အခန်း (၄၉-၅၀)

အခန်း (၄၉) - အခါတော်သင့်ချိန် ရောက်လုနီးပြီ

ကြေးအိုးကြီး ရလာသည့်နောက်တွင် ဖန်းချန်က အိပ်ဆောင်ထဲ၌ ဟင်းမချက်တော့ရန်

ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အိပ်ခန်းအတွင်း ဟင်းနံ့များ အမြဲတမ်း

စွဲကပ်နေခြင်းမှာ အိပ်စက်ချိန်၌ အစာအာရုံကို

နှိုးဆွပေးနိုင်သော်လည်း စိတ်ကြည်လင်မှုကိုမူ

အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသောကြောင့်ပင်။

သူသည် အိုးထဲမှ ဝါးကြွက်ဟင်းရည် နောက်ဆုံးတစ်ငုံကို သောက်လိုက်ပြီးနောက်

အရသာတွေ့လှသဖြင့် ပါးစပ်ကို တစ်ချက်သပ်လိုက်မိ၏။

တောင်စောင်းရှိ ဝါးတောထဲမှ ဝါးကြွက်များမှာ အသားစားသုံးမှုနှုန်း မြန်ဆန်နေသဖြင့်

အနည်းဆုံး နောက်ထပ် ခြောက်လခန့်အထိ ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ဖမ်းဆီးခြင်း မပြုရန်

သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သဘာဝတရား၏ ဖြစ်တည်မှုကို လေးစားသောအားဖြင့် အကုန်အစင်

ဖမ်းဆီးစားသောက်ခြင်းမျိုးကို သူ ရှောင်ကြဉ်လိုခြင်း ဖြစ်၏။

သဘာဝသယံဇာတများကို စနစ်တကျ ထိန်းသိမ်းစားသုံးမှသာ

နောင်နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင် ဝါးကြွက်သားကို မြိန်ယှက်စွာ

စားသုံးနိုင်ပေမည်။

“ကွန်ပိုက်ကို ရေကန်ထဲ အကုန်မပစ်၊ ပုဆိန်ကို အချိန်အခါကြည့်၍ တောထဲသွင်း” ဟူသော

စကားအတိုင်း လုပ်ဆောင်မှသာ သားငါးနှင့် သစ်တောများမှာ သုံးမကုန်အောင်

ပေါများပေလိမ့်မည်။

သူသည် ကြေးအိုးကြီးကို ဆေးကြောသန့်စင်ပြီးနောက် မီးဖိုချောင်အသစ် ဆောက်လုပ်ရန်

စတင်တော့သည်။ အိပ်ဆောင်အတွင်းရှိ မီးဖိုကျင်းကိုမူ အပူပေးရန်နှင့်

အလင်းရောင်ရရန်အတွက် ဆက်လက်ထားရှိမည်ဖြစ်ပြီး အပေါ်၌ ချိတ်ဆွဲထားသော

အသားခြောက်များကို မီးခိုးမှိုင်းတိုက်ရန်အတွက်လည်း အသုံးပြုသွားမည်ဖြစ်သည်။

ဤအတောအတွင်း ဖန်းချန်တွင် ဆားများ လုံလောက်စွာ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ စားမကုန်ဘဲ

ပုပ်သိုးသွားမည့် အသားများကို အသားခြောက်များအဖြစ် အဆင့်ဆင့်

ပြုလုပ်ထားခဲ့သည်။ ထိုအသားခြောက်များမှာ မီးဖိုပေါ်တွင်

တွဲလောင်းကျနေသည်မှာ

အသားတောအုပ်ကလေးတစ်ခုနှယ်။

မီးခိုးမှိုင်းမိကာ ကျွမ်းလာသောအခါ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အဆီများ

တစက်စက် ကျလာတတ်ပြီး မီးထဲသို့ ကျသွားသည့်အခါ “တရှဲရှဲ” ဟူသော

မြည်သံကလေးများ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။

မီးဖိုချောင်ကိုမူ ရိုးရှင်းစွာပင် ဆောက်လုပ်ရန် သူ စိတ်ကူးထားသည်။ ဝါးသည်

အသုံးဝင်သော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် ဖန်းချန်က ဝါးများစွာကို

ခုတ်ယူကာ ကမ်းပါးပေါ်သို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့အနက် အသုံးမပြုရသေးသော

ဝါးအများစုကို သက်ငယ်မိုးတဲ ဘေးတွင် စုပုံထားလိုက်၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဝါးများကို အဓိက အသုံးပြုကာ မီးဖိုချောင်ကို ဆောက်လုပ်တော့သည်။

