အခန်း (၆၃-၆၄)
Vol. 7 Ch. 63-64
အခန်း (၆၃) - ညဉ့်နက်သန်းခေါင် အိပ်မက်ဟောင်း
တစ်ခါတရံ ဖန်းကျိုး တွေးမိတတ်သည်မှာ အကယ်၍ ရန်သူတစ်ယောက်ယောက်ကသာ သူ၏ခြေရာကို ခံကာ
လာရောက်လုပ်ကြံခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူသည် မည်သို့မျှ ခုခံရှောင်တိမ်းတော့မည် မဟုတ်ပေ။
အသက်ကြီးရင့်ချိန်တွင် မိမိ၏ အိပ်ရာထက်၌ပင် အေးချမ်းစွာ သေဆုံးခွင့်ရခြင်းမှာလည်း
ပျော်ရွှင်စရာတစ်မျိုး ဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
သို့သော်လည်း သူ့အတွက်နှင့် မည်သူမျှ အသေခံမည်မဟုတ်သည်မှာ နှမြောစရာပင်။ ရန်သူများက
သူ့ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်တွင်မူ ကြင်နာတတ်သော အိမ်နီးချင်းများက သူ့ကို
မြို့ပြင်တစ်နေရာရာ၌ မြေမြှုပ်ပေးကြပေလိမ့်မည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ သူကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက် ဤလောကထဲတွင်
ရှိခဲ့ဖူးသည်ဆိုသည့် အမှတ်အသားမှာ လုံးဝဥဿုံ
ကွယ်ပျောက်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။
ဤဘဝကား တကယ်ပင် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သွားခဲ့ပြီ။
သူ့တွင် နောင်တအချို့လည်း ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ငယ်စဉ်ကသာ သူနှင့် စိတ်သဘောထားချင်း
တိုက်ဆိုင်သည့် သိုင်းသူရဲကောင်းအမျိုးသမီးတစ်ဦးဦးနှင့်အတူ
လောကအလယ်မှ ထွက်ခွာကာ အေးအတူပူအမျှ ပေါင်းသင်းခဲ့မည်ဆိုလျှင်
သူ၏ဘဝမှာ ယခုထက် များစွာ ကွဲပြားသွားနိုင်ပေသည်။ သို့သော် ထိုအကြောင်းကို
တွေးမိတိုင်း ဖန်းကျိုးသည် ပြုံးလျက် ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းမိတော့သည်။
အသေအချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူသာ ငယ်ဘဝသို့ ပြန်ရောက်ခဲ့မည်ဆိုပါကလည်း
ဤရွေးချယ်မှုကိုပင် ထပ်မံပြုလုပ်မိဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။ အချိန်ကို
နောက်ပြန်လှည့်၍ ဘဝကို အသစ်ပြန်စနိုင်ခဲ့လျှင်တောင် အခြေအနေများမှာ
မိမိအလိုရှိသလို ဖြစ်လာလိမ့်မည်မဟုတ်ဘဲ အရာအားလုံး
အစမှ ပြန်စရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။ ရလဒ်မှာလည်း ယခုထက် ပို၍
ဆိုးရွားသွားနိုင်ပေသေးသည်။
လောကအလယ်... လောကဓံနယ်ပယ်ဆိုသည်မှာ မိမိအလိုအတိုင်း ဖြစ်ခွင့်မရှိသည့်အတွက်
အနားယူရန်မှာ ပြောသလောက် မလွယ်ကူလှပေ။
ယခုမူ သူသည် အိုမင်း၍ နေရပ်သို့ ပြန်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ နေ့ရက်တိုင်းကို ဘဝ၏
နောက်ဆုံးနေ့ရက်များကဲ့သို့ သဘောထားကာ နေထိုင်သည်။
မိမိကိုယ်ကိုလည်း တစ်ခါမျှ ရက်စက်စွာ မဆက်ဆံခဲ့ပေ။
အစားအသောက်နှင့် အနေအထိုင်တွင် အလွန်အမင်း
အဆင့်အတန်းမြင့်ရန် မရည်ရွယ်သော်လည်း
သပ်ရပ်မှုနှင့် သက်သောင့်သက်သာရှိမှုကိုမူ
ဦးစားပေးခဲ့သည်။ ထိုမှသာ သူ၏ နောက်ဆုံးအချိန်များကို
စိတ်ကျေနပ်စွာ ကုန်ဆုံးနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။
သက်သောင့်သက်သာရှိလှသော အိပ်ရာထက်တွင် လဲလျောင်းရင်း ဝေဝေဝါးဝါးနှင့် သူ
အိပ်မက်မက်တော့သည်။
ဖန်းကျိုးသည် အိပ်မပျော်မီကအတိုင်း စားပွဲတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။
စားပွဲပေါ်တွင် ဝက်သားနီချက်၊ တို့ဟူးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရှိနေပြီး သူသည်
