အခန်း (၁၀၃၇-၁၀၃၈)
Vol. 87 Ch. 1037-1038
အခန်း (၁၀၃၇) - မေးခွန်းထုတ်ခြင်းနှင့် ကျန့်မုမိသားစု၏ ကြီးထွားလာသော အာဏာ
“ရော်ဂျာ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ။”
ထိုသို့ မေးလိုက်သော အဘိုးအိုမှာ အခြားသူမဟုတ်ပေ။ ကောင်းကင်မိုးကြိုး မင်းဆက်၏ ဘုရင် လော့လင်တန်ပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဘုရင်တစ်ပါးထက် မိမိ၏ ရင်သွေးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော ဖခင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေသည်။
“သူက အနီရောင်ဝံပုလွေ ပင်လယ်ဓားပြတွေရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ခံထားရလို့ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အပြင်လူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့ရတယ်။ သူတို့က အထူးစက်ကိရိယာတစ်ခုကို သုံးပြီး ရော်ဂျာကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ပါတယ်။”
လော့ရယ်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လော့လင်တန် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိ၏။ ရော်ဂျာသည် သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော ကျန်ရှိသည့် သားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ အရင်သားသမီး အတော်များများမှာ အကြောင်းရင်း မသိရဘဲ အရွယ်မတိုင်ခင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြရသည်။ အကယ်၍ ဤသားလေးကိုသာ ထပ်မံ ဆုံးရှုံးရပါက သူ၏ အရိုက်အရာကို ဆက်ခံမည့်သူ ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ လော့လင်တန်သည် အသက်အရွယ် အတော်အတန် ရနေပြီဖြစ်သလို နောက်ထပ် သားသမီး ရယူနိုင်စွမ်းလည်း မရှိတော့သောကြောင့်ပင်။
“မင်းသမီး... ဒီလိုမျိုး စကားနည်းနည်း ပြောလိုက်ရုံနဲ့တော့ လူတိုင်းကို ယုံကြည်အောင် လုပ်ဖို့ မလုံလောက်သေးပါဘူး။”
ကျန့်မုမိသားစု၏ လက်ရှိခေါင်းဆောင် မုကျူးက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
လော့ရယ်သည် သူမ၏ လှပသော မျက်ခုံးတန်းများကို တွန့်ချိုးလိုက်၏။
“ဒါဆိုရင် အရှင်မုကျူး... ကျွန်မက ဘယ်လိုမျိုး သက်သေပြရမလဲဆိုတာ ပြောပြပေးလို့ရမလား။”
“ဒီအတိုင်း ပါးစပ်နဲ့ ပြောနေတာက သက်သေ မဟုတ်ပါဘူး။ အနီရောင်ဝံပုလွေ ပင်လယ်ဓားပြ ခေါင်းဆောင်ကို ဖမ်းခေါ်လာခဲ့ပါ။ ဒါမှမဟုတ် မင်းသားရော်ဂျာကို ဒီကို ခေါ်လာခဲ့ပေးပါ။”
မုကျူးက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ရော်ဂျာက ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်ရထားလို့ အနားယူဖို့ လိုအပ်နေတယ်။ အခုချက်ချင်း ပြန်လာဖို့က မဖြစ်နိုင်သေးဘူး။ သူက အခု အနီရောင်ဝံပုလွေ ပင်လယ်ဓားပြတွေရဲ့ စခန်းမှာပဲ ရှိနေသေးတယ်။”
မုကျူးက ခေါင်းခါလိုက်၏။
“မင်းသမီး... မင်းသမီးက ကျွန်တော်မျိုးရဲ့သား မုဝူကျိနဲ့ လက်မထပ်ချင်ဘူး ဆိုတာကို ကျွန်တော်မျိုးသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းသမီး မထွက်ခွာခင်က ကျွန်တော်မျိုးတို့ သဘောတူညီချက် တစ်ခု ရှိခဲ့တယ်လေ။ အကယ်၍ မင်းသမီးက ဝံပုလွေနီပင်လယ်ဓားပြတွေကို အမြစ်မပြတ်နိုင်ခဲ့ရင် ဒါမှမဟုတ် မင်းသားရော်ဂျာကို မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ရင် ကျွန်တော်မျိုးရဲ့သားနဲ့ လက်ထပ်ရပါမယ်။ အခု မင်းသမီးက ဘာသက်သေမှ မပြနိုင်ဘဲ စကားတွေပဲ ပြောနေတာကတော့ တကယ်ကို ယုံရခက်ပါတယ်။”
ထိုအခါ အခြားသော အမတ်များကလည်း သူတို့၏ သဘောထားများကို အသီးသီး ပြောဆိုလာကြသည်။
“မှန်တယ်။ တကယ်လို့ သူတို့ကို အပြတ်ရှင်းခဲ့တယ်ဆိုရင် သက်သေပြပါ။ ဒါမှမဟုတ် မင်းသားကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပါ။ ဘာမှမရှိဘဲနဲ့တော့ ယုံကြည်ဖို့ ခက်ပါတယ်။”
