အခန်း (၄၇-၄၈)

အခန်း (၄၇) - လောကကံကြမ္မာအကြောင်း စကားဝိုင်း

တောင်နတ်မင်းက သူ၏မုတ်ဆိတ်ဖြူကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း...

“အရှင်... ဟူယွမ်လေးကတော့ သူ့ဖိုးဖိုးအတွက် ဝမ်းနည်းမဆုံးနိုင်သေးဘူး။ အခုထိတော့

အုတ်ဂူရှေ့မှာပဲ ဝတ်ပြုရင်း ကျန်နေခဲ့တယ်” ဟု ဆိုသည်။

“ဝတ်ပြုနေတာလား...” ဖန်းချန်က ခေါင်းညိတ်ရင်း “ကြည့်ရတာ သူလည်း မကြာခင်မှာ လူအသွင်

ပြောင်းလဲနိုင်တော့မယ် ထင်တယ်” ဟု မှတ်ချက်ပြုလိုက်၏။

ထိုစကားကြောင့် ကျန်းချွန်းမှာ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသော်လည်း မေးမြန်းရန်

ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ဖန်းချန်က စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်သည်။

“တောင်နတ်မင်းရော သတိထားမိလား... ဒီရက်ပိုင်း ညဘက် ကောင်းကင်ယံမှာ ထူးဆန်းတဲ့

နက္ခတ်နိမိတ်တွေ မြင်နေရတယ်”

“ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်ုပ်ကတော့ နတ်ငယ်တစ်ပါးပဲမို့ ကောင်းကင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို

အကုန်လုံး မသိနိုင်ပေမဲ့ ကြယ်တာရာတွေရဲ့ တည်နေရာ ပြောင်းလဲနေတာကိုတော့

သတိထားမိပါတယ်”

ဖန်းချန်က စိမ်းစိုနေသော ဝါးကျည်တောက်ကို ကိုင်ကာ အတွင်းရှိ ဝါးနံ့သင်းနေသော

လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီးနောက်...

“ဒါဟာ ကပ်ဆိုးတစ်ခုရဲ့ နိမိတ်ပဲ။ လောကကြီးမှာ ကပ်ဆိုးကြီးတစ်ခု ဆိုက်ရောက်တော့မယ်။

ပိုပြီးတော့လည်း နီးကပ်လာနေပြီ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“ဒီလိုကိုး...”

တောင်နတ်မင်း ကျန်းချွန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး စိုးရိမ်ပူပန်သော

အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည်

ကောင်းကင်နိမိတ်များကို အသေးစိတ်

မသိသော်လည်း ကပ်ဆိုးဟူသော စကားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ကိုမူ ကောင်းစွာ

နားလည်ထားသည်။ သူက ဆက်လက်၍...

“ဒါဟာ တကယ်ကို မကောင်းတဲ့ သတင်းပဲ။ အရှင်ဖန်း... ဒီကပ်ဆိုးက ဘယ်လောက်အထိ

ကျယ်ပြန့်မလဲ၊ ဘယ်လောက်အထိ ကြာရှည်မလဲဆိုတာရော အရှင်

မြင်နိုင်ပါသလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဖန်းချန်က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး...

“ဒါကိုတော့ အတိအကျ မသိနိုင်ပါဘူး။ စင်စစ် ကပ်ဆိုးဆိုတာ လောကကြီးရဲ့

ပြောင်းလဲမှုတွေကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတာပါ။

ကောင်းကင်နိမိတ်တွေကြောင့် ကပ်ဆိုးဖြစ်တာမဟုတ်ဘဲ၊

ကပ်ဆိုးဖြစ်တော့မယ့် အရှိန်အဟုန်ကြောင့်သာ

ကောင်းကင်နိမိတ်တွေက လိုက်ပါပြောင်းလဲရတာ ဖြစ်တယ်။

အကြောင်းနဲ့ အကျိုးကို မှားယွင်းလို့ မရဘူးလေ”

