အခန်း (၄၅-၄၆)

အခန်း (၄၅) - ကြေးအိုးကြီး သွန်းလုပ်ခြင်း

ဖန်းချန်က လမ်းဘေးတစ်နေရာတွင် ပုခက်နှီးခြင်းကို ချထားလိုက်ပြီးနောက် ရပ်တန့်ကာ

အကဲခတ်ကြည့်ရှုနေမိသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် တောက်ပသော အစိမ်းရောင်ကျောက်ခဲများ အစုလိုက်အပြုံလိုက်

ပြန့်ကျဲနေသည်မှာ မြရောင်ကော်ဇော ခင်းထားသည့်နှယ်။

ထိုကျောက်များမှာ အရည်အသွေးမြင့်မားသော “မြနီလာ”

ကျောက်ရိုင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုအစိမ်းရောင်များကြား၌

နက်မှောင်သော အပြာရောင် “ကျောက်ပြာ” အစက်အပြောက်များကိုလည်း

တွေ့ရတတ်သော်လည်း အရေအတွက်မှာမူ နည်းပါးလှ၏။

ထိုကျောက်ပြာများ၏ အရောင်အသွေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှပလွန်းသည်။

ဖန်းချန် သိထားသလောက်ဆိုလျှင် ဤမြနီလာနှင့် ကျောက်ပြာတို့မှာ ယခုခေတ်အခါ၌

အသုံးအများဆုံးသော ဆေးရောင်ခြယ်ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြပြီး

ယင်းတို့ကို အမှုန့်ကြိတ်ကာ ရောင်းချလေ့ရှိကြသည်။

ပန်းချီကားများ ရေးဆွဲရာတွင် ထိုသဘာဝအရောင်နှစ်မျိုးကို

အသုံးပြုလိုက်ပါက နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး မြင့်မြတ်ကျော့ရှင်းသည့် အသွင်ကို

ဆောင်နိုင်သည့်အပြင်၊ ခံ့ညားထည်ဝါသော လက်ရာမွန်များကိုလည်း

ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း စာပေပညာရှင်များနှင့်

ပန်းချီကျော်တို့ကြားတွင် ဤဆေးရောင်များမှာ အထူးပင်

ရေပန်းစားလှ၏။

ဖန်းချန်က ကျောက်ဆတ်ကို ကိုင်စွဲကာ ဟိုဟိုဒီဒီ ရိုက်ပုတ်စစ်ဆေးရင်း

အခါအားလျော်စွာ ကျောက်ရိုင်းအချို့ကို တူးဖော်ကာ

ကျောပိုးခြင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ဤကျောက်ရိုင်းများမှာ

သတ္တုထုတ်လုပ်ရန် လွယ်ကူလှ၏။ သူသည် အညစ်အကြေးကင်းစင်သော

ကျောက်ရိုင်းများကို ရွေးချယ်ကာ ခြင်းတောင်းထဲသို့

ဖိသိပ်ထည့်လိုက်သည်။ ခြင်းတောင်းမှာ

တစ်ဖက်သို့ စောင်းလုနီးပါး လေးလံသွားမှသာ သူသည်

“နတ်သူငယ်ကမ်းပါး” ဆီသို့ ခပ်သွက်သွက်

ပြန်လာခဲ့တော့သည်။

ဤသို့ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် အခေါက်ခေါက် သွားလာပြီးနောက် မြေကွက်လပ်တွင်

ကျောက်ရိုင်းတောင်ငယ်လေးတစ်ခု ပေါ်ထွန်းလာတော့သည်။

ဤနေရာမှ ထွက်ရှိသော ကြေးနီသတ္တုရိုင်းများမှာ အရည်အသွေး ကောင်းမွန်သည့်အပြင်

မြေပြင်အပေါ်ယံလွှာမှာပင် တူးဖော်ရလွယ်ကူသည်။ ပို၍ ထူးခြားသည်မှာ

ဤနေရာတွင် ကြေးနီနှင့် ခဲမဖြူတို့ ဒွန်တွဲထွက်ရှိနေခြင်းပင်။ သူသည်

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြနီလာနှင့် ကျောက်ပြာများသာမက အညိုရောင်သန်းနေသည့်

