အခန်း (၂၈၅-၂၈၆)

အခန်း(၂၈၅)

မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်၊ ချော်ရည်နန်းတော်၏ ပင်မဆောင်အတွင်း၌ ဖြစ်ချေသည်။

နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်သည် ယခင်က ရှိခဲ့သော သေးငယ်သည့် အသွင်သဏ္ဌာန်ကို စွန့်ပယ်ကာ တစ်ဖန်ပြန်၍ ကြီးမားထွားကြိုင်းလာချေပြီ။

ထိုသတ္တဝါသည် ခေါင်းကိုမော့၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ၎င်း၏ နဂါးဦးချိုများသည် နန်းဆောင်၏ မျက်နှာကြက်ကိုပင် ထိလုနီးပါး ဖြစ်သွားတော့သည်။ ၎င်းသည် ဒေါသအလိပ်လိပ် ထွက်ပေါ်နေပြီး အငြိုးအတေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ နင်းရှောင်ဟွေ့ကို ဒီနေရာကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားခွင့် မပေးနိုင်ဘူး။ အပြတ်အသတ်ကို မပေးနိုင်တာ”

နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်သည် ချော်ရည်နန်းတော်၏ အင်အားကို အဆင့်ဆင့် လျော့နည်းသွားစေရန်အတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြံစည်ပြင်ဆင်ခဲ့ပြီး ကြီးမားလှသော ပေးဆပ်မှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ရသည်။

၎င်းသည် မိမိကိုယ်တိုင် လွတ်မြောက်ခွင့်ကိုသာ ပြန်လည်ရရှိလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ရှည်လျားလှသော အချိန်ကာလတစ်လျှောက် ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာကို အံတုကျော်ဖြတ်လာခဲ့ပြီးမှ ယခုအခါ အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် နောက်ဆုံးအချိန်သို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ၎င်း၏ ကြီးကျယ်လှသော အစီအစဉ်ကို နင်းရှောင်ဟွေ့ကြောင့် ပျက်စီးသွားစေရန် မည်သို့လျှင် ခွင့်ပြုနိုင်ပါမည်နည်း။

“အသုံးမကျတဲ့ နင်းကျော့ကတော့ ကျူးရွှမ်းကျိရဲ့ ဖိအားပေးမှုကြောင့် မတတ်သာဘဲ လုပ်နေရတာမို့ အားကိုးလို့ မရတော့ဘူး။ ငါ့ကိုယ်ငါပဲ အားကိုးရတော့မယ်။ ငါ—နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်ဟာ ဆက်ပြီးတော့ အနှောင်အဖွဲ့ခံနေရမယ့်အစား သေရတာကမှ မြတ်ဦးမယ်။ ငါ လွတ်လပ်ခွင့်ကိုပဲ လိုချင်တယ်၊ လွတ်လပ်ခွင့်ကိုပဲ”

၎င်းသည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်၍ ကျရှုံးမှုကို လက်မခံနိုင်ဘဲ မိမိ၏ အသက်ကို ရင်း၍ စွန့်စားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ချေသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းသည် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ဘိုးဘေးသုံးဦး၏ ကန့်သတ်ချက်များအောက်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ နင်းရှောင်ဟွေ့ကို တိုက်ရိုက်သတ်ဖြတ်နိုင်သည့် လုပ်ပိုင်ခွင့် အာဏာမရှိပေ။

နင်းကျော့မှာလည်း အားကိုး၍ မရနိုင်တော့သဖြင့် အကျပ်အတည်း ဆိုက်နေသော နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်သည် ယခင်က အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည့် နည်းလမ်းဟောင်းကို ပြန်လည်အသုံးပြုကာ မီးလျှံနတ်ဆိုး သားရဲများ၏ အင်အားကို ငှားရမ်းရန် ကြံစည်လေတော့သည်။

ယခင်က စက်မှုမိစ္ဆာစစ်သူကြီးကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချန်ထားခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ၎င်း၏ လုပ်ရပ်မှာ ပိုမိုကြီးမားလှပေသည်။