“ဒီစကားတွေအရဆိုရင် မင်းသမီး ဒီတာဝန်ကို မပြီးမြောက်ခဲ့ဘူးလို့ပဲ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ယူဆရမှာပါ။”
“ဒါပေါ့ မင်းသမီးက... တာဝန်ပြီးမြောက်ကြောင်း သက်သေမပြနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ မင်းသမီး အနစ်နာခံရုံပဲ ရှိပါတော့တယ်။”
“တကယ်တော့ ဒါက နစ်နာတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ မုဝူကျိက ရုပ်ရည်ရော အရည်အချင်းပါ ပြည့်စုံတဲ့သူမို့ လူငယ်တွေထဲမှာ ထူးချွန်တဲ့သူလို့ ပြောလို့ရပါတယ်။”
ထိုအခါ လော့ရယ်က အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“ဟွန့်... ရှင်တို့ ယုံသည်ဖြစ်စေ၊ မယုံသည်ဖြစ်စေ ကျွန်မရဲ့ တာဝန်က ပြီးမြောက်သွားပြီ။ ကျွန်မ မုဝူကျိကို လက်ထပ်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”
“လော့ရယ်... မရိုင်းစိုင်းနဲ့။”
လော့လင်တန်က ဆူပူလိုက်၏။
“ခမည်းတော်...သမီးတော်ကို ယုံပေးပါ။ အနီရောင်ဝံပုလွေ ပင်လယ်ဓားပြတွေကို တကယ် ရှင်းလင်းပြီးပါပြီ။ ရော်ဂျာလည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နဲ့ ကုသမှု ခံယူနေရပါတယ်။ စကားမစပ်... အခု သမီးတော်တို့ လေပြာအင်ပါယာနဲ့ လက်နက်တွေ ဝယ်ဖို့ ဆွေးနွေးနေကြတယ် မဟုတ်လား။ ရော်ဂျာကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့သူက အဲ့ဒီလက်နက်တွေကို တင်သွင်းပေးတဲ့သူပဲ။”
လော့ရယ်က ချက်ချင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
လော့ရယ်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မုကျူး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။
“မင်းသမီး... မင်းသမီးက တစ်ပါးသူရဲ့ လိမ်ညာတာကို ခံလိုက်ရတာရော မဟုတ်နိုင်ဘူးလား။”
သူက မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။
“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဝံပုလွေနီ ပင်လယ်ဓားပြစခန်းကို လေပြာအင်ပါယာက သိမ်းပိုက်ထားပြီးပြီ။ ကျွန်မတို့တောင် အစမှာ နားလည်မှုလွဲပြီး သူတို့နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့သေးတယ်။ တစ်ဖက်လူက တိုက်လေယာဉ်နဲ့ ကျွန်မတို့ သင်္ဘောတွေကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ။”
လော့ရယ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“တိုက်လေယာဉ်ဟုတ်လား။”
လော့လင်တန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက ဘာလဲ။”
“အဲ့ဒါက အရမ်းမြန်တဲ့ အရှိန်နဲ့ ပျံသန်းနိုင်တဲ့ စက်တစ်ခုပါ။ သမီးတော်တို့ရဲ့ ဒုံးကျည်ပစ်စင်တွေတောင် သူ့နောက်ကို အမီမလိုက်နိုင်ဘူး။ ဒါ့အပြင် အပေါ်ကနေလည်း ပေါက်ကွဲစေတတ်တဲ့ အရာတွေကို ပစ်ချနိုင်သလို သေနတ်တွေနဲ့လည်း ပစ်ခတ်နိုင်သေးတယ်။ အဲ့ဒါက သမီးတော်တို့ရဲ့ လက်ရှိစစ်အင်အားနဲ့ ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်တဲ့ စက်မျိုးပါ။”
လော့ရယ်က ပြောပြလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား။”
လော့လင်တန်က အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။ လော့ရယ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီအရာကြောင့်ပဲ ဝံပုလွေနီ ပင်လယ်ဓားပြတွေ အရေးနိမ့်သွားခဲ့တာပါ။ မဟုတ်ရင် တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်အတွင်းမှာ ပင်လယ်ဓားပြစခန်းကြီး တစ်ခုလုံး လက်ပြောင်းသွားဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။”
လော့လင်တန်သည် ခေါင်းကိုအသာအယာညိတ်ပြီး အတွေးနက်သွားခဲ့သည်။ ထိုစဉ် မုကျူးက ထပ်မံ၍ စကားဆိုလာပြန်၏။