ပြောင်းဖူးထမင်းကို မြိန်ယှက်စွာ စားနေသည်။ ထူးခြားသည်မှာ သူသည် ရုတ်တရက်
ငယ်ရွယ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပေါ့ပါးသွက်လက်နေခြင်းပင်။
သူသည် လူပျိုဘဝသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အစားလည်း
ပိုဝင်လာသည်။
စားပွဲ၏ တစ်ဖက်တွင်မူ လူတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။ ထိုသူ၏ ရင်းနှီးလှသော မျက်နှာကို
မြင်လိုက်ရသောအခါ ဖန်းကျိုး အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားရတော့သည်။ သူသည်
အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
“ဖန်းအစ်ကိုလား”
ထိုမျက်နှာကို သူ၏နှလုံးသားထဲမှ မည်သည့်အခါမျှ ဖျောက်ဖျက်၍ ရမည်မဟုတ်ပေ။
ထိုသူ၏အမည်မှာ ဖန်းထိုက်ဟယ် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဖန်းကျိုးထက် စော၍ လောကထဲသို့
ဝင်ရောက်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး ခင်မင်ခဲ့ကြသည်မှာလည်း
နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အတူတကွ သေဖော်သေဖက် ပေါင်းခဲ့ကြပြီး
ဖန်းကျိုးအတွက် လေဒဏ်မိုးဒဏ်များကို အကာအကွယ်ပေးခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ်က ဖန်းကျိုးမှာ လောကထဲသို့ စတင်ခြေချစ လူသစ်ကလေးဘဝမှသည် နာမည်ကျော်
လူငယ်သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာသည်အထိ ဖန်းအစ်ကိုမှာ သူ၏
လေးစားအားထားရဆုံးသော လူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဒါဟာ အိပ်မက်ပဲ... ဖန်းအစ်ကို ကွယ်လွန်သွားတာ ကြာပြီပဲ...။
ဖန်းကျိုးမှာ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေသော်လည်း ယခု သူကြုံတွေ့နေရသော မြင်ကွင်းမှာ
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်
အတိုင်းပင်။ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေမှာလည်း ထပ်တူကျလှသည်။ ဆိုင်၏
ပုံစံ၊ ထိုင်ခုံများ၏ တည်နေရာနှင့် ဘေးနားတွင် ပုဆိုးစုတ်ဖြင့် အဗကပ်ကို တ
কচတကုန်း သုတ်နေသည့် ထူးဆန်းသော ဆိုင်ရှင်ကြီးအထိ အရာအားလုံးမှာ
သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲကအတိုင်းပင်။
သူသည် ဖန်းအစ်ကို့ထံသို့ အကြည့်ကို ပြန်ပို့လိုက်သည်။
မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ဖန်းအစ်ကို့လက်ထဲတွင် ကလေးငယ်တစ်ဦး ပါလာရမည်။ အသေအချာ
ကြည့်လိုက်သောအခါ မှတ်ဉာဏ်ထဲကအတိုင်းပင် ဖန်းထိုက်ဟယ်သည်
ပုခက်စောင်ဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကို
ပွေ့ချီထားသည်။ ထိုကလေးကို ပတ်ထားသော
အနှီးအရောင်မှာပင် အရင်အတိုင်း မပြောင်းလဲပေ။
မှတ်ဉာဏ်တံခါးများ ပွင့်သွားသကဲ့သို့ မြင်ကွင်းမှာ ပို၍ ထင်ရှားလာသည်။ ဒါ တကယ်ပဲ
အိပ်မက်တစ်ခုပါလား။
သူ ဘာမှ မစဉ်းစားနိုင်ခင်မှာပင် အိပ်မက်ထဲက သူသည် ယခင်ကအတိုင်း စကားလုံးများကိုပင်
ထပ်မံ၍ မေးမြန်းလိုက်မိသည်။ “ဖန်းအစ်ကို... ဒါ အစ်ကို့ကလေးလား။”
“မဟုတ်ပါဘူး...”
ဖန်းထိုက်ဟယ်က ခေါင်းခါယမ်းရင်း စားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ဖန်းကျိုးသည်
ဟင်းပန်းကန်ကို ရှေ့သို့ တိုးပေးလိုက်ပြီး ဆိုင်ဝန်ထမ်းကို
ပြောင်းဖူးထမင်း တစ်ပန်းကန် ထပ်မှာပေးလိုက်သည်။ တစ်ဖက်မှ
ဖန်းအစ်ကိုမှာ တုတ်ကိုင်ကာ ဟင်းအချို့ကို စားပြီးနောက်
ဆက်ပြောသည်။
“ငါ လောကအလယ်ကနေ အနားယူတော့မယ်။”
“ဗျာ...”