“အခုလို နက္ခတ်တွေ ပြောင်းလဲနေပြီဆိုကတည်းက ကပ်ဆိုးရဲ့ အခြေခံအကြောင်းတရားတွေက

စတင်နေပြီလို့ ဆိုရမယ်။ ဒါမှမဟုတ် ကပ်ဆိုးက တရားဝင် စတင်နေပြီပေါ့။

ဒါပေမဲ့ လက်ရှိမှာတော့ အပျက်အစီးတွေက သိသာထင်ရှားခြင်း မရှိသေးဘဲ

အတွင်းကြိတ် ပျက်စီးမှုတွေပဲ ရှိနေဦးမှာပါ”

တောင်နတ်မင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်မှောင်ကမူ ပြေလျော့သွားခြင်း

မရှိပေ။

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကလည်း ကျွန်ုပ် ကပ်ဆိုးတစ်ခုနဲ့ ကြုံခဲ့ဖူးပါတယ်။

အဲဒီတုန်းက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းသလဲဆိုတာ ကြုံဖူးတဲ့သူပဲ

သိပါလိမ့်မယ်”

“တောင်နတ်မင်း အဲဒီတုန်းက အကြောင်းကို ပြောပြနိုင်မလား” ဖန်းချန်က မေးလိုက်သည်။

သူသည် ကပ်ဆိုးများ ကျရောက်တော့မည်ကို သိသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ပုံသဏ္ဌာန်နှင့်

ဖြစ်တည်ပုံများကိုမူ စာအုပ်ထဲတွင် မဖတ်ခဲ့ရသဖြင့် အသေးစိတ် မသိရှိပေ။

တောင်နတ်မင်းက ရှင်းပြသည်မှာ...

“လူ့လောကအတွက် ကပ်ဆိုးဆိုတာ အမျိုးမျိုး ရှိပါတယ်။ ရေကြီးတာ၊ မိုးခေါင်တာ၊

ကျိုင်းကောင်ဘေး ဆိုက်တာ၊ ငလျင်လှုပ်တာ၊ မီးတောင်ပေါက်တာ စတဲ့

သဘာဝဘေးတွေ ရှိသလို၊ စစ်မီးတောက်တာနဲ့ မင်းဆိုးမင်းညစ်တွေကြောင့် ဖြစ်ရတဲ့

ဘေးဒုက္ခတွေလည်း ရှိပါတယ်။ အဲဒီဘေးဒုက္ခတွေက လူအများအပြားကို

ထိခိုက်စေပြီဆိုရင်တော့ ကပ်ဆိုးလို့

ခေါ်ရတော့တာပါပဲ”

ဖန်းချန်က ဝါးကျည်တောက်ကို ကိုင်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။

အဲဒီအရာတွေအားလုံးက ကောင်းကင်နိမိတ်တွေမှာ

ထင်ဟပ်နေတတ်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့

နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲ။ အရင်ကနဲ့မတူဘဲ တစ်ခုခု ထူးခြားနေတယ်”

“အရှင် ပြောတာ မှန်ပါတယ်” တောင်နတ်မင်းက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း

သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ကျွန်ုပ် ကြုံခဲ့ရတဲ့

အဲဒီတုန်းက ကပ်ဆိုးမှာဆိုရင် ဓားမီးဘေးတွေက နေရာတိုင်းမှာ

ရှိနေပြီး လူတွေလည်း အိုးအိမ်မဲ့ ဖြစ်ခဲ့ကြရတယ်။ စစ်မီးငြိမ်းဖို့

နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ခဲ့ရပြီး လောကကြီး တစ်ဖန် ပြန်လည် စည်ကားလာဖို့

ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူခဲ့ရတာပါ”

“အဲဒီအချိန်တုန်းက ယွင်ကျုန်းတောင်ထဲကို လူတွေ အများကြီး

ထွက်ပြေးပုန်းအောင်းလာကြတယ်။

တောင်ပေါ်မှာ နေရတာ ခက်ခဲပေမဲ့ အပြင်က စစ်ဘေးထက်စာရင်တော့ အများကြီး

စိတ်အေးရတာပေါ့။ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေက စစ်မီးထက်စာရင်

ပိုပြီးတော့တောင် ချစ်စရာကောင်းပါသေးတယ်”