“မင်းသမီးရဲ့ ပုံပြင်က စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းပြီး တော်တော်လေး အံ့သြစရာကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက မင်းသမီးတစ်ယောက်တည်းရဲ့ အဆိုပဲရှိပါသေးတယ်။ ဘာကိုမှ သက်သေမပြနိုင်ပါဘူး။”
“ဒါဆိုရင် လေပြာအင်ပါယာကို စေလွှတ်ထားတဲ့ ငါတို့ရဲ့ သံတမန်ကို ဒီသတင်းမှန်မမှန် အတည်ပြုခိုင်းလိုက်မယ်။”
လော့လင်တန်က ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ။”
မုကျူးက သဘောတူလိုက်သော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ လှောင်ပြုံးပြုံးနေခဲ့လေသည်။ မကြာမီမှာပင် စစ်သည်တစ်ဦး ပြေးဝင်လာပြီး သတင်းပို့လာခဲ့လေသည်။
“အရှင်မင်းကြီးကို အစီရင်ခံပါတယ်။ လေပြာအင်ပါယာဆီက သတင်းရောက်လာပါပြီ။ သူတို့အနေနဲ့ ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောတွေကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာမျိုး လုံးဝမရှိသလို အနီရောင် ပင်လယ်ဓားပြတွေကို ဖမ်းဆီးခဲ့တာမျိုးလည်း မရှိပါဘူး။”
“မဟုတ်ဘူး။ နင် လိမ်နေတာ။”
လော့ရယ်က ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်၏။
“အခု မင်းသမီး အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့ဘူးဆိုတာ အတည်ပြုပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်အတိုင်း ဆက်လုပ်သင့်ပြီ မဟုတ်လား။”
မုကျူးက အေးစက်သော ရယ်သံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။
“နေဦး...ဒီကိစ္စက သံသယဖြစ်စရာတွေ ရှိနေသေးတယ်။ အနီရောင်ဝံပုလွေ ပင်လယ်ဓားပြစခန်းကို တပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လွှတ်ပြီး အခြေအနေမှန်ကို အရင်အတည်ပြုမယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ချမယ်။”
လော့လင်တန်က သြဇာပါသော လေသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ မုကျူးသည် သူ၏မျက်လုံးများကို မှေးစပြုလိုက်သော်လည်း ဆက်လက်၍ ငြင်းခုံမနေတော့ပေ။
အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် အမတ်များ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ခွာသွားကြ၏။ ဘုရင်လော့လင်တန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မချိတင်ကဲ ချလိုက်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဟင်း... ဒီလူတွေက ငါ့ကို ဂရုမစိုက်တာ ပိုပိုဆိုးလာပြီ။”
ထိုအခါ ဘေးတွင် ရပ်နေသော လော့ရယ်က ပြောလိုက်သည်။
“ခမည်းတော် သမီးတော်တို့ အနာဂတ်အတွက် အစီအစဉ်ဆွဲရပါမယ်။”
လော့လင်တန်က ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။
“ခုနက သမီးပြောတာတွေ အကုန်လုံး အမှန်ပဲလား။”
သူမ၏ ဖခင်ပင်လျှင် ဤအကြောင်းအရာကို ယုံကြည်ရခက်နေဆဲ ဖြစ်သည်မှာ သိသာလှပေသည်။
“ခမည်းတော် သမီးတော်ပြောခဲ့သမျှ တစ်လုံးမကျန် အကုန်အမှန်တွေချည်းပါပဲ။”
လော့ရယ်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ လော့လင်တန်က အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီး မေးလိုက်သည်။
“လေပြာအင်ပါယာက အဲ့ဒီလက်နက်တွေကို အပြင်လူဆီက ရခဲ့တာ တကယ်ပဲလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“သမီး အဲ့ဒီအပြင်လူနဲ့ တကယ်ပဲ ဆက်သွယ်လို့ ရတာလား။”
“ရပါတယ်။”
သမီးဖြစ်သူ၏ အဖြေကို ရရှိပြီးနောက် လော့လင်တန် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ခဏအကြာမှ သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။
“သမီး အခုချက်ချင်း အဲ့ဒီအပြင်လူနဲ့ ခမည်းတော်ကို ဆက်သွယ်ပေးရမယ်။”
“နားလည်ပါပြီ ခမည်းတော်။”
လော့ရယ်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေပြီး လှည့်ထွက်လိုက်၏။
