အခန်း (၃၅-၃၆)

အခန်း (၃၅) – အိပ်မက်ပေး၍ လမ်းညွှန်ခြင်း

အရှေ့ဘက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီတွင် ကောင်းကင်ယံသည် ဖြူလွှလွှအရောင်မှ

ရွှေဝါရောင်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာကာ

မြင့်မားသော တိမ်တိုက်များကို အလင်းရောင် ဟပ်နေတော့သည်။

တောရိုင်းမြေပြင်ထက်တွင် လူတစ်ယောက်နှင့် ခွေးတစ်ကောင်သည် မြောက်ဘက်သို့

ငေးကြည့်နေကြသည်။ နွားနက်ကြီး အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို

မြင်ရတော့မှ သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်းဆုံကာ အသိအမှတ်ပြုလိုက်ကြသည်။

ဖန်းချန်က အဝါလေးကို ငုံ့ကြည့်ကာ “အဝါလေး... မင်းသခင် ဒီလို မတရား လုပ်ကြံခံရတဲ့

အကြောင်းစုံကို ငါ့ကို သေသေချာချာ ပြောပြပါဦး။ အထူးသဖြင့် အဲဒီ

သူဌေးကြီးပန်ဆိုတဲ့လူ အရင်က ဘာတွေ လုပ်ခဲ့သလဲ၊ သူနဲ့

ပေါင်းနေတဲ့ မြို့စောင့်စစ်သည်တွေက ဘယ်သူတွေလဲ၊ သူတို့ နောက်ကွယ်မှာ

ဘယ်လို အရာရှိတွေ ရှိနေသလဲဆိုတာ မင်းသိသလောက် အကုန်ပြောပြပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ခွေးဝါလေးက ခေါင်းညိတ်ကာ -

“ကောင်းပါပြီ ဆရာဖန်း။ သူတို့ အခုလို လုပ်တာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပါဘူး။ အရင်ကလည်း

ဒီမြို့ထဲက မိသားစု နှစ်စုဟာ လယ်ယာမြေတွေ သိမ်းပိုက်ခံခဲ့ရဖူးတယ်။

အိမ်ထောင်ဦးစီးတွေလည်း အသတ်ခံရတာ ဒါမှမဟုတ်

ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်သွားတာမျိုးတွေ ကြုံခဲ့ရတာပါ။”

“ကျုပ်တို့ မိသားစုအရေးကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်ကတည်းက စတာဗျ။ ကျုပ်တို့မှာ

မြစ်ဘေးမှာရှိတဲ့ မြေကောင်း လယ်ကောင်း အနည်းငယ် ရှိတယ်။ အဲဒီ

လယ်ကွက်ရဲ့ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ သူဌေးကြီးပန်ရဲ့ မြေတွေ ရှိနေတာလေ။

ကျုပ်တို့ လယ်က အထွက်နှုန်း အရမ်းကောင်းတော့ မိသားစုက အတော်လေး

အဆင်ပြေကြတယ်။”

“ဒါပေမဲ့ သူဌေးကြီးပန်က သူ့မြေတွေနဲ့ တစ်စပ်တည်းဖြစ်အောင် ကျုပ်တို့ လယ်ကို

လိုချင်လာတယ်။ သူ့အိမ်စေတွေကို အကြိမ်ကြိမ် လွှတ်ပြီး

ဈေးနှိမ်ဝယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ကျုပ်တို့ မိသားစုက

ဒီလယ်ကိုပဲ အားကိုးနေရတာလေ။ သူတို့က ခြိမ်းခြောက်စကားတွေ ပြောလာပေမဲ့

သခင်ကြီးကတော့ ခေါင်းမာမာနဲ့ပဲ ငြင်းခဲ့တာ...”

