အခန်း (၄၃-၄၄)

အခန်း (၄၃) - မိတ်ဆွေထံ အလည်အပတ်သွားခြင်း

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အားလပ်ချိန်များတွင် ဖန်းချန်က မိမိနေထိုင်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို

သန့်ရှင်းရေး လုပ်လေ့ရှိသည်။ ပေါင်းမြက်များကို နုတ်ပယ်ခြင်း၊

မြေညှိခြင်းနှင့် သစ်ကိုင်း၊ နှီးကြိုးတို့ဖြင့်

ကိုယ်တိုင်ပြုလုပ်ထားသော တံမြက်စည်းဖြင့် သေချာစွာ

လှည်းကျင်းခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်တတ်သည်။

ကောင်းကင်ယံ၌ တိမ်တိုက်တို့ တရွေ့ရွေ့ လွင့်ပါးနေသလို တောင်တန်းကြီးထဲ၌လည်း

မြူနှင်းတို့သည် စုရုံးလိုက်၊ ကွဲလွင့်လိုက်နှင့် ရှိနေသည်။

ကျောက်ဆောင်ထက်၌ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ရင်း သူ၏ နေ့ရက်များသည်

တစ်ရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်ခဲ့လေပြီ။

ဖန်းချန်၏ ဘဝသည် အလွန်ပင် အေးချမ်းဆိတ်ငြိမ်လှသည်။ အစားအသောက်အတွက် မပူရ၊ ဆီနှင့်

ဆားလည်း ဖူလုံသည်။ ယူကျုံးတောင်တန်းကြီး၏ သယံဇာတမှာ ကြွယ်ဝလှသဖြင့်

တောသီးတောနှံများ၊ အသားငါးများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များမှာ

ပေါများလှသဖြင့် သူ၏ နေထိုင်မှုမှာ များစွာ ပြည့်စုံနေ၏။

သူ၏ ဝါးတဲလေးမှာလည်း ခိုင်ခန့်သဖြင့် မိုးဒဏ်လေဒဏ်ကို ကောင်းစွာ ခံနိုင်သည်။

ဤကျောက်ဆောင်ထက်သို့ ပြင်ပလူသူများ ရောက်ရှိလာခြင်း မရှိသဖြင့်

တကယ့်ကို တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသော အရပ်ဒေသပင် ဖြစ်သည်။ အားလပ်ချိန်များတွင်

သူသည် လိုအပ်သော ပစ္စည်းကိရိယာများကို ပြုလုပ်ခြင်း၊ အိုးခွက်ပန်းကန်များ

ဖုတ်ခြင်းတို့ဖြင့် အချိန်ကုန်လွန်စေသည်။ ဤကဲ့သို့သော

ဘဝမျိုးမှာ သဘာဝတရား၏ အနှစ်သာရကို အမှန်တကယ် ခံစားရစေသည်။

လောကီလူသားတို့၏ လောကထဲတွင် ဤနေရာထက် ပို၍ စိတ်အေးချမ်းရမည့်နေရာ မည်သည့်နေရာမှ

ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ဖန်းချန်က အလုပ်မရှိသည့်အခါမျိုးတွင် ရေနှင့် ရိက္ခာအချို့ကို ယူဆောင်ကာ

ယူကျုံးတောင်တန်းအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာတတ်သည်။ တောင်တောင်ရေမြေ

အလှအပများကို ကြည့်ရှုရင်း တောင်ထိပ်များနှင့် ချိုင့်ဝှမ်းများ၏ သဘာဝကို

ခံစားတတ်သည်။

ဤသို့ လှည့်လည်သွားလာခြင်းကြောင့် “ယူကျုံးတောင်၏ သယံဇာတ ကြွယ်ဝမှု” ကို သူ ပို၍

သဘောပေါက်လာသည်။ တောင်ပေါ်၌ ခဏခဏ လှည့်လည်ခြင်းက ဖန်းချန်၏

စားသောက်မှုပုံစံကို ပို၍ စုံလင်စေသည်။

တောသီးအမျိုးမျိုး၊ သစ်သီးခြောက်များ၊ မှိုများ၊ သစ်ဥသစ်ဖုများနှင့်

အသားငါးမျိုးစုံတို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုတောတွင်း

ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို သူသည်

ခြင်းတောင်းထဲထည့်ကာ သူ၏ နေအိမ်သို့

ယူဆောင်လာလေ့ရှိသည်။

တစ်ခါက တောင်စောင့်နတ်မင်း ပြောပြခဲ့ဖူးသော သစ်အယ်ပင်များ ရှိရာသို့လည်း သူ

ရောက်သွားခဲ့ပြီး သစ်အယ်သီးများကို တစ်ခြင်းအပြည့် သယ်လာခဲ့သေးသည်။

ဆူးများရှိသော အခွံများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တစ်လုံးချင်း ခွာယူကာ အတွင်းမှ အစေ့များကို

သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။ သစ်အယ်သီးနှင့် တောကြက်သားကို ရော၍ ချက်စားခြင်းမှာ

အလွန်ပင် အရသာရှိလှပေသည်။

ယူကျုံးတောင်၏ တောင်စောင့်နတ်မင်း “ကျန်း” ကို ဖန်းချန် ရုတ်တရက် သတိရမိသည်။ သူသည်

ဤကျောက်ဆောင်ထက်မှ မခွာသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ တစ်ဦးတစ်ယောက်နှင့် စကားစမြည်

ပြောဆိုလိုစိတ် ပေါ်လာသည်။ စိတ်ကူးပေါက်သည်နှင့် သူသည် ချက်ချင်းပင်

ထရပ်လိုက်တော့သည်။

ဝါးတဲလေးထဲတွင် လိုက်ကြည့်ကာ ဝါးကျည်တောက် အရှည်တစ်ခုကို ယူလိုက်ပြီး

နွယ်ကြိုးဖြင့် သေသေချာချာ ချည်နှောင်ကာ ကျောတွင်

ပိုးလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ခြံစည်းရိုးတံခါးကို ပိတ်ကာ တောင်အောက်သို့

ဆင်းလာခဲ့သည်။

နတ်ကွန်းလေးရှိရာသို့ ရောက်ရန် တောင်ကုန်းအချို့ကိုသာ ကျော်ဖြတ်ရမည်ဖြစ်သဖြင့်

အမြန်ဆင်းသည့် ကျင့်စဉ်ကို မသုံးတော့ဘဲ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်လာရာ

နာရီဝက်ခန့်တွင် နတ်ကွန်းလေးရှိရာ တောင်ကုန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

နတ်ကွန်းလေးမှာ ယခင်ကအတိုင်းပင်။ ထူးခြားသော အပြောင်းအလဲ မရှိသလို အမွှေးတိုင်

မီးခိုးငွေ့များလည်း မတွေ့ရချေ။ ဤသည်မှာ တောင်စောင့်နတ်မင်း “ကျန်း” မှာ

လောလောဆယ်တွင် အပူဇော်ခံရခြင်း အလွန်နည်းပါးနေကြောင်း ပြသနေသည်။

“အင်း... တော်တော်လေးကို အထီးကျန်နေရှာမှာပဲ”

ဖန်းချန်က နတ်ကွန်းတံခါးဝသို့ ရောက်သည့်အခါ အမွှေးတိုင် မထွန်းတော့ဘဲ လက်ဟန်ခြေဟန်

အနည်းငယ်ဖြင့် “တောင်စောင့်နတ်မင်းကျန်း... မိတ်ဆွေဟောင်း ဖန်းချန်

လာရောက်နှုတ်ဆက်ပါတယ်” ဟု အသိပေးလိုက်သည်။

ဤနည်းလမ်းမှာ နတ်မင်းများအတွက် သာမန်လူများ တံခါးခေါက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

လာရောက်သူမှာ ဖန်းချန်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ တောင်စောင့်နတ်မင်းသည်

မဆိုင်းမတွပင် ထွက်လာပြီး “ဖန်အရှင်သူမြတ် ကြွလာမှန်း

မသိလိုက်လို့ အဝေးကနေ ကြိုဆိုဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့တာကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ”