“လော့ရယ်...။”
လော့လင်တန်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။လော့ရယ် အနည်းငယ် တုန့်ကနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
“ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ သမီး အရမ်း ပင်ပန်းခဲ့ရပြီ။”
လော့လင်တန်က ကူကယ်ရာမဲ့နေသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ကောင်းကင်မိုးကြိုး မင်းဆက်အပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ အားနည်းလာနေပြီး သူတို့ လော့မိသားစု၏ အာဏာတည်မြဲရန်အတွက် လော့ရယ်ကို နိုင်ငံရေးအပေးအယူ လက်ထပ်ပွဲအဖြစ် အသုံးချရန် သူ တကယ်ပင် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော်လည်း သမီးဖြစ်သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ဝယ်ယူထားသော ငြိမ်းချမ်းမှုမှာ ကြာရှည်မခံနိုင်ကြောင်း လော့လင်တန် ကောင်းကောင်း သိထားပေသည်။ သူတို့အနေဖြင့် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အင်အားကို တိုးမြှင့်ရန်သာ လိုအပ်သည်။
“မပင်ပန်းပါဘူး ခမည်းတော်။ တကယ်လို့ ဒီတစ်ခါ သမီးတော်တို့ လော့မိသားစုက မင်းဆက်အပေါ် အာဏာပြန်ရခဲ့မယ်ဆိုရင် သမီးတော်ရဲ့ ဘဝကို ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခွင့် ရချင်ပါတယ်။”
လော့ရယ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေါ့...အသေအချာပေါက် ရစေရမယ်။”
လော့လင်တန်က ချက်ချင်း ကတိပေးလိုက်သည်။ လော့ရယ်သည် ချက်ချင်းပင် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့၏။ သူမသည် မြို့တော်အနှံ့တွင် ပျံ့နှံ့နေသော ယီရန်ပင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ သူလျှိုများကို လိုက်လံ ရှာဖွေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူမ၏ လူများကို အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေခိုင်းသော်လည်း မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။ သူမအနေဖြင့် ဝံပုလွေနီ ပင်လယ်ဓားပြစခန်းသို့ သွားရန် တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင်ကို အသုံးပြုရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် လူတစ်ယောက် သူမအနားသို့ လျှောက်လာပြီး ပြောလာခဲ့၏။
“မင်းသမီး... ရှေ့က ပိတ်စဆိုင်ကို သွားလိုက်ပါ။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ထိုသူသည် သူစိမ်းတစ်ယောက် ကပ်ဖြတ်သွားသကဲ့သို့ပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
လော့ရယ်သည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့်ပင် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့၏။ သေချာပေါက်ပင် ပိတ်စဆိုင် တစ်ဆိုင်ကို တွေ့ရှိသွားပြီးနောက် အထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်လေသည်။
“ကြွပါ...ဘာများကူညီပေးရမလဲ။”
ဆိုင်ရှင်က သူမကို ချက်ချင်း လာရောက် နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။
“ကျွန်မ ဒီအတိုင်း ကြည့်ရုံတင်ပါ။”
လော့ရယ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့...။ ကြိုက်တာရှိရင် ပြောပါ။”
ဆိုင်ရှင်က ပြုံးကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ထိုအချိန်မှာပင် အခြားသော ဖောက်သည်တစ်ဦး ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး လော်ယ့ရယ်၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ ပိတ်စများကို ကြည့်နေရင်း တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်လေသည်။
“နောက်ဖေးပေါက်ကနေ ထွက်လာခဲ့။”
