အခန်း (၆၅-၆၆)
Vol. 7 Ch. 65-66
အခန်း (၆၅) - ခရီးသွားလက်မှတ် ဝယ်ယူခြင်း
အချိန်အတော်ကြာသွားပြီးနောက်...
“သူတို့ ငါတို့ကို လျစ်လျူရှုသွားတာပဲ...”
လူမည်းအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ လေသံမှာ ထိတ်လန့်နေရုံသာမက အရေးမလုပ်ခံရသဖြင့် အနည်းငယ်
ဒေါသထွက်နေသည့်ပုံစံလည်း ပေါက်နေသည်။
“ပြန်ကြမယ်”
သူသည် မဆိုင်းမတွဘဲ ဓားကို ကျောနောက်သို့ ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏လူများကို
အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ဘောင်းဘီကို လက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်ထားရလျက် သူတို့၏ တည်းခိုရာသို့ ပြန်လာကြစဉ်တွင်
တစ်ယောက်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
“ခေါင်းဆောင်... ခုနက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဗျ။”
“မင်းက ငါ့ကိုမေးတော့ ငါက ဘယ်သူ့သွားမေးရမှာလဲ” ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ သူ၏အာဏာကို
ထိပါးခံရသကဲ့သို့ စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်းတို့လည်း
မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ အဲဒီလူနဲ့တော့ ရန်သူဖြစ်လို့ လုံးဝမဖြစ်ဘူး။
တကယ်လို့ တစ်ဖက်လူမှာ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့စိတ်သာ ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် ခုနက ငါတို့ထဲက
တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်ကျန်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“အဲဒီ ပျံလွှားဓားက တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်...” ဘေးမှ အခြားတစ်ယောက်ကလည်း
ဝင်ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်...” မျက်နှာဖုံးစွပ်ခေါင်းဆောင်က တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာဖြင့်
သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “အဲဒီဓားရဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့
ပျော့ပျောင်းမှုက... ငါ့အမြင်မှာတော့ အဲဒီဓားနဲ့
ငါတို့လည်ပင်းကို ဖြတ်ဖို့ဆိုတာ ငါတို့ခါးပတ်ကို
ဖြတ်တာထက်တောင် ပိုလွယ်ဦးမယ်။ ကံကောင်းလို့ တစ်ဖက်လူက အသက်ကို
မရန်ရှာတာ။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ သူက ပြဿနာမတက်ချင်လို့ ဒါမှမဟုတ်
သူ့ဓားကို သွေးမစွန်းချင်လို့ ဖြစ်မှာပေါ့...”
နောက်တစ်ယောက်ကလည်း “ကျွန်တော် လောကအလယ်မှာ ကျင်လည်လာတာ ဆယ်စုနှစ်ချီနေပြီ၊
ဘယ်လိုသိုင်းပညာမျိုးလဲဆိုတာတောင် ခွဲခြားလို့မရဘူး။ ဒါဟာ
နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အတတ်ပညာပဲ ဖြစ်ရမယ်။”
“လျှောက်မပြောနဲ့၊ ဒီလောကမှာ နတ်ဘုရားဆိုတာ မရှိဘူး။” ပထမဆုံး စကားပြောခဲ့သည့်လူက
ပြန်၍ ချေပလိုက်သည်။
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက သူတို့၏ ငြင်းခုံမှုကို ရပ်တန့်ရန် လက်ကာပြလိုက်ပြီးနောက်
ဘောင်းဘီကို အလျင်အမြန် ပြန်ဆွဲတင်လိုက်သည်။ “ကဲ... တော်ကြတော့။ အခု
အခြေအနေအရတော့ ထိုသူဟာ သိုင်းဆရာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နတ်ဘုရားပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ကတော့
ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှောင်ရှားတာကမှ အကောင်းဆုံးပဲ။”
“ခေါင်းဆောင်... ဒါဆို အဲဒီလူက ဘာကြောင့် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။
ဖန်းကျိုးအတွက်ကြောင့်လား။”
“သိသာနေတာပဲလေ။” ခေါင်းဆောင်၏ လေသံမှာ အတော်လေး ပါးနပ်ပုံရသည်။ “သူက စောစောလည်း
မလှုပ်ရှားဘူး၊ နောက်မှလည်း မလှုပ်ရှားဘူး၊ ငါတို့ လက်စွမ်းပြတော့မယ့်
အချိန်ကျမှ ကွက်တိ ရွေးပြီး လုပ်ဆောင်သွားတာ။ လူကိုလည်း မထိခိုက်စေဘဲ
ခြောက်ရုံပဲ ခြောက်သွားတာ။ အဖိုးကြီးဖန်းကျိုးကလွဲရင် တခြားဘာရှိဦးမှာလဲ။”
“ဒါဆို ဖန်းကျိုးကိုတော့ ငါတို့ ဘာမှလုပ်လို့ မရတော့ဘူးပေါ့...”
“တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို အကာအကွယ်ပေးနေမှတော့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။” ခေါင်းဆောင်က
ဆက်ပြောသည်။ “အဲဒီအဖိုးကြီးကိုသာ သွားထိလို့ တစ်ဖက်လူက
လက်စားချေဖို့ ကြံစည်လာရင် မင်းတို့ခံနိုင်မလား၊ ငါကော
ခံနိုင်မလား။ ငါတို့က အသေခံဖို့ ဒီကိုလာတာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူက စိတ်ဓာတ်ပြန်လည်
မြှင့်တင်ပေးလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ကောင်းတာလေးတွေလည်း တွေးကြရအောင်။ ဒီနေ့ ငါတို့အားလုံး သေဘေးက
လွတ်ခဲ့ကြတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါဟာ ဂုဏ်ပြုသင့်တဲ့ ကိစ္စပဲ။
ဒီနေ့ ပြန်ရောက်ရင် လူတိုင်းကို အသားဟင်းနဲ့၊ ဆီပြန်ဟင်းတွေ ကျွေးမယ်။ အရက်လည်း
တစ်ယောက်ကို ခွက်ဝက်စီ ဝေပေးမယ်။”
“ကောင်းလိုက်တာ”
“ခေါင်းဆောင်က တကယ့်ကို ရက်ရောတာပဲ”
လူမည်းအဖွဲ့ဝင်များမှာ စတင်၍ ပျော်ရွှင်သွားကြတော့သည်။ လောကအလယ်တွင်
ကျင်လည်ရသူများအတွက် ဤမျှလောက်သော ခံစားခွင့်မှာ
အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟု ဆိုရမည်။
သူတို့၏ နေရာသို့ ရောက်ခါနီးတွင် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက မနေနိုင်ဘဲ
မြည်တွမ်းမိလိုက်သေးသည်။
“ကံကောင်းသွားတဲ့ အဖိုးကြီးဖန်းကျိုးပါပဲ။ ကြည့်ရတာ ဒီတစ်ခါတော့ သူ တကယ်ပဲ
လောကအလယ်ကနေ အနားယူသွားပြီထင်တယ်။ နောင်မှာ ငါတို့ကိုလည်း
လာထိခိုက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင်တော့
နည်းနည်းတော့ မကျေနပ်သလိုပဲ။”
“အနှမြောဆုံးကတော့ ငါတို့တွေ ဒီလောက်အချိန်အတော်ကြာအောင် နောက်ယောင်ခံ
လိုက်လာခဲ့ရတာ။ ရလဒ်ကတော့ နှစ်ပေါင်းများစွာက အာဃာတတွေဟာ
ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ပဲ ပြီးဆုံးသွားရတာ တကယ်ပဲ... ဟူး... ထားလိုက်ပါတော့လေ။”
…
လူတစ်စုမှာ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန်းချန်သည် သစ်ပင်ပေါ်မှ
ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။
ဖန်းကျိုး၏ စံအိမ်တော်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အိမ်ပေါ်တွင် လွှမ်းမိုးနေသော
ဘေးဒုက္ခနိမိတ်များ ကွယ်ပျောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် ခါးရှိ ဝါးကျည်တောက်ကို ဖြုတ်ယူ၍ လှုပ်ရမ်းကြည့်ရာ အရက်အနည်းငယ်
ကျန်သေးသည်ကို တွေ့သဖြင့် တစ်ငုံကြီး သောက်လိုက်ပြီး
ကျေနပ်စွာ ပြုံးလျက် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
ကြက်ဦးတွန်သံနှင့်အတူ ကောင်းကင်ယံမှာ လင်းအားကြီးစပြုလာပြီ။
မြို့ကလေးမှာ အသက်ဝင်လာပြီး လမ်းမများပေါ်တွင် လူစည်ကားလာကာ အိမ်အချို့မှလည်း