ဒိုင်းခနဲ အသံကြီးနှင့်အတူ ဓာတ်ငါးပါး အမြောက်မျှော်စင်မှ ပစ်ခတ်လိုက်ရာ သားရဲအချို့ သေဆုံးသွားသော်လည်း နတ်ဆိုးသားရဲ အုပ်ကြီးကိုမူ အောင်မြင်စွာ ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးသားရဲများသည် ရူးသွပ်စွာဖြင့် အလုံးအရင်းနှင့် စတင်တိုက်ခိုက်လာကြတော့သည်။ နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်သည် ကာကွယ်ရေးအင်အားစုများကို ညွှန်ကြားရာတွင် ကာကွယ်ရေး အလင်းတန်းကို ထောက်ပံ့ပေးနေသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လျှော့ချလိုက်သည်။

ထိုအခါ ရွှေရောင်အလင်းလုံး အကာအကွယ်သည် ချက်ချင်းဆိုသလို အင်အား ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ကျွတ်၊ ကျွတ်၊ ကျွတ်...

နတ်ဆိုးသားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အလင်းလုံး အကာအကွယ်၏ မျက်နှာပြင်တွင် အက်ကြောင်းများ လျင်မြန်စွာ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အသည်းအသန် ဖြစ်နေသော နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်သည် ဒေါသအဟုန်ကြောင့် ယခင်ကကဲ့သို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးခြင်း မပြုတော့ဘဲ အရေးကြီးသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အခြားသော အရေးမပါသည့် စက်မှုအဆောက်အအုံများဆီသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်လေသည်။

ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ အလင်းလုံး အကာအကွယ်တွင် ကြီးမားသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ မီးလျှံနတ်ဆိုး သားရဲများသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဟိန်းဟောက်ကြပြီး ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော ရေတံခွန်ကဲ့သို့ပင် ထိုအပေါက်မှတစ်ဆင့် ချော်ရည်နန်းတော်အတွင်းသို့ အတင်းအဓမ္မ တိုးဝင်လာကြချေပြီ။

ထိုမီးလျှံနတ်ဆိုး သားရဲများ၏ တိုက်ရိုက်အောက်ဘက်တွင်မူ ရာဇဝင်မှတ်တမ်းဆောင် ရှိနေပေသည်။

ပင်မဆောင်အတွင်း၌မူ မီးလျှံကြိုးများ ရာနှင့်ချီ၍ ထွက်ပေါ်လာပြီး နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်ကို တစ်လှည့်စီ ရိုက်နှက်နေတော့သည်။ သို့သော် နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်သည် ပုံမှန်အတိုင်း ထွက်ပြေးခြင်း မရှိဘဲ ခေါင်းကို ဝင့်ကြွားစွာ မော့လျက် ရဲရင့်သော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် အဆက်မပြတ် ဟိန်းဟောက်နေ၏။

“ငါဟာ လိပ်တစ်ကောင်လို ဟန်ဆောင်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ၊ ငါ အသက်ရှင်စဉ်တုန်းက မီးတောက်တွေကြားက နဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ဒီလောကမှာ ဘယ်သူသိမှာလဲ”

နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်၏ မျက်လုံးများသည် ပူပြင်းလှသော နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး မီးလျှံကြိုးများ၏ ရိုက်နှက်မှုကို အံတုခံယူကာ ဆက်လက် ထိန်းချုပ်နေလေသည်။

စက်မှုပစ္စည်း အမြောက်အမြားသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကြပြီး မီးလျှံနတ်ဆိုး သားရဲများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ကြသည်။

နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်၏ အမိန့်ပေးမှုအောက်တွင် စက်မှုပစ္စည်းများသည် နတ်ဆိုးသားရဲများကို ရာဇဝင်မှတ်တမ်းဆောင်ဘက်သို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မောင်းနှင်သွားကြသည်။

“ဒါ ဘာအသံလဲ” နင်းရှောင်ဟွေ့သည် ပေါက်ကွဲသံကို ကြားလိုက်ရကတည်းက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏ၌ သူမသည် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားတော့သည်။

သူမသည် ရာဇဝင်မှတ်တမ်းဆောင်၏ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားမှ ဝိုင်းရံထားသော မီးလျှံနတ်ဆိုး သားရဲများနှင့် ကောင်းကင်မှ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းလာနေသော သားရဲများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုံးဝ ဆွံ့အသွားရလေသည်။

ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုများက သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် နေရာတွင်တင် တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။

ထိုစဉ် လူရိပ်တစ်ခုသည် အနီးအနား၌ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး နင်းရှောင်ဟွေ့၏ ဦးခေါင်းကို ဦးတည်ကာ ကျင့်စဉ်တစ်ခုဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ ယန်ချန်ယွီ ဖြစ်ပေသည်။