အခန်း ၁၀၃၈- ကျန့်မုမိသားစု၏ နောက်ယောင်ခံလိုက်ခြင်းနှင့် ရှောင်းယီအား ဆက်သွယ်ခြင်း
လော့ရယ်သည် အဝတ်အထည်များကို မွှေနှောက်ရှာဖွေနေစဉ် သူမ၏လက်များ အနည်းငယ် တုန့်ကနဲ ဖြစ်သွား၏။ သို့သော် မည်သည့်လက္ခဏာမျှ မပြဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အဝတ်စများကို ဆက်လက်ရှာဖွေရင်း ဆိုင်နောက်ဖေးဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်သွားခဲ့သည်။
နောက်ဖေးတံခါးသို့ ရောက်သောအခါ လော့ရယ်သည် အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်၏။ သူမ ထွက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ဘေးဘက်လမ်းကြားလေးထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“မင်းသမီး စော်ကားမိသလို ဖြစ်သွားရင် ခွင့်လွှတ်ပါ။ မင်းသမီး နောက်ကို လူတွေ လိုက်နေလို့ အခုလို လုပ်လိုက်ရတာပါ။”
လော့ရယ်သည် သူမရှေ့ရှိ သူစိမ်းယောက်ျားကို ကြည့်ပြီး အံ့ဩသွားသော်လည်း သူ၏အသံကိုမူ အလွန်မှတ်မိနေ၏။ သူသည် ယီရန်ပင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ သူလျှိုခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
လော့ရယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ခမည်းတော်က မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ရှောင်နဲ့ ဆက်သွယ်ချင်နေပါတယ်။”
သူလျှိုခေါင်းဆောင်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ကျုပ်တို့ ကျွန်းပိုင်ရှင်ကို ဆက်သွယ်ဖို့က အရမ်းလွယ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုကြည့်ရတာ ဒီကောင်းကင်မိုးကြိုးအင်ပါယာက မင်းသမီးတို့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိမနေသလိုပဲ။”
သူလျှိုခေါင်းဆောင်၏ စကားမှာ အလွန်ရှင်းပါသည်။ ယီရန်ပင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့သည် လော့လင်တန် မိသားစုနှင့် မိတ်ဖွဲ့လိုသည်မှာ ထိုမိသားစုသည် ကောင်းကင်မိုးကြိုးအင်ပါယာကို အုပ်ချုပ်သူများ ဖြစ်နေ၍သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုမိသားစုက အင်ပါယာကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့လျှင် ယီရန်ပင်းသည် အခြားသော လက်တွဲဖော်ကိုသာ ရှာဖွေတော့မည် ဖြစ်သည်။
လော့ရယ်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။
“အခုတစ်ခေါက် မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ရှောင်းကို ဆက်သွယ်ချင်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကလည်း ကောင်းကင်မိုးကြိုးအင်ပါယာကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့အတွက်ပါပဲ။ အကယ်၍ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ရှောင်းကသာ ကျွန်မတို့ကို ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ ကောင်းကင်မိုးကြိုးအင်ပါယာက ရှင်တို့ရဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့အောက်မှာ လက်အောက်ခံအဖြစ် နေထိုင်သွားဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ။”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူလျှိုခေါင်းဆောင်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလို ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုးကို မင်းသမီး တစ်ယောက်တည်း ချမှတ်လို့ရမယ်လို့တော့ ကျုပ် မထင်ဘူး။”
“ကျွန်မ ခမည်းတော်ကို နားပေးချနိုင်တယ်။”
လော့ရယ်က အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ။ ဒါဆို စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့။”