မီးခိုးတလူလူ ထွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဖန်းချန်မှာမူ မြို့ပြင်သို့
ရောက်ရှိနေပြီး အနောက်တောင်ဘက်သို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လှမ်းနေသည်။
ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးမှာ ကြုံကြိုက်သည့်အခါ ကူညီသင့်သော်လည်း၊ ဖန်းချန်အနေဖြင့်
ယခုတစ်ကြိမ်သာ ကူညီမည် ဖြစ်သည်။
ထိုလူမည်းများမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်နောင် မကောင်းမှုများ မပြုလုပ်တော့ရန် သူ
မျှော်လင့်မိသည်။ ဖန်းကျိုး၏ နောင်ရေးမှာမူ သူ၏ ကံကြမ္မာအပေါ်တွင်သာ
မူတည်တော့မည် ဖြစ်၏။
…
ဤ လုလင်းမြို့မှာ ဆင်းချင်းခရိုင်၏ မြို့တော်နှင့် မဝေးလှပေ။
တိမ်တောင်မှာမူ နင်ဟယ်ခရိုင်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိပြီး လုလင်းမြို့၏
အရှေ့ဘက်၊ ဆင်းချင်းခရိုင်၏ အရှေ့ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။
ဆင်းချင်းခရိုင်နှင့် တိမ်တောင်ကြားတွင် ဟွိုင်ဖုန်းခရိုင်
ရှိနေပြီး မင်းလမ်းမကြီးက ခရိုင်နှစ်ခုကို ဆက်သွယ်ပေးထားသည်။
ထို့ကြောင့် ဖန်းချန်သည် ဆင်းချင်းခရိုင်မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်လေ့လာရန်
ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မူလခန္ဓာပိုင်ရှင်ရော၊ သူကိုယ်တိုင်ပါ
ဆင်းချင်းခရိုင်သို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးသဖြင့် အသစ်အဆန်းအဖြစ်
ကြည့်ရှုလိုခြင်းလည်း ဖြစ်၏။
၎င်းအပြင် သူ၏ အထုပ်ထဲတွင် ငွေကြေးများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ တိမ်တောင်မှ
ယူဆောင်လာသော ကြေးတုံးကြီးကို လဲလှယ်လိုက်ရာမှ ရရှိသော
ငွေများမှာ တစ်ဝက်ပင် မကုန်သေးဘဲ အတော်လေး များပြားနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူသည် ဆင်းချင်းစံအိမ်တော်တွင် မြင်းလှည်းတစ်စီးကို ရှာဖွေကာ ဟူချောင်မြို့အထိ
လိုက်ပါသွားရန် စိတ်ကူးထားသည်။ ထိုမြို့ရောက်မှ မြင်းလှည်းပေါ်မှဆင်းကာ
တောင်ပေါ်သို့ လမ်းလျှောက်တက်ရန် ဖြစ်၏။
ဟုတ်ပေသည်၊ သူသည် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ခြေလှမ်းသွက်ပြီး ခရီးပေါက်သော်လည်း
မြင်းလှည်းရှိနေပါက အဘယ်ကြောင့် ကိုယ်တိုင်လျှောက်နေပါမည်နည်း။
သူသည် သူ၏ နတ်ဘုရားကဲ့သို့ တောင်စောင်း၊ မြက်မိုးတဲ၊ ထွက်ပေါ်လာစ နေမင်း၊
မီးဖိုကလေးနှင့် ကိုယ်တိုင်လုပ် လက်ဖက်ရည်နံ့တို့ကို
လွမ်းဆွတ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ့အတွက် အချိန်မှာ
အကန့်အသတ်မရှိသဖြင့် မလောမကြီးဘဲ အေးအေးလူလူသာ
သွားလာနေသည်။