မြေကြီးတွင် အပေါက်တူးကာ ဝါးလုံးကြီးများကို တိုင်အဖြစ် စိုက်ထူသည်။

နှီးနှင့် ကြိမ်နွယ်များကို အသုံးပြုကာ တိုင်များကို ခိုင်ခံ့အောင်

ချည်နှောင်ပြီး တြိဂံပုံစံ အထောက်အပံ့များဖြင့် တည်ငြိမ်မှုရှိအောင်

ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ကြမ်းပြင်တွင် မြေသားနှင့် ထုံးများကို

အသုံးပြုကာ ခင်းကျင်းလိုက်ပြီး အလယ်တွင် မီးဖိုပြုလုပ်ရန် နေရာချန်ထားခဲ့၏။

မီးဖိုချောင်ကိုမူ နံရံများ ကာရံရန် သူ စိတ်ကူးမရှိပေ။ ပိုနေသော အုတ်ခဲများကို

အသုံးပြုကာ အောက်ခြေတွင် နံရံနိမ့်နိမ့်ကလေးများသာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

အမိုးကိုမူ အခြားအဆောက်အအုံများကဲ့သို့ သက်ငယ်များ မသုံးတော့ဘဲ

ဝါးလုံးများကို ထက်ဝက်ခြမ်းကာ အဆစ်များ ဖယ်ထုတ်ပြီး အဖိုအမ

လွှဲကာ အုပ်မိုးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ဝါးပြားကြွေပြားများနှယ် အလွန်ပင်

ခိုင်ခံ့လှပေသည်။

အမိုးအမောက်ကိုမူ အကြီးဆုံးသော ဝါးလုံးကို ခြမ်းကာ အောက်ဘက်သို့ မှောက်၍

အုပ်လိုက်သည်။ တောင်လေပြင်း တိုက်ခတ်သည့်အခါ အမိုးများ

လွင့်ပါမသွားစေရန် သေသေချာချာ ချည်နှောင်ရန်လည်း သူ မမေ့လျော့ပေ။

ဤသို့ဖြင့် ဝါးများဖြင့်သာ တည်ဆောက်ထားသော မီးဖိုချောင်လေးမှာ

အပြီးသတ်သွားတော့သည်။

သူသည် ကြေးအိုးကြီးကို မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး အုတ်ခဲအချို့ဖြင့်

မီးဖိုကျင်းကို ကာရံလိုက်ရာ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားတော့သည်။ သူ

နေထိုင်ရာ နေရာကလေးတွင် အဆောက်အအုံပေါင်း လေးလုံးအထိ ရှိလာခဲ့ပြီ

ဖြစ်သည်။

…

နောက်ပိုင်းရက်များတွင် ဖန်းချန်က နံနက်ခင်း ဝတ်ပြုမှုများ ပြီးဆုံးသည့်အခါ

တောင်ပေါ်တွင် လှည့်လည်သွားလာရင်း မီးသွေးဖုတ်သည့် အလုပ်ကို

လုပ်ကိုင်သည်။ တဲအိမ်အတွင်းရှိ မီးသွေးကျင်းမှာလည်း

ဟောင်းလောင်း ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။

ယခင်က အိုးခွက်များနှင့် သတ္တုများ သွန်းလုပ်စဉ်က မီးသွေး အမြောက်အမြားကို

အသုံးပြုခဲ့ရသည်။ သူသည် လိုအပ်လာပါက အသင့်အသုံးပြုနိုင်ရန်အတွက်

မီးသွေးကျင်းကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအလုပ်မှာ သူ၏

စင်ကြယ်လှသော ကျင့်ကြံခြင်း နေ့ရက်များကို မီးသွေးမှုန့်များဖြင့် အနည်းငယ်

ပေကျံစေခဲ့သည်။

မီးသွေးဖုတ်သည့်အခါ ဖိုအတွင်းရှိ ထင်းများ အားလုံး ကျွမ်းသွားသည်အထိ

စောင့်ဆိုင်းရသည်။ ထိုသို့ စောင့်ဆိုင်းနေရသည့်

အချိန်များတွင် ဖန်းချန်က ပို၍ စိတ်အေးလက်အေး ရှိလှသည်။ သူသည်

အလုပ်တွင်ကျယ်ရန်အတွက် မီးသွေးဖို အများအပြားကို တပြိုင်နက်

မအသုံးပြုပေ။ အချိန်မှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် အလျှံပယ် ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလား။