အသားဖတ်ဆီသို့ ဦးတည်နေသော သူ၏တုတ်မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဖန်းကျိုးသည် အတိတ်ကို
ပြန်လည်သရုပ်ဖော်နေခြင်းဖြစ်သည်ကို သတိမမူမိတော့ဘဲ
အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်မိသည်။
“ဖန်းအစ်ကို... ဘာလို့လဲ။ ဘာကြောင့် အခုလို ဆုံးဖြတ်ရတာလဲ။
ပြီးတော့ ဒီကလေးက ဘယ်သူ့ကလေးလဲ။”
ဖန်းထိုက်ဟယ်က ပြုံးလျက် “မလောပါနဲ့ ရှောင်ကျိုးရာ” ဟု ဆိုသည်။
ဖန်းကျိုး၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ် ပါနေသည်။ “ဖန်းအစ်ကို... အစ်ကိုက
ဒီကလေးကြောင့်နဲ့ပဲ လောကကနေ လက်ဆေးတော့မှာလား။”
“ဟုတ်တယ်... အမှန်တော့ ဒီကလေးကြောင့်လည်း ပါတာပေါ့။” ဖန်းထိုက်ဟယ်သည် ထမင်းကို
တစ်လုတ်စားကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်သည်။ “အင်း... တကယ်တော့
ငါလည်း ပင်ပန်းနေပါပြီ။ ရှေ့ဆက်ပြီး လျှောက်လှမ်းဖို့ စိတ်မပါတော့ဘူး။ ဒီကလေးက
ငါ့အတွက် အနားယူဖို့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ဖြစ်သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။
ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရလဒ်ကတော့ အတူတူပါပဲ။”
သူသည် တုတ်ကို ချလိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်နေပြီးနောက် ဖန်းကျိုးက ပြောသည်။
“ကောင်းပါပြီ ဖန်းအစ်ကို။ အစ်ကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီဆိုမှတော့
ကျွန်တော် မတားတော့ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစ်ကိုက ဒီအလုပ်ကို
လုပ်တဲ့အခါတိုင်း မျက်နှာဖုံးစွပ်ပြီးပဲ လုပ်ခဲ့တာဆိုတော့
ရန်သူလည်း မရှိနိုင်ပါဘူး။ ဘယ်သူမှလည်း နောက်ယောင်ခံ
လိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။”
“ငါလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ တွေးထားပါတယ်။” ဖန်းထိုက်ဟယ်က ဆက်ပြောသည်။ “ငါ့မှာ ရန်သူလည်း
မရှိသလို၊ နာမည်ကျော်တာလည်း မဟုတ်ဘူး။ နာမည်ပြောင်းပြီး ပုန်းနေဖို့တောင်
မလိုပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ နာမည်အရင်းနဲ့ပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေသွားမှာပါ။
ငါ့ရဲ့ အတိတ်အကြောင်းကို ဘယ်သူမှ စိတ်ဝင်စားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ဖန်းကျိုးက ထပ်မေးသည်။ “ဒါနဲ့ ဒီကလေးက ဘယ်သူလဲ။”
ထိုမေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ဖန်းထိုက်ဟယ်သည် သူ၏လက်ထဲမှ ကလေးငယ်ကို မေတ္တာဖြင့်
ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ကလေးငယ်မှာ အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါတို့ နောက်ထပ် အလုပ်တစ်ခု လက်ခံခဲ့တယ်။
ဟွိုင်ဖုန်းစံအိမ်တော်ရဲ့ မြို့ပြင်မှာ
ကုန်တန်းတစ်ခုကို ကြားဖြတ်လုယက်ခဲ့ကြတာ။ ငွေကတော့ အများကြီး
မရပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အန္တရာယ်လည်း သိပ်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အလုပ်စလုပ်တဲ့အခါမှာတော့
အခြေအနေတွေက လုံးဝပြောင်းလဲသွားတယ်။”
“အဲဒါက ကုန်တန်းတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်က ပြန်လည်ခုခံတာက အတော်လေး ပြင်းထန်တယ်။
ငါတို့ဘက်က ခေါင်းဆောင်က ဒေါသထွက်ပြီး စည်းကမ်းတွေကို ဖောက်ဖျက်ကာ လူတွေကို
အကုန်သတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ငါကတော့ နောက်နားမှာပဲ နေခဲ့တာမို့ ဘာမှလည်း မလုပ်ခဲ့သလို၊
သူတို့ကိုလည်း မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူတို့တွေ ကုန်တန်းက လူတွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး
ပစ္စည်းတွေ လုယက်နေတာကိုပဲ ကြည့်နေခဲ့ရတယ်။”