ခဲမဖြူကျောက်များကိုပါ တူးဖော်ခဲ့သည်။ အရည်အသွေး အကောင်းဆုံးအပိုင်းများကို

ရွေးချယ်ကာ နတ်သူငယ်ကမ်းပါးရှိ တဲအိမ်လေးအနီးတွင် ပုံထားလိုက်၏။

ဤသို့ တူးဖော်ရင်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် သဘာဝအလျောက် ဖြစ်တည်နေသော ကြေးနီခဲများနှင့်

ငွေခဲများကိုပါ မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ရှိတတ်ရာ ထိုရတနာများကိုလည်း

ကမ်းပါးပေါ်သို့ သယ်ဆောင်ကာ သက်ငယ်မိုးတဲလေးထဲတွင် စနစ်တကျ

သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။

ကြေးနီကို အရည်ကျိုရာတွင် ခဲမဖြူသည် အလွန်အရေးပါသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်

ဤနေရာတွင် ခဲမဖြူနှင့် ကြေးနီတို့မှာ အတူတကွ ရောနှောတည်ရှိနေကြသည်။

ကြေးနီနှင့် ခဲမဖြူကို ရောစပ်လိုက်ပါက “ကြေးညို” ဟုခေါ်သော

သတ္တုစပ်ကို ရရှိသည်။ ၎င်းသည် ခိုင်ခံ့မှုရှိခြင်း၊

အရည်ပျော်မှတ်နိမ့်ခြင်း၊ သွန်းလုပ်ရလွယ်ကူခြင်းနှင့်

တိုက်စားမှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်း စသည့် ထူးခြားသော

ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် ပြည့်စုံလှသည်။ လူသားတို့၏

သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ဤသတ္တုစပ်သည်

ယဉ်ကျေးမှုအခန်းကဏ္ဍသစ်ကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့ဖူးပေသည်။

အခြားသော ကြေးနီသတ္တုစပ်တစ်ခုမှာ “ကြေးဝါ” ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ကြေးနီနှင့် သွပ်ကို

ရောစပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖန်းချန်အနေဖြင့် “ယွင်ကျုန်း”

တောင်တန်းကြီးထဲတွင် သွပ်တွင်းတစ်ခုကို မတွေ့မချင်း

ကြေးဝါကို ရရှိနိုင်ဦးမည် မဟုတ်ပေ။ လက်ရှိတွင် သံသတ္တုရိုင်း

မတွေ့ရှိသေးသည့် အခြေအနေမျိုး၌ ကြေးညိုသည် အကောင်းဆုံးသော ရွေးချယ်မှုပင်

ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ကြေးနီကို အရည်ကျိုခြင်းမှာ သံကို အရည်ကျိုခြင်းထက် များစွာ

ပိုမိုလွယ်ကူလှပေသည်။

ဖန်းချန်က ခွန်အားဗလနှင့် ပြည့်စုံသူပီပီ ကျောက်ရိုင်းမြောက်မြားစွာကို

တူးဖော်ပြီးမှသာ အနားယူတော့သည်။

…

ညစာမှာ “ဝါးကြွက်” ဟင်းဖြစ်သည်။

ဝါးတောထဲမှ ဖမ်းဆီးရမိသော ဤအရသာရှိသည့် တောကောင်ငယ်လေးကို သန့်စင်ကာ အရေခွံဆုတ်ပြီး

အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေနွေးဖျောကာ သဘာဝတောကြက်သွန်မြိတ်၊

ချင်းတို့နှင့်အတူ မီးအေးအေးဖြင့် တည်ထားလိုက်သည်။

ဆားအနည်းငယ် ခပ်ကာ ဝါးမျှစ်စိပ်လေးများနှင့် သစ်အယ်သီးများကိုပါ

ထည့်သွင်းချက်ပြုတ်လိုက်သောအခါ

မွှေးကြိုင်လှသော ဟင်းရနံ့မှာ တဲအိမ်လေးတစ်ခုလုံးကို

လွှမ်းမိုးသွားရုံသာမက ကမ်းပါးယံ တစ်ခွင်၌ပင် သင်းပျံ့နေတော့သည်။

ဖန်းချန်က ဝါးအိုးအဖုံးကို ဖွင့်ကာ အနံ့ခံကြည့်လိုက်ရာ

အလွန်ပင် စားချင်စဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

မီးဖိုထဲတွင် ဖုတ်ထားသော အမြစ်ဥအချို့မှာ အခွံများ ကျွမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း