ခွေးဝါလေးက အဖြစ်အပျက်များကို ခပ်တိုးတိုး ပြောပြနေစဉ် ဖန်းချန်က သူ့ကို

ခေါ်ဆောင်ကာ မြို့ထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ယံ လင်းပွင့်လာသည်နှင့်အမျှ မြို့ကလေးသည် တဖြည်းဖြည်း

သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသည်။ လမ်းမပေါ်တွင်

လူသူသွားလာနေကြပြီး ဈေးသည်များကလည်း တစ်နေ့တာ ဝမ်းရေးအတွက် ဆိုင်ခန်းများ

ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ တည်းခိုခန်းများမှ ခရီးသွားများလည်း နိုးထလာကာ

မြင်းများနှင့် လားများကို အစာကျွေးရင်း ခရီးဆက်ရန်

ပြင်ဆင်နေကြသည်။

ဖန်းချန်က အဝါလေးကို ခေါ်ကာ မြေစောင့်နတ်ကျောင်းသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

မြေစောင့်နတ်မင်း ဝူဟွိုက်ကျင်၏ နတ်နန်းအတွင်း၌

ဖန်းချန်နှင့် နတ်မင်းကြီးတို့သည် လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးလူလူ သောက်ရင်း

နှုတ်ဆက်စကား ဆိုဖြစ်ကြသည်။

ယခင်ကလည်း တွေ့ဆုံဖူးသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အတော်ပင် ရင်းနှီးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

မြေစောင့်နတ်မင်း ဝူဟွိုက်ကျင်သည် ဖော်ရွေသော သဘောရှိသူဖြစ်ရာ ပညာရှင်ကြီး

ဖန်းချန်ကို ရိုသေစွာဖြင့် စကားဝိုင်းကို စတင်လိုက်သည်။

သူသည် ဖန်းချန်၏ ဘေးရှိ ခွေးဝါလေးကို ကြည့်ကာ “ဆရာဖန်း... ဒီခွေးလေးက ကြည့်ရတာ

သာမန်နဲ့ မတူဘူးပဲ၊ ဘယ်လို မျိုးနွယ်ပါလိမ့်” ဟု မေးမြန်းသည်။

ဖန်းချန်က ပြုံးလျက် “ဒါက လျှူအဝါတဲ့ဗျ၊ ဟူချောင်မြို့ကနေ ပေါက်ဖွားလာတဲ့ အတတ်သင်

နတ်ခွေးလေးပေါ့။ အဝါလေး... နတ်မင်းကြီးကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦးလေ” ဟု

ပြောလိုက်သည်။

ခွေးဝါလေးမှာ နတ်နန်းအတွင်းရှိ ထူးခြားသော ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် အနည်းငယ်

မှိုင်တွေနေရာမှ သတိဝင်လာကာ နတ်မင်းကြီးကို ဦးညွှတ်၍

နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ကျုပ် လျှူအဝါ... နတ်မင်းကြီးကို ကန်တော့ပါတယ်ခင်ဗျာ။”

“ဟင်... မင်းက လူစကားတောင် ပြောနိုင်နေပြီလား။ ဘယ်အိမ်က ခွေးလဲဟ”

“မြို့အနောက်ဘက်က လျှူချန်ချင်းရဲ့ အိမ်ကပါ” ဟု အဝါလေးက ရိုသေစွာ ဖြေကြားသည်။

“ဪ... ဟုတ်ပြီ၊ ငါ မှတ်မိပြီ။ အရင်က လျှူချန်ချင်း အိမ်ရှေ့က ဖြတ်သွားတုန်း

ခြံထဲမှာ ခွေးတစ်ကောင် မြင်ဖူးသလိုပဲ။ မင်းက နတ်ဝင်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ

မထင်ထားဘူး။ ဘယ်တုန်းက ဖြစ်သွားတာလဲ” ဟု နတ်မင်းကြီးက အံ့ဩတကြီး

မေးမြန်းရှာသည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်ကပါ၊ အိမ်က နွားကြီးနဲ့အတူ အသိဉာဏ် စပွင့်လာတာပါ။