နတ်သူငယ်ကမ်းပါး၏ နောက်ဘက်ရှိ တောင်မြင့်ပေါ်တွင် ကျောက်တုံးတောကြီး တစ်ခု ရှိသည်။

သူသည် ထိုနေရာတွင် မိမိအိမ်ရှေ့ရှိ ကျောက်စားပွဲနှင့် အရွယ်အစားတူပြီး

မျက်နှာပြင် ညီညာသော ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးကို

ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုကျောက်တုံးကြီးကို

ပုခုံးပေါ်ထမ်းကာ အိမ်ရှေ့ မြေကွက်လပ်သို့

သယ်ဆောင်လာပြီးနောက် ပြုပြင်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

၎င်းမှာ ချက်ကစားရန်အတွက်ပင် ဖြစ်၏။

ဒေါင်လိုက် တစ်ဆယ့်ကိုးကြောင်း၊ အလျားလိုက် တစ်ဆယ့်ကိုးကြောင်းဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော

ချက်ပျဉ်သည် ရိုးရှင်းလှသော်လည်း အပြောင်းအလဲပေါင်း အနန္တရှိလှသည်။ အလင်းနှင့်

အမှောင်၊ အဖိုနှင့် အမ၊ အေးနှင့် ပူ စသည့် လောကဓာတ်တို့၏ လည်ပတ်မှု

သဘောတရားများ ထိုအထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသယောင် ရှိသည်။

ဖန်းချန်က ဝါးတံကို ပေတံအဖြစ် အသုံးပြုကာ မီးသွေးခဲဖြင့် မျဉ်းကြောင်းများ

ဆွဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ညှိုးကို ဓားအသွင်ပြောင်းကာ

ထိုမျဉ်းကြောင်းများအတိုင်း ရေးထွင်းလိုက်ရာ

ကျောက်မှုန့်များ လွင့်စင်သွားပြီး ညီညာသော မြောင်းကလေးများ

ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

“အင်း... မဆိုးဘူးပဲ”

သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ကျောက်မှုန့်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း

ကျောက်ချက်ပျဉ်ကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်နေမိသည်။

ချက်ကစားရန် အကြွေစေ့ (ချက်သီး) များ ပြုလုပ်ရသည်မှာမူ ပို၍ပင် စဉ်းစားစရာ

ကောင်းလှသည်။ အဖြူနှင့် အမဲ နှစ်မျိုးစလုံးကို မြေထည်လုပ်သည့်

နည်းလမ်းဖြင့် ပြုလုပ်နိုင်သော်လည်း အဆင့်ဆင့်နှင့် ကုန်ကြမ်းများမှာမူ

ကွဲပြားလှ၏။

အဖြူရောင် ချက်သီးများအတွက် ဖန်းချန်က တောင်တန်းတစ်ခုလုံးကို လှည့်လည်ကာ

မြေဖြူစေးများကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို ရေဖြင့် သန့်စင်ကာ

သစ်သားပုံစံခွက်များတွင် ထည့်၍ ချက်သီးပုံစံများ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် နေလှန်းကာ ခြောက်သွေ့သွားသောအခါ မီးဖိုထဲတွင် ထည့်၍

ဖုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် အလွန်မြင့်မားသော အပူချိန် လိုအပ်သဖြင့်

ဖန်းချန်က မီးဖိုတည်ဆောက်ပုံကိုပင် အနည်းငယ်

ပြုပြင်လိုက်ရသေးသည်။ အကြိမ်ကြိမ်

စမ်းသပ်ပြီးနောက်တွင်မူ ပြောင်လက်နူးညံ့သော

အဖြူရောင် ချက်သီးကလေးများကို ရရှိခဲ့သည်။

အမဲရောင် ချက်သီးများအတွက်မူ မြေနီစေးကို အသုံးပြုကာ မြေမဲဖုတ်သည့် နည်းလမ်းကို

အသုံးပြုရသည်။ ချက်သီးများကို ပုံသွင်းပြီးနောက် မီးဖိုတွင် ထည့်၍ ဖုတ်သည်။

မီးကျွမ်းလုနီးပါး အချိန်တွင် မီးဖိုထိပ်မှ ရေကို တစက်ချင်း လောင်းထည့်ကာ

မီးသွေးများမှ ထွက်လာသော မီးခိုးများဖြင့်

မှိုင်းတိုက်လိုက်သည်။ ဤသို့ဖြင့်

အရောင်တင်ရန် မလိုဘဲ မှင်ကဲ့သို့ နက်မှောင်ပြီး မှန်သားကဲ့သို့

ပြောင်လက်နေသော အမဲရောင် ချက်သီးများကို ရရှိခဲ့တော့သည်။

ဖန်းချန်က ထိုချက်သီးများကို ကိုင်တွယ်ကြည့်ရင်း မိမိ၏ လက်ရာကို အလွန်ပင်

သဘောကျနေမိသည်။ သူသည် အကြိမ်ကြိမ် ဖုတ်လိုက်ရာ ချက်သီးများစွာ

စုဆောင်းမိလာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို အရွယ်အစားအလိုက် ပြန်လည်

