အခန်း (၆၉-၇၀)

အခန်း (၆၉) - မိုးတိမ်မြူမှောင်ကင်းစင်၍ နေ့သစ်ကို မြင်တွေ့ရခြင်း

“…”

ကျန့်ကျန့်ချူသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အကျိုးအကြောင်းကို မေးမြန်းမနေတော့ဘဲ

“ဖန်းလေး... အထဲကို ကြွပါ” ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

လိုက်ကာအပြာရောင်ကို မကာ သုံးဦးသား နောက်ခန်းသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။ ဆယ်နှစ်သားအရွယ်

ကောင်လေးတစ်ယောက်မှာ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငိုယိုနေပြီး

မျက်လုံးများမှာ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေသည်။

မိခင်ဖြစ်သူမှာလည်း သားဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ

စိတ်မကောင်းဖြစ်လျက် မျက်ရည်များ စီးကျနေပြီး အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့်

ချော့မြူနေရှာသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျန့်ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏ မျက်နှာမှာ မှိုင်ညှိုးနေကြသည်။

ကျန့်ကျန့်ချူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချလိုက်မိသည်။ ဖန်းချန်သည်

ကလေးငယ်အနားသို့ တိုးသွားကာ အကဲခတ်လိုက်သည်။ ကလေး၏

မျက်ခုံးကြားတွင် ညစ်ထေးသော အငွေ့အသက်များ

လွှမ်းနေပြီး ပုပ်သိုးသောအနံ့တစ်ခုလည်း ထွက်ပေါ်နေသည်။

“ဟင်...”

သူသည် အသေအချာ ကြည့်ရှုကာ မန္တန်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီးနောက် ကလေးငယ်

ကျန့်စိန့်ဝမ်၏ မျက်နှာရှေ့မှနေ၍ လက်ဖြင့် အသာအယာ

ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ကလေးငယ်၏ ငိုသံမှာ

တိတ်သွားပြီး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

အိပ်ပျော်နေစဉ်အတွင်းမှာပင် ကလေးငယ်၏ မျက်နှာထက်၌ အေးချမ်းသာယာသော အပြုံးတစ်ခု

ပေါ်လွင်နေသည်။ ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မိခင်ဖြစ်သူမှာ

အလွန်ဝမ်းသာသွားသော်လည်း သားဖြစ်သူ နိုးသွားမည်ကို

စိုးရိမ်သဖြင့် အသံကျယ်ကျယ် မထွက်ရဲပေ။ သူမသည် မျက်ရည်စများကြားမှ ပြုံးလျက်

ဖန်းချန်ကို တိုးတိုးကလေး ပြောလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်

ဆရာကြီး။”

ဖန်းချန်က သူတို့သုံးဦးကို ပြောလိုက်သည်။ “ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။

ကလေးကို အရင်ဆုံး အေးအေးဆေးဆေး အိပ်ပါစေဦး။ သူ နိုးလာတဲ့အခါမှ

ကျွန်တော် မေးစရာလေးတွေ ရှိပါတယ်။”

မိခင်ဖြစ်သူသည် ကလေးကို ကုတင်ပေါ်တွင် အသာအယာ လဲလျောင်းပေးလိုက်ပြီး စောင်ခြုံပေးကာ

ဘေးမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေတော့သည်။ ဖန်းချန်နှင့် ကျန့်ညီအစ်ကိုတို့မှာမူ

အပြင်ခန်းသို့ ပြန်ထွက်လာကာ လက်ဖက်ရည်ပူပူကို သောက်ရင်း

စကားဆက်ကြသည်။

ကျန့်ကျန့်ချူက “ဖန်းလေးနဲ့ ဆုံရတာ စိန့်ဝမ်အတွက် တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ။ ဒါနဲ့...

ဖန်းလေးက တကယ့်ကို ဘယ်သူပါလိမ့်” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က ကျင့်စဉ်လမ်းကို လိုက်စားနေတဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ” ဟု ဖန်းချန်က ပြုံး၍

ဖြေလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ ဖန်းဆရာကြီးလို့ပဲ ခေါ်ရတော့မှာပေါ့”

ကျန့်ကျန့်ချူက ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ သူသည် စာတတ်ပေတတ်တစ်ဦးဖြစ်ရာ လောကတွင်