အဲဒီတုန်းက မိုးသက်လေပြင်းတွေ ကျနေတော့ မိုးကြိုးပစ်သံတွေကြားမှာ

ကျုပ်တို့ ကျင့်စဉ်အောင်မြင်တာကို ဘယ်သူမှ မသိလိုက်ကြဘူး”

“ဒါဆို လျှူချန်ချင်း အိမ်မှာ နွားနက်နတ်ကြီးလည်း ရှိသေးတာပေါ့”

ဖန်းချန်က ကြားဖြတ်၍ “ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနွားကြီးကိုတော့ ယွင်ကျုံးတောင်ဘက်ကို

သွားဖို့ ငါ လမ်းညွှန်ပေးလိုက်ပြီ။ အဲဒီနေရာက သူ့အတွက် ပိုသင့်တော်မှာပါ” ဟု

ဆိုရင်း နတ်နန်းက ပေးကမ်းသော လက်ဖက်ရည်ကို ဆက်လက် မြည်းစမ်းနေလိုက်သည်။

စကားစမြည် ပြောဆိုရင်းမှ သူဌေးကြီးပန်၏ အကြောင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဖန်းချန်နှင့်

အဝါလေးတို့က သူဌေးကြီးပန်သည် မြို့စောင့်စစ်သည်များနှင့် ပေါင်းကာ လျှူချန်ချင်းကို

မတရား လုပ်ကြံခဲ့ပုံများကို အသီးသီး ပြောပြကြသည်။

မြေစောင့်နတ်မင်း ဝူဟွိုက်ကျင်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လွန်စွာ စိတ်ဆိုးသွားသည်။

“ဒီပန်ယုံနျန်ဆိုတဲ့ လူယုတ်မာဟာ စိတ်ထားမကောင်းဘူးဆိုတာ ငါ သိပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ

ယုတ်မာလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားမိဘူး”

အမှန်စင်စစ် မြေစောင့်နတ်မင်းသည် မိမိ၏ တာဝန်ကို ပျက်ကွက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။

နတ်မင်းတစ်ပါးအနေဖြင့် မြို့သူမြို့သားများ၏

မွေးဖွားခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကိုသာ အဓိက

စာရင်းပြုစုရခြင်း ဖြစ်သည်။ လူသားတို့အချင်းချင်း မတရား

လုပ်ကြံမှုများမှာ လူတို့၏ တရားရုံးများနှင့်သာ သက်ဆိုင်ပြီး

နတ်မင်းများ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန်မှာ ဘောင်ကျော်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေတတ်သည်။

ဖန်းချန်က နတ်မင်းကြီးကို ကြည့်ကာ -

“နတ်မင်းကြီးကို ကျုပ် တစ်ခုလောက် အကူအညီတောင်းချင်ပါတယ်။ လျှူချန်ချင်းရဲ့

မိသားစုဝင်တွေကို အိပ်မက်ပေးပြီး စီရင်စုရုံးအထိ သွားရောက်

တိုင်တန်းဖို့ လမ်းညွှန်ပေးစေချင်ပါတယ်”

“ဒါအတွက်တော့ ကျုပ်ကို အကူအညီတောင်းနေစရာ မလိုပါဘူး ဆရာဖန်း။ ဒီလို ယုတ်မာမှုတွေကို

ကျုပ်လည်း မကြည့်ရက်ပါဘူး။ နတ်မင်းတစ်ပါးအနေနဲ့ ဒီလောက်ကတော့ ကျုပ်

တာဝန်ယူပေးပါ့မယ်” ဟု ဝူဟွိုက်ကျင်က အလေးအနက်

ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

…

အိမ်ထောင်ဦးစီး လျှူချန်ချင်း အဖမ်းခံရသည်မှာ အတန်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤမိသားစုအတွင်း၌ သောကရိပ်များက ပို၍ ပို၍ လွှမ်းမိုးလာသည်။ အိမ်၏ တိုင်သူကြီးလည်း