“ကံကောင်းတာက ဒီတောင်တန်းကြီးက သဘာဝသယံဇာတတွေ ပေါများလို့ လူတွေကို

ကျွေးမွေးနိုင်ခဲ့တာပါပဲ။ ကျွန်ုပ်နဲ့

မြေပဲဖိုးဖိုး ဟူဖုန်းတို့ ပူးပေါင်းပြီး

စစ်ဘေးရှောင်တွေကို တောင်ထဲဝင်မလာအောင်၊

ဒီနေရာလေးကို ဘေးကင်းအောင် တတ်နိုင်သမျှ ကာကွယ်ပေးခဲ့ကြတယ်”

“အော်...”

ဖန်းချန်က အံ့သြသွားမိသည်။ တောင်နတ်မင်းနှင့် မြေပဲဖိုးဖိုးတို့ကြားတွင်

ဤကဲ့သို့သော အတိတ်သမိုင်းကြောင်းများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ

မထင်ခဲ့မိပေ။

“အဲဒီတုန်းက ကျွန်ုပ် တာဝန်ကျတာ နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီနေပြီမို့ လူတွေ

ဒုက္ခရောက်နေတာကို ကြည့်ပြီး မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။ အပြင်က

စစ်ဗိုလ်တွေက လူတွေကို ဖမ်းဆီးပြီး စစ်ထဲသွင်းဖို့၊ ရိက္ခာတွေ လုယူဖို့

ကြိုးစားကြတယ်။ အဲဒီမှာ ကျွန်ုပ်လည်း သူတို့ကို တားဆီးရင်း

ဟူဖုန်းနဲ့ ခင်မင်ခဲ့တာပေါ့။ အဲဒီတုန်းက သူက တန်ခိုးသိပ်မကြီးသေးပေမဲ့ အရမ်းကို

ထက်မြက်တဲ့သူပါ”

“နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်ုပ်တို့ ဒီနေရာလေးကို ဘေးကင်းအောင် ကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။

စစ်မီးငြိမ်းသွားတဲ့အခါ လူတွေက အဝေးကို မသွားကြတော့ဘဲ ဒီအနီးအနားက

လင်းရှီးရွာနဲ့ ဟူချောင်မြို့တွေမှာ အခြေချ နေထိုင်ခဲ့ကြတယ်။ အရင်က

လင်းရှီးရွာမှာ တစ်အိမ်တည်း၊ နှစ်အိမ်တည်း ရှိခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့

လူဦးရေတွေ အများကြီး တိုးပွားလာခဲ့တာပေါ့”

ကောင်းကင်ကြီးက ပြာလွင်နေပြီး နေရောင်ခြည်က တောက်ပနေသည်။

တောင်ပန်းကလေးများအကြားတွင်

တောင်လေညင်းကို စီးကာ ငှက်ကလေးများ ပျံသန်းနေကြသည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်း

တစ်ရာ၊ နှစ်ရာခန့်က ဤငြိမ်းချမ်းလှသော တောင်တန်းကြီးအထိ ကပ်ဆိုးကြီးများ

ရိုက်ခတ်ခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ရန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

ဖန်းချန်က သက်ပြင်းချရင်း...

“ဒီတောင်နက်ကြီးထဲမှာ ဒီလို အကြောင်းအရာတွေ ရှိခဲ့မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။

တောင်နတ်မင်း ပြောပြတာက တိုတောင်းပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက

အခြေအနေတွေ ဘယ်လောက် စိုးရိမ်စရာကောင်းမလဲဆိုတာ ကျွန်တော်

ခံစားမိပါတယ်”

“ဒါနဲ့ ဟူဖုန်းက အဲဒီတုန်းက ကောင်းမှုတွေ လုပ်ခဲ့ပါလျက်နဲ့ လူအသွင်

မပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့တာကတော့ တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ”

သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ သေဆုံးမှုအပေါ်တွင်မူ တောင်နတ်မင်းက စိတ်အေးလက်အေးပင် ရှိလှသည်။

“မွေးဖွားခြင်း၊ အိုမင်းခြင်း၊ နာကျင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းဆိုတာ သဘာဝတရားပါပဲ။

လူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နတ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မြေပဲပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်နေ့မှာတော့ သံသရာထဲကို

ပြန်လည် ဝင်ရောက်ကြရမှာပဲ။ ဒါဟာ နှမြောစရာ မဟုတ်ပါဘူး”

“ဟုတ်ပါတယ်... လောကမှာ ဘယ်အရာမှ ထာဝရ မတည်မြဲပါဘူး” ဖန်းချန်ကလည်း

သဘောတူညီစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

တောင်နတ်မင်းက သစ်စေ့အချို့ကို ယူကာ အခွံနွှာရင်း...