ကျင့်ကြံသူများ ရှိကြောင်းကို စာပေများထဲတွင် ဖတ်ဖူးသည်။ ထိုသူတို့မှာ

မြင့်မြတ်သော ပညာရှိများဖြစ်ကြောင်းလည်း သူ သိထားသည်။ ထို့ကြောင့်

တောင်ပေါ်သားများကဲ့သို့ ကလေးဖမ်းသည့် စုန်းကဝေများဟု သူ မထင်ပေ။

ဖန်းချန်ကလည်း ပြန်လည်နှုတ်ဆက်ရင်း “မဟုတ်တာ ဆရာကြီးရယ်... အရင်လိုပဲ

ဖန်းလေးလို့ပဲ ခေါ်ပါ” ဟု ဆိုကာ ကလေး၏ အခြေအနေကို

ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ ကျန့်စိန့်ဝမ်ရဲ့ ဝေဒနာဟာ သာမန်ရောဂါ မဟုတ်ပါဘူး။”

“ဗျာ...”

ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးလုံး ပြိုင်တူ အံ့သြသွားကြသည်။ ဖန်းချန်က ထူးဆန်းသော လေသံဖြင့်

ဆက်ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ကြည့်တာ မမှားဘူးဆိုရင် ဒီကလေးဟာ နာနာဘာဝ

တစ်ခုခုရဲ့ နှောင့်ယှက်မှုကို ခံနေရတာပါ။”

သူတို့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် တစ္ဆေတရဲအကြောင်းများကို မပြောဆိုကြသော်လည်း ယခုမူ

မိမိတို့၏ မြေးဦးရတနာ၏ အသက်နှင့် ပတ်သက်နေသဖြင့်

အလွန်စိုးရိမ်သွားကြသည်။ ၎င်းအပြင်

ခုနက ဖန်းချန် ပြုလုပ်လိုက်သည့် လက်အမူအရာကြောင့် မြေးဖြစ်သူ ချက်ချင်း

သက်သာသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ၏စကားကို ယုံကြည်သွားကြသည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက တကယ်ကို ထူးဆန်းပါတယ်။ လောကမှာ သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေဟာ

သူတို့သွားရမယ့် နေရာကို သွားကြရတာပါ။

မြို့စောင့်နတ်မင်းတွေကလည်း စနစ်တကျ

စီမံခန့်ခွဲနေတာဆိုတော့ ဝိညာဉ်တွေဟာ လောကအလယ်မှာ ဒီလောက်ကြာကြာ

နေထိုင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။”

“ဒီလို ကိုယ်ဖျောက်ပြီး လူကို နှောင့်ယှက်တတ်တာမျိုးက ပုံပြင်တွေထဲမှာပဲ

ရှိတတ်တာပါ။ လက်တွေ့မှာတော့ မရှိသလောက် ရှားပါတယ်။ ကျွန်တော်

ကြည့်လိုက်သလောက်တော့ မကြာသေးခင်က ဆင်းချင်းစံအိမ်တော်မှာ သေဆုံးသူလည်း မရှိပါဘူး။

ဒါကြောင့် ဘယ်လိုကြောင့် ဖြစ်ရသလဲဆိုတာ စဉ်းစားစရာပါပဲ။”

“ကလေး နိုးလာလို့ ကျွန်တော် ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးပြီးတဲ့အခါမှ

ပြန်မေးကြည့်ရပါမယ်။ အခုတော့ ကလေးကို

အိပ်ပါစေဦး။ အိပ်စက်ခြင်းက အားအင်ကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးဖို့

အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပဲ မဟုတ်လား။ ကလေးရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ပြန်လည်

ကြံ့ခိုင်လာမှပဲ ကျွန်တော်တို့ လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်လို့ ရမှာပါ။”

ကျန့်ကျန့်ချူက ဝမ်းသာအားရဖြင့် “ဆရာကြီးရဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ်။

ဆရာကြီးသာ အချိန်မီ ရောက်မလာရင် ဘာတွေဖြစ်ကုန်မလဲ မတွေးဝံ့စရာပဲ” ဟု

ဆိုသည်။

ဖန်းချန်က လက်ကာပြရင်း “ဒါဟာ ကလေးရဲ့ ကံဇာတာပါပဲ။ ကျွန်တော်ကလည်း

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေနဲ့ ဒီလိုထူးဆန်းတဲ့

ကိစ္စမျိုးကို စိတ်ဝင်စားလို့ ကူညီတာပါ။ ခရီးသွားရင်းနဲ့ အခုလို

ကူညီခွင့်ရတာ တန်ပါတယ်။ ကလေးကတော့ မနက်ဖြန် မနက်လောက်မှ နိုးမှာဆိုတော့ အားလုံးပဲ

အနားယူကြပါဦး။ ကျွန်တော် မနက်ဖြန် မနက်မှ ပြန်လာခဲ့ပါမယ်” ဟု ဆိုကာ

နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ဘယ်ဖြစ်မလဲ ဆရာကြီးရယ်” ကျန့်ကျန့်ချင်းက အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်သည်။