ဟု အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

ဖန်းချန်ကလည်း ပြန်လည်နှုတ်ဆက်ရင်း “ကျွန်တော်ကပဲ ရုတ်တရက် အကြောင်းမကြားဘဲ

လာခဲ့မိတာပါ” ဟု ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

နတ်မင်းသည် ဖန်းချန်အား ယခင်ထိုင်နေကျ ကျောက်တုံးကြီးပေါ်၌ ထိုင်စေပြီး

သစ်အယ်သီးနှင့် ထင်းရှူးစေ့အချို့ကို ချပေးကာ “ကျွန်ုပ်၏

နေအိမ်မှာ ကျဉ်းမြောင်းလှသဖြင့် ဤနေရာတွင်သာ ဧည့်ခံရခြင်းကို အားနာမိပါသည်” ဟု

ဆိုသည်။

“ဒီနေရာက အဆင်ပြေပါတယ်၊ ကျောက်တုံးကြီးတွေက စားပွဲနဲ့ ထိုင်ခုံလို သုံးလို့ရတာပဲ။

ထင်းရှူးပင်ရိပ်တွေလည်း ရှိတယ်၊ ချိုင့်ဝှမ်းထဲက အလှအပတွေကိုလည်း မြင်နေရတာပဲ။

တိမ်လွှာတွေနဲ့ ငှက်ကလေးတွေကြားမှာ နေရတာ တကယ့်ကို ပျော်စရာပါ” ဟု ဖန်းချန်က

အားပေးလိုက်သည်။

နတ်မင်းသည် ဖန်းချန်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရာ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ တည်ငြိမ်ပြီး

ထူးခြားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖန်းချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကောင်းကင်နှင့်

မြေကြီးကို ဆက်သွယ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သဘာဝတရားနှင့်

တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

“ဖန်အရှင်သူမြတ်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ထပ်ပြီး တိုးတက်လာပြန်ပြီပဲ၊ တကယ်ကို

ဝမ်းမြောက်စရာပါပဲ”

“တောင်စောင့်နတ်မင်းက တကယ့်ကို အမြင်စူးရှတာပဲ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက

အနည်းငယ်တော့ တိုးတက်လာတာ မှန်ပါတယ်” ဖန်းချန်က မဝှက်မဖုံးဘဲ

ဝန်ခံလိုက်သည်။ သူသည် ကျောပေါ်မှ ဝါးကျည်တောက်ကို ချလိုက်ပြီး

နတ်မင်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ကာ “ကျွန်တော် နေတဲ့ ကျောက်ဆောင်အစပ်မှာ

လက်ဖက်ပင်ကောင်းအချို့ ပေါက်နေတာ တွေ့လို့၊ အဲဒါကို ခူးပြီး

အခြောက်လှန်းထားတာလေး နည်းနည်း

ယူလာခဲ့ပါတယ်။ မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး၊ အားမနာပါနဲ့”

“ဒီလိုလည်း မလုပ်သင့်ပါဘူး၊ အရှင်သူမြတ်က သိပ်ကို ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ”

နတ်မင်းမှာ လက်ဆောင်မရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ အနည်းငယ် အားနာသွားပုံရသော်လည်း ဖန်းချန်၏

စေတနာကို မငြင်းဆန်လိုသဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။ သူသည် ဝါးကျည်တောက်ကို ဖွင့်ကြည့်ရင်း

ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်သူမြတ်ကို ပြောရရင် ရှက်စရာပါပဲ၊ ဒီနေရာမှာ

လူသူအရောက်အပေါက် နည်းတော့ အမွှေးတိုင်ဖိုးတောင် သိပ်မရှိပါဘူး။

ဟိုတစ်ခေါက်က အရှင်နဲ့အတူ မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းပြီး လင်းရှီးရွာကို

ကယ်တင်ခဲ့လို့သာ လမ်းသွားလမ်းလာ အချို့ လာပြီး

ပူဇော်ကြတာပါ”

“အရင်ကဆိုရင် ဘယ်သူမှ ဒါမျိုး လာမလှူကြဘူး။ ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်လည်း

လက်ဖက်ရည်အကြောင်း သိပ်မသိသလို

ဘယ်လိုဖျော်ရမလဲဆိုတာလည်း မသိပါဘူး။

နေ့တိုင်း ရေအေးပဲ သောက်နေရတာ နှစ်ပေါင်း လေးရာကျော်တောင်

ရှိသွားပြီ...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖန်းချန်လည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။

“ကျောက်ဆောင်ထက်မှာ လက်ဖက်ပင်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော် အသင့်ပြင်ထားတာလည်း

ရှိတာမို့ တောင်စောင့်နတ်မင်းသာ ကြိုက်မယ်ဆိုရင် နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ယူလာပေးပါ့မယ်”