ဖန်းချန်သည် လောကီအပူအပင်ကင်းသူတစ်ဦးဟု ဆိုလျှင် မှားမည်မထင်ပေ။
ဆင်းချင်းခရိုင်မှာ ဟွိုင်ဖုန်းခရိုင်လောက် မစည်ကားသလို၊ နင်ဟယ်ခရိုင်နှင့်
ခပ်ဆင်ဆင်တူသည်။ အနည်းငယ် ဝေးလံခေါင်သီပြီး မြေဩဇာ
မကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊
အေးချမ်းသာယာသော ကာလဖြစ်သဖြင့် အိမ်ခြေများမှာ သပ်ရပ်ကာ
လူစည်ကားနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဖန်းချန်သည် ထုံးစံအတိုင်း မြို့ဝင်ခွန် တစ်ပဲကို ပေးဆောင်ကာ မြို့ထဲသို့
လှည့်လည်ကြည့်ရှုလေသည်။
ဤအရပ်၏ ရှုခင်းမှာ အိမ်နီးချင်းခရိုင်များနှင့် မတူဘဲ ထူးခြားနေသည်။
ဆင်းချင်းခရိုင်သည် ပိုးထည်များ ထွက်ရှိရာ
အရပ်ဖြစ်ရာ အဆောက်အအုံများနှင့် ရှုခင်းများစွာမှာ
ထိုလုပ်ငန်းကို အခြေခံ၍ တည်ဆောက်ထားကြသည်။
ထိုကုန်ပစ္စည်းများကို အပြင်သို့
တင်ပို့ရသဖြင့်လည်း
သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးလုပ်ငန်းမှာ
အတော်လေး ထွန်းကားလှသည်။
သူသည် မြင်းလှည်းဂိတ်တစ်ခုသို့ သွားကာ တာဝန်ခံကို ရှာလိုက်သည်။
“အရှင်မြတ်... ဘာများ ကူညီပေးရမလဲခင်ဗျာ။ မြင်းလှည်း၊ မြင်း၊ မြည်း ဒါမှမဟုတ်
လားတွေ လိုချင်လို့လား။ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ တိရစ္ဆာန်တွေရော၊
လှည်းတွေရော အဆင်သင့် ရှိပါတယ်။ ဈေးနှုန်းကလည်း အသေအချာ
သတ်မှတ်ထားပြီးသားမို့ ဆစ်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ ဒီတစ်ဝိုက်မှာတော့
ကျွန်တော်တို့က ယုံကြည်ရဆုံးပါပဲ။ ခရီးဝေးသွားမယ်ဆိုရင်လည်း
ခရိုင်အသီးသီးအတွက် ဈေးနှုန်းတွေက ရှင်းလင်းပြီးသားပါ။
ဘယ်သူ့ကိုမှ လိမ်ညာတာမျိုး မရှိသလို၊ ကျွမ်းကျင်တဲ့
လှည်းမောင်းသမားတွေကိုလည်း
ထည့်ပေးလိုက်ပါဦးမယ်။”
“နေပါဦး... အရှေ့ဘက်ကို သွားမယ့် လှည်းမှာ လူစီးဖို့ နေရာလွတ် ရှိပါသေးသလား။”
“ရှိပါတယ် အရှင်မြတ်... ဒီဘက်ကို ကြွပါဦး...”
တာဝန်ခံဖြစ်သူက ဖန်းချန်ကို သီးသန့်ဝန်းတစ်ခုထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင်
လှည်းအကြီးစားများစွာ ရှိသော်လည်း အားလုံးမှာ အမိုးအကာနှင့် ထိုင်ခုံများ ပါရှိရာ
ခရီးသည်များ စီးနင်းနိုင်ရန် ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤမြင်းလှည်းဂိတ်သည် တိရစ္ဆာန်နှင့် လှည်းများကို ရောင်းချ၊ ငှားရမ်းရုံသာမကဘဲ
အားလပ်နေသော လုပ်သားများကို အသုံးပြု၍ အနီးအနားရှိ ခရိုင်များသို့
ပြေးဆွဲသည့် ခရီးသည်တင်လှည်းများကိုလည်း သီးသန့် ထားရှိထားသည်။
ဈေးနှုန်းမှာ မချိုသာသော်လည်း လူကြိုက်များလှသည်။
တာဝန်ခံက သူတို့၏ ကောင်းကွက်များကို ရှင်းပြပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ “အရှင်မြတ်...