သူလျှိုခေါင်းဆောင်သည် လက်ကိုင်ဖုန်းတစ်လုံးကို ထုတ်ပေးပြီး မည်သို့အသုံးပြုရမည်ကို အမြန်ရှင်းပြလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါရှိရင် ကျုပ်တို့ ကျွန်းပိုင်ရှင်ကို အချိန်မရွေး ဆက်သွယ်လို့ရပါတယ်။ အသေးစိတ်ကို သူနဲ့ပဲ ဆွေးနွေးလိုက်ပါ။ မင်းသမီးအနေနဲ့ အကြာကြီး အပြင်ထွက်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ မဟုတ်ရင် နောက်ယောင်ခံလိုက်နေတဲ့သူတွေ သတိထားမိသွားလိမ့်မယ်။ အခု ပြန်သွားပြီး အဝတ်စတချို့ ဝယ်လိုက်ပါဦး။”
လက်ကိုင်ဖုန်းကို မြင်သောအခါ လော့ရယ်က အံ့ဩတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ရှောင်းကို ဘယ်အချိန်၊ ဘယ်နေရာကမဆို တကယ် ဆက်သွယ်လို့ရတာလား။”
“ကျုပ် ပြောပြထားတဲ့အတိုင်းသာ လုပ်လိုက်ပါ။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူလျှိုခေါင်းဆောင်သည် လမ်းကြားထဲမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားပြီး လူအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
လော့ရယ်သည် ဖုန်းကို လုံခြုံစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အဝတ်အထည်ဆိုင်ထဲသို့ နောက်ဖေးတံခါးမှ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အဝတ်စအချို့ကို ဝယ်ယူပြီး ဆိုင်မှ ထွက်လာခဲ့တော့လေသည်။
“မိသားစုခေါင်းဆောင် လော့ရယ်က အဝတ်အထည်ဆိုင်ကိုပဲ သွားခဲ့ပါတယ်။ ဆယ်မိနစ်လောက်ကြာတော့ ပြန်ထွက်လာပါတယ်။”
နောက်ယောင်ခံလိုက်နေသူက မုကျူး ထံသို့ လော့ရယ်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ချက်ချင်း အစီရင်ခံလိုက်၏။
ထိုအစီရင်ခံစာကို ကြားသောအခါ မုကျူးက နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာတောင် သူက အဝတ်အစားချုပ်ဖို့ အဝတ်စဝယ်ဖို့ စိတ်ကူးနေသေးတာလား။”
“မိသားစုခေါင်းဆောင် ဖြစ်နိုင်တာက သူက သခင်လေးနဲ့ လက်ထပ်ရမယ့် ကံကြမ္မာကို မပြောင်းလဲနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သိသွားလို့ မင်္ဂလာဆောင်ဝတ်စုံကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်နေတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။”
ဘေးနားရှိ စစ်ဗျူဟာမှူးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ မုကျူးက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးလိုက်၏။
“ငါတို့ရဲ့ သံတမန်တွေကို လေပြာအင်ပါယာနဲ့ အရောင်းအဝယ် ကိစ္စတွေကို အမြန်ဆုံး အပြီးသတ်ခိုင်းလိုက်တော့။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
စစ်ဗျူဟာမှူးက တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။
“ဒါပေမဲ့ လော့ရယ်က လေပြာအင်ပါယာကို လက်နက်ထောက်ပံ့ပေးတဲ့သူနဲ့ တွေ့ဖူးတယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ။ ဒါကို ထပ်ပြီး စုံစမ်းသင့်သလား။”
မုကျူးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။
“လောလောဆယ် လော့ရယ်နဲ့ အဲ့ဒီလက်နက်ထောက်ပံ့သူကြားက ပတ်သက်မှုက ဘယ်လောက်အထိလဲဆိုတာ ငါတို့ မသိရသေးဘူး။ ဒါက နည်းနည်းတော့ အခက်တွေ့စေတယ်။ အကယ်၍ သူမသာ အဲ့ဒီလူနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်ပြီး လက်နက်တွေကို ပိုသက်သာတဲ့ ဈေးနှုန်းနဲ့ ရနိုင်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို အများကြီး ထိခိုက်နိုင်တယ်။”
စစ်ဗျူဟာမှူးကလည်း သဘောတူညီဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အမှန်ပါပဲ။ အဲ့ဒါကြောင့် ဝံပုလွေနီပင်လယ်ဓားပြတွေရဲ့ စခန်းကို သွားပြီး စုံစမ်းဖို့ အကြံပြုလိုပါတယ်။ အဲ့ဒီမှာ သဲလွန်စတချို့ ရနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီ ရော်ဂျာဆိုတဲ့လူကိုလည်း ဒီအတိုင်း ထားလို့မဖြစ်ဘူး။ အမြစ်ပြတ်အောင် ရှင်းပစ်ရမယ်။”