မရှိ၊ လယ်ယာမြေနှင့် နွားများကိုလည်း သိမ်းပိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ယခုနှစ်အတွက်

စားဝတ်နေရေးမှာ ကြီးမားသော စိန်ခေါ်မှု ဖြစ်လာသည်။ သူတို့သည် ဝမ်းရေးအတွက်

အလုပ်မျိုးစုံကို လိုက်လံလုပ်ကိုင်ရင်း ရသမျှ ငွေလေးများကို စုဆောင်းကာ

ဖခင်ဖြစ်သူကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားနေကြရသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့သည် စီရင်စုရုံးသို့ သွားရောက် တိုင်တန်းရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြို့စောင့်အရာရှိများမှာ သူဌေးကြီးပန်နှင့်

တစ်ဖွဲ့တည်း ဖြစ်နေသည်ကို သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခင်က မိသားစု

နှစ်စုမှာလည်း အလားတူ ကံကြမ္မာဆိုးမျိုး ကြုံခဲ့ရပြီး တိုင်တန်းရန်

ကြိုးစားသူများမှာ သူဌေးအိမ်က လူမိုက်များ၏ ဝိုင်းဝန်းရိုက်နှက်ခြင်းကိုသာ

ခံခဲ့ရဖူးသည်။

ဒီနေ့ မနက်တွင်မူ “မနက်စောစော အိပ်မက်အကြောင်း မပြောရ” ဟူသော

ရှေးထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း

လျှူချန်ချင်း၏ ဇနီးသည် အောင့်အည်းသည်းခံနေခဲ့သည်။ မနက်စာ

စားပြီးချိန်ရောက်မှ သူမက ယောက္ခမများကို စကားစလိုက်သည်။

“မနေ့ညက ကျမ အိပ်မက်တစ်ခု မက်တယ်ရှင်။ မြေစောင့်နတ်မင်းကြီးက အိပ်မက်ထဲမှာ

ပေါ်လာပြီး ချန်ချင်းအတွက် မတရားမှုကို ဖြေရှင်းဖို့

စီရင်စုရုံးအထိ သွားပြီး တိုင်တန်းခိုင်းတယ်”

“ဟင်...” ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျှူချန်ချင်း၏ ဖခင်ကြီးမှာ လက်ထဲက တူကို

ချလိုက်ပြီး - “တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ငါလည်း အဲဒီလို အိပ်မက်မျိုး

မက်တယ်ဟ” ဟု ဆိုလာသည်။

ထမင်းဝိုင်းတွင် ထိုင်နေသော ကလေးငယ်ကလည်း “သားလည်း မနေ့ညက မုတ်ဆိတ်ဖြူဖြူနဲ့

အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ကို အိပ်မက်မက်တယ် မေမေ။ ဖေဖေ လွတ်အောင်

ရုံးတော်အထိ သွားတိုင်ရမယ်လို့ ပြောတယ်” ဟု ဆိုပြန်သည်။

“ငါလည်း မက်တယ်အေး...” လျှူချန်ချင်း၏ မိခင်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ “ဒါဟာ

မြေစောင့်နတ်မင်းကြီးက ကျမတို့ကို လမ်းညွှန်လိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။

ငါ့သားအတွက် ကံတရားက တစ်ပတ်ပြန်လည်လာပြီ ထင်ပါရဲ့။ ဒါကြောင့် နတ်မင်းကြီးရဲ့

စကားကို ကျမတို့ နားထောင်ကြရမယ်”

“တစ်မိသားစုလုံး အိပ်မက်တူတူ မက်တယ်ဆိုတော့ ဒါဟာ အမှန်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါဆိုရင်