အခုချက်ချင်း ထွက်မှာလား။ ဒီနေ့အတွက် လှည်းတွေကတော့ အကုန် ထွက်သွားပါပြီ။
မနက်ဖြန်အထိ စောင့်တာ ဒါမှမဟုတ် မြင်းတစ်ကောင် သီးသန့်ငှားသွားတာက
ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။”
“မလိုပါဘူး။” ဖန်းချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။ “မနက်ဖြန်မှပဲ ထွက်တော့မယ်။”
“ကောင်းပါပြီ” တာဝန်ခံက အသံရှည်ဆွဲ၍ ဖြေလိုက်ပြီး၊ မီးသွေးခဲကို ယူကာ
စက္ကူခေါက်တစ်ခုပေါ်တွင် အလျင်အမြန် ရေးခြစ်လိုက်သည်။
“တစ်ခုတော့ ကြိုပြောပါရစေ အရှင်မြတ်။ ကျွန်တော်တို့ ဂိတ်ကတော့ ခရီးစဉ်အတွက်
ငွေအကျေပေးချေပြီးမှပဲ ဒီလက်မှတ်ကို ထုတ်ပေးတာပါ။”
“ဒါ့အပြင် လှည်းထွက်တဲ့အခါကျရင် လူကိုမကြည့်ဘဲ ဒီလက်မှတ်ကိုပဲ ကြည့်မှာပါ။
ဆိုလိုတာကတော့ အရှင်မြတ်ကိုယ်တိုင် စီးတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တခြားလူကို
လက်ဆောင်ပေးတာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလက်မှတ်ရှိရင် ရပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ လက်မှတ်ကိုတော့
သူစိမ်းတွေ လက်ထဲ မရောက်အောင် သတိထားရပါလိမ့်မယ်။”
“နားလည်ပါပြီ။”
ခရီးစရိတ် ပေးပြီးနောက်တွင်လည်း သူ့ထုပ်ထဲ၌ ကြိုးဖြင့် သီထားသော ဒင်္ဂါးပြားများစွာ
ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ဖန်းချန်သည် ထိုငွေများကို အကုန်သုံးပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တောင်ပေါ်မှာဆိုရင် ငွေသုံးစရာမှ မရှိဘဲ။
တောင်ပေါ်က ဆင်းလာဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမှာ မလို့လဲ။ သူ၏ ဖိုခုံတွင်
ကြေးတုံးကြီးအချို့ကို သွန်းလုပ်ပြီး
တစ်နေရာရာတွင် ရောင်းလိုက်လျှင် ငွေက ပြန်ရနေမှာပဲ ဖြစ်၏။
“အိမ်မှာ ရွှေတွင်း၊ ငွေတွင်းရှိနေသူပီပီ စိုးရိမ်စရာတော့ မရှိပေ” ဟူသော စကားမှာ
သူ့အတွက်တော့ ကွက်တိပင် ဖြစ်လေတော့သည်။
အခန်း (၆၆) - ဆင်းချင်းစံအိမ်တော်၌ လှည့်လည်ခြင်း
ငွေကို လိုသလို သုံးဖြုန်းရသည့် အရသာမှာ ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်ဝင်စားဖွယ်
ကောင်းလှသော်လည်း၊ အသေအချာ ဆန်းစစ်ကြည့်လျှင်မူ
ငြီးငွေ့စရာကောင်းလှသည်။ အဝတ်အစားနှင့်
အစားအသောက်လောက်သာ ရှိသည်မဟုတ်ပါလား။
သူသည် “ညစ်ကြေးစင်မန္တန်” ကို တတ်မြောက်ထားပြီဖြစ်ရာ၊ ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ
အဖြူရောင်ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ကြည့်ရန် စိတ်ကူးမိသည်။
တောင်ပေါ်တွင် နေထိုင်စဉ် ဖုန်မှုန့်နှင့် ရွှံ့နွံများကြားတွင်
အလုပ်လုပ်နေရပါစေတော့၊ နောင်တွင် သူ၏အဝတ်အစားများမှာ
ညစ်ပေစွန်းထင်းလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
မြို့ကြီးပြကြီးပီပီ ဆင်းချင်းစံအိမ်တော်မှာ ဟူချောင်မြို့ထက် များစွာပို၍
စည်ကားလှသည်။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း အမျိုးမျိုးမှာလည်း
ထွန်းကားလျက်ရှိရာ၊ ပိုးထည်ဆိုင်ကြီးများသာမက
မြို့ကြီးများတွင်သာ တွေ့ရတတ်သည့်
အသင့်ဝတ်အထည်ဆိုင်များလည်း
စည်ကားနေသည်။