“ကောင်းပြီ။ အခုချက်ချင်း သွားလုပ်လိုက်တော့။”
ထို့နောက် စစ်ဗျူဟာမှူးလည်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
“မင်းက အပြင်လူတစ်ယောက်ကို သိတာနဲ့ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်မယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား။”
မုကျူးက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။
လော့ရယ်သည် နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် လော့လင်တန်၏ စာကြည့်ခန်းသို့ ချက်ချင်းပင် အပြေးသွားခဲ့လေသည်။
“ခမည်းတော်။”
လော့ရယ်က တံခါးအပြင်ဘက်မှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“ဝင်ခဲ့။”
လော့လင်တန်၏ အသံမှာ အခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
လော့ရယ်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်သွားလိုက်၏။ လော့လင်တန်မှာ စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြည့်နေလေသည်။
လော့လင်တန်က လက်ယမ်းပြလိုက်၏။
“မင်းတို့အားလုံး နောက်ဆုတ်ကြ။ ငါသမီးနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း သီးသန့်စကားပြောချင်တယ်။”
“အမိန့်အတိုင်းပါ။”
ကိုယ်ရံတော်များသည် ချက်ချင်းပင် နာခံလျက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
သူတို့ထွက်သွားပြီးနောက် လော့လင်တန်သည် လော့ရယ်ကို ထိုင်ရန် အချက်ပြလိုက်ပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဒီလောက်အစောကြီး ပြန်လာတာလား။”
သူ့အမြင်တွင် လော့ရယ်သည် တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင်ကို သုံးပြီးသွားလျှင်ပင် ဟိုဘက်တွင် လူချင်းတွေ့ပြီး စကားပြောဆိုရဦးမည်ဖြစ်ရာ ဤမျှမြန်မြန်နှင့် ပြန်ရောက်မလာနိုင်ဟု ထင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
“ခမည်းတော် သမီးတော် ယီရန်ပင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့က လူတစ်စုကို ခေါ်လာခဲ့ပါတယ်။ သမီးတော်တို့ မြို့တော်ကို ရောက်တာနဲ့ သူတို့တွေက လူစုခွဲပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကြတယ်။”
လော့ရယ် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားသော် လော့လင်တန်၏ မျက်လုံးများထဲ၌ စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး မေးလိုက်သည်။
“သူလျှိုတွေလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ သမီးတော် ဘာသာ သဘောတူ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ။ သမီးတော်တို့ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေက မကောင်းတော့ဘူး။ ယီရန်ပင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့က တကယ့်ကို အားကိုးထိုက်တဲ့ မိတ်ဖက်တစ်ခုပါ။”
လော့ရယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ လော့လင်တန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။
“အဲ့ဒီ အပြင်လူတွေက ငါတို့ဆီက ဘာလိုချင်တာလဲ။”
“အုတ်မြစ်ကျောက်တွေပါ။”
လော့ရယ်သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း အလွန်ဦးနှောက်ပြေးသူဖြစ်၏။ လေပြာအင်ပါယာမှ စစ်သူကြီး ထန်လော့နှင့် ယခင်က ပြောဆိုခဲ့ဖူးသော စကားများအရ ဤအပြင်လူများသည် ၎င်းတို့အင်ပါယာ၏ အုတ်မြစ်ကျောက်များကို လိုချင်နေကြမှန်း သူမ နားလည်ထားသည်။
အမှန်စင်စစ် ထန်လော့ ပြောခဲ့သည်မှာ ယီရန်ပင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့နှင့် ကုန်သွယ်လိုလျှင် အုတ်မြစ်ကျောက် သို့မဟုတ် ယီရန်ပင်း၏ ဒီဂျစ်တယ်ငွေကြေးကို သုံးရမည်ဟု ဆိုခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းတို့၏ ကောင်းကင်မိုးကြိုးအင်ပါယာတွင်မူ အုတ်မြစ်ကျောက်များသာ ရှိပေသည်။