“အတိတ်ဆိုတာ ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ တိမ်တိုက်တွေလိုပါပဲ။ အခုတော့ လက်ရှိ အခြေအနေကိုပဲ

အာရုံစိုက်ရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီကပ်ဆိုးက ဘယ်လို အစပြုပြီး ဘယ်လို

အဆုံးသတ်မလဲဆိုတာကိုတော့ မသိနိုင်ဘူး။ အရင်က

ကပ်ဆိုးတုန်းကဆိုရင် ကြယ်ဖြူကြီး

ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိ ကောင်းကင်မှာ ထူးခြားတဲ့ အလင်းတွေ

မြင်နေခဲ့ရတာ”

“အဲဒီတုန်းက အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်တဲ့ ပညာရှိတစ်ယောက်ကလည်း ဒီအရေးထဲမှာ

ကိုယ်တိုင်ပါဝင်ပြီး လောကကြီးရဲ့ အနာပေါ်ကို ဆားနဲ့

ပက်သလိုမျိုး အခြေအနေတွေကို ပိုဆိုးအောင် လုပ်ခဲ့သေးတယ်။ ကံကောင်းတာက ကျွန်ုပ်

သိသလောက်တော့ အဲဒီလိုလူတွေဟာ နောက်ဆုံးမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မသေကြရပါဘူး”

“ဒါနဲ့ အရှင်ဖန်း... အရှင့်ရဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် ကောင်းကင်နိမိတ်ကို

ကြည့်ပြီး ကပ်ဆိုးလာတော့မယ်ဆိုတာ သိနိုင်ပေမဲ့ ဘယ်လို

ကပ်ဆိုးမျိုးလဲဆိုတာ မမြင်နိုင်တာကတော့ တကယ်ကို

ထူးဆန်းတယ်နော်”

ဖန်းချန်ကလည်း လက်ထဲက သစ်စေ့ကို ဝါးစားရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်... တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ အခြေအနေသစ်တစ်ခု

ဖြစ်လာနိုင်တယ်”

“ဒါနဲ့ တောင်နတ်မင်း... ဒီကပ်ဆိုးကြီးတွေကို တားဆီးလို့ရော ရနိုင်မလား။ ကျွန်တော်က

ဒါတွေကို သိပ်မသိလို့ပါ”

“ရနိုင်တာပေါ့” တောင်နတ်မင်းက ပြန်ဖြေသည်။ “အဲဒီလို တားဆီးနိုင်ခဲ့ရင်တော့

အတိုင်းအဆမရှိတဲ့ ကုသိုလ်အကျိုးတွေကို ရရှိပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့

အဲဒါက အလွန်ကို ခက်ခဲပါတယ်။ တကယ့်ကို တန်ခိုးကြီးမားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေမှသာ

လုပ်ဆောင်နိုင်မှာပါ”

“လောကကြီး ငြိမ်းချမ်းပါစေသား...” ဖန်းချန်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချရင်း

ဖြည်းညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

တောင်နတ်မင်း ကျန်းချွန်းမှာလည်း ထိုစကားကြောင့် အတိတ်ကို ပြန်လည်

အမှတ်ရသွားဟန်ဖြင့်... “ဟုတ်ပါတယ်... လောကကြီး

ငြိမ်းချမ်းပါစေ၊ ဘယ်သူမှ အိုးအိမ်မဲ့ မဖြစ်ပါစေနဲ့၊

ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုတွေလည်း

မရှိပါစေနဲ့... အကယ်၍ ဒီလောကကြီးမှာ ပျော်ရွှင်မှုတွေပဲ ပြည့်နှက်နေမယ်ဆိုရင်

ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ...”

