေးမှာ နောက်တွင်

လူတစ်ယောက် ပါလာသည်ကို လုံးဝ မသိရှိချေ။

ဝေးလံသော မြက်တောတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါမှ ခွေးဝါလေးသည် မြက်ပင်များကြားထဲသို့

တိုးဝင်ကာ အနားယူရန် ပြင်လိုက်သည်။

“ခွေးညီလေး... နေကောင်းရဲ့လား”

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် ခွေးဝါလေးမှာ လန့်ဖျန့်သွားပြီး နားရွက်များ

ထောင်သွားကာ ခြေထောက်များ တုန်ရင်လျက် အမြီးကို ခွကြားထဲ ထည့်လိုက်တော့သည်။

“ဘယ်... ဘယ်သူလဲ”

ခွေးတစ်ကောင်က လူစကား ပြောထွက်လာခြင်းမှာ အလွန်ပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှသည်။ သို့သော်

၎င်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် “ဝုတ်” ဟု တစ်ချက်

ဟောင်လိုက်သေးသည်။

သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော လူထံမှ ဝိုင်နံ့နှင့် မီးခိုးနံ့ ခပ်သင်းသင်း ရနေသည်။

ခွေးဝါလေးသည် မိမိ၏ အနံ့ခံအာရုံ အလွန်ကောင်းပါလျက်နှင့် ဤလူ

မိမိအနားသို့ မည်သည့်အချိန်တွင် ရောက်လာသည်ကို လုံးဝ

မသိလိုက်ခြင်းကပင် ထိုသူမှာ သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း

သက်သေပြနေသည်။

ခွေးဝါလေးသည် ဆက်လက် ပုန်းကွယ်မနေတော့ပဲ အမြီးကို ပြန်လျှော့ကာ မေးလိုက်သည်။ “မင်းက

ဘယ်သူလဲ”

ခွေးဝါလေး ထွက်မပြေးသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန်းချန်က ပြုံးလျက်

ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်။

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ မင်း သူဌေးကြီးပန်အိမ်မှာ လုပ်ခဲ့တာတွေကို ငါ ဘာမှ

အပြစ်မပြောပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ သိချင်တာက မင်း ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလို

လုပ်နေရတာလဲဆိုတာပါပဲ”

ခွေးဝါလေးသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အမှန်အတိုင်း ပြောပြရန်

ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ကျုပ်က မူလက အိမ်မွေးခွေးတစ်ကောင်ပါ။ သခင်တို့ မိသားစုက မချမ်းသာပေမဲ့ ကျုပ်ကို

တစ်ခါမှ ထမင်းမငတ်စေခဲ့ပါဘူး။ အိမ်စောင့်ရင်း၊ ကစားရင်းနဲ့

ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေလာခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့

အဲဒီ သူဌေးကြီးပန်က ကျုပ်သခင်မှာ ရှိတဲ့ လယ်ကွင်းတွေကို လိုချင်တာနဲ့

မြို့စောင့်စစ်သည်တွေနဲ့ ပေါင်းပြီး သခင်လေးကို မတရား

စွပ်စွဲဖမ်းဆီးခိုင်းလိုက်တယ်။ လယ်ယာတွေကိုလည်း

သိမ်းလိုက်တယ်။ အိမ်ကလူတွေလည်း စိတ်ဆင်းရဲပြီး ထမင်းတောင်

မချက်နိုင်ကြတော့ဘူး။ ကျုပ်က အဲဒါကို ရင်ထဲမှာ နာကျင်လွန်းလို့

သူဌေးကြီးပန်ကို လက်စားချေချင်တာပါ။ သူ ကြောက်လန့်ပြီး ကျုပ်သခင်ကို

ပြန်လွှတ်ပေးအောင်လို့ပေါ့”

ခွေးဝါလေး၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဖန်းချန်က ခေါင်းညိတ်ကာ “အကြောင်းပြချက်က

ခိုင်လုံပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ဘာလို့ ဒီတောထဲအထိ လာနေရတာလဲ”

ဟု မေးသည်။

“ကျုပ်လုပ်တာတွေကို သခင်တို့မိသားစု သိသွားရင် သူတို့ကိုပါ ထိခိုက်မှာ စိုးလို့ပါ။

ကျုပ်ကို ဖမ်းသတ်ချင်သတ်၊ သခင်တို့ကိုတော့ မထိစေချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူဌေးကြီးပန်က