“ဒီညဉ့်နက်ကြီးမှာ ဆရာကြီးကို အပြင်မထွက်ခိုင်းပါရစေနဲ့။

ကျွန်တော်တို့ဆီမှာပဲ အနားယူပါဦး။ ဧည့်သည်ကို ဒီလို ပြန်လွှတ်ရတာဟာ

အိမ်ရှင်ကောင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ဝတ်မဟုတ်ပါဘူး။”

ဖန်းချန်လည်း ထပ်ခါတလဲလဲ ငြင်းဆန်သော်လည်း မရသဖြင့် လက်ခံလိုက်ရသည်။

ကျန့်မိသားစုသည် ဖန်းချန်အတွက် အခန်းတစ်ခန်းကို

ချက်ချင်း ပြင်ဆင်ပေးကြသည်။ ဖန်းချန်မှာ အကြားအာရုံ ထက်မြက်သူဖြစ်ရာ

ထိုအခန်းမှာ ကျန့်ကျန့်ချူ၏ အခန်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူ့အတွက်

နေရာဖယ်ပေးရန် ကျန့်ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ ယနေ့ညတွင် အတူတကွ

အိပ်စက်ကြရန် စီစဉ်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

…

ဖန်းချန်၏ အာရုံခံစားမှုမှာ အလွန်ထက်မြက်လှသည်။ ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်နေသူဖြစ်ရာ သူ၏

ညဘက် အနားယူခြင်းမှာ သာမန်လူများကဲ့သို့ အိပ်မောကျနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

မနက်လင်းအားကြီးအချိန်တွင် တစ်ဖက်ခန်းမှ ကလေးငယ် ကျန့်စိန့်ဝမ်

နိုးလာပြီး ရေတောင်းနေသံကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

သူသည် ကုတင်မှ ထကာ သွားကြည့်လိုက်ရာ ကျန့်ညီအစ်ကို နှစ်ဦးလုံးလည်း နိုးနေကြပြီ

ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ ကြက်ဦးတွန်သံများ ပျံ့လွင့်လာသည်။

“ဆရာကြီးဖန်း... မင်္ဂလာရှိတဲ့ မနက်ခင်းပါဗျာ။”

ဖန်းချန်က ပြုံး၍ “မင်္ဂလာပါ ဆရာကြီးတို့... ကျန့်စိန့်ဝမ် နိုးလာပြီလား” ဟု

မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့... ခုတင်ပဲ နိုးလာတာပါ။ စကားလည်း ပြောနိုင်နေပါပြီ” ဟု ကျန့်ကျန့်ချင်းက

ဝမ်းသာအားရ ပြောပြသည်။ မြေးဖြစ်သူ ဖျားနာနေသဖြင့် မိသားစုတစ်ခုလုံး

စိတ်မအေးဖြစ်ခဲ့ရသည်မှာ ယခုမှပင် အပြုံးပန်း

ဝေနိုင်တော့သည်။

“ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော် သွားကြည့်လိုက်ပါဦးမယ်။”

“ကြွပါ ဆရာကြီး... ဒီဘက်ကပါ။”

အခန်းထဲတွင် ကလေးငယ်မှာ နိုးနေပြီ ဖြစ်သည်။ မိခင်ဖြစ်သူက ရေတိုက်နေစဉ် အဘိုးနှစ်ဦး

ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကလေးက “အဘိုးတို့...” ဟု အားနည်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

ကျန့်ကျန့်ချူက ပြုံးလျက် “စိန့်ဝမ်... နိုးလာတာ ဝမ်းသာစရာပဲကွယ်။ ဒါက

အဘိုးဖန်းတဲ့၊ မင်းကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါစေဦး” ဟု

ပြောလိုက်သည်။

ဖန်းချန်က ကျန့်စိန့်ဝမ်အနားသို့ တိုးသွားကာ ထပ်မံစစ်ဆေးလိုက်သည်။ ကလေးမှာ

သတိဝင်နေပြီး စိတ်ဓာတ် တည်ငြိမ်နေပြီဖြစ်ရာ အချိန်ကျပြီဟု

ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“အားလုံး ခဏလောက် ဖယ်ပေးကြပါဦး။ နေရာလွတ်လေး နည်းနည်း လိုချင်လို့ပါ။”

အားလုံးလည်း သူပြောသည့်အတိုင်း လိုက်ကာနောက်သို့ ဆုတ်ပေးလိုက်ကြသည်။ ဖန်းချန်သည်

ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး ကလေးငယ်ကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ “စိန့်ဝမ်...