စောစောသွားလေ ကောင်းလေပဲ။ မိန်းမ... မင်း ပန်းကန်တွေ ဆေးမနေနဲ့တော့၊

ငါ ဆေးလိုက်မယ်။ မင်းတို့ နှစ်ယောက် အထုတ်အပိုးတွေ အမြန်ပြင်ကြ၊ ငါ ကိုယ်တိုင်

မင်းတို့နဲ့အတူ စီရင်စုရုံးအထိ လိုက်ခဲ့ပြီး ငါ့သားအတွက် တရားမျှတမှု

ရှာပေးမယ်” ဟု ဖခင်အိုကြီးက အံကြိတ်ကာ ဆုံးဖြတ်ချက်

ချလိုက်တော့သည်။

မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်များကြောင့် သူတို့၏ မျက်နှာတွင် အားမာန်များ ပြန်လည်

ဝင်းပလာသည်။ လျှူချန်ချင်း၏ ဇနီးသည်လည်း ခေါင်းကို အားရပါးရ

ငြိမ့်လိုက်မိသည်။

ဆင်းရဲသားများအတွက် ခရီးသွားလာရေးမှာ ခက်ခဲလှသော်လည်း သူတို့သည် ရှိစုမဲ့စု

ငွေလေးများနှင့် ရိက္ခာခြောက်များကို အထုတ်ကိုယ်စီဆွဲကာ

စီရင်စုရုံးရှိရာသို့ ဦးတည်၍ ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့သည်။ လမ်းက

ခက်ခဲသော်လည်း နေမဝင်မီ ရောက်ရှိနိုင်မည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်နေကြလေသည်။

အခန်း (၃၆) – နျင်ဟိုစီရင်စု၏ မြို့စောင့်နတ်မင်းကြီး

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖန်းချန်နှင့် ခွေးဝါလေး လျှူအဝါတို့သည် ခရီးတစ်ဝက်ကျော်သို့

ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

မြေစောင့်နတ်မင်းကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူသည် ခွေးဝါလေးကို ခေါ်ဆောင်ကာ

နျင်ဟိုစီရင်စုမြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့ခြင်း

ဖြစ်သည်။ ဟူချောင်မြို့သည် နျင်ဟိုစီရင်စု၏ နယ်နိမိတ်အစွန်အဖျားတွင်

တည်ရှိသော်လည်း လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး ကောင်းမွန်သဖြင့်

အခြားမြို့ကြီးများသို့ သွားလာရသည်မှာ

စီရင်စုမြို့တော်သို့ သွားသည်ထက်ပင် ပို၍ လွယ်ကူနေတတ်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းပြီး

လမ်းကျဉ်းလေးများသာ ရှိသည်။ နျင်ဟိုစီရင်စု၏

နယ်မြေအများစုမှာ လွင်ပြင်များ ဖြစ်သော်လည်း ကုန်းမြင့်စောင်းများနှင့်

ချောက်ကမ်းပါးလေးများလည်း အနှံ့အပြား ရှိနေသည်။ ယွင်ကျုံးတောင်တန်းမှ

စီးဆင်းလာသော ပိုင်ကုန်းမြစ်သည် တောင်ခြေတွင် နုန်းတင်မြေနုလွင်ပြင်ကို

ဖန်တီးထားပြီး ဟူချောင်မြို့မှာ ထိုမြေနုလွင်ပြင်၏ အစွန်တွင် တည်ရှိသည်။

ရှေးယခင်က တောင်ကျရေများကြောင့် ပိုင်ကုန်းမြစ်သည် မကြာခဏ ရေလျှံလေ့ရှိပြီး

ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုများစွာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော်

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းရာချီခန့်က ရေလမ်းကြောင်းများကို

ပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်းနှင့် ဆည်မြောင်းတာတမံများ

တည်ဆောက်ခြင်းတို့ကြောင့်

ရေဘေးအန္တရာယ်မှာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာပင်

‘မြစ်အေးချမ်းရာ’ ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော ‘နျင်ဟို’ စီရင်စုဟူသည့် အမည်၏ အစပဟေဠိပင်