ပင့်ဖိတ်တဲ့သူတွေက အသုံးမကျပါဘူး၊ ကျုပ်ကို တစ်ယောက်မှ ရှာမတွေ့ကြဘူး။

အဲဒါနဲ့ပဲ ကျုပ်လည်း ညတိုင်း အချိန်ရွေးပြီး သွားနှောက်ယှက်နေတာ၊

အခု မင်းနဲ့တွေ့မှပဲ အမိခံလိုက်ရတာပါပဲ”

သစ္စာရှိပြီး လိမ္မာပါးနပ်သော ခွေးဝါလေး ဖြစ်ပေသည်။

ခွေးဝါလေးက ဆက်ပြောပြန်သည်။ “သူဌေးအိမ်ကို သွားနှောက်ယှက်ရတဲ့ အဓိက အချက်ကတော့

သခင်လေးကို ကယ်ချင်လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုလုပ်ရင် သခင်တို့မိသားစုပါ

အဖမ်းခံရမှာကိုလည်း စိုးရိမ်မိတယ်။ နောက်တစ်ခုက... ကျုပ်ရဲ့

သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လည်း သူဌေးကြီးပန်အိမ်မှာ

ပိတ်မိနေတယ်၊ သူ့ကိုလည်း ကျုပ် ကယ်ချင်နေတာ”

“ဪ... ဟုတ်လား” ဟု ဖန်းချန်က စိတ်ဝင်တစား ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

အခန်း (၃၄) – အဝါလေးနှင့် နွားလေး

ရှေ့မှ ပညာရှင်ကြီး၏ အံ့ဩသွားသော လေသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခွေးဝါလေးမှာ

အချိန်မဆွဲတော့ပဲ အမှန်အတိုင်း အမြန်လျှောက်တင်လိုက်သည်။

“သူက ကျုပ်ရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းပါ။ ကျုပ်သခင်တို့အိမ်က နွားနက်ကြီးလေ၊ သူလည်း

ကျုပ်လိုပဲ စောစောစီးစီး အသိဉာဏ်ပွင့်နေတာ။ သူဌေးကြီးပန်က လယ်တွေကို

သိမ်းသွားတုန်းက အဲဒီနွားကြီးကိုပါ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲခေါ်သွားတာဗျ။ အခုတော့

သူဌေးအိမ်က နွားတင်းကုပ်ထဲမှာ ပိတ်မိနေပြီး အသက်ရှင်ရဲ့လားတောင်

မသိရတော့ဘူး”

“ကျုပ်ကတော့ သခင်လေးအတွက် လက်စားချေပေးဖို့ပဲ စဉ်းစားနေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ရက်မှာ

သူဌေးကြီးပန်နဲ့ သူ့တပည့်တွေ စကားပြောနေတာကို ကျုပ် ချောင်းနားထောင်မိတယ်။

သူတို့က တစ်နှစ်ကို နွားနှစ်ကောင် သတ်စားလေ့ရှိတယ်တဲ့။ ကျုပ်သူငယ်ချင်းကြီး

ခေါင်းဖြတ်ခံရပြီး ဟင်းအိုးထဲ ရောက်သွားမှာကို စိုးရိမ်လို့ ကျုပ်

အခုလို အပူတပြင်း လုပ်နေရတာပါ”

ဖန်းချန် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

သူဌေးကြီးပန်၏ မတရားမှုကို ခံထားရသော ထိုမိသားစုမှာ မည်သို့သော မိသားစုပါလိမ့်။

အိမ်မွေးခွေးကလည်း အတတ်သင် နတ်ခွေးဖြစ်နေသလို၊ အိမ်က နွားကလည်း

အသိဉာဏ်ပွင့်နေသည့် နွားဖြစ်နေသည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ပင်

ကံထူးလှသော မိသားစုပင်။

သာမန်အားဖြင့် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များထဲတွင် ခွေးသည် လူနှင့် နီးကပ်စွာ နေထိုင်ရပြီး

အသိဉာဏ် မြင့်မားသဖြင့် နတ်ဝင်ရန် သို့မဟုတ် အတတ်သင်ရန် အလွယ်ကူဆုံး ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင် လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်၌ မိသားစုဝင်ကဲ့သို့ တန်ဖိုးထားခံရသော