ခွာလိုက်သောအခါ နူးညံ့အိစက်လှရာ ၎င်းတို့မှာ ယနေ့ညအတွက် အဓိက အစားအစာပင်

ဖြစ်သည်။ နူးအိနေသော ဝါးကြွက်သား၊ ချိုမြိန်သော သစ်အယ်သီးနှင့်

ကြွပ်ဆတ်သော ဝါးမျှစ်တို့၏ အရသာမှာ လျှာပေါ်တွင် စွဲကျန်နေတော့သည်။

ဖန်းချန်က မြိန်ယှက်စွာ စားသောက်ပြီးနောက် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များနှင့်

မြေအိုးများကို ဆေးကြောလိုက်သည်။ စင်စစ် ဤမြေအိုးမှာ

ဟင်းချက်ရန်အတွက် အလွန်အမင်း ကောင်းမွန်လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ

ကျိုးပဲ့လွယ်ရုံသာမက အတွင်း၌ အက်ကြောင်းများ ရှိနေတတ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်

ရက်ပိုင်းကပင် မြေအိုးတစ်လုံး ကွဲထွက်သွားသဖြင့်

မီးဖိုထဲသို့ ဟင်းရည်များ ဖိတ်ကျကာ အသားဟင်းများ ပြာပုံထဲ

ရောက်ခဲ့ရသည့် အဖြစ်ကို သူ သတိရနေမိသည်။

“ဓားကို မသွန်းလုပ်ခင် ကြေးအိုးကြီးကို အရင် သွန်းလုပ်ရမယ် ထင်တယ်” ဟု သူ

တွေးလိုက်မိသည်။

အမှန်စင်စစ် ဓားဖြစ်စေ၊ အိုးဖြစ်စေ သွန်းလုပ်ရန်အတွက် ကြေးနီနှင့် ခဲမဖြူကို

အရည်ကျိုကာ သတ္တုစပ် ပြုလုပ်ရမည် ဖြစ်ရာ ပြင်းအားကောင်းသော

မီးဖိုကြီးတစ်ခု လိုအပ်ပေသည်။ ဓားသွန်းလုပ်ခြင်းမှာ ပို၍ပင်

ခက်ခဲလှသေးသည်။ အကြောင်းမှာ အကောင်းဆုံးသော ဓားတစ်စင် ဖြစ်လာရန်အတွက်

သတ္တုစပ် အချိုးအစားကို တိကျစွာ ချိန်ညှိရသောကြောင့်ပင်။

ဖန်းချန်အတွက် ခွန်အားနှင့် အချိန်မှာ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့်