…

တောင်နတ်မင်း ပြန်သွားပြီးနောက် ဖန်းချန်က လက်ဆောင်ပေးခဲ့သော ဆီးသီးထုတ်ကို

ဖွင့်ကာ ဆီးသီးများကို ဆေးကြောပြီးနောက် တဝက်ခန့်ကို မြိန်ယှက်စွာ

စားလိုက်သည်။

ဆီးသီးများမှာ တောင်နတ်မင်း ပြောသည့်အတိုင်းပင် ချိုမြိန်ဆိမ့်အိနေတော့သည်။

ဖန်းချန်က ဆီးသီးများကို စားရင်း ရှေ့ရှိ သက်ငယ်မိုးတဲကို

လှမ်းကြည့်ကာ မနေ့က သူ စုဆောင်းထားသော ပစ္စည်းများဖြင့် နောက်ထပ် ဘာတွေ

ဆက်လုပ်ရမလဲဆိုသည်ကို တွေးတောနေတော့သည်။

အခန်း (၄၈) - ဖိုမီးဟုန်းဟုန်း တောက်သည့်ကာလ

မနေ့က ကျိုထားသော ကြေးနီတုံးများမှာ ထင်းစောင်းများကဲ့သို့ ရှည်လျားလျား

ပုံသဏ္ဌာန်မမှန်ဘဲ သက်ငယ်မိုးတဲအတွင်း၌ စုပုံလျက် ရှိနေသည်။

၎င်းတို့၏ ဘေးတွင်မူ မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး လေခိုပေါက်များဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ

အပိုင်းအစအချို့ ပြတ်တောက်နေသည့် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ကြေးအိုးကြီးက

ရှိနေ၏။ ကြည့်ရသည်မှာ ကြမ်းတမ်းစွာ အသုံးပြုထားသဖြင့် စုတ်ပြတ်နေသော

အဝတ်နက်ကြီးတစ်ထည်နှင့်ပင် ဆင်တူလှပေသည်။

ဖန်းချန်က မီးသွေးတွင်းထဲ၌ ကျန်ရှိနေသော လောင်စာပမာဏကို တွက်ချက်ရင်း စိတ်ထဲတွင်

အစီအစဉ်တစ်ခု ဆွဲလိုက်သည်။ ကြေးအိုးကြီးကို အရင်သွန်းလုပ်ရန် ဟူသော သူ၏ ဦးလွင်ကနဦး

စိတ်ကူးကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။

ရှေးစကားပုံတစ်ခု ရှိသည်မဟုတ်ပါလား။ “လက်မှုပညာသည်တစ်ဦးသည် မိမိ၏အလုပ်တွင်

ပြောင်မြောက်လိုပါက ကိရိယာတန်ဆာပလာတို့ကို ရှေးဦးစွာ

ထက်မြက်အောင် ပြုပြင်ရစမြဲ” ဟူ၏။ ထို့ပြင်

“ဓားသွေးရသည့်အချိန်သည် ထင်းခုတ်ချိန်ကို

မနှောင့်နှေးစေ” ဟူသော စကားလည်း ရှိသေးသည်။

ထို့ကြောင့် ဖန်းချန်က အိုးမသွန်းလုပ်မီ လိုအပ်သော ကိရိယာတန်ဆာပလာအချို့ကို

ရှေးဦးစွာ ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။ သူသည် နောက်ထပ် လုပ်ဆောင်ရမည့်

အလုပ်များနှင့် ထိုအလုပ်များအတွက် လိုအပ်မည့် ကိရိယာများကို စိတ်ထဲတွင်

စာရင်းပြုစုလိုက်၏။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် သစ်ပင်လဲရာတွင် အသုံးပြုသော ကျောက်ဆတ်ကို အစားထိုးရန် လိုအပ်သည်။

သတ္တုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပုဆိန်သည် အလုပ်တွင် များစွာ ပိုမိုထိရောက်ပေမည်။