နွားများသည်လည်း လူ့သဘာဝကို နားလည်လွယ်သဖြင့် အသိဉာဏ်ပွင့်ရန် အခွင့်အရေး

ရှိတတ်ကြသည်။

သို့သော်လည်း အိမ်တစ်အိမ်တည်းတွင် တိရစ္ဆာန် နှစ်ကောင်စလုံး အသိဉာဏ်ပွင့်နေခြင်းမှာ

နှစ်ပေါင်းရာချီမှ တစ်ခါသာ တွေ့ရခဲသော ထူးခြားသည့် တိုက်ဆိုင်မှုပင် ဖြစ်သည်။

ဖန်းချန်က မည်သူ့ဘက်က ကူညီရမည်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဟူချောင်မြို့၏

အဖြစ်အပျက်ကို သိလိုက်ကတည်းက သူ မတွေ့လျှင်သာနေမည်၊ တွေ့ခဲ့လျှင်မူ

မိမိ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့်အညီ ဤမတရားမှုကို ဖြေရှင်းပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး

ဖြစ်သည်။

သူသည် ရှေ့၌ ခေါင်းငုံ့ကာ စောင့်နေသော ခွေးဝါလေးကို ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။ “မင်း

နာမည်က ဘယ်သူလဲ”

“ကျုပ်မှာ မျိုးရိုးအမည်တော့ မရှိပါဘူး။ သခင်တို့ကတော့ ‘အဝါလေး’ လို့ပဲ ခေါ်ကြတာ။

ကျုပ် မျိုးရိုးအမည် ယူမယ်ဆိုရင်တော့ သခင်လေးရဲ့ မျိုးရိုးဖြစ်တဲ့ ‘လျှူ’ ကို

ယူပြီး ‘လျှူအဝါ’ လို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်။ ဒါနဲ့... အရှင်သူမြတ်ကို ဘယ်လို

ခေါ်ရမလဲခင်ဗျာ”

“ငါ့နာမည်က ဖန်းချန်ပါ၊ ငါ့ကို ဆရာဖန်းလို့ပဲ ခေါ်ပါ”

“ဒါဆို ဆရာဖန်းက ကျုပ်ကို ဘယ်လို စီရင်ဖို့ စဉ်းစားထားပါသလဲ” ဟု ခွေးဝါလေးက

နားရွက်များချလျက် မေးရှာသည်။

ဖန်းချန်က လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ကောင်းကင်ယံမှ လရောင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ လရောင်က

ဝင်းပနေသော်လည်း လပြည့်ရန် အနည်းငယ် လိုသေးသည်။ ခွေးဝါလေး၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော

မျက်နှာကို ကြည့်ကာ သူက ဆိုလိုက်သည်။

“ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့၊ အရင်ဆုံး မင်းရဲ့သူငယ်ချင်းကို သွားကယ်ကြတာပေါ့”

ခွေးဝါလေးသည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး အမြီးကို တဖျတ်ဖျတ် ခါယမ်းတော့သည်။

…

“လျှူအဝါ... ဒီနေရာ သေချာရဲ့လား”

ခွေးဝါလေးက ဖန်းချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူတို့သည် ဟူချောင်မြို့အတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာပြီး သူဌေးကြီးပန်၏

အိမ်တံတိုင်းနောက်ဘက်သို့ ရောက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာသည်

အိမ်၏ နောက်ဖေးလမ်းကြားဖြစ်သဖြင့် အိမ်ရှေ့က မီးအိမ်ဝါများကို မမြင်ရပဲ

လရောင်အောက်တွင် မှောင်ရိပ်ကျနေသည်။

“ဒါဆိုရင် မင်း အနောက်ကို ခဏဆုတ်နေလိုက်”

ခွေးဝါလေးမှာ ဆရာဖန်း၏ စကားအတိုင်း အနောက်သို့ ခပ်လှမ်းလှမ်း ဆုတ်ပေးလိုက်သည်။

ဖန်းချန်က အင်အားကို စုစည်းကာ အိမ်တံတိုင်းကို ခြေဖြင့် ခပ်ပြင်းပြင်း

တစ်ချက် ကန်လိုက်သည်။

“ရွှပ်—“

အသံကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ထွက်မလာသလို တုန်ခါမှုလည်း မရှိပေ။ သို့သော်