ခဏနေရင် အဘိုးဖန်းက အစွမ်းပြတော့မှာဆိုတော့ စိတ်အေးအေးထားပြီး ကြည့်နေနော်။”

“ဟုတ်ကဲ့ အဘိုးဖန်း။” ကလေးငယ်၏ အသံမှာ ကြည်လင်နေပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်များ

ပြည့်နှက်နေသည်။

ကလေးကို ချော့မြူပြီးနောက် ဖန်းချန်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ထွက်ခဲ့စမ်း”

ထိုအသံနှင့်အတူ သူသည် လက်ငါးချောင်းကို ကုတ်သလို ပြုလုပ်ကာ လေထဲမှနေ၍

ကျန့်စိန့်ဝမ်ထံသို့ လှမ်း၍ ဆွဲဖမ်းလိုက်သည်။

ဘေးမှလူများမှာ ဘာကိုမျှ မမြင်ရသော်လည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့

တစ်စုံတစ်ခု ဗုန်းခနဲ ကျသွားသည့်အသံကိုမူ အတိုင်းသား ကြားလိုက်ရသည်။

သူတို့အားလုံး အသက်ရှူမှားမတတ် ဖြစ်သွားကြပြီး မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့်

ကြည့်နေကြသည်။

ဖန်းချန်သည် သူ၏လက်များကို တစ်စုံတစ်ခုကို ဖိထားသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေပြီး

ခါးပတ်စကို ဖြုတ်ကာ လေဟာနယ်ထဲရှိ တစ်စုံတစ်ခုကို

ချည်နှောင်နေသကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်။ ဘေးမှ

ကြည့်နေသူများမှာ သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို မနှောင့်ယှက်မိစေရန်

အသက်ပင် မရှူရဲကြပေ။

ခဏအကြာတွင် ဖန်းချန်သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ လက်ကို ခါလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

“မိပြီ။”

ကျန့်ညီအစ်ကိုနှင့် မိခင်ဖြစ်သူတို့မှာ လေထဲတွင် ချည်နှောင်ထားသော ခါးပတ်စကလေးက

တစ်စုံတစ်ခု ရုန်းကန်နေသကဲ့သို့ ပုံသဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေသည်ကိုသာ

မြင်ကြရသည်။ သို့သော် ကလေးငယ် ကျန့်စိန့်ဝမ်ကမူ အားလုံးကို မြင်နေရသည်။ သူက

စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။ “အဘိုးဖန်း... အဲဒါ ဘယ်သူလဲဟင်။”

“ဒါ တစ္ဆေတစ်ကောင်လေ။”

“အာ... ဒါ ပုံပြင်တွေထဲက တစ္ဆေလား။ တကယ့်ကို မည်းမှောင်နေတာပဲ။”

“ဟုတ်တယ်... မင်းကို ဒီရက်ပိုင်း ဒုက္ခပေးနေတာ ဒီအကောင်ပဲ” ဟု ဖန်းချန်က ဆိုကာ

ကျန့်စိန့်ဝမ်၏ မျက်နှာရှေ့တွင် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

မိုးတိမ်မြူမှောင်များကို

ဖယ်ရှားပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ကလေးငယ်မှာလည်း ဆောင်းတွင်းအအေးဒဏ်ကြားမှ နွေဦးလေပြည်ကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့

ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် နွေးထွေးသွားလေတော့သည်။

အခန်း (၇၀) - အသွားနှင့်အပြန်

“စိန့်ဝမ်... အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ” ဖန်းချန်က ကုတင်ပေါ်မှ ကောင်လေးကို မေးလိုက်သည်။

“အဘိုးဖန်း... ကျွန်တော် တော်တော်လေး နေလို့ကောင်းသွားပါပြီ။ ကိုယ်ထဲမှာလည်း

နွေးထွေးနေတာပဲ၊ နည်းနည်းလေးမှ မအေးတော့ဘူး” ဟု ကျန့်စိန့်ဝမ်က

ဝမ်းသာအားရ ပြန်ဖြေသည်။

“အင်း... မလှုပ်သေးနဲ့ဦး၊ ခဏလောက် ထပ်နားလိုက်ပါဦး။ မင်းကို တစ်ခုလောက်

မေးချင်လို့၊ အဲဒီလို အေးစိမ့်စိမ့် ခံစားချက်မျိုး

ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဖြစ်ခဲ့တာလဲ မှတ်မိသေးလား။”