“ဒီလို ကိစ္စကြီးမျိုး ဖြစ်သွားပြီဆိုရင် အစိုးရရဲ့ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကို
ခံရတော့မှာ သေချာတယ်။ ရှေ့ဆက်ဖို့လည်း ခက်သွားပြီ။
ငါတို့အဖွဲ့ကလည်း အလုပ်တစ်ခုပြီးတိုင်း လူစုခွဲတတ်တဲ့
အဖွဲ့မျိုးဆိုတော့ လူစုမခွဲခင်မှာ တစ်ယောက်က အလောင်းတွေကြားထဲမှာ
ကလေးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ပိုက်ထားတဲ့ အစေခံအိုကြီးတစ်ယောက်ကို
တွေ့ခဲ့တယ်။”
“အားလုံး ခေတ္တတိုင်ပင်ကြတဲ့အခါမှာ ခေါင်းဆောင်က သနားစိတ်ဝင်သွားပြီး ငါ့ကို
မသတ်ခိုင်းတော့ဘူး။ သူက ငါ့ကို အမှတ်မထင် ရွေးလိုက်ပြီး ဒီကလေးကို
ကျွေးမွေးပြုစုမယ့်သူတစ်ယောက်ယောက်ဆီ ပို့ပေးဖို့ ခိုင်းတယ်။ အဲဒီအတွက် သူက
ငါ့ကို ဝေစုပိုပေးလိုက်သေးတယ်။”
“လူစုခွဲပြီးတဲ့နောက်မှာ ဒီကလေးကို ပို့ပေးဖို့ လူရှာကြည့်ပေမယ့် ဘယ်သူ့ကိုမှ
မယုံကြည်နိုင်ဘူး။ ငါ့ဦးနှောက်ထဲမှာ ဘာတွေ ဖြစ်သွားလဲတော့ မသိဘူး၊
ငါကိုယ်တိုင်ပဲ ဒီကလေးကို မွေးစားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဒီလို
အလုပ်မျိုးကိုလည်း ဘယ်တော့မှ ထပ်မလုပ်တော့ဘူးလို့ သစ္စာဆိုလိုက်တယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ
နေရပ်ကို ပြန်ပြီး အနားယူဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တာ။ အခု ဒီမှာ မင်းကို အမှတ်မထင်
တွေ့တာနဲ့ ဝင်နှုတ်ဆက်တာ။”
“ဒါနဲ့ ရှောင်ကျိုးရာ... မင်းကတော့ အခုထိ အဖော်မရှာသေးဘူးလား။”
ဖန်းအစ်ကို၏ နောက်ဆုံးစကားကြောင့် ဖန်းကျိုးမှာ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း
ဖြစ်သွားပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “လောကအလယ်မှာ ကျင်လည်နေတဲ့
လူတွေအတွက် အချစ်ဆိုတာ ဘယ်လွယ်ပါ့မလဲ အစ်ကိုကြီးရယ်။ အခုလို အရပ်တကာ
လှည့်လည်နေရတဲ့ ဘဝမှာ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။”
“ရှောင်ကျိုး... အခွင့်အရေး ရခဲ့ရင်တော့ လက်မလွှတ်ပါနဲ့။ ငါ့လို အသက်ကြီးတဲ့အထိ
တစ်ကိုယ်တည်း မနေပါနဲ့။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ့မှာ ဒီကလေး ရှိနေပြီဆိုတော့
တခြားအရာတွေကို တွေးနေဖို့ မလိုတော့ဘူး ထင်ပါတယ်။”
“ဖန်းအစ်ကို... ဒီကလေးရဲ့ မိဘတွေကိုကော ရှာကြည့်သေးလား။”
“တကယ်တော့... ငါလည်း မသိဘူး။” ဖန်းထိုက်ဟယ်သည် ပန်းကန်ထဲမှ ထမင်းကို
ကုန်အောင်စားလိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ကို ရုပ်ကာ
ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ကလေးငယ်ကို အသာအယာ ပွေ့ဖက်လိုက်ရင်း ကလေး
ပိုမိုနှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်စေရန် ချော့မြှူနေသည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီကုန်တန်းက အနောက်ဘက်ကနေ အရှေ့ဘက်ကို သွားနေတာ။
ဟွိုင်ဖုန်းစံအိမ်တော်ကိုပဲ
ဖြတ်သွားတာ ဖြစ်မယ်။ သူတို့ရဲ့ နွားလှည်းတွေ၊ မြင်းလှည်းတွေရဲ့
ပုံစံအရ ခရီးဝေးသွားနေကြတာ ထင်ရှားတယ်။ ကုန်တန်းက လူတွေရဲ့ စကားပြောလေသံက
လုံအန်းစံအိမ်တော် အနောက်ဘက်က လေယူလေသိမ်းမျိုးတွေပဲ။”
“ဪ... ဒါနဲ့ ငါမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ကုန်တန်းရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကို နေရာယူထားပြီး
အပြင်းထန်ဆုံး ပြန်ခုခံတဲ့ အဖွဲ့က ‘ထာဝရ’ ဆိုတဲ့ ကုန်သည်အဖွဲ့ပဲ။”
အခန်း (၆၄) - အရုဏ်ဦး၏ ပျံလွှားဓား
ဖန်းကျိုးက ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။ “ဖန်းအစ်ကို... နောင်တစ်ချိန်မှာ ဒီကလေးကို
အမှန်အတိုင်း ပြောပြဖို့ အစီအစဉ် ရှိလား။”
ထိုမေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ဖန်းထိုက်ဟယ်သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ
ပြန်ဖြေသည်။ “အင်း... ငါ အိုမင်းပြီး သေခါနီးအချိန်ကျရင်တော့ ဒီကလေးကို
အားလုံး ဖွင့်ပြောပြမှာပါ။”
ဖန်းကျိုးသည် ထိုစကားကြောင့် အံ့သြခြင်းမရှိပေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း
ဖန်းအစ်ကို လုပ်ကိုင်ခဲ့သော အလုပ်များမှာ ဖြောင့်မတ်သည်ဟု
မဆိုနိုင်သော်လည်း၊ သူ၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် လုပ်ရပ်များမှာမူ အစမှအဆုံးအထိ
တည်ကြည်ဖြောင့်မတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားပြီး ဖြစ်သည်။
ဖန်းကျိုးက နားလည်ကြောင်း အမူအရာပြပြီးနောက် ဆက်မေးသည်။ “ဪ... ဒါနဲ့ ဒီကလေးကို
ဘယ်လို နာမည်ပေးထားလဲ။”
ဖန်းထိုက်ဟယ်သည် ထိုင်ခုံကို မှီလိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အေးအေးလူလူ
ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ထဲမှ ကလေးငယ်ကို အသာအယာ ပုတ်ရင်း
နူးညံ့စွာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
“သူ့ရဲ့ မူလနာမည်က ဘာလဲဆိုတာ မသိရသလို၊ မျိုးရိုးအမည်ကလည်း ဘာလဲဆိုတာ မသိရဘူး။
ဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ မျိုးရိုးအမည်ကိုပဲ ပေးပြီး ‘ဖန်းချန်’ လို့
နာမည်ပေးလိုက်တယ်။ သူဟာ ဘေးကင်းလုံခြုံစွာနဲ့ အသက်ရာကျော်
ရှည်ပါစေလို့ပဲ ငါ ဆုတောင်းပါတယ်။ ငါတို့လို လောကအလယ်မှာ ကျင်လည်ပြီး
အသက်နဲ့ရင်းရတဲ့ ဘဝမျိုးတော့ မဖြစ်ပါစေနဲ့တော့...”
ထိုစကားအပြီးတွင် သူတို့နှစ်ဦးလုံး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
သူတို့သည် ဘာစကားမျှ ထပ်မပြောကြတော့ဘဲ စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာများကို ကုန်အောင်
စားလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ဖန်းကျိုးက မလှမ်းမကမ်းတွင် စားပွဲသုတ်နေသော
ဆိုင်ဝန်ထမ်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“မောင်လေး... ဒီမှာ”
“လာပါပြီခင်ဗျာ”
“ဟောဒီမှာ ပိုက်ဆံ... ပြီးတော့ ငါ့ကို ပြုတ်ထားတဲ့ ကြက်ဥ ဆယ်လုံးလောက် ထုတ်ပေးဦး။”
“ကောင်းပါပြီ... ခဏလေး စောင့်ပါဦး အရှင်မြတ်။”
ဖန်းကျိုးသည် စားစရိတ်များကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ရလာသော ကြက်ဥများကို
ဖန်းထိုက်ဟယ်၏ လက်ထဲသို့ လမ်းခရီးတွင် စားရန်
အတင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။ သူ့တွင် လုပ်စရာကိစ္စအချို့
ကျန်နေသေးသလို၊ ဖန်းအစ်ကိုကလည်း ခရီးဆက်ရဦးမည် ဖြစ်ရာ
သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဆုံဆည်းပြီး မကြာမီမှာပင် ပြန်လည်
ခွဲခွာကြရတော့မည် ဖြစ်သည်။
“ဖန်းအစ်ကို... အခုခွဲသွားရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်ဆုံမယ်ဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့
လောကအလယ်မှာ ရှောင်ကျိုးဆိုတဲ့ ညီအငယ်တစ်ယောက် အမြဲရှိနေတယ်ဆိုတာကိုတော့
အစ်ကို သတိရပေးပါ။”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖန်းထိုက်ဟယ်က လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး-
“ငါ အမြဲမှတ်မိနေမှာပါ ရှောင်ကျိုးရာ။ ငါက သိပ်အဝေးကြီးကို သွားမှာမဟုတ်ပါဘူး၊
ဆင်းချင်းစံအိမ်တော်ရဲ့ အနီးအနားမှာပဲ အခြေချနေထိုင်မှာပါ။ တစ်နေ့နေ့မှာ
မင်း ငါ့ကို သတိရရင် အတိတ်က အကြောင်းတွေ ပြောဖို့ လာခဲ့ဦးပေါ့။ ဒါနဲ့ မင်းကော
ဘာဆက်လုပ်ဖို့ အစီအစဉ် ရှိလဲ။”
ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းအကြောင်းကို ပြောသောအခါ ဖန်းကျိုး၏ မျက်နှာတွင်
ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ
ပြည့်နှက်နေသည်။
“ကျွန်တော်ကတော့ လောကအလယ်မှာပဲ ဆက်ပြီး လှည့်လည်သွားလာဦးမှာပါ။ နောက်ထပ်