ဖြစ်သည်။

လမ်းခရီးမှာ ဝေးလံလှသဖြင့် ဖန်းချန်နှင့် ခွေးဝါလေးတို့သည် ညဘက်တွင် တောထဲ၌သာ

အိပ်စက်ခဲ့ကြရသည်။ လေကွယ်ရာ အရပ်တစ်ခုတွင် မီးဖိုကာ ဖန်းချန်၏

အထုပ်ထဲမှ ကျန်ရှိနေသော အာလူးကဲ့သို့ သစ်ဥသစ်ဖုများကို ကင်စားရင်း

ညဉ့်ကို ကုန်လွန်စေခဲ့ကြသည်။

လရောင်နှင့် ကြယ်ရောင်အောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦး စကားများစွာ ပြောဖြစ်ကြသည်။

လျှူအဝါသည် တစ်ခါမျှ စကား ဤမျှလောက် များများစားစား

မပြောဖူးခဲ့ပေ။ ဆရာဖန်းနှင့် စကားပြောရသည်မှာ သူ့အတွက်

ဗဟုသုတများစွာ ရရှိစေရုံသာမက မိမိ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာလည်း မသိမသာ

တိုးတက်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

“အဝါလေး... ရှေ့က မြို့က နျင်ဟိုစီရင်စုမြို့တော်ပဲလား”

ဖန်းချန်က လမ်းခရီးကို ရပ်တန့်ကာ ရှေ့မှ မြို့ကလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဟူချောင်မြို့နှင့် မတူသည်မှာ ဤမြို့တွင် ခိုင်ခံ့သော

မြို့ရိုးကြီးများ ဝန်းရံထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မြို့ရိုးမှာ

အလွန်မမြင့်လှသော်လည်း သာမန်အိမ်များထက် နှစ်ရပ်စာခန့် မြင့်မားသည်။

အပြာရောင် မြို့အုတ်ချပ်များဖြင့် စီရီထားသော မြို့ရိုးမျက်နှာပြင်မှာ

ခန့်ညားထည်ဝါသော အသွင်ကို ဆောင်နေသည်။

စီရင်စုမြို့တော်၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စိုက်ပျိုးရေးလယ်ကွင်းများ ဝန်းရံထားပြီး

အနီးအနား၌ ရွာငယ်ဇနပုဒ်များ မရှိပေ။ လူတစ်ယောက်နှင့် ခွေးတစ်ကောင်သည်

မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ မြို့တံခါးတွင် မြို့စောင့်စစ်သည် နှစ်ဦးက

မြို့ဝင်ခွန်များကို ပျင်းရိပျင်းတွဲ ကောက်ခံနေကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံ

ကုန်ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးတတ်ကြသည်။ မြို့ထဲသို့ ဝင်မည့်သူများမှာ

တန်းစီနေကြပြီး ကြေးပြားလေးများကို ရိုရိုသေသေ ပေးဆောင်နေကြရသည်။

ဖန်းချန်က ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ခြေရင်းက လျှူအဝါကို ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

“တော်သေးတာပေါ့၊ ငါတို့က လူတစ်ယောက်စာပဲ မြို့ဝင်ခွန် ပေးရမှာဆိုတော့”

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူအများအပြား ရှိနေသဖြင့် အဝါလေးမှာ စကားပြန်မပြောရဲပဲ

ခေါင်းကိုသာ ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ဖန်းချန်က ကြေးပြားတစ်ပြား

ပေးဆောင်ကာ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ မြို့ထဲသို့ ရောက်သောအခါ

မြို့ပြင်နှင့် မတူပဲ ပို၍ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဆိုင်ခန်းများစွာ ရှိပြီး အိမ်ခြေများမှာလည်း

အုတ်ဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားကာ အမိုးစွန်းများက လမ်းပေါ်သို့ ငေါထွက်နေကြသည်။