ဖန်းချန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ချည်နှောင်ထားသော တစ္ဆေကို ဘေးသို့

တွန်းပို့လိုက်ရင်း ကလေးငယ်ကို မေးလိုက်သည်။

ကျန့်စိန့်ဝမ်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြန်ပြောသည်။

“ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းကအပြန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး

အေးစိမ့်သွားပြီး စောင်ဘယ်နှစ်ထည်ပဲ ခြုံခြုံ မနွေးခဲ့တာကိုတော့ မှတ်မိတယ်။

အဲဒီနေ့ညကစပြီး အိပ်မက်တွေ မက်တော့တာပဲ။”

“အိပ်ပျော်သွားတာနဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသလိုမျိုး

အိပ်မက်မက်တယ်။ အဲဒီကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ အားကုန်ရုန်းကန်ရတယ်။

ကျွန်တော် တကယ်ကို... ကြောက်လည်း ကြောက်သလို ပင်ပန်းလည်း

ပင်ပန်းခဲ့တယ်...”

“အဲဒီနေ့က မင်း ဘာတွေလုပ်ခဲ့သေးလဲ။ အထူးသဖြင့် အိမ်အပြန်လမ်းမှာပေါ့။”

“ထူးထူးခြားခြားတော့ ဘာမှမလုပ်ပါဘူး။ စုထားတဲ့ မုန့်ဖိုးလေးနဲ့ မုန့်ဝယ်စားခဲ့တာပဲ

ရှိတယ်။” ကျန့်စိန့်ဝမ်က စဉ်းစားရင်းမှ ရုတ်တရက် သတိရသွားပုံဖြင့်- “ဪ...

အဘိုးဖန်း၊ ကျွန်တော် လမ်းပေါ်မှာ ကြေးဝါကြယ်သီး တစ်လုံး ကောက်ရသေးတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို လက်နဲ့ဖိလိုက်တော့ ကွဲသွားတယ်...”

“ဟင်... အဲဒီကြယ်သီး အခု ဘယ်မှာလဲ၊ ငါ့ကို ပြပါဦး။”

“ဟိုဘက်က ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်မှာ ရှိပါတယ် အဘိုး။”

ဖန်းချန်သည် အလျင်အမြန် သွားကြည့်လိုက်ရာ ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်တွင် သာမန်ကာလျှံကာ

ကြေးဝါစအချို့ ပြန့်ကြဲနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ကြယ်သီးတစ်လုံးနှင့်

တူသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကြွပ်ဆတ်နေရသနည်းဟု စဉ်းစားစရာ ဖြစ်နေသည်။

“ဒါလား။” သူသည် ကြေးစတစ်ခုကို ကောက်ယူကာ မြှောက်ပြရင်း မေးလိုက်ရာ အခန်းထဲရှိ

လူအားလုံး၏ အကြည့်မှာ ထိုကြေးစထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

“ဟုတ်ပါတယ် အဘိုးဖန်း။”

“ဒါကြောင့်ကိုး။” ဖန်းချန်က ပြုံးလိုက်သည်။

အခန်းဝတွင် ရပ်နေသော ကျန့်ကျန့်ချင်းနှင့် ကျန့်ကျန့်ချူတို့မှာ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ

ကျန့်ကျန့်ချူက သူ၏ညီကို အသာပုတ်ကာ ရှေ့သို့ တိုးလိုက်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဖန်းလေး... ဒီကြယ်သီးကြောင့်ပဲ စိန့်ဝမ် ဒုက္ခရောက်ရတာလား။”

“ဟုတ်လည်း ဟုတ်သလို၊ မဟုတ်ဘူးလို့လည်း ပြောလို့ရပါတယ်။” ဖန်းချန်က နားလည်ရခက်သော

စကားကို ဆိုရင်း ခြေရင်းမှ တစ္ဆေကို တစ်ချက်ကန်လိုက်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

“အတိအကျ ပြောရရင်တော့ ဒီကြယ်သီးမှာ ကပ်ပါလာတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့

ညစ်ထေးအငွေ့အသက်တွေကြောင့်ပါ။

ကြယ်သီးကွဲသွားတဲ့အခါ အဲဒီအငွေ့တွေက လွင့်စင်လာပြီး စိန့်ဝမ်ကို

ရစ်ပတ်လိုက်တဲ့အတွက် ဒီတစ္ဆေက အခွင့်ကောင်းယူပြီး

ကပ်ငြိသွားတာပဲ။”