တောင်ဘက်ပိုင်းကို သွားကြည့်မလို့။ အဲဒီမှာ
တောင်ရည်စိမ်းတွေ၊ ငါးဟင်းတွေနဲ့ ဆန်စပါးတွေ
ပေါများပြီး ရှုခင်းတွေကလည်း တစ်မျိုးဆန်းတယ်လို့ ကြားတယ်။ အစိုးရရဲ့
စည်းကမ်းတွေကလည်း အဲဒီမှာ သိပ်မတင်းကျပ်ဘူးဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့လို
လူတွေအတွက် ပိုအဆင်ပြေမှာပါ။”
“ဘေးကင်းပါစေ ညီလေး။”
ထိုသို့ဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နှုတ်ဆက်ကာ လမ်းခွဲခဲ့ကြတော့သည်။
…
အဖိုးအို ဖန်းကျိုး အိပ်မက်မှ နိုးလာသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှောင်အတိ ရှိနေဆဲ
ဖြစ်သည်။
အိမ်ထဲတွင် သူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေပြီး၊ ဆောင်းဦးည၏ အေးမြသော လေပြည်မှာ တံခါးနှင့်
ပြတင်းပေါက်ကြားရှိ အက်ကြောင်းများမှတစ်ဆင့် အိမ်ထဲသို့ တိုးဝင်နေသည်။
သို့သော် သူသည် ထိုအအေးဒဏ်ကို သတိမမူမိပေ။
သူ၏ ခေါင်းအုံးမှာ မျက်ရည်များဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။ ၎င်းမှာ အိပ်မက်မက်နေစဉ်အတွင်း
သူ့ဘာသာ စီးကျလာခဲ့သော မျက်ရည်များ ဖြစ်၏။
“ဟဲဟဲ... ငါ အိုသွားပြီပဲ။ တကယ်ကို အိုသွားပြီ။ ဒါဟာ ‘ညဉ့်နက်သန်းခေါင် လူပျိုဘဝကို
ပြန်မက်တဲ့ အိပ်မက်’ ဆိုတာမျိုးလား မသိပါဘူး...” ဖန်းကျိုးသည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်၍
လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေမိသည်။ သူ၏
အိပ်ချင်စိတ်များမှာလည်း လုံးဝ
ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ။
သူသည် အိပ်ရာမှ ထလိုက်ပြီး ဝတ်ရုံကို ကိုယ်ပေါ်သို့ လွှမ်းလိုက်ကာ သက်ပြင်းချရင်း
အတိတ်ကို ပြန်လည် အောက်မေ့နေမိသည်။
ဖန်းအစ်ကို အနားယူခဲ့သော နေရာမှာ တကယ်တော့ အနီးအနားရှိ မြို့ကလေးတွင်ပင် ဖြစ်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူ အကြိမ်အနည်းငယ် သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သော်လည်း၊
နောက်ဆုံးအကြိမ် သွားရောက်သောအခါတွင်မူ ဖန်းအစ်ကိုမှာ
ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကြားသိရသလောက်ဆိုလျှင် ဖန်းအစ်ကိုမှာ ရုတ်တရက် ဝေဒနာခံစားရပြီး မည်သည့်
နောက်ဆုံးစကားမျှပင် မှာကြားခွင့်မရဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်း
ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့ သေဆုံးရခြင်းကို ဖန်းကျိုး အလွန်အားကျမိသည်။
ဖန်းအစ်ကိုသည် ဘဝ၏ ဒုတိယပိုင်းကို အေးချမ်းစွာ နေထိုင်သွားခဲ့ရသည်။ ခိုကိုးရာ
အိမ်ဂေဟာရှိသလို၊ သူ သေဆုံးသွားလျှင်လည်း ဝမ်းနည်းပေးမည့် သားတစ်ယောက်
ရှိနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
အခု ထိုကလေး ဘယ်လိုနေမလဲဆိုတာကိုတော့ သူ မသိတော့ပေ။ နောက်ဆုံးတစ်ခါ မြို့သို့
သွားစဉ်က ထိုကလေးမှာ အိမ်ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ရောင်းချပြီး
ထွက်ခွာသွားပြီဟု ကြားခဲ့ရသည်။ သူလည်း လောကဓံနယ်ပယ်ထဲကို
ခြေစုံပစ်ဝင်သွားပြီ ထင်ပါရဲ့...။ အင်း... မတွေးတာပဲ ကောင်းပါတယ်။ ငါလည်း
အခုဆိုရင် သေခါနီး လူအိုကြီး ဖြစ်နေပြီပဲ။
ဟဲဟဲ... ဒီရုပ်နဲ့ ငါ ဘာများ လုပ်နိုင်ဦးမှာမလို့လဲ...။
ဖန်းကျိုးသည် ဝတ်ရုံကို ဘေးသို့ ချလိုက်ပြီး စိုနေသော ခေါင်းအုံးကို တစ်ဖက်သို့
လှန်ကာ ဆက်လက် အိပ်စက်ရန် ကြိုးစားလိုက်တော့သည်။
…
ဖန်းကျိုး အိပ်မက်မက်နေစဉ်အတွင်း ဖန်းချန်နှင့် မြေစောင့်နတ်မင်းတို့သည် ဘေးမှနေ၍
အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
ဤတစ်ခေါက်မှာတော့ သူ အတော်လေး အမြတ်ထွက်ခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည်။ အဖိုးအို၏