မနက်ဖြန်တွင် သူ ခရီးပြန်ရတော့မည်ဖြစ်ရာ၊ အထည်မှာယူရန် အချိန်မမီတော့ပေ။
ထို့ကြောင့် ဖန်းချန်သည် အပ်ချုပ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့
ဝင်လိုက်သည်။
“အရှင်မြတ်... ဘာအဝတ်အစားမျိုး လိုချင်ပါသလဲ။ ကျွန်တော်တို့ဆိုင်မှာ
ပုံစံမျိုးစုံရှိပါတယ်။ အကယ်၍ မကြိုက်တာရှိရင်လည်း
အသစ်မှာလို့ရပါတယ်ခင်ဗျာ။”
ဆိုင်ထဲတွင် ဧည့်သည်များကို ကြိုဆိုနေသော ဝန်ထမ်းလူငယ်နှစ်ဦးမှာ အလွန်သွက်လက်ကြသည်။
ဆိုင်ရှင်မှာမူ ကောင်တာနောက်တွင်သာ အလုပ်ရှုပ်နေပြီး ဧည့်သည်များကို
လိုက်လံနှုတ်ဆက်ခြင်းမရှိပေ။ ၎င်းမှာ
စားသောက်ဆိုင်များ၏ ပုံစံနှင့် ပို၍တူနေသည်။
ဖန်းချန်သည် အဝတ်တန်းများကြားတွင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေစဉ် ဝန်ထမ်းလူငယ်က အနားကပ်၍
ရိုသေစွာ ရှင်းပြနေသည်။ သို့သော် ဖန်းချန်ကမူ တစ်ယောက်တည်း အေးအေးဆေးဆေး
ကြည့်ရသည်ကို ပိုသဘောကျသည်။ သူစိမ်းတစ်ယောက်က နားနားကပ်၍
တတွတ်တွတ်ပြောနေသည်မှာ သူ့အတွက်
အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လှသည်။
“ကျွန်တော် ဒါကိုပဲ ယူမယ်၊ တော်မယ့်အရွယ်အစား ရှိလား။”
ဖန်းချန်က အဖြူရောင်ဝတ်ရုံတစ်ခုကို ညွှန်ပြရင်း မေးလိုက်သည်။
“ခဏလေး စောင့်ပါဦး... အင်း... အရှင်မြတ်၊ ဒါလေး ဝတ်ကြည့်ပါလား။” ဝန်ထမ်းလူငယ်က
ပေကြိုးကို မသုံးဘဲ ဖန်းချန်၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ခေတ္တမျှ
ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အထည်တစ်ခုကို ထုတ်ပေးလေသည်။
“ရပါပြီ၊ တော်လောက်မှာပါ။ မဝတ်ကြည့်တော့ဘူး၊ ဒီအတိုင်းပဲ ယူလိုက်မယ်။” ဖန်းချန်က
အထည်ကို အသာအယာ တိုင်းကြည့်ပြီးနောက် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အဝတ်အစား
လဲလှယ်ဝတ်ကြည့်ခြင်းကို မပြုလိုသေးပေ။
“အရှင်မြတ်... တကယ်ပဲ သေချာလို့လားခင်ဗျာ။”
ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ဧည့်သည်မျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်သဖြင့်
ဝန်ထမ်းလေးမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သို့သော် သူသည် ချက်ချင်းပင်
အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မြတ် အလိုရှိတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ခဏလေး
စောင့်ပါဦး၊ ကျွန်တော် အသေသပ်ဆုံး ထုပ်ပိုးပေးပါ့မယ်။”
ဝန်ထမ်းလေးသည် ဖန်းချန်ရွေးချယ်လိုက်သော ဝတ်ရုံကို လိပ်လိုက်ပြီး၊
အပြာရောင်အဝတ်စဖြင့် သေသေသပ်သပ်
ထုပ်ပိုးပေးလိုက်သည်။ ဖန်းချန်သည်
ထိုအထုပ်ကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ တောင်ပေါ်ရောက်မှသာ
ဝတ်ရန် စိတ်ကူးထားခြင်း ဖြစ်၏။ အပြန်လမ်းတွင်မူ ဟူချောင်မြို့မှ ဝယ်ခဲ့သော
မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံကိုသာ ဆက်လက်ဝတ်ဆင်သွားဦးမည်။
ထိုဝတ်ရုံမှာ အလုပ်အနည်းငယ် ကြမ်းခဲ့သဖြင့် အပေါက်ကလေး နှစ်ပေါက်ဖြစ်နေသော်လည်း၊
အဖာကလေးနှစ်ခုနှင့်ဆိုလျှင် အဆင်ပြေလှသည်။ အများအမြင်တွင် “အရှင်မြတ်” ဟု
တင်စားခံရသော်လည်း၊ သူသည် အဖာရာများပါသော အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲပင်။