“ပုံမှန် ကျန်းမာသန်စွမ်းတဲ့ လူတွေဆိုရင်တော့ ဒီတစ္ဆေက ဘာမှမလုပ်နိုင်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ အခုကတော့ ဒီညစ်ညမ်းတဲ့ စွမ်းအင်တွေကြောင့် သူ

နှောင့်ယှက်ခွင့် ရသွားတာပါ။ တစ္ဆေပူးကပ်ခံရရင်

အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်တတ်တာ သဘာဝပဲ။ ဒါကြောင့် စိန့်ဝမ် အိပ်ပျော်သွားတိုင်း

လည်ပင်းညှစ်ခံရသလို ခံစားနေရတာပေါ့။”

“အိပ်မက်ထဲမှာ အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်ပြီးမှ နိုးလာရတာဆိုတော့ စိတ်ရောကိုယ်ပါ

ပင်ပန်းရတာပေါ့။ အစပိုင်းမှာတော့ စိတ်ဓာတ်က ကြံ့ခိုင်နေဦးမှာ

ဖြစ်ပေမဲ့ ကြာရှည်အိပ်မပျော်နိုင်တဲ့အခါ စိတ်ဓာတ်တွေ ပြိုကွဲလာပြီး

ဒီတစ္ဆေရဲ့ အပြီးတိုင် လွှမ်းမိုးမှုကို ခံရတော့မှာပါ။

အိပ်ရေးပျက်တာဟာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသိစိတ်အတွက် အကြီးမားဆုံး

ရန်သူပဲ မဟုတ်လား။”

“နောက်ရက်တွေမှာတော့ စိန့်ဝမ်ကို အဝအိပ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ အစားအသောက်ထဲမှာလည်း

ပြောင်းဖူးဆန်ပြုတ်ကို များများတိုက်ပေးပါ။ ဒါဟာ

လူတိုင်းစားသုံးတဲ့ အာဟာရဖြစ်သလို မကောင်းတဲ့

အငွေ့အသက်တွေကိုလည်း မောင်းထုတ်ပေးနိုင်ပါတယ်။”

ကျန့်မိသားစုဝင် သုံးဦးလုံး ဖန်းချန်ကို အရိုအသေ ပြုကြပြန်သည်။ ဖန်းချန်သည်

မြေပြင်မှ တစ္ဆေကို ဆွဲမလိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဘေးတွင် ချထားသော

အရက်ကျည်တောက်ကို ယူကာ ခါးတွင် ချိတ်လိုက်ရင်း ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

“ကဲ... ကျွန်တော်လည်း ဒီတစ္ဆေကို သက်ဆိုင်ရာ တာဝန်ရှိသူတွေဆီ အပ်နှံရဦးမှာမို့

အကြာကြီး မနေတော့ပါဘူး။ နောင်မှ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့။”

…

ကျန့်မိသားစုကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကြေးဝါကြယ်သီးအကျိုးအပဲ့များကို ယူကာ

တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် အရက်ကျည်တောက်ကို ဆွဲလျက် ဖန်းချန်

လမ်းပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

နောင်တစ်ခါဆိုလျှင်တော့ ကြိုးတစ်ချောင်းလောက် ဆောင်ထားမှ ဖြစ်တော့မည်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို အမြဲတမ်း ခါးပတ်စနဲ့ပဲ

ချည်နှောင်နေရတာကလည်း သိက္ခာကျစရာ မဟုတ်လား။

ဤအချိန်တွင် အရှေ့ဘက်ကောင်းကင်ယံမှာ လင်းအားကြီးစပြုနေပြီဖြစ်ရာ လမ်းပေါ်တွင်

လူအချို့ သွားလာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်ထဲမှ တစ္ဆေနှင့် လူများ

မတိုက်မိစေရန် အထူးဂရုစိုက်ပြီး လျှောက်လှမ်းနေသည်။

ဖန်းချန်သည် မြို့စောင့်နတ်မင်း၏ စံအိမ်တော်အထိ မသွားချင်တော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မနက်ဖြန် မြင်းလှည်းထွက်မည့်

အချိန်မှာ စောလှသဖြင့် အချိန်မရသောကြောင့် ဖြစ်၏။ လမ်းအနည်းငယ်

ဖြတ်လျှောက်ပြီးနောက် မလှမ်းမကမ်းတွင်

လှည့်ကင်းလှည့်နေသော မြို့စောင့်နတ်မင်း၏ အစေခံတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် အမြန်လိုက်သွားကာ ထိုသူ၏ ပခုံးကို အနောက်မှ ပုတ်လိုက်ပြီး-

“တာဝန်နဲ့ သွားနေတာလား။” ဟု မေးလိုက်သည်။

“အမလေး... ဗျာ... ဗျာ” ကင်းသမားမှာ ထိတ်လန့်တကြား ခုန်တက်သွားပြီး- “အရှင်မြတ်က

ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုမြင်တာလဲ။”

“ကျွန်တော်က ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပါ...”