မှတ်ဉာဏ်များမှတစ်ဆင့် မွေးစားဖခင်၏ အတိတ်၊
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ၏ အကြောင်းနှင့် သူ၏ မူလမိဘများအကြောင်း
သဲလွန်စအချို့ကို ရရှိခဲ့သည်။
မြေစောင့်နတ်စင်ရှေ့တွင် ဖန်းချန်က ဘေးမှ နတ်မင်းကို လက်အုပ်ချီ၍ ပြောလိုက်သည်။
“ခုလို ကူညီပေးတဲ့အတွက် ဘိုးဘိုးကြီးကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်
သိချင်တာတွေ အကုန် သိလိုက်ရပါပြီ။ ကိစ္စတွေ အားလုံးပြီးပြီဆိုတော့
ကျွန်တော် နှုတ်ဆက်ပါတယ်။”
“အရှင်မြတ်... အားနာစရာတွေ မပြောပါနဲ့။ ဒါက ကျွန်ုပ်အတွက် အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးပါပဲ။
ကောင်းကောင်း သွားပါခင်ဗျာ။” ဖန်းချန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ မြေစောင့်နတ်မင်းက
အလျင်အမြန် ပြန်လည်တုံ့ပြန်သည်။
ထို့နောက် နတ်မင်းသည် သူ၏ တုတ်ကောက်ကို အားပြုလျက်၊ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ထိုလူငယ်
လမ်းထောင့်သို့ ကွေ့ဝင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက်မှ သူ၏ စံအိမ်တော်သို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။
ဖန်းချန်သည် အိပ်မက်ထဲတွင် ကြားခဲ့ရသော ‘ထာဝရ’ ဆိုသည့် ကုန်သည်အဖွဲ့ အမည်ကို
သဘောကျမိသည်။ ဟွိုင်ဖုန်းစံအိမ်တော်ကို ဖြတ်လာစဉ်က ထိုအမည်နှင့်
ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို သူ တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုစဉ်က တံခါးများ
ပိတ်ထားသဖြင့် လူရှိပုံမရပေ။
သူ၏ အာရုံခံစားမှုအရ ယခုတစ်ခေါက် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာစဉ်က သူ ကြိုတင်မြင်ထားခဲ့သော
ကံကြမ္မာ အခွင့်အလမ်းကို ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးမှာ
အဆင်ပြေချောမွေ့ခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည်။
သူသည် ယခုပင် တိမ်တောင်တောင်ကုန်းပေါ်သို့ ပြန်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။ ထိုနေရာတွင်
နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေရဦးမည်။ ဖန်းချန်တွင် နိမိတ်တစ်ခု
ရှိနေသည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် ဤကိစ္စအတွက် တောင်ပေါ်မှ
ထပ်မံဆင်းလာသည့်အခါတွင်မူ
မူလခန္ဓာပိုင်ရှင်၏ အစွဲအလမ်းကို အပြီးတိုင်
ရှင်းလင်းပေးနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
သူ၏ ဗေဒင်တွက်ချက်မှု အဆင့်မှာ သိပ်မမြင့်သေးသလို၊ မိမိနှင့် ပတ်သက်သည့်
ကိစ္စများတွင်လည်း ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေတတ်သည်။ အခွင့်အရေးနှင့်
တည့်တည့်တိုးမှသာ အရာအားလုံးက ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းသွားလေ့ ရှိသည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူ လုပ်စရာတစ်ခု ကျန်နေသေးသည်။ ဤနေရာမှ ချက်ချင်း
ထွက်သွား၍ မရသေးပေ။
ဖန်းချန်သည် လမ်းမအတိုင်း တစ်နေရာသို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ အိပ်မက်ထဲသို့
မဝင်မီကပင် သူသည် အဖိုးကြီးဖန်းကို အကဲခတ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ၊ ယနေ့တွင်
ထိုအဖိုးအိုထံသို့ ဘေးဒုက္ခတစ်ခု ကျရောက်တော့မည်ကို သူ
မြင်ထားခဲ့သည်။
ဖန်းကျိုးသည် သူ့အတွက် သဲလွန်စများ ပေးခဲ့သူဖြစ်ရာ၊ ကျေးဇူးဆပ်သည့်အနေဖြင့်
ထိုဘေးဒုက္ခကို ရှင်းလင်းပေးရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ယခုအချိန်မှာ အရုဏ်တက်ရန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကြက်မတွန်သေးပေ။ လူတို့
အနှစ်ခြိုက်ဆုံး အိပ်ပျော်နေချိန် ဖြစ်၏။ နေ့စဉ် စောစောထ၍