သူသည် အခက်အခဲများကို မမှုဘဲ မိမိ၏ နေထိုင်စားသောက်မှု အခြေအနေကို

မြှင့်တင်ရန်အတွက် အိုးတစ်လုံးကို အရင် သွန်းလုပ်ရန်

ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြေးညိုသည်

ဟင်းချက်အိုး ပြုလုပ်ရန် အကောင်းဆုံး မဟုတ်သော်လည်း

“ဖိုခနောက်” ပုံစံ သုံးချောင်းထောက် အိုးကြီးမှာမူ

ခိုင်ခံ့ထည်ဝါလှသည်။

သူသွန်းလုပ်မည့် အိုးမှာ အလွန်အမင်း ကြီးမားရန် မလိုဘဲ လူတစ်ကိုယ်စာ ချက်ပြုတ်ရန်

လုံလောက်လျှင် ဖြစ်ပေပြီ။

…

နောက်တစ်နေ့တွင် ဖန်းချန်က မီးဖိုကြီးကို စတင် တည်ဆောက်တော့သည်။ သူသည် ယခင်က

ဖုတ်ထားသော အုတ်ခဲများကို အသုံးပြုကာ လူတစ်ရပ်ခန့် မြင့်သော

မီးဖိုကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်၏။

မီးဖိုအတွင်း၌ ရွှံ့စေးများကို ထူထူထဲထဲ သုတ်လိမ်းကာ အောက်ခြေတွင်

သတ္တုရည်စီးဆင်းရန် အပေါက်ငယ်တစ်ခု

ဖောက်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက်

ကြေးနီကျောက်ရိုင်းများနှင့်

မီးသွေးများကို အတူထည့်ကာ မီးစတင် ရှို့တော့သည်။ မီးဖိုအတွင်း အပူချိန်

မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ကြေးနီကျောက်ရိုင်းများမှာ

အရည်ပျော်ကျလာပြီး ရဲရဲနီနေသော ကြေးရည်ပူများအဖြစ်

အောက်ခြေအပေါက်မှ စီးထွက်လာတော့သည်။ ဖန်းချန်က

ထိုကြေးရည်များကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော မြေကျင်းငယ်လေးများထဲသို့

လမ်းကြောင်းလွှဲကာ ထည့်လိုက်ရာ အအေးခံပြီးနောက်တွင်

ကြေးနီတုံးလေးများ ဖြစ်လာတော့သည်။

မီးသွေးနှင့် ကျောက်ရိုင်းများကို အဆက်မပြတ် ဖြည့်တင်းရင်း ဖန်းချန်က တစ်နေ့ကုန်

အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။

သန့်စင်ပြီးသော ကြေးနီတုံးများမှာ မီးသွေးနှင့် ပြာများ ရောနှောနေသဖြင့် အနက်ရောင်

သန်းနေသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသည်။ ခဲမဖြူကိုမူ သူသည်

မီးဖိုငယ်လေးတွင် အလွယ်တကူ အရည်ကျိုကာ သီးသန့်

ဖယ်ထားလိုက်သည်။

အခက်ခဲဆုံးမှာ ကြေးနီနှင့် ခဲမဖြူကို ရောစပ်၍ သတ္တုစပ် ပြုလုပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ကြေးနီတုံးများကို မြေအိုးထဲထည့်ကာ မီးဖိုကြီး၏

အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင်

အပူပေးလိုက်သည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နေစဉ်အတွင်း သူသည်

မီးတောက်များထဲသို့ လက်ကို ဆန့်သွင်းကာ မြေအိုးကို လှုပ်ခါပေးရင်း

သတ္တုရည်များ အနှံ့အပြား ရောက်ရှိအောင် ပြုလုပ်သည်။

သူသည် မီးဖိုအနီးတွင် ကျင်းတစ်ခုတူးကာ သဲနှင့် ကျောက်ပြားများကို အသုံးပြု၍

အိုးပုံစံခွက်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ထိုပုံစံခွက်တွင် အိုး၏

လက်ကိုင်နှင့် ခြေထောက်သုံးချောင်း ပါဝင်သော်လည်း မည်သည့်

ပန်းပြောက်စီခြယ်မှုမျှ မပါဘဲ ရိုးရှင်းလှပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဖန်းချန်က စိတ်တိုင်းကျ ရောစပ်ထားသော ကြေးညိုရည်များကို

ပုံစံခွက်အတွင်းသို့ လောင်းထည့်လိုက်တော့သည်။ သတ္တုရည်များ

အေးခဲသွားသောအခါ ခိုင်ခံ့လှပသော ကြေးအိုးကြီးတစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာပေတော့မည်။

အခန်း (၄၆) - ဧည့်သည်တော် ရောက်ရှိလာခြင်း

ဖန်းချန်က ဆူပွက်နေသော ကြေးရည်ပူများ ပြည့်လျှံနေသည့် မြေအိုးငယ်အချို့ကို

ကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပုံစံခွက်အပေါက်များအတွင်းသို့ အသာအယာ

လောင်းထည့်လိုက်သည်။

မြေကျင်းကလေးများအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသော ကြေးရည်ပူတို့မှာ ငြိမ်သက်နေသယောင်

ထင်ရသော်လည်း ပုံစံခွက်အတွင်း ရောက်ရှိသွားသောအခါ တရှဲရှဲနှင့်

မြည်ဟည်းသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာသောအခါ ဖန်းချန်က အတွင်းရှိ ကြေးအိုးကြီး ခဲလောက်ပြီဟု