ပုဆိန်၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ထူထဲခိုင်ခံ့ရုံသာမက သွန်းလုပ်ရသည်မှာလည်း

ရိုးရှင်းလှသဖြင့် ပျက်စီးလွယ်သော လက်ရာမျိုး ဖြစ်မလာနိုင်ပေ။

ထို့နောက်တွင် ဝါးတဲအတွင်းရှိ သစ်သားပြားများမှာ အမြဲတမ်းပင် သူ၏ အားနည်းချက်

ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ပုဆိန်ဖြင့် တစ်ချက်ချင်း ခုတ်ထစ်နေရမည့်အစား

ကြေးညိုလွှတစ်လက်သာ ရှိခဲ့လျှင် အလုပ်မှာ များစွာ

ပိုမိုတွင်ကျယ်ပေမည်။ သို့သော် လွှတစ်လက်ဖြစ်လာရန်

လွှသွားများကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီ စောင်းပေးရသည့် အတတ်ပညာမှာ

အနည်းငယ် ခက်ခဲနက်နဲလှပေသည်။

၎င်းအပြင် ပေါက်တူး သို့မဟုတ် ဂေါ်ပြားတစ်လက်သည်လည်း အလွန်အရေးပါသည်။

မြေကြီးတူးရာတွင် ကျောက်ပြားများဖြင့်သာ

တူးဆွနေရခြင်းမှာ အလုပ်မတွင်ပေ။ ဖန်းချန်အနေဖြင့်

ကိရိယာမပါဘဲ မိမိ၏ လက်ချောင်းများဖြင့်သာ တူးမည်ဆိုလျှင်

စက်ယန္တရားများထက်ပင် မြန်ဆန်နိုင်သော်လည်း

ထိုသို့လုပ်ဆောင်နေသည့် ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ကြည့်မကောင်းလှပေ။

ယုန်တစ်ကောင် သို့မဟုတ် ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်လျက်

လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြေကြီးများကို နောက်သို့

ပန်းထွက်သွားအောင် ကုတ်ခြစ်ယက်ထုတ်နေသည့် ပုံစံမှာ

အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းနေပေလိမ့်မည်။

အချိန်နှင့် ခွန်အားသာ ရှိပါက သစ်သားများကို ချောမွေ့အောင် ပြုလုပ်နိုင်သည့်

ပလိန်နှင့် သတ္တုရိုင်းတူးရာတွင် အသုံးပြုနိုင်သည့်

ပေါက်ချွန်းတို့ကိုပါ ပြုလုပ်ရန် သူ

စိတ်ကူးထားသည်။

သူသည် သက်ငယ်မိုးတဲအတွင်းသို့ လျှောက်သွားကာ မနေ့က ရှုံးနိမ့်ခဲ့သော

ကြေးအိုးပျက်ကြီးကို ညာလက်ဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ

ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း...”

ကြေးနီနှင့် ခဲမဖြူ အချိုးအစားမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသဖြင့် ဖန်းချန်အနေဖြင့်

အားအနည်းငယ် စိုက်လိုက်ရရုံဖြင့် ကြေးအိုးကြီးမှာ

ကြေးညိုတုံးကလေးများအဖြစ်

ပျက်စီးသွားတော့သည်။ ထိုအတုံးများကို

ကြေးနီတုံးများနှင့် ရောနှောလိုက်ရာ

၎င်းတို့အားလုံးမှာ ကိရိယာတန်ဆာပလာများ သွန်းလုပ်ရန်အတွက်

ကုန်ကြမ်းများ ဖြစ်လာကြတော့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဖန်းချန်က အမှားမခံတော့ဘဲ ပုဆိန်ကို အရင်သွန်းလုပ်ရန်

ပြင်ဆင်သည်။ သူသည် ပုံစံခွက် ပြုလုပ်ရာတွင် ရှေးကျသော

နည်းလမ်းတစ်ခုကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

၎င်းမှာ မြေဝါစေးကို အသုံးပြု၍ ပုံစံခွက် ပြုလုပ်ခြင်းပင်။ ဖန်းချန်က ဝါးများကို

ပါးပါးစိတ်ကာ ဝါးဆကာတစ်ခု ရက်လုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တူးဖော်ထားသော