“စိတ်တောင် မကူးနဲ့” အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ကျူးကျန်း ပေါ်လာပြီး ယန်ချန်ယွီ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးလိုက်ရုံသာမက ပြန်လည်၍ပင် တိုက်စစ်ဆင်လိုက်လေသည်။

ယန်ချန်ယွီမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ အနီးအနားတွင် အခြားလူတစ်ယောက် ပုန်းအောင်းနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ကျူးကျန်းသည် တမ်းတခြင်းပြည်၏ တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အခြားတိုင်းပြည်များ၏ သတင်းအချက်အလက်များကို စုဆောင်းရန်အတွက် အထူးစေလွှတ်ခြင်း ခံထားရသူ ဖြစ်ရာ အစွမ်းထက်သော ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ခြင်းနှင့် တိတ်တဆိတ် သွားလာခြင်းတို့မှာ သူ၏ ကျွမ်းကျင်သော ပညာရပ်များ ဖြစ်သည်။

ယန်ချန်ယွီက ကျူးကျန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ဖယ်ရှားလိုက်သည့်အချိန်မှာပင် ရွှေအမြုတေအဆင့် လူရိပ်အချို့က သူမကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

ထိုသူတို့မှာ ကျိုးမျိုးနွယ်၊ ကျန်းမျိုးနွယ်နှင့် နင်းမျိုးနွယ်စုတို့မှ ရွှေအမြုတေအဆင့် ဘိုးဘေးများ ဖြစ်ကြချေသည်။

“ငါးကတော့ အစာကို ဟပ်လိုက်ပြီဟေ့၊ ဟားဟားဟား”

“ယန်ချန်ယွီ၊ မင်း နောက်တစ်ခါ ပြန်ပေါ်လာပြန်ပြီပေါ့လေ”

“ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်း... အရင်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ရွှေအမြုတေ တိုက်ပွဲကို မင်းတို့ပဲ စတင်ခဲ့တာလား”

ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးသည် သွားများကို ကြိတ်ကာ မှော်ရတနာများကို ကိုင်စွဲလျက် တပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ယန်ချန်ယွီ၏ စိတ်နှလုံးမှာ လေးလံသွားရပြီး သူမအနေဖြင့် အဆက်မပြတ် ဆုတ်ခွာရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။ သို့သော် သူမ၏ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ရန် ကြိုးပမ်းမှုမှာ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

ကျူးကျန်းက သူမနောက်သို့ မဆုတ်မနစ် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ရင်း “ယန်ချန်ယွီ၊ မင်းကို ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်နဲ့ အမှတ်အသား ပြုလုပ်ထားပြီးပြီ။ တစ်နာရီအတွင်း မင်း ဘယ်ပြေးပြေး ငါ လိုက်လို့ရတယ်။ အညံခံလိုက်စမ်း၊ မင်း ဘယ်လိုမှ မလွတ်နိုင်ဘူး” ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

နင်းရှောင်ဟွေ့၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားကာ ကြောက်ရွံ့လွန်းသဖြင့် တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်နေတော့သည်။ ထိုအခါမှသာ သူမသည် သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

အကယ်၍ ကျူးကျန်းသာ ကြားဖြတ် မတားဆီးခဲ့လျှင် သူမမှာ ယန်ချန်ယွီ၏ လက်ချက်ဖြင့် အသက်ပျောက်နေခဲ့ချေပြီ။

နင်းရှောင်ဟွေ့သည် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ကောင်းကင်ယံ၌ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေပြီး မီးလျှံနတ်ဆိုး သားရဲများကို သတ်ဖြတ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ စိုးရိမ်ဖွယ် အခြေအနေကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားတော့သည်။

“ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ရာဇဝင်မှတ်တမ်းဆောင်ထဲကို ဝင်ခဲ့တာ။ တကယ့်တရားခံရဲ့ အထောက်အထား အားလုံးက ငါ့ဆီမှာ ရှိနေတာပဲ။ နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်က ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာပဲ။ ပြေးမှဖြစ်မယ်၊ ငါ အမြန်ဆုံး လွတ်အောင် ပြေးမှဖြစ်မယ်”

နင်းရှောင်ဟွေ့သည် ရာဇဝင်မှတ်တမ်းဆောင်မှ အချက်အလက်များကို ဖတ်ရှုခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါ မီးလျှံတောင်ပေါ်၌ နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်အကြောင်းကို အသိဆုံးလူ ဖြစ်နေပေသည်။