“တော်ပါပြီ၊ ဒါတင်ပဲ အကြာကြီး သောက်လို့ ရနေပါပြီ” ဟု နတ်မင်းက

ငြင်းဆန်လိုက်ပြီးနောက် “ကျွန်ုပ်မှာ

လက်ဖက်ရည်သောက်တဲ့ ကိရိယာကောင်းလေး တစ်စုံတော့ ရှိပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့

နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်က မိတ်ဆွေတစ်ယောက် လက်ဆောင်ပေးထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့

ရကတည်းက တစ်ခါမှ မသုံးဖြစ်သေးဘူး။ အခု အရှင်သူမြတ် ယူလာတဲ့

လက်ဖက်ရည်သစ်လေးကို အတူတူ မြည်းစမ်းကြတာပေါ့”

“ကောင်းတာပေါ့”

ဖန်းချန်က လက်ဖက်ရည်ကို ဝါးကျည်တောက်ထဲ၌သာ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဖျော်သောက်လေ့ရှိပြီး

ကြွေထည်များဖြင့် သေသေသပ်သပ် မသောက်ဖူးချေ။

ထိုအချိန်တွင် တောင်စောင့်နတ်မင်းသည် အတွင်းသို့ ဝင်သွားကာ လှပသော ကြွေထည်

လက်ဖက်ရည်အစုံကို ယူလာပြီး ကျောက်တုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

ဝါးကျည်တောက်ထဲမှ လက်ဖက်ခြောက်များကို ခွက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရင်း

“ရေနွေးကတော့ အသင့်ရှိနေပါပြီ၊ ခဏနေရင် ဆူပါတော့မယ်” ဟု ဆိုကာ သူ၏

ရင်ခွင်ထဲမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

“ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်ုပ်၏ နေအိမ်မှာ ဆင်းရဲလှသဖြင့် အရှင်သူမြတ်ကို ပြန်ပေးစရာ

လက်ဆောင်လည်း မရှိပါဘူး။ ဒီစာအုပ်လေးတွေကိုပဲ ပိုင်ဆိုင်ထားတာပါ။ ဤ

‘ပထဝီဝင်နှင့် တောတောင်ရေမြေ မှတ်တမ်းအထွေထွေ’ စာအုပ်ကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း

သုံးရာကျော်က ရခဲ့တာပါ။ အတွင်းထဲမှာ စိတ်ဝင်စားစရာတွေ ပါဝင်တာမို့

အရှင်သူမြတ် ဖတ်ရှုဖို့ လက်ဆောင်ပေးပါရစေ”

စာအုပ် လက်ဆောင်ပေးခြင်းမှာ အလွန်ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ကိစ္စဖြစ်ပြီး ဖန်းချန်လည်း

စိတ်ဝင်စားသဖြင့် ဤသို့ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလက်ဖက်ရည်က ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတာမို့ အဖိုးတန်လှတာ မဟုတ်ပါဘူး။

တောင်စောင့်နတ်မင်းရဲ့ စေတနာကိုတော့ လက်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့

ဒီစာအုပ်ကိုတော့ ကျွန်တော် ဖတ်ပြီးရင် ပြန်ပေးပါ့မယ်”

နှစ်ဦးသား အပြန်အလှန် ငြင်းဆန်ကြပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်မူ နတ်မင်းက ဖန်းချန်အား

စာအုပ်ဖတ်ပြီးမှ ပြန်ပေးရန် သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။ ဖန်းချန်က စာအုပ်ကို

အသာအယာ လှန်ကြည့်လိုက်ရာ နတ်ဘုရားများ၊ ကျင့်ကြံသူများနှင့်

မိစ္ဆာများအကြောင်း ရေးသားထားသော ပုံပြင်ဆန်ဆန်

မှတ်တမ်းများကို တွေ့ရသည်။ အချို့မှာ အမှန်ဖြစ်နိုင်သလို အချို့မှာမူ

စိတ်ကူးယဉ်များ ဖြစ်ဟန်တူသဖြင့် ဖျော်ဖြေရေးသက်သက် ဖတ်ရန် ကောင်းလှသည်။

ဤစာအုပ်မှာ သာမန်စာအုပ်တစ်အုပ်သာ ဖြစ်ပြီး ထူးခြားသော မန္တန်များ သို့မဟုတ်

လျှို့ဝှက်ချက်များ ပါဝင်ခြင်း မရှိပေ။

“ရေဆူပြီ၊ ကျွန်ုပ် ရေသွားခပ်လိုက်ဦးမယ်”