“ဪ... အရှင်မြတ်ကိုး။ လန့်သွားတာပဲဗျာ။ ဒါနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဘာများ ခိုင်းစရာ

ရှိလို့လဲ... ဟင်၊ ဒါက တစ္ဆေတစ်ကောင်ပါလား။”

“ဟုတ်တယ်။”

ဖန်းချန်က လက်ထဲမှ တစ္ဆေကို ကမ်းပေးလိုက်ရင်း- “ဒီတစ္ဆေက ကျန့်ကျန့်ချင်းရဲ့ မြေး

ကျန့်စိန့်ဝမ်ကို ညစ်ထေးတဲ့ အငွေ့အသက်တွေကတစ်ဆင့် နှောင့်ယှက်နေတာပါ။ ကျွန်တော်

လမ်းကြုံလို့ ဝင်ကူညီရင်း ဖမ်းမိထားတာ။ ဒီလို ကိစ္စမျိုးကို ရှင်းလင်းဖို့က

မြို့စောင့်နတ်မင်းရဲ့ တာဝန်ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒါကို သက်ဆိုင်ရာဆီ အပ်ပေးပါဦး။”

“အရှင်မြတ် တကယ်ပဲ ပင်ပန်းသွားပါပြီ”

ကင်းသမားက ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကာ တစ္ဆေကို လွှဲပြောင်းရယူလိုက်သည်။ ၎င်းကို

မြို့စောင့်နတ်မင်း၏ စံအိမ်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ

မှတ်တမ်းတင်ရပေဦးမည်။ ဖန်းချန်က ထိုသူကို

လှမ်းတားလိုက်ပြီး-

“နေပါဦး... မင်းတို့ဆီမှာ ဒီလိုမျိုး တစ္ဆေတွေကို မကြာသေးခင်က တွေ့ရသေးလား။

စကားလည်း မပြောနိုင်၊ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေတာမျိုးပေါ့။”

အစကမူ ဖန်းချန်က မြို့စောင့်နတ်မင်းတို့ တာဝန်ပျက်ကွက်သဖြင့် လွတ်ထွက်နေသော

တစ္ဆေဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ ဟူချောင်မြို့တွင် တွေ့ခဲ့ရသော တစ္ဆေနှင့်

အသွင်အပြင်ချင်း ဆင်တူနေသဖြင့် ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း သူ သတိထားမိလိုက်ခြင်း

ဖြစ်သည်။

ထိုအခါ ကင်းသမားက ခေါင်းခါရင်း- “ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး အရှင်မြတ်။ အနီးအနားက

ခရိုင်တွေမှာလည်း ဒီလို တစ္ဆေမျိုးတွေ တွေ့ရတယ်လို့ ကြားတယ်။ သူတို့က

စကားလည်း မပြောနိုင်တော့ ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။”

“ကောင်းပါပြီ၊ ပြောပြတာ ကျေးဇူးပဲ။”

ဖန်းချန်က လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ကင်းသမား တစ္ဆေကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို

စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ဤထူးဆန်းသော တစ္ဆေမျိုးကို နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက်

တွေ့ရခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုတော့ မဟုတ်ပေ။

ဒါဟာ ကမ္ဘာလောကကို ဒုက္ခပေးမယ့် ဘေးဒုက္ခကြီးနဲ့ ဆက်စပ်နေတာလား...။

ဖန်းချန်သည် အချိန်အနည်းငယ် ရသေးသဖြင့် လက်ကို အသုံးပြုကာ အသေအချာ

တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဟင်...”

သူသည် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားရသည်။ မူလက ထိုတစ္ဆေမှာ ဘေးဒုက္ခကြီးနှင့်

ဆက်စပ်နေမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊

တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ

ထိုထူးဆန်းသော တစ္ဆေမှာ လောကကြီး ရင်ဆိုင်နေရသော ဘေးဒုက္ခကြီးနှင့် လုံးဝ

မသက်ဆိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ထူးဆန်းလှချည်လား...”