ခန့်မှန်းကာ အပေါ်ယံ မြေသားများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ထို့နောက်

အိုး၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မြေကြီးထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

“ဟူး... ကြည့်ရတာတော့ တော်တော်လေးကို ဆိုးနေပြီပဲ”

ဖန်းချန်က မိမိဘာသာ ရေရွတ်ရင်း ရယ်မောလိုက်မိသည်။

နောက်ဆုံးအဆင့်တွင် သူသည် အရှုံးနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရခြင်းပင်။ ကြေးအိုးကြီး

တစ်ပြင်လုံးတွင် လေခိုနေသော အပေါက်ငယ်များနှင့် ချိုင့်ခွက်များမှာ

ဟိုတစ်ပေါက် သည်တစ်ပေါက် ပြည့်နှက်နေပြီး အချို့နေရာများမှာ ဟောင်းလောင်းပင်

ပေါက်နေသည်။ ကြေးရည်များ အနှံ့အပြား မရောက်ရှိသဖြင့် အိုး၏

အစိတ်အပိုင်းအချို့မှာ ပြတ်တောက်နေကာ

ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ရုပ်ဆိုးလှပေသည်။

ဤအိုးသည် မည်သည့်နေရာတွင်မှ အသုံးမဝင်နိုင်တော့ပေ။ အောက်ခြေတွင် အပေါက်များ ပါနေသော

အိုးနှင့် မည်သူကမျှ ဟင်းရည်ချက်လိုမည် မဟုတ်ပေ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အလုံးစုံ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသော်လည်း ကြေးညိုမှာ ကြေးညိုပင် ဖြစ်သည်။

နောင်တွင် ၎င်းကို ပြန်လည် ထုခွဲကာ အရည်ကျိုပြီး အခြားအရာများ

သွန်းလုပ်ရာတွင် အသုံးပြုနိုင်သေးသည်။

သူသည် ရရှိခဲ့သော အတွေ့အကြုံကို ပြန်လည် ဆန်းစစ်ကြည့်သောအခါ အဓိက ပြဿနာမှာ

ပုံစံခွက်၏ အရည်အသွေးကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ပထမအချက်မှာ ပုံစံခွက်သည် လုံလောက်အောင် ခြောက်သွေ့ခြင်း

မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ကြေးရည်ပူများကို လောင်းထည့်လိုက်သောအခါ

ရေငွေ့များ ထွက်လာပြီး လေခိုပေါက်များ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ခြင်းပင်။

နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ပုံစံခွက်ကို မီးဖြင့် အရင် အပူပေးကာ အသစ်ပြန်လည်

ဒီဇိုင်းဖော်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဖန်းချန်က ရှုံးနိမ့်ခဲ့သော လက်ရာကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ၎င်းကို

သက်ငယ်မိုးတဲအတွင်းသို့ သယ်ဆောင်သွားကာ အသုံးမပြုရသေးသော ကြေးတုံး၊

ခဲမဖြူတုံးများနှင့်အတူ စုပုံထားလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အုတ်တံတိုင်းငယ်မှာလည်း အုတ်ခဲအတော်များများ မရှိတော့ပေ။

အုတ်ခဲအများစုမှာ မီးဖိုကြီး တည်ဆောက်ရာတွင် ပါဝင်သွားပြီး

တဲအိမ်အတွင်းရှိ မီးသွေးများမှာလည်း သတ္တုထုတ်လုပ်သည့် အဆင့်ဆင့်တွင် များစွာ

ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ရာ အသစ်ပြန်လည် ဖြည့်တင်းရန် လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

နေဝင်ရီတရော အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ။

ဖန်းချန်က မီးဖိုကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် သန့်စင်လိုက်ပြီး ပြာများနှင့်

သတ္တုအကြွင်းအကျန်များကို ဖယ်ရှားကာ နောက်နေ့အတွက် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ထို့နောက်

တံမြက်စည်းကို ယူကာ မြေကွက်လပ်ကို စတင် လှည်းကျင်းတော့သည်။

သစ်ကိုင်းကလေးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော တံမြက်စည်းမှာ မာကျောလှသဖြင့်