ခွဲခြားပြီးနောက် ကြိမ်ခြင်းတောင်းကလေးများထဲတွင်

ထည့်လိုက်ရာ ချက်သီးများ ပြုလုပ်ခြင်း အလုပ်မှာလည်း

ပြီးမြောက်သွားတော့သည်။

မသိမသာဖြင့် လနှင့်ချီသော အချိန်များ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ချက်ပျဉ်လုပ်ရန်

နာရီဝက်ခန့်သာ အချိန်ပေးခဲ့ရသော်လည်း ချက်သီးများ ပြုလုပ်ရန်မှာမူ နှစ်လနီးပါး

အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

သို့သော် ဤအတောအတွင်း ဖန်းချန်၏ ဝါးတဲလေးထဲတွင် စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်နှင့်

စင်ကလေးများ အစရှိသော သစ်သားပရိဘောဂများလည်း တိုးပွားလာခဲ့သည်။

နံရံပေါ်တွင်လည်း ခေါင်းပေါင်း၊ ထမ်းပိုး၊ ဆကာ၊ လွှ၊ အိုးခွက်ပန်းကန် အစရှိသော

အသုံးအဆောင်များမှာလည်း ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ အရာအားလုံးမှာ လိုလေသေးမရှိ

ပြည့်စုံနေပေပြီ။

သူသည် နံရံပေါ်မှ ကြိုးတစ်ချောင်းကို ဖြုတ်ကာ ချက်သီးခြင်းနှစ်လုံးကို

ချည်နှောင်ပြီး ပုခုံးတွင် လွယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်

အိမ်ပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့၏။

မြေကွက်လပ်တွင် ကျောက်တုံးကြီး နှစ်တုံးမှာ ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေကြသည်။

နှစ်တုံးစလုံးတွင် ချက်ပျဉ်များ ရေးထွင်းထားပြီး

တစ်တုံးမှာ စားပွဲအဖြစ် အသုံးပြုရန်ဖြစ်ကာ ကျန်တစ်တုံးကိုမူ တောင်နတ်မင်း

ကျန်းချွန်းထံ လက်ဆောင်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖန်းချန်က ခါးလောက်မြင့်သည့် ထိုကျောက်တုံးကြီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မလိုက်သည်။

သူ၏ ခါးရှိ ချက်သီးခြင်းများကို မထိမိစေရန် ဂရုစိုက်ရင်း ကျောက်တုံးကြီးကို

ပုခုံးပေါ် တင်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် နတ်သူငယ်ကမ်းပါးမှ ဖြည်းညင်းစွာ

လမ်းလျှောက် ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။

ရာသီဥတု ပြောင်းလဲလာသည်နှင့်အမျှ တောင်ပေါ် ရှုခင်းများမှာလည်း ပြောင်းလဲနေသည်။

ငှက်များ၊ တောကောင်များ၊ သစ်ပင်ပန်းမန်များနှင့် စမ်းချောင်းကလေးများမှာ

အဝတ်အစားသစ်များ ဝတ်ဆင်ထားသည့်နှယ် အသစ်အဆန်း ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

လမ်းတစ်ဝက်သို့ ရောက်သောအခါ ဖန်းချန်၏ စိတ်အာရုံမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ခတ်သွားသည်။

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကျောက်တုံးကြီးကို ထမ်းလျက်ပင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး

ဘယ်ဘက်လက်ချောင်းများဖြင့် အသာအယာ တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ စိတ်အာရုံမှ

ဖြစ်ပေါ်လာသော အသိစိတ်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်၏ အရေးကြီးသော

အချက်ကို ထိတွေ့လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ရာ လျစ်လျူရှု၍ မရပေ။

တွက်ချက်ပြီးနောက်တွင်မူ ဖန်းချန်က ပြုံး၍...