တွက်ချက်မှုများ စတင်ပြုလုပ်နေပြီဖြစ်ရာ ဖန်းချန်သည် အိတ်ထဲမှ ကြေးဝါကြယ်သီး

အကျိုးအပဲ့များကို ထုတ်ယူကာ ၎င်းတို့၏ မူလဇာစ်မြစ်ကိုပါ

ထပ်မံတွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ လှည်းထွက်ရန်

အချိန်အနည်းငယ် လိုသေးသဖြင့် သူသည် ကျန့်မိသားစု၏ အိမ်သို့

တစ်ဖန် ပြန်သွားခဲ့သည်။

“ဖန်းလေးလား... ကြွပါ၊ ကြွပါ။” ကျန့်ကျန့်ချင်းက ဝမ်းသာအားရဖြင့် တံခါးဖွင့်ပေးသည်။

“မဝင်တော့ပါဘူး ဆရာကြီး ကိစ္စက ရိုးရှင်းပါတယ်၊ ကျွန်တော် ဒါလေးပြောပြီးရင်

သွားပါတော့မယ်” ဟု ဖန်းချန်က အလျင်အမြန် ငြင်းဆန်လိုက်ရင်း

ဆက်ပြောသည်။

“ဒီလမ်းကြားကနေ မြောက်ဘက်ကို တည့်တည့်သွားပါ။ ပင်အိုကြီးတစ်ပင်ရဲ့ ဘေးက

အိမ်ဝင်းထဲမှာ သင်္ချိုင်းသူခိုးတစ်စု ရှိနေတယ်။

စိန့်ဝမ်ကို ဖျားနာစေတဲ့ အဲဒီကြေးကြယ်သီးဟာ မြေအောက်ကနေ သူတို့

တူးဖော်လာရင်း မှားပြီး ကျကျန်ခဲ့တာပါ။ ဆရာကြီးတို့ သက်ဆိုင်ရာကို

တိုင်ကြားလိုက်ရင် ရပါပြီ။”

“ဒါမျိုးအထိ ရှိနေတာလား”

ကျန့်ကျန့်ချင်းမှာ အလွန်တုန်လှုပ်သွားသည်။ “သင်္ချိုင်းတူးတာက ကြီးလေးတဲ့

ပြစ်မှုပဲ။ ဖမ်းမိရင်တော့ အနည်းဆုံး အသေဒဏ်ပဲ။”

ဖန်းချန်က ပြုံးလျက် “ဆရာကြီးတို့ မြန်မြန်သွားဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။

ကျွန်တော်ကတော့ မြင်းလှည်းကို အမီသွားရဦးမှာမို့ ဒီမှာပဲ

နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်” ဟု ဆိုကာ ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။

…

ဟူချောင်မြို့မှ ဆိတ်သားခေါက်ဆွဲမှာ ယခင်အတိုင်းပင် စားလို့ အလွန်ကောင်းနေဆဲ

ဖြစ်သည်။ ခေါက်ဆွဲသည်ဖြစ်သူ အဘိုးကြီးရွှီမှာလည်း ယခင်အတိုင်းပင်

ဖျတ်လတ်နေပြီး၊ ပိုးကောင်တောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာသော ခေါက်ဆွဲဖတ်များကို

အိုးထဲသို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ထည့်သွင်းကာ ဧည့်သည်များကို တည်ခင်းပေးနေသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ခေါက်ဆွဲစားရင်း ရှဲ့ကွမ်အန်းနှင့် မဆုံဖြစ်ခဲ့ပေ။

ဖန်းချန်သည် ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်လုံးကို ပြောင်အောင်

စားသောက်ပြီးနောက်၊ “ညစ်ကြေးစင်မန္တန်” ကို

အသုံးပြုကာ ပါးစပ်ကို သန့်စင်လိုက်ပြီး အဘိုးကြီးရွှီကို နှုတ်ဆက်ကာ

မြို့ပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

မြောက်ဘက်သို့ မိုင်အနည်းငယ် လျှောက်လိုက်လျှင် တိမ်တောင်သို့ ရောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာမှနေ၍ မြောက်ဘက်သို့ မျှော်ကြည့်လိုက်လျှင် တိမ်တောင်တန်းကြီးမှာ

ထပ်ဆင့်ကာ ဝေဝေဝါးဝါး ပေါ်လွင်နေသည်။ မြို့ပြင်လမ်းဘေးတွင်မူ

နှင်းဆီပန်းချုံအချို့မှာ အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ဝေဆာနေကြသည်။

ဖန်းချန်သည် ထိုနှင်းဆီကိုင်း နှစ်ကိုင်းကို ခုတ်ယူလိုက်ပြီး တောင်ပေါ်သို့

ယူဆောင်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေတော့သည်။