ဖုန်ထွက်လွယ်သော်လည်း ကမ်းပါးယံပေါ်မှ တိုက်ခတ်လာသော

တောင်လေညင်းများက ထိုဖုန်မှုန့်များကို တောင်အောက်သို့ သယ်ဆောင်သွားကြသည်။

လှည်းကျင်းပြီးနောက်တွင်မူ စမ်းချောင်းလေးမှ ရေကို ခပ်ယူကာ

ဖုန်မထစေရန် မြေပြင်ပေါ်သို့ ရေပက်ဖျန်းလိုက်သည်။

နေဝင်ဆည်းဆာ အချိန်တွင် နေရောင်ခြည်သည် ကမ်းပါးထိပ်နှင့် တစ်တန်းတည်း ဖြစ်နေပြီ။

လိမ္မော်ရောင် နေခြည်နုနုတို့က တစောင်းဖြာကျလာပြီး မြေကွက်လပ်ရှိ

မီးဖိုသစ်ကြီးနှင့် တဲအိမ်အတွင်းမှ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သော

လက်ရာဟောင်းကို လှမ်း၍ အလင်းပေးနေသည်။

တစ်နေ့တာ အလုပ်ရှုပ်ခဲ့သော ငှက်များနှင့် တောကောင်ငယ်တို့သည်လည်း အိပ်တန်းတက်ရန်

တောအုပ်ထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ အဝေးမှ တောင်ရွာကလေးဆီမှ

ထွက်ပေါ်နေသော မီးခိုးတန်းကလေးများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း

မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဖန်းချန်က ကမ်းပါးဘေးရှိ ကျောက်တုံးကြီးပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်ရင်း

ထိုမြင်ကွင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးမောနေမိသည်။ မည်သည့်အရာကိုမျှ

တွေးတောမနေတော့ဘဲ ဤသဘာဝ အလှတရားထဲတွင် စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်

နစ်မြောနေခြင်းမှာပင် စိတ်ချမ်းမြေ့စရာ

ကောင်းလှပေသည်။

သူသည် ကျောပိုးခြင်းထဲမှ ကြေးနီတူးစဉ်က တွေ့ရှိခဲ့သော သဘာဝငွေခဲကလေးများကို

ထုတ်ယူကာ ကြည့်လိုက်ရာ အရည်အသွေးမှာ မဆိုးလှကြောင်း တွေ့ရသည်။

ဤကဲ့သို့ ကြေးနီနှင့် ခဲမဖြူ တွဲထွက်သော နေရာများတွင် ငွေခဲများကိုလည်း

မကြာခဏ တွေ့ရတတ်ပေသည်။

ကြေးနီများကိုမူ ကြေးညိုဖြစ်အောင် သွန်းလုပ်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်ရာ ဤငွေခဲကလေးများကို

အသုံးပြု၍ တစ်ခုခု ပြုလုပ်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် ငွေခဲကို လက်ထဲတွင်

ထည့်ကာ ရွှံ့မြေကဲ့သို့ နယ်ဖတ်လိုက်ရာ ငွေခဲလေးမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အတံရှည်ကလေး

ဖြစ်လာတော့သည်။

တောင်ပေါ်သို့ စတက်လာစဉ်က ပန်ဆင်လာသော သစ်သားဆံထိုးလေးမှာ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်ရာ

ယခုအခါတွင် သစ်ခက်ကလေး တစ်ခုဖြင့်သာ အစားထိုးထားရသည်။ ထို့ကြောင့်

ဖန်းချန်က ဤငွေခဲလေးကို အသုံးပြု၍ ငွေဆံထိုးလေးတစ်ချောင်း

ပြုလုပ်ရန် စိတ်ကူးလိုက်ခြင်းပင်။

…

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ဖန်းချန်က မီးဖိုကို သန့်စင်ကာ အလုပ်ဆက်လုပ်ရန်

ပြင်ဆင်နေစဉ် ကမ်းပါးယံပေါ်သို့ တစ်စုံတစ်ယောက် တက်လာသည်ကို

လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသူသည် ဖန်းချန် မိမိကို မြင်သည်နှင့် ကျယ်လောင်စွာ

အော်ဟစ် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

“အရှင်... ကျန်းချွန်း ရောက်ရှိလာပါတယ်”