သူသည် ကောင်တာရှေ့တွင် ရပ်ကာ ငွေထုတ်၍ ကြိုးကို ဖြည်လိုက်ပြီးနောက် ဆိုင်ရှင်ကို
မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဒီမြို့ကို ရောက်ဖူးတာ ဒါပထမဆုံးပဲ။ ဒီမှာ ဘာတွေစားကောင်းလဲ၊
ဘယ်နေရာတွေက လည်ပတ်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ သိချင်လို့ပါ။”
ဆိုင်ရှင်မှာ ဖြေရန် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း၊ ဝန်ထမ်းလူငယ်က အမြန်ဝင်ပြောသည်။
“ဒါကတော့ ကျွန်တော့်ကို မေးပါ အရှင်မြတ်”
ထိုလူငယ်မှာလည်း ပျော်ပျော်နေတတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။ သူက အားတက်သရော ရှင်းပြလေသည်။
“နေ့ဘက်ရှုခင်းတွေကတော့ ကျွန်တော်လည်း အလုပ်ဆင်းနေရတာဆိုတော့ သိပ်မသိလှဘူး။ ဒါပေမဲ့
အရှင်မြတ်က စာတတ်ပေတတ်တစ်ဦးပုံစံပေါက်တော့ ကျွန်တော်တို့မြို့က စာသင်ကျောင်းကြီးကို
သွားသင့်ပါတယ်။ အဲဒီက ဆရာကြီး နှစ်ယောက်ကလည်း အလွန်သဘောကောင်းပြီး
ချဉ်းကပ်ရလွယ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျောင်းနားမှာ
စာရေးကိရိယာဆိုင်တွေလည်း အများကြီးရှိတယ်၊ ပစ္စည်းတွေကလည်း
အတော်ကောင်းပါတယ်။”
“နောက်ပြီးတော့ မြို့စောင့်နတ်မင်းဘုရားကျောင်းနဲ့ ပန်းရနံ့လမ်းတို့ ရှိပေမယ့်
ကျွန်တော်လည်း မရောက်ဖူးတော့ သိပ်မပြောရဲဘူး။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့
နှစ်အနည်းငယ်ကစပြီး ညမထွက်ရအမိန့်တွေကို
ဖြေလျှော့ပေးလိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့
ဆင်းချင်းစံအိမ်တော်ရဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာအကောင်းဆုံးနေရာဟာ ညဈေးတန်းပဲ ဖြစ်လာပါတယ်။
အရှင်မြတ် စားစရာကောင်းကောင်း ရှာချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒီကိုပဲ
သွားရပါလိမ့်မယ်။”
“သံပြားပေါ်မှာ ကြော်တဲ့ ကြက်ဥမုန့်ကတော့ နံပါတ်တစ်ပဲ။ အဲဒါက ကျွန်တော်တို့မြို့ရဲ့
အထူးခြားဆုံး လက်ရာပဲ။ ကြက်ဥအရည်ကို လျှို့ဝှက်အမွှေးအကြိုင်တွေ၊ ဂျုံနှစ်တွေ၊
ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေနဲ့ ရောပြီး ဆီပူနေတဲ့ သံပြားပေါ်မှာ
ရွှေအိုရောင်သန်းပြီး နူးညံ့သွားအောင် ကြော်တာ။
အဲဒါကို ဟင်းရွက်တစ်ရွက်နဲ့ ထုပ်ပေးတာ စားလို့ အလွန်ကောင်းသလို ဈေးလည်း
ချိုပါတယ်။”
“ရှာရတာလည်း လွယ်ပါတယ်။ ဆိုင်တွေ အများကြီး ရှိတာကိုး။ ဟင်းနံ့က ညဈေးတန်း
တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နေတာပဲ။ ပြီးတော့ ညဈေးတန်း
အနောက်ဘက်အစွန်းမှာ ပေါက်စီရောင်းတဲ့ဆိုင်
ရှိတယ်၊ အဲဒီအရသာကိုတော့ ကျွန်တော် စကားလုံးနဲ့တောင် မဖော်ပြတတ်ဘူး။
တကယ်ကို စားကောင်းတာဗျာ။ မြည်းကြည့်လိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော်ပြောတာကို
အရှင်မြတ် သိပါလိမ့်မယ်။”
ဒေသခံလူငယ်များကို မေးမြန်းရခြင်းမှာ တကယ်ပင် အကျိုးရှိလှသည်။ သူတို့သည် ပို၍
ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သလို၊ အသစ်အဆန်းများကို စူးစမ်းလိုစိတ်လည်း ရှိကြသည်။