“ဒါကြောင့်ကိုး... ကြည့်ရတာ အချိန်ကျပြီ ထင်တယ်” ဟု ဖြည်းညင်းစွာ

ရေရွတ်လိုက်တော့သည်။

အခန်း (၅၀) - ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းထက်က ဆင်ခြင်ခြင်း

နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ တောင်အောက်ကို ဆင်းရတော့မည့် အချိန်ရောက်လာပေပြီ။

မူလခန္ဓာပိုင်ရှင်၏ စိတ်သံယောဇဉ်နှင့် စွဲလမ်းမှုများကို ဖြေရှင်းပေးရန် ကိစ္စကို

ဖန်းချန် အမြဲတစေ သတိရနေခဲ့သော်လည်း အတင်းအကျပ်တော့ မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။

အမှောင်ထုအတွင်းမှ ကြိုတင်သိမြင်မှု နိမိတ်များအတိုင်းသာ

တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ယခုမူ ထိုစွဲလမ်းမှုကို ဖြေဖျောက်နိုင်မည့် အခွင့်အလမ်းမှာ အရိပ်အယောင်

ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တောင်အောက်သို့ ဆင်းကာ

လမ်းကြောင်းမှန်အတိုင်း လိုက်ပါသွားရုံဖြင့် ရှေ့သို့

တိုးတက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း လောစရာတော့

မလိုသေးပေ။ ယခုအချိန်သည် တောင်အောက်ဆင်းရန် အကောင်းဆုံး အချိန်တော့

မဟုတ်သေး။

ဖန်းချန်က ပုခုံးပေါ်မှ ကျောက်ချက်ပျဉ်ကို အနေအထား ချိန်ညှိလိုက်ပြီးနောက်

ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် လူတစ်ရပ်ခန့်သာ မြင့်သော တောင်ပေါ်နတ်စင်ကလေးဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုနေရာတွင် ပူဇော်ပသထားသည့် အမှတ်အသားများကို တွေ့ရပြီး နတ်စင်ရှေ့ရှိ

အမွှေးတိုင်အိုးကလေးထဲတွင်လည်း မီးကျွမ်းနေသော

အမွှေးတိုင်တိုကလေးများနှင့်

ပြာအချို့ကို တွေ့ရ၏။

ဖန်းချန်က နတ်စင်တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားကာ မြေကြီးကို ခြေတစ်ချက်

ဆောင့်လိုက်ရင်း...

“တောင်နတ်မင်း... ဖန်းချန် လာရောက်လည်ပတ်ပါတယ်” ဟု အသိပေးလိုက်သည်။

ခဏချင်းမှာပင် တောင်နတ်မင်း ကျန်းချွန်းသည် နတ်စင်တံခါးဝ၌ ကိုယ်ထင်ရှားလာတော့သည်။

သူသည် ဖန်းချန် ထမ်းလာသည့် ကျောက်တုံးကြီးကို ကြည့်ကာ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားပြီး

မိမိ၏ နတ်စင်ကို ကျောက်တုံးကြီးဖြင့် မတော်တဆ တိုက်မိသွားမည်ကို

စိုးရိမ်သဖြင့်...

“အရှင်... သတိထားပါဦး။ ဒါက ဘာလဲဟင်” ဟု အလောတကြီး မေးလိုက်ရှာသည်။

“ချက်ပျဉ်ပဲလေ” ဖန်းချန်က တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

တောင်နတ်မင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝှေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နတ်စင်ဘေးရှိ

ထင်းရှူးပင်ကြီးများအောက်မှ သူတို့ အမြဲထိုင်နေကျ

နေရာလေးကို ညွှန်ပြကာ... “အရှင်ဖန်း... ဒီနေရာမှာပဲ ချလိုက်ပါ” ဟု

ဆိုသည်။

ဖန်းချန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ လေးလံလှသော ကျောက်ချက်ပျဉ်ကြီးကို ထမ်းလျက် ရှေ့သို့

လျှောက်သွားသည်။ ထို့နောက် တောင်နတ်မင်း အမြဲထိုင်လေ့ရှိသည့် ကျောက်တုံးကြီးကို

ဘေးသို့ ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး...

“ဒါဆို ဒီနေရာမှာပဲ ထားလိုက်မယ်”

သူသည် ပုခုံးပေါ်မှ ကျောက်တုံးကြီးကို အသစ်ဖယ်ထားသော နေရာတွင် အသာအယာ

ချလိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် လက်ကို ခါထုတ်ကာ ခါးတွင်

လွယ်ထားသော ချက်သီးခြင်းများကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး တောင်နတ်မင်းကို ပြုံး၍

ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါကတော့ ချက်ကစားဖို့ အကြွေစေ့တွေပါ။ တောင်နတ်မင်း အချိန်ရရင် ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း

ကစားနည်းကို လေ့လာနိုင်တာပေါ့”

တောင်နတ်မင်းက ဦးညွှတ်လိုက်ရင်း... “အရှင်ကတော့ အပင်ပန်းခံရပြီ... ကျွန်ုပ်မှာ

အလွန်ပဲ အားနာရပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။

ဖန်းချန်က ဘေးရှိ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ

ပြုံးရွှင်စွာဖြင့်... “ပျော်ရွှင်မှုအတွက် လုပ်တာပါဗျာ။

အားနေရင် အားနေသလိုပေါ့။ လောကမှာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးတယ်ဆိုတာက

မိမိလုပ်ချင်တာကို လုပ်ခွင့်ရှိတာထက်...