တောင်စောင့်နတ်မင်းသည် သူ၏ တောင်ဝှေးကို ထောက်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီး ခဏအကြာတွင်

ရေနွေးငွေ့များ တထောင်းထောင်း ထနေသော မြေအိုးလေးကို ယူဆောင်လာကာ

လက်ဖက်ရည်အိုးထဲသို့ ရေနွေး

လောင်းထည့်လိုက်သည်။

ကြွေထည်ဖြင့် ဖျော်သောက်ရခြင်းမှာ ခံစားချက်ချင်း တကယ်ကို ကွာခြားလှသည်။

လက်ဖက်ရည်အိုးထဲမှ ရေနွေးများကို ခွက်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည့်အခါ အစိမ်းရောင်

လက်ဖက်ရွက်ကလေးများမှာ ရေနွေးနှင့် ထိတွေ့ပြီး ပွတက်လာကာ တဖြည်းဖြည်း

ပြန့်ကားလာသည်။ ရေလှိုင်းလေးများကြားတွင် လက်ဖက်ရွက်ကလေးများ

လည်ပတ်နေပုံမှာ ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်နေကြသကဲ့သို့ပင်။

“တကယ်ကို လက်ရာမြောက်လှပါတယ်” ဟု ဖန်းချန်က ချီးကျူးလိုက်သည်။

“အရှင်သူမြတ်ကို ပြောရရင် ဒီလို မလုပ်ဖြစ်တာ နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီနေပါပြီ” ဟု

နတ်မင်းက ပြန်ပြောသည်။

နှစ်ဦးသားမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ရယ်မောရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုကြတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် ဖန်းချန်က နတ်မင်းအား ဤသို့ မေးလိုက်သည်။

“ဟိုတစ်ခေါက်က ကျွန်တော် အသေအချာ မမေးဖြစ်လိုက်ဘူး။ တောင်စောင့်နတ်မင်းက ဒီနေရာကို

ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ရောက်လာခဲ့တာလဲဗျ”

အခန်း (၄၄) - ယူကျုံးတောင်ထက်မှ ကြေးနီရှာပုံတော်

တောင်စောင့်နတ်မင်းကျန်းက ပြုံးလျက် အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း ပြောပြလေသည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း လေးရာခုနစ်ဆယ်ကျော်ကပေါ့။ ယူကျုံးတောင်ရဲ့ ပထမဆုံး

တောင်စောင့်နတ်မင်းက ရာထူးကနေ အနားယူတော့မယ်ဆိုပြီး အဲဒီတုန်းက

ကျန့်စီရင်စုရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို အိပ်မက်ပေးခဲ့တယ်။ သူ့နေရာမှာ ဆက်ခံပြီး

ယူကျုံးတောင်ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ လူတော်လူကောင်းတစ်ယောက်ကို

ရွေးချယ်ပေးဖို့ပေါ့။”

“အဲဒီအချိန်က ကျွန်ုပ်ဟာ လူ့ဘဝမှာ မိသားစုနဲ့ နေထိုင်ရင်း ကွယ်လွန်သွားတာ

မကြာသေးဘူး။ လူ့ဘဝမှာတုန်းကလည်း လူသိများထင်ရှားတဲ့သူတစ်ယောက်

ဖြစ်ခဲ့တာကိုး။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ရွာတွေအနှံ့ လိုက်လံစုံစမ်းပြီး

ကျွန်ုပ်ရဲ့အကြောင်းကို သိသွားတဲ့အခါ

အမိန့်စာထုတ်ပြန်ပြီး ကျွန်ုပ်ရဲ့နာမည်ကို

အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ကြေညာလိုက်တယ်။”

“သူက ဒီနတ်ကွန်းကိုလည်း ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပေးပြီး ကျွန်ုပ်ကို နတ်မင်းအသစ်အဖြစ်

ပူဇော်ပွဲတွေ အကြီးအကျယ် လုပ်ပေးခဲ့တာပေါ့။ လူအများရဲ့

ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုတွေ စုစည်းလာပြီး အသိဉာဏ်ဓာတ်တွေ

ပေါင်းစပ်သွားတဲ့အခါ ကျွန်ုပ်ဟာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို

ရရှိခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ သံသရာထဲကနေ ဒီရာထူးကို ထမ်းဆောင်ဖို့

ပြန်ပါလာခဲ့တာပါပဲ။”

“လောကကြီးမှာ သူ့စည်းကမ်းနဲ့သူ ရှိတာကိုး။ ဒီနတ်ကွန်းကို ရောက်လာကတည်းက ကျွန်ုပ်ဟာ

တောင်စောင့်နတ်မင်း ဖြစ်လာပြီဆိုတာကို အလိုလို သိမြင်လာခဲ့သလို ကိုယ့်ရဲ့

တာဝန်ဝတ္တရားတွေကိုလည်း နားလည်လာခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့

နှစ်ပေါင်းငါးရာပတ်လုံး ကျွန်ုပ်ဟာ ဒီခန္ဓာကိုယ်နဲ့

ထိုက်တန်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားစောင့်ရှောက်ခဲ့ပါတယ်”

ပြောပြီးနောက် နတ်မင်းသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စမ်းကြည့်ရာ အပူချိန်မှာ အနေတော်

ဖြစ်နေသဖြင့် ဤသို့ ဆိုသည်။

“ဖန်အရှင်သူမြတ်... လက်ဖက်ရည် သုံးဆောင်တော်မူပါဦး”

ဖန်းချန်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ လှပသော ကြွေခွက်ကလေးကို မယူလိုက်သည်။ ဖြူစင်သော

ကြွေခွက်အတွင်းသား၌ အစိမ်းနုရောင် လက်ဖက်ရည်ကြည်ကလေးမှာ

သင်းပျံ့သောရနံ့နှင့်အတူ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် စိတ်ကြည်နူးစရာ

ကောင်းလှသည်။

တစ်ငုံ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ရာ အပူချိန်မှာ အနေတော်ဖြစ်ပြီး ခံတွင်းထဲ၌ ရနံ့များ

သင်းကျန်ရစ်၏။ ဝါးကျည်တောက်ဖြင့် သောက်ရသည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ

သာလွန်လှပေသည်။

နောင်တစ်ချိန်တွင် အခွင့်သာပါက မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ဤကဲ့သို့ လက်ဖက်ရည်အစုံမျိုးကို

ပြုလုပ်ရမည်ဟု ဖန်းချန် တွေးမိသည်။ သို့သော် လောလောဆယ်တွင် သူ၏ မီးဖိုမှာ

ထိုမျှအပူချိန် မရနိုင်သေးသည့်အပြင် ကြွေမြေစေးနှင့်

အရောင်တင်ဆေးတို့ကိုလည်း ရှာဖွေရဦးမည်ဖြစ်ရာ

မကြာမီတော့ ဖြစ်နိုင်ဦးမည်မဟုတ်ပေ။

သူက ဆက်လက်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“တောင်စောင့်နတ်မင်းကျန်း... ကျွန်တော် အရင်က အသေအချာ မမေးဖြစ်ဘူး။

နတ်မင်းရာထူးမှာကော သက်တမ်း ကန့်သတ်ချက်

ရှိပါသလား”

“ရှိတာပေါ့”

တောင်စောင့်နတ်မင်းက ခွက်ကို ပြန်ချကာ ပြုံး၍ ပြန်ဖြေသည်။

“နတ်မင်းတွေဆိုတာ ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ မတူဘူး။ ကျွန်ုပ်တို့က သဘာဝတရားရဲ့

အစိတ်အပိုင်းတွေပဲ။ လောကနိယာမအတိုင်း လိုက်နာရသလို

လူ့လောကက အရာရှိတွေလိုပဲ တာဝန်ရှိတယ်။ ကျင့်ကြံသူတွေလို

လွတ်လပ်ပေါ့ပါးတာမျိုးတော့ မရှိဘူး။”

“ဒါပေမဲ့ လောကမှာ ထာဝရဆိုတာ ဘာမှမရှိပါဘူး။ တောင်စောင့်နတ်ရာထူးဆိုတာလည်း

ဒီလိုပါပဲ။ တာဝန်ထမ်းဆောင်တာ ကြာလာလို့ ကုသိုလ်အရှိန်အဝါ

ပြည့်စုံသွားတဲ့အခါ ကျွန်ုပ်ဟာ အလိုလို သိလာလိမ့်မယ်။

အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ ရာထူးကနေ အနားယူပြီး

သံသရာထဲကို ပြန်ဝင်ရမှာပေါ့။ နောင်တစ်ဘဝမှာ လူကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ်