စက်မှုပစ္စည်း အမြောက်အမြားမှာ ရာဇဝင်မှတ်တမ်းဆောင် အနီးအနားသို့ တိုးဝင်လာကြသည်။ နင်းရှောင်ဟွေ့သည် ထိုစက်မှုရုပ်သေးများကို မယုံကြည်ဝံ့ပေ။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေကြောင်း သူမ သိထားသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တိုက်ပွဲမြေပြင်မှာ အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် သူမသည် လွတ်လမ်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရကာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

စွန်းလင်ထုံက ယင်းကို မြင်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ ပြုမူခြင်း မရှိပေ။

နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပင်မဆောင်တစ်ခုလုံးကို ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

၎င်းသည် စက်မှုရုပ်သေးများကို နင်းရှောင်ဟွေ့ကို ဦးတည်တိုက်ခိုက်ရန် တိုက်ရိုက် အမိန့်မပေးနိုင်ပေ။ နင်းရှောင်ဟွေ့ကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် ၎င်းအနေဖြင့် ပြင်ပလူကို အားကိုးရမည် ဖြစ်သည်။

မူလက နင်းကျော့မှာ ၎င်း၏ အစီအစဉ်အတွက် ဓားတစ်လက်သဖွယ် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ နင်းကျော့မှာ မရှိတော့သဖြင့် ၎င်းသည် အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုကာ စွန်းလင်ထုံကို ချက်ချင်းပင် ပစ်မှတ်ထားလိုက်လေသည်။

“စွန်းလင်ထုံ” နောက်တစ်ခဏ၌ နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်၏ အသံသည် စွန်းလင်ထုံ၏ နားစည်သို့ ရိုက်ခတ်လာသည်။ “နင်းရှောင်ဟွေ့ကို သတ်လိုက်စမ်း။ သူမက ရာဇဝင်မှတ်တမ်းဆောင်ထဲကို ဝင်သွားခဲ့ပြီးပြီ၊ နင်းကျော့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် အားလုံးကို သူမ သိသွားပြီ”

စွန်းလင်ထုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။

“အခုချက်ချင်း လုပ်စမ်း” ဟု နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

စွန်းလင်ထုံက မျက်လုံးများကို ပြူးလျက် “မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်လာပြီး ငါ့ကို ခြောက်လှန့်နေတာလား၊ ငါ့ကို လိမ်ညာဖို့ ကြိုးစားနေတာလား” ဟု ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်ရာ နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်မှာ ဆွံ့အသွားရလေသည်။

နင်းရှောင်ဟွေ့မှာမူ ရှုပ်ထွေးလှသော တိုက်ပွဲမြေပြင်၌ ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် ပြေးလွှားရင်း လွတ်မြောက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေနေသည်။

အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရှိ မီးလျှံနတ်ဆိုး သားရဲနှစ်ကောင်သည် လူသားအသားလတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် နင်းရှောင်ဟွေ့ဆီသို့ ဦးတည်ကာ ပြေးဝင်လာကြသည်။

ဘုန်း၊ ဘုန်း။

သံခွဲသံ နှစ်ချက်နှင့်အတူ ထိုမီးလျှံနတ်ဆိုး သားရဲနှစ်ကောင်မှာ ပြေးဝင်လာစဉ်မှာပင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားကြသည်။ ကျိုးမျိုးနွယ်စုမှ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက ဝင်ရောက်ကူညီကာ နင်းရှောင်ဟွေ့ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နင်းရှောင်ဟွေ့သည် အမြန်ဆုံး ပြေးလွှားနေသော်လည်း မီးလျှံနတ်ဆိုး သားရဲများမှာ ပိုမိုများပြားစွာ ဝိုင်းရံလာကြသည်။

ကျန်းရွှမ်းကောက သူ၏ လိပ်ပြာတောင်ပံဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ လိပ်ပြာတောင်ပံဓားမှာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ရွှေအမြုတေ စွမ်းအား အမြောက်အမြားကို ထုတ်လွှတ်ကာ ကျန်းရွှမ်းကော၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ထိုဝိညာဉ်ပုံရိပ်သည် လိပ်ပြာတောင်ပံဓားကို ကိုင်စွဲလျက် နင်းရှောင်ဟွေ့၏ အနားသို့ ဆင်းသက်လာကာ မီးလျှံနတ်ဆိုး သားရဲများကို သတ်ဖြတ်လိုက်လေသည်။ နင်းရှောင်ဟွေ့မှာ နောက်တစ်ကြိမ် အသက်ဘေးမှ