မိမိမလုပ်ချင်တဲ့အရာကို မလုပ်ဘဲ နေနိုင်တာကို ပိုပြီး ဆိုလိုတာပါ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

တောင်နတ်မင်း ကျန်းချွန်းကလည်း ရယ်မောလိုက်ရင်း...

“အရှင့်ရဲ့ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် နေတတ်မှုကို ကျွန်ုပ် တကယ်ပဲ အားကျမိပါတယ်”

“တစ်ဦးချင်းစီမှာ အားသာချက်ကိုယ်စီ ရှိကြတာပါပဲ” ဖန်းချန်က ဆက်လက်၍...

“ကျွန်တော်တို့ကတော့ လွတ်လပ်ပေမဲ့ ရှေ့က လမ်းကြောင်းကို

မသိနိုင်ဘဲ တစ်ယောက်တည်း တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်လှမ်းနေရတာပါ။ ဒါပေမဲ့

ဒီလမ်းပေါ်မှာ လျှောက်လှမ်းနိုင်တဲ့သူတွေဟာ ဒီလိုအရာတွေကို

ကျော်ဖြတ်လာနိုင်ကြပြီမို့ စိတ်အနှောင့်အယှက်တော့

မဖြစ်တော့ပါဘူး”

သူသည် ချက်ကစားရာတွင် အလွန်အမင်း ကျွမ်းကျင်သူတော့ မဟုတ်သော်လည်း တောင်နတ်မင်းမှာ

ယခုမှ စတင်သင်ယူသူ ဖြစ်သဖြင့် သင်ကြားပြသပေးရခြင်းမှာ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာ

ကောင်းလှသည်။

သူသည် ချက်သီးတစ်လုံးကို ယူကာ ချက်ပျဉ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်ရင်း... “ဒီနေရာက

ကျွန်တော့်နေရာထက် အများကြီး ပိုကောင်းတာပဲ။ အမိုးအကာလည်း

ရှိတာကိုး” ဟု ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

တောင်နတ်မင်းမှာမူ ချက်ပျဉ်ပေါ်တွင် စိတ်နှစ်ထားမိသည်။ နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍

ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာ ဖြတ်သန်းလာရသူအဖို့ ဤဖျော်ဖြေမှုမှာ အလွန်ပင်

ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။

“ဒီနေရာမှာ ထင်းရှူးပင်တွေ အများကြီး ရှိတာကိုး။ တကယ်တော့ အရှင်လည်း ကမ်းပါးပေါ်မှာ

သစ်ပင်တွေ စိုက်လို့ရတာပဲ။ ဒီယွင်ကျုန်းတောင်ထဲမှာ သစ်ပင်ကောင်းတွေ

အများကြီးရှိတယ်လေ... အပင်ပေါက်လေးတွေကို

ပြောင်းစိုက်လို့ရတာပေါ့”

“အကြံကောင်းပဲ” ဖန်းချန်က ထောက်ခံလိုက်ပြီးနောက်... “ဒါနဲ့ ဒီရက်ပိုင်း နတ်စင်မှာ

အလှူရှင်တွေ များရဲ့လား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

“တော်တော်လေးကို အခြေအနေ ကောင်းပါတယ်ဗျာ။ အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာတာ။

မကြာသေးခင်က ဘာကြောင့်ရယ်မသိဘူး... ဒီနတ်စင်က ဆုတောင်းပြည့်တယ်ဆိုတဲ့

သတင်းက တောင်အောက်အထိ ပြန့်သွားပုံရတယ်။ ဘယ်သူက စပြောလိုက်တာလဲဆိုတာတော့

ကျွန်ုပ်လည်း မစုံစမ်းမိပါဘူး” တောင်နတ်မင်းက ဝမ်းသာအားရ

ပြန်ပြောပြသည်။

“လမ်းမကြီးအတိုင်း သွားလာနေကြတဲ့ ခရီးသည်တွေက လမ်းဘေးကနေ ခဏဖယ်ပြီး ဒီကို

လာဖူးကြတယ်။ ခရီးဘေးကင်းဖို့ ဆုတောင်းကြတာပေါ့။ လူအများကြီး

မဟုတ်သေးပေမဲ့ ကျွန်ုပ်လို နတ်ငယ်တစ်ပါးအတွက်တော့ ဒါဟာ အရင်ကနဲ့စာရင်

ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလို ကွာခြားသွားတာပါပဲ”