“ငါတို့ အရင်ဆုံး အုပ်ချုပ်ရေးရုံးတော်ဆီ သွားဖို့ မလိုသေးဘူး” ဟု ဖန်းချန်က ဘေးမှ

လျှူအဝါကို ပြောလိုက်သည်။ ဘေးမှလူများအမြင်တွင်မူ သူသည် တစ်ယောက်တည်း

စကားပြောနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကြပေလိမ့်မည်။

…

မြို့စောင့်နတ်မင်း၏ ဘုရားကျောင်း။

မြို့တော်အတွင်း လူဦးရေ ထူထပ်သဖြင့် ဤဘုရားကျောင်းတွင် အမွှေးတိုင်နံ့များ အမြဲတစေ

သင်းပျံ့နေတတ်သည်။ ဖန်းချန်က မြေစောင့်နတ်မင်း ဝူဟွိုက်ကျင် ထည့်ပေးလိုက်သော

စာကို ကိုင်ဆောင်ကာ အမွှေးတိုင် ထွန်းညှိ၍ ခပ်တိုးတိုး ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

“နျင်ဟိုစီရင်စု မြို့စောင့်နတ်မင်းကြီး趙 Rong ခင်ဗျား၊ ကျုပ်က ဟူချောင်မြို့

မြေစောင့်နတ်မင်း ဝူဟွိုက်ကျင်ရဲ့ စာကို ယူဆောင်လာတဲ့သူပါ။ ပြောပြစရာ

အကြောင်းကိစ္စ အချို့ရှိလို့ နတ်မင်းကြီးနဲ့ တွေ့ခွင့်ပြုပါဦး။ ကျုပ်က

ယွင်ကျုံးတောင်က ကျင့်ကြံသူ ဖန်းချန်ပါ”

ထို့နောက် သူသည် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ကာ ဘုရားကျောင်းအပြင်ဘက်တွင် တိတ်တဆိတ်

စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ဝတ်စားဆင်ယင်မှု သာမန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း အမူအရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော

အဘိုးအိုတစ်ဦး တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းလာသည်။

“မင်းက ယွင်ကျုံးတောင်က ဖန်းချန်လား၊ ဝူဟွိုက်ကျင်ဆီက စာပါလာတယ်ဆိုလို့ ငါ လာခဲ့တာ”

ဖန်းချန်က ပြုံးလျက် “မှန်ပါတယ်” ဟု ဖြေလိုက်သည်။

ထိုအဘိုးအိုမှာ နျင်ဟိုစီရင်စု၏ မြို့စောင့်နတ်မင်းကြီး ကျောက်ရုန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူက

ဖန်းချန်ကို နှုတ်ဆက်ကာ “လာပါဦး၊ ဒီမှာ စကားပြောရတာ အဆင်မပြေဘူး၊ ကျုပ်ရဲ့ နတ်နန်းဆီ

ကြွပါဦး” ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

နတ်မင်းကြီးက လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများ ချက်ချင်း

ပြောင်းလဲသွားကာ သူတို့သည် မြို့စောင့်နတ်မင်း၏ စံအိမ်တော်အတွင်းသို့

ရောက်ရှိသွားကြသည်။ အိမ်တော်အတွင်း အစောင့်အကြပ်များစွာ

လှုပ်ရှားသွားလာနေကြသည်မှာ

လုပ်ငန်းဆောင်တာများ လွန်စွာ များပြားပုံရသည်။

ဧည့်ခန်းအတွင်း ရောက်သောအခါ နတ်မင်းကြီးက လက်ဖက်ရည် တည်ခင်းစေပြီး

မေးမြန်းလိုက်သည်။ “ဆရာဖန်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က

အတော်လေး မြင့်မားတာပဲ၊ ဘယ်တောင်၊ ဘယ်ချောက်မှာ ကျင့်ကြံနေတာလဲဗျ”