လွတ်မြောက်သွားရပြန်သည်။

“ရာဇဝင်မှတ်တမ်းဆောင်ထဲမှာ တစ်ခုခုများ တွေ့ခဲ့သေးလား” ဟု လိပ်ပြာတောင်ပံဓား ပုံရိပ်က မေးလိုက်သည်။

နင်းရှောင်ဟွေ့မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး “တွေ့ခဲ့တယ်၊ အကယ်၍ ငါ အခုသာ အမှန်တရားကို ဖွင့်ပြောလိုက်ရင် နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်နဲ့ နင်းကျော့တို့တော့ သွားပြီပဲ။ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကာကွယ်ဖို့တောင် မနည်းလုပ်နေရမှာဆိုတော့ ငါ့ကို သတ်ဖို့ အချိန်ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး” ဟု တွေးတောမိလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နင်းရှောင်ဟွေ့သည် ခေါင်းကို အမြန်ခါယမ်းကာ “ဒါတွေ ဖြစ်လာတော့ ငါလည်း ကြည့်ဖို့ ပြင်ရုံရှိသေးတယ်၊ ဘာမှ ကြည့်ဖို့ အချိန်မရလိုက်ဘူး” ဟု လွှတ်ခနဲ ပြောထွက်သွားလေသည်။

လိပ်ပြာတောင်ပံဓား ပုံရိပ်က ဘာမျှ မသင်္ကာဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ “မင်းကို ငါ အရင်ဆုံး အပြင်ကို ပို့ပေးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

နင်းရှောင်ဟွေ့မှာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ယင်းမှာ သူမ ပြောလိုသော စကားများ မဟုတ်ပါဘဲလျက် သူမ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူမမှာ ဘာမျှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။

“ဘာ၊ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ငါ ဘာလို့ ဒီလို ပြောလိုက်ရတာလဲ။ ငါက အမှန်တရားကို ဖွင့်ပြောချင်တာလေ၊ ငါ့ကိုယ်ငါ ဘာလို့ ထိန်းချုပ်လို့ မရတာလဲ”

နင်းရှောင်ဟွေ့သည် မျက်လုံးများကို ပြူးလျက် လိပ်ပြာတောင်ပံဓား ပုံရိပ်ကို အကူအညီတောင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိ မီးလျှံနတ်ဆိုး သားရဲတစ်ကောင်မှာ ပြေးဝင်လာချေပြီ။ လိပ်ပြာတောင်ပံဓား ပုံရိပ်မှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး “မင်း အမြန်ပြေးတော့၊ ငါ ဒါကို တားထားလိုက်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

နင်းရှောင်ဟွေ့မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းအဆင့်သာ ရှိသေးသဖြင့် ရွှေအမြုတေအဆင့် တိုက်ပွဲအတွင်း ပါဝင်မသွားစေရန် လိပ်ပြာတောင်ပံဓား ပုံရိပ်က သူမကို အဝေးသို့ ရှောင်ခိုင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လိပ်ပြာတောင်ပံဓား ပုံရိပ် ထွက်ခွာသွားတော့မည်ကို မြင်သောအခါ နင်းရှောင်ဟွေ့သည် သူမ၏ နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လျက် “စီနီယာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အထူးပဲ ဂရုစိုက်ပါဦးရှင်” ဟု အော်ဟစ်လိုက်မိပြန်သည်။

လိပ်ပြာတောင်ပံဓား ပုံရိပ်မှာ ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ ဟားတိုက်ရယ်မောကာ “မိန်းကလေးငယ်၊ မင်းသာ ဂရုစိုက်ပါ၊ ငါက ဝိညာဉ်ပုံရိပ်တစ်ခုပဲဟာကို” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ ငါ ပြောချင်တဲ့ စကားလုံးဝ မဟုတ်ဘူး” ဟု နင်းရှောင်ဟွေ့မှာ ရင်ထဲမှ အော်ဟစ်နေမိသည်။

ကြောက်ရွံ့မှု။ ပြင်းထန်လှသော ကြောက်ရွံ့မှုများက သူမ၏ စိတ်နှလုံးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားချေပြီ။ နင်းရှောင်ဟွေ့မှာ ထိုကြောက်ရွံ့မှုများကြောင့် အသက်ရှူပင် ကျပ်လာရသည်။