…

ဖန်းချန်၏ စိုက်ခင်းငယ်လေးတွင်လည်း သီးနှံများ ရိတ်သိမ်းချိန်သို့

ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။

အသီးအနှံများမှာ အမျိုးအစားအလိုက် ကြီးထွားနှုန်း မတူကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ

စားသုံးရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဖန်းချန်က ဤစိုက်ခင်းလေးကို

ပြုစုပျိုးထောင်စဉ်ကပင် အပင်ပေါက်ကလေးများမှသည် နွယ်တက်ခြင်း၊

ပွင့်ဖတ်ကလေးများ ဝေဆာခြင်းနှင့် အသီးသီးခြင်း

အဆင့်ဆင့်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

နတ်သူငယ်ကမ်းပါး၏ နေ့နှင့်ည အပူချိန် ကွာခြားမှုမှာ အသီးအနှံများ၏ သကြားဓာတ်ကို

ပိုမိုတိုးပွားစေသဖြင့် အသီးများမှာ အလွန်ပင် ချိုမြိန်လှပေသည်။

ဖန်းချန်က ပထမဆုံး မှည့်ဝင်းနေသော အသီးကို ခူးယူကာ စမ်းချောင်းလေးတွင်

ဆေးကြောပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ကျောက်ခုံပေါ်တွင်

ထိုင်ရင်း လက်ထဲမှ အသီးကို ကိုက်စားလိုက်ရာ လင်းရှီးရွာမှ

ယူလာခဲ့သော မျိုးစေ့များအတိုင်းပင် မွှေးကြိုင်ချိုမြိန်ပြီး

ကြွပ်ဆတ်လန်းဆန်းလှပေသည်။

ကျောက်စားပွဲ၏ ဘေးတွင်မူ ကင်ကိုးပင်ပေါက်ကလေး တစ်ပင် ရှိနေသည်။

၎င်းမှာ လက်နှစ်ချောင်းခန့်သာ တုတ်ခိုင်ပြီး လူတစ်ရပ်ခန့် မြင့်ကာ

အပေါ်ဆုံးတွင် အရွက်အနည်းငယ် ရှိနေပြီး တောင်လေညင်းတွင် ယိမ်းနွဲ့နေသည်။

တောင်နတ်မင်း၏ နတ်စင်ရှေ့မှ ထင်းရှူးရိပ်ကို မြင်ပြီးနောက် ဖန်းချန်က

သဘောကျသဖြင့် တောင်ပေါ်မှ ထိုအပင်ပေါက်ကလေးကို ယူဆောင်ကာ

ပြောင်းရွှေ့စိုက်ပျိုးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအပင်ကြီးလာသည့်အခါ ဆောင်းဦးပေါက်ချိန်တွင် ရွှေ့ဝါရောင် အရွက်ကလေးများ ကြွေကျကာ

တစ်မြေလုံး ရွှေရောင်လွှမ်းနေပေလိမ့်မည်။

ဖန်းချန်က အသီးကို စားရင်း အတွေးထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားနေမိသည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာလျှင် သူ တောင်အောက်သို့ ဆင်းရပေတော့မည်။

မူလခန္ဓာပိုင်ရှင်၏ စွဲလမ်းမှုကို ဖြေရှင်းပေးရန် အခွင့်အလမ်း ရောက်ရှိလာပြီ

ဖြစ်ရာ ခရီးထွက်ရန်အတွက် အချိန်အခါကောင်းပင်။

မူလခန္ဓာပိုင်ရှင်သည် ကံကြမ္မာအလှည့်အပြောင်းကြောင့် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ပေါ်သို့

ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ

စာအုပ်ထဲမှ လမ်းစဉ်များနှင့် ထပ်တူကျနေသဖြင့် ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း

အလွန်လျင်မြန်ခဲ့သည်။

တရားကို ရရှိရန်အတွက် ဦးစွာ တရားကို နားလည်ရမည်ဖြစ်ပြီး စိတ်ကို အရင်ဆုံး

ကျင့်ကြံရမည် ဖြစ်သည်။ ဖန်းချန်၏ လက်ထဲတွင်ရှိသော

“ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်” နှင့် “ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းညွှန်”