ထိုအုတ်တံတိုင်းကြီးမှာ ပြိုကျသွားခြင်း မဟုတ်ပဲ

ရုတ်တရက် အမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဂျုံမှုန့်များအလား မြေပြင်ပေါ်သို့

အသာအယာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

သူဌေးအိမ်အတွင်းမှ လူများမှာ ညတိုင်း ဖြစ်ပျက်နေသော အနှောင့်အယှက်များကြောင့်

စိတ်ဓာတ်ကျကာ အိပ်မောကျနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ယနေ့ညတွင်လည်း ကျောက်ခဲဖြင့်

ပစ်ပေါက်ခံထားရပြီးပြီဖြစ်သဖြင့် အိပ်ရာထဲမှ မထကြတော့ပေ။

“ရပြီ၊ သွားတော့” ဟု ဖန်းချန်က ဆိုလိုက်သည်။

ခွေးဝါလေးသည် ဖုန်မှုန့်များ မငြိမ်သေးမီမှာပင် အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး

တင်းကုပ်အတွင်းမှ တိုင်တွင် တုပ်နှောင်ထားသော ကြိုးကို

ကိုက်ဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုကြိုး၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အသားအရေ

ပြောင်လက်နေပြီး သန်မာလှသော နွားနက်ကြီးတစ်ကောင် ရှိနေသည်။

နွားနက်ကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် သာမန်နွားများ၌ မရှိသော အသိဉာဏ်များ လင်းလက်နေသည်။

၎င်းသည် ရုတ်တရက် လန့်သွားသော်လည်း ခွေးဝါလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ

အလွန်ဝမ်းသာသွားရှာသည်။

“မြန်မြန်... ပြေးကြစို့” ဟု ခွေးဝါလေးက အပူတပြင်း ပြောလိုက်သည်။

နွားနက်ကြီးသည် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ စကားကို နားထောင်ကာ တံတိုင်းပေါက်မှ အပြင်သို့

အမြန်ပြေးထွက်လာသည်။ ရှေ့တွင်ရပ်နေသော ဖန်းချန်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့်

အံ့ဩသွားသော်လည်း ဘာမှမမေးပဲ မြို့ပြင်ဘက်သို့ အတူတူ

ပြေးထွက်ခဲ့ကြသည်။

လရောင်အောက်တွင် အရွယ်အစားမတူညီသော သဏ္ဌာန်သုံးခုမှာ အမှောင်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ

တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ မြို့ပြင်နှင့် ဝေးရာသို့ ရောက်သောအခါမှ

ဖန်းချန်က ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အမောတကော လိုက်လာသော နွားနှင့် ခွေးကို

စောင့်နေလိုက်သည်။

“အဝါလေး... ဒါ ဘယ်သူလဲ” ဟု နွားနက်ကြီးက မေးလိုက်သည်။

“ဒါက ဆရာဖန်းပဲ၊ သူက ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးပေါ့။ မင်းနဲ့ သခင်လေး အဖမ်းခံရပြီးကတည်းက

ကျုပ် သူဌေးအိမ်ကို နှောက်ယှက်နေခဲ့တာ။ သူဌေးက နတ်ဆရာတွေ အများကြီး

ပင့်ပေမဲ့ ကျုပ်ကို ဘယ်သူမှ မတွေ့ကြဘူး။ အခု ဆရာဖန်းက ကျုပ်ကို

တွေ့သွားတာ၊ ကံကောင်းတာက သူက လူတော်တစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ပေါ့”

နွားနက်ကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖန်းချန်ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်ကာ

ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “ကျုပ် ဆရာဖန်းကို ကန်တော့ပါတယ်။

သူဌေးအိမ်မှာ ပိတ်မိနေတုန်းကလည်း လူတွေ ပြောနေကြတာ ကြားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့

ကျုပ်ကိုယ်တိုင်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး။ အခုတော့ ဆရာဖန်းကို

တစ်ခုပဲ တောင်းဆိုပါရစေ၊ ကျုပ်ရဲ့ သခင်လေးကိုလည်း ကယ်တင်ပေးပါဦး”