မြေဝါပုံကြီးကို ထိုဆကာဖြင့် စစ်ချလိုက်ရာ

ကျောက်ခဲနှင့် သစ်ကိုင်းခြောက်များ ကင်းစင်ပြီး သဲကဲ့သို့

နုညက်လှသော မြေမှုန့်များကို ရရှိတော့သည်။

သူသည် သစ်သားတစ်ုံးကို ယူကာ ပုဆိန်ပုံသဏ္ဌာန် ခုတ်ထစ်ပြီးနောက် ၎င်းကို

မြေစေးများအတွင်းသို့ ထည့်ကာ မြေသား ကျစ်လျစ်သွားအောင်

ရိုက်နှက်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ထိုမြေသားကို မီးဖြင့် အပူပေးကာ

စိုထိုင်းဆများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ လေခိုပေါက်များ

မဖြစ်ပေါ်စေရန်အတွက် အရေးကြီးသော အဆင့်ပင်။

မီးဖိုကို စတင်မွှေးကာ မီးရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

ကြေးညိုတုံးများကို မြေအိုးထဲထည့်ကာ မီးဖိုကြီးအတွင်းသို့ ထည့်လိုက်ရာ ကြေးညို၏

အရည်ပျော်မှတ်မှာ နိမ့်လှသဖြင့် မကြာမီမှာပင် ရဲရဲနီနေသော ကြေးရည်များကို

ရရှိတော့သည်။ ဖန်းချန်က မီးဖိုအတွင်းသို့ လက်ကို ဆန့်သွင်းကာ အိုးကို

မလိုက်သည်။ သူ၏ အရေပြားပေါ်ရှိ အစိုဓာတ်မှာ အပူရှိန်ကြောင့်

တရှဲရှဲနှင့် ချက်ချင်းပင် အငွေ့ပျံသွားသော်လည်း သူ၏ လက်မှာမူ

အနာအဆာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။

ကြေးရည်များကို ပုံစံခွက်အတွင်းသို့ ဂရုတစိုက် လောင်းထည့်လိုက်သည်။ ဤသို့သော

မြေစေးပုံစံခွက်များ၏ အားနည်းချက်မှာ တစ်ခါသုံးသာ ဖြစ်ခြင်းပင်။

အိုးကို ထုတ်ယူရန်အတွက် သေချာပြုလုပ်ထားသော ပုံစံခွက်ကို ထုခွဲပစ်ရမည်

ဖြစ်သော်လည်း ဖန်းချန်အတွက် ခွန်အားနှင့် အချိန်မှာ မရှားပါပေ။

…

ကိရိယာတန်ဆာပလာများကို သွန်းလုပ်ပြီးနောက်တွင်မူ အရောင်တင်ခြင်း၊ လက်ကိုင်များ

တပ်ဆင်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်လိုက်ရာ အသုံးဝင်သော ကိရိယာများ

ဖြစ်လာတော့သည်။

ကျောက်ဆတ်မှာမူ ဝါးတဲ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် အသုံးမလိုတော့သည့်အလား

ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ။ သစ်သားလက်ကိုင်

တပ်ဆင်ထားပြီး သတ္တုရောင် တလက်လက် တောက်နေသော ကြေးပုဆိန်သည် ၎င်း၏

နေရာတွင် အပြည့်အဝ အစားထိုး နေရာယူလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ဖန်းချန်က ဟင်းချက်ရာတွင် အသုံးဝင်မည့် “ကြေးကင်စင်” တစ်ခုကိုလည်း

ရိုးရှင်းစွာ သွန်းလုပ်လိုက်သေးသည်။ ၎င်းမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင်

မြောင်းတစ်ခု တူးကာ ကြေးရည်လောင်းထည့်လိုက်ခြင်းဖြင့်

ပိုက်ကွန်သဏ္ဌာန် ရရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို မီးဖိုပေါ်တွင် တင်ကာ