ဖန်းချန်သည် ဒင်္ဂါးပြားနှစ်ပြားကို ထိုလူငယ်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ပြုံး၍
ပြောလိုက်သည်။
“လမ်းညွှန်ပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီလေး။ ဒါကို လက်ခံလိုက်ပါ။”
လူငယ်လေးမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ထွက်ခွာသွားသော ဖန်းချန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ
လှမ်းနှုတ်ဆက်လေသည်။ “ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် အရှင်မြတ်။ ကောင်းကောင်း
သွားပါခင်ဗျာ။”
…
ညဈေးတန်းထဲတွင် လမ်းလျှောက်ရသည်မှာ ဖန်းချန်အတွက် အလွန်သက်သောင့်သက်သာရှိလှသည်။
မည်သူမျှ သူ့ကို အထူးတလည် သတိမထားမိသော်လည်း၊ သူ လမ်းလျှောက်လာသည့်အခါ
ပတ်ဝန်းကျင်ကလူများမှာ အလိုအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးကြသဖြင့်
လူအုပ်ကြားထဲတွင် လမ်းလျှောက်ရသည်မှာ မြစ်ကမ်းနားတွင်
လမ်းလျှောက်ရသကဲ့သို့ လွတ်လပ်လှသည်။
ပေါက်စီများမှာလည်း တကယ်ပင် မြိန်လှသည်။ အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အချိုးကျကျ
ထည့်ထားသဖြင့် အီခြင်းမရှိဘဲ အတော်လေး စားကောင်းလှသည်။
ညဈေးတန်းမှာ တကယ်ပင် စည်ကားလှသည်။ လက်မှုပညာသည်များ၊ ဆေးရောင်းသူများ၊
သကြားလုံးရောင်းသူများ၊ စာရေးပေးသူများနှင့်
ပန်းချီရောင်းသူများဖြင့် အရာအားလုံးမှာ အသက်ဝင်နေသည်။
ဤအရပ်၏ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးမှာလည်း ကောင်းမွန်သဖြင့် ဒေသထွက်ကုန်များကြောင့်
လူစည်ကားလျက်ရှိသည်။ ညဈေးတန်း၏ ကျော်ကြားမှုကို ကြားသိကြသဖြင့် ခရီးသွားများလည်း
အများအပြား လာရောက်ကြသည်။
ဆင်းချင်းစံအိမ်တော်မှ ထွက်ရှိသော အရက်၏ အရသာမှာမူ ပုံမှန်သာ ဖြစ်သည်။
နှံစားပြောင်း ပါဝင်မှုနှုန်းကို ချိန်ညှိထားပုံရသဖြင့် ဟူချောင်မြို့က
အရက်ထက်စာလျှင် ပို၍ နူးညံ့သည်။ ဤအရပ်မှာ
တောင်ဘက်ပိုင်းနှင့် ပို၍ နီးကပ်သဖြင့်
အရက်အရသာတွင်လည်း တောင်ဘက်အရသာ အနည်းငယ်
ပါဝင်နေခြင်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု
ဖန်းချန် တွေးမိသည်။
“ဆိုင်ရှင်... အရက်ကောင်းကောင်း နှစ်ရာ့တစ်ဆယ်ဖိုးလောက် ထည့်ပေးပါဦး။”
“ကောင်းပါပြီခင်ဗျာ”
အရက်ရောင်းသည့်ပုံစံမှာ ဟူချောင်မြို့ကအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဆိုင်ရှင်သည်
ဖန်းချန်ကမ်းပေးသော ဝါးကျည်တောက်ကို ဖွင့်ကာ၊ ဘေးရှိ
အရက်အိုးကြီးထဲမှ အရက်များကို အချိုးကျကျ ခြင်တွယ်၍
ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။
ဖန်းချန်သည် အရက်ကောင်း တစ်ခြင်လျှင် ဆယ့်ငါးပဲတန်ကို မှာယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆိုင်ရှင်က ဝါးကျည်တောက်ထဲသို့ ဆယ့်လေးခြင် တိတိ ဖြည့်ပေးလိုက်ရာ၊
တိမ်တောင်ပေါ်မှ ယူဆောင်လာသော ဝါးကျည်တောက်ကြီးမှာ ပြည့်လုနီးပါး
ဖြစ်သွားတော့သည်။
“အရှင်မြတ်... ရပါပြီခင်ဗျာ။” ဆိုင်ရှင်က ဝါးကျည်တောက်ကို အားပါပါဖြင့် မြှောက်ကာ
ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးပါပဲ။”
ဖန်းချန်သည် ဝါးကျည်တောက်ကို အသာအယာ လှမ်းယူပြီး သူ၏ခါးတွင် ချိတ်လိုက်လေတော့သည်။