နွားနက်ကြီးမှာ ခွေးဝါလေးထက် ပို၍ တည်ငြိမ်ကာ အသိဉာဏ် ပိုရှိပုံရသည်။

ဖန်းချန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ “စိတ်ချပါ၊ ငါ ကူညီပါ့မယ်” ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာဖန်း”

“ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ အဲဒီ သူဌေးကြီးပန်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက လောကနိယာမကို

ဆန့်ကျင်နေတာ။ ငါတွေ့နေရက်သားနဲ့ မကူညီပဲ နေလိုက်ရင် ငါ့ရဲ့

ကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်းမှာ အနှောင့်အယှက်

ဖြစ်လိမ့်မယ်”

ကောင်းကင်ယံ၌ အလင်းရောင် စသန်းလာပြီဖြစ်သည်။ ဖန်းချန်က တိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်ကို

ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

“အခုတော့ အဝါလေးက ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ နွားလေး... မင်းကတော့

အကောင်ကြီးလွန်းတော့ ငါ မင်းကို ကာကွယ်ပေးဖို့

ခက်လိမ့်မယ်။ မနက်လင်းလို့ တံတိုင်းပြိုတာနဲ့ နွားပျောက်တာကို

သိသွားရင် သူတို့ မင်းကို လိုက်ရှာကြမှာပဲ။ မင်း ဘာလုပ်ဖို့

စိတ်ကူးထားသလဲ”

“ကျုပ် ဘာမှ မသိပါဘူး၊ ဆရာဖန်းပဲ လမ်းညွှန်ပေးပါ”

“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် မင်းအတွက် သင့်တော်တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိတယ်။ အရှေ့ဘက်က

ယွင်ကျုံးတောင်တန်းဆီကို သွားလိုက်ပါ။ အဲဒီမှာ တောတောင်တွေ

စိုပြည်ပြီး အစာရေစာ ပေါများတယ်။ မင်းက အသိဉာဏ်ပွင့်နေတဲ့

သတ္တဝါဖြစ်လာပြီဆိုတော့ လူတွေကြားထဲမှာ

ဆက်နေဖို့ မသင့်တော်တော့ဘူး။ တောထဲမှာပဲ ကျင့်ကြံရင်း

အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်လိုက်ပါ။ နောက်တစ်ချိန် မင်းရဲ့

ကျင့်စဉ်တွေ ပြည့်စုံလို့ လူ့အသွင် ဖန်တီးနိုင်တဲ့အခါမှ လူ့လောကကို

ပြန်လာဖို့ စဉ်းစားတာပေါ့”

“ကျေးဇူးကြီးလှပါတယ် အရှင်သူမြတ်” ဟု နွားနက်ကြီးက ရိုသေစွာ ဆိုလိုက်သည်။ ၎င်းသည်

အဝါလေးကဲ့သို့ ‘ဆရာဖန်း’ ဟု မခေါ်တော့ပဲ ဖန်းချန်၏ မြင့်မြတ်မှုကို

သတိပြုမိသွားသဖြင့် ‘အရှင်သူမြတ်’ ဟု

ပြောင်းလဲခေါ်ဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဝါလေးကမူ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက ဘာကြောင့် အခေါ်အဝေါ် ပြောင်းသွားသည်ကို ချက်ချင်း

သဘောမပေါက်သေးပဲ ကြောင်ကြည့်နေရှာသည်။ နွားနက်ကြီးက အဝါလေးကို

နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“အဝါလေး... ငါ သွားတော့မယ်။ ငါတို့ ဘယ်တော့ ပြန်ဆုံမလဲ မသိနိုင်ပေမဲ့ မင်းကိုယ်မင်း

ဂရုစိုက်ပါ”

အဝါလေးက အမြီးကို ဝမ်းနည်းတဖျတ်ဖျတ် ခါယမ်းရင်း “မင်းလည်း ဂရုစိုက်ပါ သူငယ်ချင်း၊

သခင်လေးတို့ ဘဝအေးချမ်းသွားပြီဆိုရင် ငါ မင်းဆီကို လာရှာပါ့မယ်” ဟု

ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

ထိုသို့ဖြင့် နွားနက်ကြီးသည် အမှောင်ထုထဲမှနေ၍ ဝေးလံသော တောင်တန်းကြီးများရှိရာသို့

ဦးတည်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။