“ဒီ နျင်ဟိုစီရင်စုရဲ့ နယ်နိမိတ်အတွင်းက ယွင်ကျုံးတောင်မှာပါပဲ။ အဲဒီမှာရှိတဲ့

ကျောက်ဆောင်တစ်ခုပေါ်မှာ ကျုပ် ကျင့်ကြံနေတာပါ”

“ဒါဆို... ဒီခွေးဝါလေးကကော”

“ဒါက ဟူချောင်မြို့က လျှူအဝါတဲ့ဗျ၊ သူလည်း အသိဉာဏ်ပွင့်ပြီး ကျင့်စဉ်အောင်မြင်နေတဲ့

နတ်ခွေးတစ်ကောင်ပါ။ အဝါလေး... နတ်မင်းကြီးကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦးလေ”

ခွေးဝါလေးသည် အစောပိုင်းက ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း ဆရာဖန်း၏ စကားကြောင့် ရဲရင့်လာကာ

“ကျုပ် လျှူအဝါ... နတ်မင်းကြီးကို ကန်တော့ပါတယ်” ဟု ရိုသေစွာ ဆိုလိုက်သည်။

ဖန်းချန်က မြေစောင့်နတ်မင်း၏ စာကို ထုတ်ပေးလိုက်ရာ နတ်မင်းကြီးက

ဖွင့်ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။

“ဝူဟွိုက်ကျင်ကတော့ သူ့စာထဲမှာ ဆရာဖန်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်မှန်သမျှကို အတတ်နိုင်ဆုံး

ကူညီပေးဖို့ မှာထားတာပဲ။ ကဲ... ဆရာဖန်း ဒီကို လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ပြောပါဦး”

ဖန်းချန်က လက်အုပ်ချီကာ -

“ဟူချောင်မြို့မှာ စိတ်ဓာတ်ယုတ်မာတဲ့ သူဌေးကြီးပန်နဲ့ မြို့စောင့်စစ်သည်တွေ

ပေါင်းပြီး မိသားစုတစ်စုကို မတရား လုပ်ကြံနေကြပါတယ်။ အဲဒီ မိသားစုက

ဒီခွေးဝါလေးရဲ့ သခင်တွေပါပဲ။ အဲဒီသူဌေးက သူတပါးရဲ့ လယ်ယာမြေတွေကို မတရား

သိမ်းပိုက်ရုံတင်မကပဲ အရာရှိကြီးတွေကို အားကိုးပြီး

နစ်နာသူတွေ တိုင်တန်းလို့မရအောင် လမ်းပိတ်ထားပါတယ်။”

“ကျုပ်ကတော့ လောကီနယ်ပယ်မှာ လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်သူဖြစ်ပေမဲ့ ဒီလို မတရားမှုကို

မြင်ရက်သားနဲ့ မနေနိုင်လို့ လာခဲ့တာပါ။ နတ်မင်းကြီးအနေနဲ့ ဒီက အရာရှိ

ချန်ဝင်ရွေ့ကို သတိပေးပေးဖို့နဲ့ မြို့ပိုင်မင်းဆီမှာ နစ်နာသူတွေ

တိုင်တန်းလာတဲ့အခါ တရားမျှတမှု ရနိုင်အောင်

ကူညီပေးစေချင်ပါတယ်”

မြို့စောင့်နတ်မင်းကြီး ကျောက်ရုန်က ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။

“ဝူဟွိုက်ကျင်ကိုယ်တိုင် စာရေးပေးလိုက်ပြီဆိုတော့ ဒီကိစ္စက မမှားနိုင်ပါဘူး။ ဆရာဖန်း

အေးအေးဆေးဆေးသာ နားနေပါ၊ ကျုပ် ဒါကို ချက်ချင်း စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။ သတင်းကောင်းကိုသာ

စောင့်နေပေတော့” ဟု အားတက်သရော ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်လေသည်။