၎င်းမှာ ယွင်ကျုန်းတောင်ကို စောင့်ကြပ်သော တောင်နတ်မင်း ကျန်းချွန်းပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကမ်းပါးပေါ်သို့ တက်လာခြင်း

ဖြစ်သည်။

တောင်နတ်မင်း ဖြစ်သော်လည်း သူသည် မိမိ၏ တန်ခိုးအာဏာကို အသုံးပြုကာ ကမ်းပါးပေါ်သို့

ရုတ်တရက် ကိုယ်ထင်ရှားမပြဘဲ လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် တောင်တက်လမ်းအတိုင်း

လမ်းလျှောက်တက်လာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ တစ်ဖက်လူအပေါ် ထားရှိသော

လေးစားမှုပင် ဖြစ်၏။

ဖန်းချန်က လက်ထဲမှ အလုပ်များကို ချထားလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ ထွက်၍

ပြုံးရွှင်စွာ ဆီးကြိုလိုက်သည်။

“ကြိုဆိုပါတယ်... ကြိုဆိုပါတယ်... တောင်နတ်မင်း ကြွလာတာ ဝမ်းသာပါတယ်။

ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဧည့်ခံစရာ ရှားပါးနေတာကိုတော့

အပြစ်မယူပါနဲ့ဦး”

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူသည် ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေသော မိမိ၏ လက်များနှင့်

အဝတ်အစားများကို သန့်စင်ခြင်း အတတ်ပညာဖြင့် တစ်ချက်

ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အသစ်စက်စက်ကဲ့သို့

သန့်ရှင်းသွားတော့သည်။

တောင်နတ်မင်းသည် ဖန်းချန်၏ သိမ်မွေ့နက်နဲသော အတတ်ပညာကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများ

အရောင်တောက်သွားတော့သည်။ သူက ပြုံး၍...

“မပြောပါနဲ့ အရှင်ရယ်... ဒီနေရာလေးဟာ ကြည့်ရတာ ရိုးရှင်းတယ် ထင်ရပေမဲ့ သိမ်မွေ့တဲ့

အငွေ့အသက်တွေ စီးဆင်းနေတာ ကျွန်ုပ် မြင်နိုင်ပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။

တောင်နတ်မင်း ပြောသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။ သူ၏ အမြင်တွင် ဤနေရာ၌ ရိုးရှင်းသော

သက်ငယ်မိုးတဲနှင့် ဝါးတဲလေးများသာ ရှိသော်လည်း နတ်သက်ကြွေနေသည့်

မြေကမ္ဘာတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ အရာအားလုံးမှာ သဘာဝနှင့် အံဝင်ခွင်ကျ

ဖြစ်နေပြီး အသက်ဝင်နေသယောင် ရှိလှပေသည်။

ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝလှသော တောင်နတ်မင်းသည် ဤနေရာတွင် တရားထူးရထားသော သူတော်စင်တစ်ဦး

နေထိုင်ကြောင်း နားလည်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ အပြုအမူ တိုင်းသည်လည်း

ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့လှပေသည်။

ဖန်းချန်က တောင်နတ်မင်းကို အိမ်အတွင်းရှိ ကျောက်စားပွဲဆီသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

“တောင်နတ်မင်းလည်း အလုပ်တွေ များနေမှာပဲ... ဒီနေ့ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ ကျွန်တော့်ဆီ

ကြွလာတာလဲ”

“ကျွန်ုပ် တောင်ပေါ်မှာ အရသာရှိတဲ့ ဆီးသီးတောကလေးတွေကို တွေ့ခဲ့လို့ပါ။ ဒါတွေက

အထားမခံဘူးလေ... ဒါကြောင့် အရှင်လည်း မြည်းစမ်းကြည့်နိုင်အောင်

ယူလာပေးတာပါ”

တောင်နတ်မင်းသည် ခရမ်းရောင်သန်းနေသော ဆီးသီးကြီးများ ပါရှိသည့် အထုပ်ကလေးကို

ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထိုဆီးသီးများမှာ လတ်ဆတ်စိုပြည်ပြီး ဝိုင်းစက်နေကာ

ဤတောင်တန်းကြီးတွင် တွေ့ရခဲသော ရတနာတစ်ပါးပင် ဖြစ်သည်။

“လက်ဆောင်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တောင်နတ်မင်း”

ဖန်းချန်က လက်ဆောင်ကို လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် ဝါးကျည်တောက်ဖြင့် လက်ဖက်ရည်ကို

ခပ်ယူကာ မိမိစုဆောင်းထားသော သစ်စေ့များဖြင့် ဧည့်ခံလိုက်ရာ

တောင်နတ်မင်းမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်သွားတော့သည်။

နှစ်ဦးသား ခေတ္တမျှ စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် ဖန်းချန်က ပြုံး၍...

“ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ကြေးနီအရည်ကျိုတာနဲ့ စိတ်ပါနေလို့ ချက်ကစားဖို့ အကြွေစေ့တွေ

မလုပ်ရသေးဘူး။ တောင်နတ်မင်း ခဏလောက်တော့ သည်းခံစောင့်ပေးပါဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“မလောပါနဲ့ အရှင်... ကျွန်ုပ်လည်း ဒါတွေကို သိပ်နားလည်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ လုပ်ရတာလည်း

ပင်ပန်းမှာပဲလေ” ဟု တောင်နတ်မင်းက ခေါင်းခါရင်း ငြင်းဆိုသည်။

“တကယ်တော့ လုပ်ရတာ မခက်ပါဘူး။ ဒီကျောက်စားပွဲလိုမျိုးပေါ့...” ဖန်းချန်က ရှေ့ရှိ

ကျောက်စားပွဲကို ပုတ်ကာ ပြလိုက်သည်။ “ဒီအပေါ်မှာ မျဉ်းကြောင်းတွေ ဆွဲလိုက်ရင်

ချက်ပျဉ် ဖြစ်သွားတာပါပဲ။ တောင်ပေါ်မှာ ကျောက်ပြားတွေက မရှားပါဘူး။

အကြွေစေ့ လုပ်ရတာကမှ နည်းနည်း ပိုပင်ပန်းတာ”

ခဏအကြာတွင် ဖန်းချန်က ယခင်က တွေ့ခဲ့ဖူးသော မြေပဲအကြောင်းကို သတိရသွားကာ...

“မြေပဲချိုင့်ထဲက မြေပဲဖိုးဖိုးနဲ့ မြေပဲကလေးတို့ရော နေကောင်းကြရဲ့လား” ဟု

မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တောင်နတ်မင်းသည် ဝါးကျည်တောက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ကို

ငုံ့သောက်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကာ...

“မြေပဲဖိုးဖိုး ဆုံးသွားပါပြီ။ ဆုံးတာ ရက်နည်းနည်းတောင် ရှိနေပြီပဲ။ သူနဲ့

ကျွန်ုပ်နဲ့ ဒီတောင်တန်းကို ပြုပြင်ခဲ့ကြတာတွေ မနေ့ကလိုပဲ

ရှိပါသေးတယ်။ အချိန်တွေ ဒီလောက်မြန်မြန် ကုန်ဆုံးသွားလိမ့်မယ်လို့

မထင်ခဲ့မိဘူး...”

မြေပဲဖိုးဖိုး ဆုံးသွားပြီ။

သူ၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒအရ တောင်နတ်မင်းနှင့် မြေးဖြစ်သူ မြေပဲကလေးတို့သည်

မြေပဲဖိုးဖိုးကို သူ မွေးဖွားရာ၊ သူ

ကြီးပြင်းရာနှင့် တောင်ပန်းကလေးများ ဝေဆာနေသော

နေသာသည့် တောင်ကုန်းလေးတစ်ခုပေါ်တွင် မြှုပ်နှံပေးခဲ့ကြသည်။

ဤတောကောင်ကြီးသည်လည်း သူ၏ ဘဝနောက်ဆုံးအချိန်တွင် ကောင်းမွန်သော နိဂုံးကို

ရရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည်။

နှစ်ဦးသား ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဖန်းချန်က...

“ဒါဆို မြေပဲချိုင့်မှာ ကျန်နေခဲ့တဲ့ မြေပဲကလေးကရော... အခု ဘယ်လိုနေလဲ” ဟု

မေးလိုက်တော့သည်။