စာအုပ်နှစ်အုပ်မှာ တစ်အုပ်က တရားသဘောကို ရှင်းပြပြီး ကျန်တစ်အုပ်က

လမ်းညွှန်ချက်များကို ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

တရားကို နားလည်ပြီး စိတ်အခြေအနေ တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပါက ကျင့်ကြံသည့်

နည်းနာများမှာ အရန်အတားမျှသာ ဖြစ်သွားပြီး

တန်ခိုးစွမ်းအားများမှာ စိတ်နှင့်အညီ

လိုက်ပါလာပေလိမ့်မည်။

ခေတ်အဆက်ဆက်တွင် နည်းနာများမှာ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သော်လည်း တရားလမ်းစဉ်မှာမူ

အမြဲတစေ တည်ရှိနေမြဲ ဖြစ်သည်။ တန်ခိုးနည်းပရိယာယ်များကိုမူ

အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်နေရန် မလိုပေ။ မိမိ၏ ကျင့်ကြံမှု

အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ လိုအပ်လာပါက စိတ်ကူးဉာဏ် အလင်းပွင့်ကာ

အလိုအလျောက်ပင် ကျွမ်းကျင်လာပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် ကံတရားနှင့် အကြောင်းအကျိုးတို့၏ လည်ပတ်မှုကို မိမိက ထိန်းချုပ်၍

မရနိုင်ပေ။ “ကြံစည်သူမှာ လူ၊ အောင်မြင်စေသူမှာ ကောင်းကင်” ဟူသော

စကားအတိုင်း အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်နေခြင်းမှာ စွဲလမ်းမှု အသစ်တစ်ခုသာ

ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ရင်ဆိုင်ရမည့် နည်းလမ်းမှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။

“သဘာဝအတိုင်းသာ လွှတ်ထားလိုက်ခြင်း” ပင် ဖြစ်၏။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် လောကီအာရုံများကြား၌ နစ်မွန်းမနေရန် လိုအပ်သလို၊ ပြဿနာများ

ကြုံတွေ့လာရသည့်အခါတွင်လည်း ရှောင်လွှဲနေခြင်းမှာ စိတ်ကို

ဖုန်မှုန့်တင်စေသဖြင့် မည်သည့်အရာနှင့်မဆို တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်ရပေမည်။

လောကတွင် မည်သည့်အရာမှ ထာဝရ မတည်မြဲသလို မည်သည့် သက်ရှိမှလည်း ထာဝရ

မရှင်သန်နိုင်ပေ။ တောင်တန်းနှင့်

ကျောက်ဆောင်များမှာ ပြိုပျက်ကုန်မည်၊

ပင်လယ်ရေများ ခန်းခြောက်ကုန်မည်၊ နေ၊ လ၊ ကြယ်တာရာများ

ငြိမ်းသတ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး စကြဝဠာကြီးကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် တစ်နေ့တွင်

အဆုံးသတ်ရပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ကျင့်ကြံသူများကရော အဘယ်မှာ ထာဝရ တည်မြဲနိုင်ပါမလဲ။

ကျင့်ကြံခြင်းသည် အသက်ရှည်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး ဖန်းချန်ကလည်း ထိုတံခါးဝသို့

ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထာဝရ တည်မြဲခြင်းဟူသည်မှာ မရှိပေ။

သို့သော် ဤလမ်းစဉ်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းရန် ဆုံးဖြတ်ခြင်းမှာ ခက်ခဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်

မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာလျှင် နှစ်ပေါင်းများစွာ စိတ်ချမ်းမြေ့စွာ

နေထိုင်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး မကျင့်ကြံလျှင်မူ နှစ်ပေါင်း ၅၀ ခန့်သာ

နေထိုင်ရပေမည်။ အလွန်ရိုးရှင်းသော နှိုင်းယှဉ်ချက်ပင်

ဖြစ်သည်။

ဖန်းချန်က အသီးစေ့များကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ နောင်နှစ်တွင် ပြန်လည်

စိုက်ပျိုးနိုင်ရန် နေလှန်းထားမည် ဖြစ်သည်။

“အရသာ တော်တော်ရှိတာပဲ”

လောကကြီး၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းတွင် အသီးအနှံမျိုးစုံ ရှိသည်ဟု သူ ကြားဖူးထားသည်။ အကယ်၍

နောင်တစ်ချိန်တွင် အခွင့်သာခဲ့ပါက ထိုမျိုးစေ့များကို ယူဆောင်လာပြီး

အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်ဆီသို့ ဖြန့်ဝေပေးကာ

နတ်သူငယ်ကမ်းပါးပေါ်တွင်လည်း

စိုက်ပျိုးသွားမည်ဟု သူ စိတ်ကူးနေတော့သည်။