ဈေးရောင်းတတ်သော ဈေးသည်များပင်လျှင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်
အိပ်မောကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှာ
မကောင်းမှုပြုလုပ်မည့်သူများအတွက်လည်း
အကောင်းဆုံးအချိန် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။
မလှမ်းမကမ်းမှနေ၍ လူတစ်စုသည် တစ်န်းစီ လျှောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် လက်ထဲတွင်
မီးတုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ အဝတ်အစားအမည်းများ ဝတ်ဆင်ကာ
မျက်နှာဖုံးများ စွပ်ထားကြသည်။ သူတို့လက်ထဲရှိ သံမဏိဓားများမှာ
မီးရောင်နှင့် လရောင်အောက်တွင် အေးစက်စက် တောက်ပနေကြသည်။
ဖန်းချန်သည် သစ်ပင်တစ်ပင်ကို မှီလျက် သူတို့ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏
အိတ်ကပ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းဓားမြှောင်ကလေးကို ထုတ်ယူကာ လက်ထဲတွင်
လှည့်ကစားနေလိုက်သည်။ ထိုဓားမြှောင်ကလေးမှာ
သေးငယ်ကျဉ်းမြောင်းလှသဖြင့် ရှေ့မှလူများ၏ လက်ထဲရှိ
သံမဏိဓားကြီးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အရွယ်အစားရော၊
အသွင်အပြင်ပါ အရုပ်ကလေးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။
“သွားတော့...”
ဖန်းချန်က ညင်သာစွာ ရေရွတ်ရင်း ကျောက်စိမ်းဓားမြှောင်ကလေးကို လေထဲသို့
မြှောက်တင်လိုက်သည်။
နွေးထွေးသော အရောင်အဝါတစ်ခု လေထဲတွင် ဝင်းခနဲ လက်သွားသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မီးတုတ်များနှင့် ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော မျက်နှာဖုံးစွပ်
လူတစ်စုလုံးမှာ ပြိုင်တူပင် အော်ဟစ်လိုက်ကြတော့သည်။
“အား”
“ဘယ်သူလဲ”
“ဘယ်ကလူလဲဟ”
အခြေအနေများမှာ ရုတ်ချည်းပင် ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူတို့အားလုံးသည် သူတို့၏
ဘောင်းဘီများကို အလန့်တကြား လှမ်းဆွဲလိုက်ကြသည်။ ထိုသို့ အလန့်တကြား
ဖြစ်သွားစဉ်အတွင်း လူမည်းအဖွဲ့ထဲမှ အများစုမှာ ဘောင်းဘီကို
ဆွဲဖမ်းလိုက်ရသဖြင့် လက်ထဲမှ မီးတုတ်များနှင့် ဓားများမှာ မြေကြီးပေါ်သို့
ပြုတ်ကျသွားကြတော့သည်။
မြေကြီးပေါ်သို့ ကျသွားသော မီးတုတ်များမှ အလင်းရောင်ကြောင့် သူတို့ ဘာကြောင့်
ထိုသို့ ဖြစ်သွားရသနည်းဆိုသည့် အဖြေမှာ ပေါ်လာတော့သည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် အဝတ်စတိုလေးများစွာ ပြန့်ကြဲနေသည်။
ခဏလေးအတွင်းမှာပင် သူတို့ ဝတ်ဆင်ထားသော ခါးပတ်များမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင်
အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုခါးပတ်များမှာ လုံးဝ ပြန်ဆက်၍ မရနိုင်အောင်ပင်
ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။
ဤကိစ္စကို ပြုလုပ်လိုက်သူမှာလည်း သူ၏ အလုပ်ကို ပြီးမြောက်သွားပြီဖြစ်ရာ၊ လူတိုင်း၏
ရှေ့မှောက်သို့ ခဏချင်း ရောက်ရှိလာပြီး ဓားသွားကို သူတို့ဘက်သို့
ချိန်ရွယ်ပြလိုက်သည်။ ထိုလူများအားလုံး
ဓားမြှောင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း
မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်တွင်မူ
ကျောက်စိမ်းဓားမြှောင်ကလေးမှာ
တစ်ဖန် ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။
“ဘယ်က မိတ်ဆွေလဲ... ကိုယ်ထင်ပြပြီး စကားပြောပါဦး”
လူမည်းအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့်
ဘောင်းဘီကို မြဲမြဲဆွဲထားပြီး၊ ကျန်လက်တစ်ဖက်ကမူ ဓားကို လွှတ်မချဘဲ
ကိုင်ထားဆဲပင်။ သူသည် မှောင်ရိပ်ထဲသို့ စိုးရိမ်တကြီး
ကြည့်ရင်း ဓားမြှောင် ပျံထွက်သွားသည့် ဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုကို
စောင့်ကြည့်နေလေတော့သည်။