ပြန်လည်မွေးဖွားရမှာပါ။”

“တောင်စောင့်နတ် ဒါမှမဟုတ် မြေစောင့်နတ်လို ရာထူးမျိုးဟာ အကောင်းဆုံး

နေရာတစ်ခုပါပဲ။ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ အသက်ရှည်နိုင်သလို

ကုသိုလ်လည်း စုဆောင်းနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် သံသရာလည်တဲ့အခါ လူအဖြစ်ပဲ

ပြန်ဖြစ်နိုင်သလို ကောင်းမွန်တဲ့ နေရာတွေကိုလည်း

ရောက်နိုင်တာပေါ့...”

နတ်မင်းသည် ရေနွေးကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးရင်း တောင်စောင့်နတ်တို့၏

တာဝန်ဝတ္တရားများကို ဖန်းချန်အား

ဆက်လက်ပြောပြလေသည်။ သူပေးထားသော “ပထဝီဝင်နှင့်

တောတောင်ရေမြေ မှတ်တမ်းအထွေထွေ” စာအုပ်ထဲတွင်လည်း ထိုအကြောင်းအရာများစွာ

ပါဝင်ကြောင်း ပြောပြသေးသည်။

ဖန်းချန်မှာ ထိုအကြောင်းများကို သိပ်မသိသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စာအုပ်ကို

လှန်လှောကြည့်ကာ နတ်မင်းနှင့်အတူ ဆွေးနွေးရင်း အချိန်ကုန်လွန်စေသည်။

ခဏအကြာတွင် နတ်မင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချရင်း ဆိုသည်။

“ဒီယူကျုံးတောင်ဟာ တောင်ရေမြေ scenery ကောင်းသလောက် လူသူအရောက်အပေါက်တော့

သိပ်နည်းတယ်။ အသိဉာဏ်ပွင့်နေတဲ့ မိစ္ဆာအချို့ ရှိပေမယ့်လည်း

သူတို့ဘာသာသူတို့ပဲ နေကြတာ။ အချို့ဆိုရင် စကားပြောဖို့တောင် ခက်ခဲလှတယ်။”

“ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ တောင်စောင့်နတ်လုပ်လာရတော့ အဆိုးဆုံးခံစားချက်က

အထီးကျန်တာပဲ”

“နတ်မင်းကြီးကကော အနုပညာ (အတီး၊ အမှုတ်၊ အရေး၊ အသား) တွေကို တတ်မြောက်ထားပါသလား” ဟု

ဖန်းချန်က မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်ုပ်က လူ့ဘဝတုန်းက လူကြမ်းတစ်ယောက်ပါပဲ။ ငယ်ငယ်တုန်းက ကျောင်းအနည်းငယ်

တက်ခဲ့ဖူးလို့ စာဖတ်တတ်တာကလွဲရင် ကျန်တဲ့ အတတ်ပညာတွေကို

ဘာမှမတတ်ပါဘူး။ တတ်မြောက်ထားရင်တော့ အခုလို

ပျင်းစရာကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့”

“ဒါဆိုရင် နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် ကျွန်တော် စစ်တုရင်ခုံ နှစ်ခုံလောက် လုပ်လာခဲ့မယ်။

အတူတူ ကစားကြတာပေါ့”

“ဒါဆိုရင်တော့ သိပ်ကောင်းတာပေါ့ဗျာ၊ အရှင်သူမြတ်ဆီကနေ သင်ယူရဦးမှာပဲ”

…

ဖန်းချန်၏ ခြင်းတောင်းကလေးမှာ ပျက်စီးသွားလေပြီ။ သုံးဖန်များလွန်းသဖြင့်

ဟောင်းနွမ်းကာ နောက်ဆုံးတွင် ပြုတ်ထွက်ကုန်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျောက်တုံးကြီးအချို့ကို ထည့်၍ ကျောပိုးရန် ကြိုးစားစဉ်မှာပင် ခြင်းတောင်းမှာ

မြေပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲကျသွားတော့သည်။ ပြိုကျနေသော နွယ်ကြိုးများကို ကြည့်ကာ ဖန်းချန်

သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျောက်ဆောင်ထက်သို့ ပြန်တက်လာခဲ့သည်။

ကျောက်တုံးကြီးများကိုမူ

ထိုနေရာ၌ပင် ထားရစ်ခဲ့၏။

ကျောက်ဆောင်ဘေးရှိ ချိုင့်ဝှမ်းထဲတွင် နွယ်ပင်များမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ

ကြီးထွားနေသဖြင့် သူ ခူးယူသော်လည်း လျော့ပါးသွားခြင်း

မရှိပေ။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် အလွန်ခိုင်ခံ့သော နွယ်အိုကြီးများကို

ရွေးချယ်ခုတ်ယူခဲ့သည်။

ခြင်းတောင်းဟောင်းမှာ သုံးမရတော့သဖြင့် ပိုမိုခိုင်ခံ့ပြီး တာရှည်ခံမည့်

ခြင်းတောင်းအသစ်တစ်လုံး ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်နေပြီဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကြေးနီရိုင်းအချို့ကို ရှာဖွေယူဆောင်လာရန်လည်း သူ

စိတ်ကူးရှိနေသည်။

ယခင်က ပွေးမိစ္ဆာနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရစဉ်က မိမိတွင် ကာကွယ်ရေး လက်နက်ကိရိယာများ

လိုအပ်နေကြောင်း ဖန်းချန် သတိပြုမိခဲ့သည်။ သူ၏ ခါးတွင် အမြဲဆောင်ထားသော

ကျောက်စိမ်းဓားကလေးမှာ ဟင်းချက်ရန်လောက်သာ အသုံးတည့်ပြီး

တကယ့်တိုက်ပွဲများအတွက်မူ

သေးငယ်လွန်းလှသည်။

ကျောက်စိမ်းဓားကလေးကို ခါးမှ ဆွဲထုတ်ကာ သူ ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဤဓားကလေးကို

အမြဲတစေ ဂရုစိုက်လေ့ရှိသဖြင့် မာကျောသော အရာများကိုပင် မခုတ်ဖူးဘဲ

အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကိုသာ လှီးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဓားကလေးမှာ

အစင်းရာ တစ်ချက်မျှ မရှိဘဲ ကြည်လင်တောက်ပနေဆဲပင်။

ဓားကလေးမှာ လှပသော်လည်း အစားအသောက်အတွက်သာ သင့်တော်သည့် ဓားမျိုးဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ကြေးနီရိုင်းများကို ရှာဖွေကာ ဓားတစ်လက်

သွန်းလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ခြင်းတောင်းကို အာရုံစိုက်ကာ ကျစ်နေခဲ့သည်။ မီးဖိုဘေးရှိ မြေအိုးထဲမှ

ရေနွေးများမှာလည်း ဆူပွက်နေ၏။ ဖန်းချန်က အကန့်အသတ်မရှိသော

ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် မာကျောသော

နွယ်ပင်အိုကြီးများကိုပင်

အဝတ်စတစ်ခုကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ကျစ်ယူနိုင်လေသည်။

ခဏအကြာတွင် အလွန်ခိုင်ခံ့သော ခြင်းတောင်းတစ်လုံး ဖြစ်လာသည်။ နံရံပေါ်တွင်

ချိတ်ထားသော ကြိုးများကို ယူကာ လွယ်ကြိုးအဖြစ်

ပြုလုပ်လိုက်သည့်အခါ ခြင်းတောင်းမှာ

ပြီးပြည့်စုံသွားတော့သည်။

“ကဲ... မင်းလည်း အနည်းဆုံး တစ်နှစ်လောက်တော့ ခံလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

သားကောင်၏ ခြေထောက်ကို ကင်စားကာ လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်ပြီးနောက်

ဖန်းချန်က ခြင်းတောင်းအသစ်ကို ကျောပိုးကာ ကျောက်ဆောင်ထက်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ယခင်က ပွေးမိစ္ဆာကြီး ရေလမ်းကြောင်းဖောက်ခဲ့သော တောင်ရှိရာသို့ သွားရန်မှာ အနည်းငယ်

ဝေးကွာလှသည်။ ထိုတောင်ဘေးရှိ ချိုင့်ဝှမ်းထဲတွင်မူ ကြေးနီရိုင်းများ

ပေါများစွာ ထွက်ရှိသော နေရာတစ်ခု ရှိနေလေတော့သည်။