လော့လင်တန်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။
“သူတို့နဲ့ ခုနတင် တွေ့ခဲ့တာလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
လော့ရယ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထိုအခါ လော့လင်တန်က ဆက်ပြောလိုက်၏။
“ဒါဆိုရင်တော့ ဒုက္ခများပြီပဲ။ ကျန့်မု မိသားစုက မင်းနောက်ကို လူလွှတ်ပြီး စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားမှာ သေချာတယ်။ အဲ့ဒီလူတွေနဲ့ မင်းတွေ့ခဲ့တာကို သူတို့ သေချာပေါက် သိသွားလိမ့်မယ်။”
“ခမည်းတော် မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ သူတို့က အရမ်းသတိကြီးကြတယ်။ သမီးကိုယ်တိုင်တောင် သူတို့မှန်း မသိနိုင်အောင်ပါပဲ။”
လော့ရယ်က ပြုံးကာ ပြန်ပြောပြလိုက်၏။ထို့နောက် သူမသည် စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။ ၎င်းကို နားထောင်ပြီးနောက် လော့လင်တန်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“သူတို့က တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက်အထိ စွမ်းဆောင်နိုင်တာလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ သူတို့က အရာရာကို အစအဆုံး စေ့စေ့စပ်စပ် ရှိသလို ကောင်းကောင်းလည်း လေ့ကျင့်ထားကြတယ်။”
လော့ရယ်က ပြန်ဖြေပြီးနောက် သူလျှိုခေါင်းဆောင် ပေးခဲ့သော လက်ကိုင်ဖုန်းကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ လော့လင်တန်က ထိုလက်ကိုင်ဖုန်းကို ကိုင်ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။
“ဒီပစ္စည်းသေးသေးလေးက ငါ့ကို မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ရှောင်းနဲ့ အချိန်မရွေး ဆက်သွယ်ပေးနိုင်တယ် ဟုတ်လား။”
လော့ရယ်ကလည်း မရေမရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ သမီးတော်’ဝံပုလွေနီပင်လယ်ဓားပြစခန်းမှာ ရှိတုန်းက သူတို့ ဒီစက်သေးသေးလေးတွေကို သုံးနေတာ မြင်ခဲ့ရတယ်။ သူတို့ကတော့ ဒါကို မိုဘိုင်းဖုန်းလို့ ခေါ်ကြတယ်။”
လော့လင်တန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။
“ဒါဆိုလည်း စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့။”
လော့ရယ်သည် သူလျှိုခေါင်းဆောင် သင်ပေးခဲ့သည့်အတိုင်း ဖုန်းကို ချက်ချင်းဖွင့်ကာ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ရှောင်း၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ရှာပြီး ခေါ်ဆိုလိုက်လေသည်။
ဖုန်းဝင်သံ အနည်းငယ် ကြားရပြီးနောက် စက်ထဲမှ အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဟယ်လို၊ ဘယ်သူပါလဲ။”
ရှောင်းယီ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လော့ရယ်က ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်၏။
“ကျွန်မ လော့ရယ်ပါ။”
“ဩော်... မင်းသမီးကိုး။ အခု ကောင်းကင်မိုးကြိုးအင်ပါယာကို ပြန်ရောက်နေပြီ မဟုတ်လား။”
ရှောင်းယီက ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ ဒီလောက်အဝေးကြီးမှာ ရှိနေတာတောင် ဒီလက်ကိုင်ဖုန်းကတစ်ဆင့် စကားပြောလို့ရနေတာ တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ။”
လော့ရယ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဒီပစ္စည်းက မူလကတည်းက အချိန်နဲ့တစ်ပြေးညီ ဆက်သွယ်ဖို့ တီထွင်ထားတာလေ။”
ရှောင်းယီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ မင်းသမီး...ကျုပ်ဆီ ဖုန်းဆက်တာက အရမ်းအံ့ဩဖို့ကောင်းကြောင်း ပြောဖို့သက်သက်တော့ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်။”