အသားများ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကင်နိုင်သဖြင့်

အလွန်ပင် အဆင်ပြေလှပေသည်။

ထိုနေ့မှာပင် ဖန်းချန်က ထိုကင်စင်ကို အသုံးပြုကာ အသားတုံးများ၊ နံရိုးများနှင့်

ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ကင်စားလိုက်ရာ အလွန်ပင် ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင်မူ ဖန်းချန်က ကြေးအိုးကြီးအတွက် ပုံစံခွက်ကို စနစ်တကျ ပြန်လည်

ပြုလုပ်တော့သည်။

ယခုအခါတွင် သူသည် ကြေးညို၏ အချိုးအစားကိုလည်း ကျွမ်းကျင်စွာ ချိန်ညှိနိုင်ပြီ

ဖြစ်သလို လွှသစ်နှင့် ပလိန်သစ်ကို အသုံးပြု၍ ပုံစံခွက်အတွက်

သစ်သားနမူနာကိုလည်း သေသေချာချာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

မြေဝါစေးများကို မီးဖြင့် အပူပေးကာ စိုထိုင်းဆများကို

ဖယ်ရှားပြီး လေထွက်ပေါက်များနှင့် ကြေးရည်စီးဆင်းမည့် မြောင်းများကိုလည်း

စနစ်တကျ ထည့်သွင်းထားသဖြင့် ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုပြည့်စုံလှသည်။

နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော မီးသွေးများကို အသုံးပြုကာ ကြေးနီတုံးများကို

အရည်ကျိုပြီးနောက် သွန်းလုပ်ခြင်း အဆင့်ကို

အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရလဒ်မှာ အထူးပင် ကောင်းမွန်လှ၏။

အိုးကို မြေကြီးထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သောအခါ ဖန်းချန်က ၎င်းကို လက်ထဲတွင်

လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း အလွန်ပင် သဘောကျသွားတော့သည်။

နေရောင်အောက်တွင် ကြေးညိုရောင်မှာ တောက်ပနေပြီး

လေးထောင့်ပုံသဏ္ဌာန် အိုးကိုယ်ထည်နှင့်

ခြေထောက်လေးချောင်းမှာ ခံ့ညားထည်ဝါလှသည်။ အိုး၏

မျက်နှာပြင်မှာ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းနေသော်လည်း ၎င်းကပင်

အနုပညာရသတစ်မျိုးကို ဆောင်နေသယောင် ရှိသည်။

လက်ချောင်းဖြင့် ခေါက်ကြည့်လိုက်ရာတွင်လည်း “တင်... တင်...” ဟူသော မြည်သံမှာ

ကြည်လင်လှသဖြင့် အတွင်း၌ အက်ကြောင်းမရှိကြောင်း သေချာသွားတော့သည်။

“အောင်မြင်ပြီ”

သူသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားမိသည်။ ယခုအခါတွင် သူ၏ ဟင်းချက်အိုးအသစ်ကြီးကို

ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုအိုးကို စမ်းချောင်းဆီသို့ ယူသွားကာ ကျောက်ခဲဖြင့် အနည်းငယ်

အရောင်တင်လိုက်ရာ ကြေးညိုရောင်မှာ ရွှေရောင်ကဲ့သို့

ဝင်းလက်လာတော့သည်။

ဖန်းချန်က မီးဖိုသစ်ကြီး၏ ရှေ့တွင် ကြေးအိုးကြီးကို ဖိုခနောက်သဖွယ် တည်လိုက်ပြီး

အောက်မှ မီးကို စတင် မွှေးလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ ခြေထောက်ပါသော အိုးကြီးမှာ အောက်မှ

ခုခံစရာ မလိုဘဲ တိုက်ရိုက် တည်နိုင်သဖြင့် အလွန်ပင် အဆင်ပြေလှသည်။

သူသည် အိုးထဲတွင် ရေဖြည့်ကာ ဆူအောင် တည်ကြည့်ပြီးနောက် အိုးမှာ

လုံခြုံမှုရှိကြောင်း

ထပ်မံအတည်ပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ

ဝါးကြွက်တစ်ကောင်ကို ထိုအိုးအသစ်ကြီးဖြင့် မြိန်ယှက်စွာ ချက်ပြုတ်

စားသောက်လိုက်တော့သည်။