“ငါ့မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ငါ ဘာလို့ အမှန်တရားကို ပြောလို့မရတာလဲ။ နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဒါ အဲဒီကောင်ရဲ့ လက်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါက သူ့ရဲ့ နယ်မြေလေ၊ သူ ငါ့ကို နှောင့်ယှက်နေတာပဲ၊ သူ ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာ”

နင်းရှောင်ဟွေ့၏ မျက်နှာမှာ သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေတော့သည်။ အကျဉ်းသား ရုပ်သေး၏ မျက်နှာမှာလည်း ထိုနည်းတူစွာပင် ဖြူလျော်နေ၏။ သူသည် အလင်းရောင် မှိန်ပျပျရှိသော အကျဉ်းခန်းအတွင်း၌ စိတ်ပျက်အားလျော့စွာ ထိုင်နေပြီး မျက်နှာတွင် ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ရုတ်တရက် စင်မြင့်၏ အလယ်တွင်ရှိသော လျှို့ဝှက်တံခါးတစ်ခု ပွင့်လာပြီး အနက်ရောင်ဝတ် စေတမန်ရုပ်သေးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာသည်။

အလင်းရောင်များသည် အနက်ရောင်ဝတ် စေတမန်ရုပ်သေးအပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အကျဉ်းခန်းမှာ ပိုမိုမှောင်မည်းသွားသလို ခံစားရစေသည်။

နက်ရှိုင်းလှသော ဗုံသံများသည် အနက်ရောင်ဝတ် စေတမန်ရုပ်သေး၏ ခြေလှမ်းတိုင်းနှင့် ဟန်ချက်ညီနေပြီး ပရိသတ်များကို မှောင်မိုက်ကာ ဖိအားပေးထားသည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

အကျဉ်းသားရုပ်သေးမှာ လျှပ်စစ်နှင့် အတို့ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ထရပ်လိုက်ပြီး “ကျွန်တော် ဝန်မခံခဲ့ပါဘူး၊ ကျွန်တော် ဝန်မခံခဲ့ပါဘူး၊ တကယ့်တရားခံလို့ ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကမှ မပြောခဲ့ပါဘူး” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ် စေတမန်က အေးစက်သောအသံဖြင့် “မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ငါ့မှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်။ မင်းသာ လုပ်ကြံစွပ်စွဲချက်တွေကို လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် မင်း သေဘေးကနေ ကျိန်းသေပေါက် လွတ်မြောက်မှာပါ” ဟု သီဆိုလိုက်သည်။

ထိုသို့ သီဆိုပြီးနောက် သူက လေသံပျော့ဖြင့် “လူကလေး၊ မပူပါနဲ့၊ မင်းကို ဒီအန္တရာယ်ကနေ ကယ်ထုတ်ဖို့ ငါ ရောက်လာတာပါ။ မင်း ဖန့်ချင်းကိုပဲ စွပ်စွဲလိုက်ရုံပါပဲ၊ အဲဒီလိုဆိုရင် မင်း သေဘေးကော ဘေးဒုက္ခတွေပါ ကင်းဝေးသွားစေရမယ်လို့ ငါ အာမခံပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

မောင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခြင်းက ဇာတ်ကောင်၏ ထိတ်လန့်မှုကို ဖော်ပြနေသည်။ အကျဉ်းသားရုပ်သေးမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားကာ ဘုန်းခနဲ ပြန်ထိုင်ကျသွားတော့သည်။

သူသည် အနက်ရောင်ဝတ် စေတမန်ကို ကြည့်ကာ အသည်းအသန် သီဆိုလိုက်သည်မှာ—

“ဖန့်ချင်းက ရိုးသားတဲ့ အရာရှိတစ်ယောက်ပါ၊ သူ့ကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲနိုင်မှာလဲ။ ကျွန်တော်က သာမန်လူတစ်ယောက်ပါ၊ ဒီလို ပြဿနာမျိုး ဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သတ္တိရှိမှာလဲ။ ဒီလို လုပ်ကြံဖန်တီးထားတဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အစစ်အမှန် ဖြစ်လာနိုင်မှာလဲ။ မဖြစ်နိုင်တာ...”

အကျဉ်းသားရုပ်သေးမှာ ခေါင်းကိုခါယမ်းလျက် ပရိသတ်ဘက်သို့ လက်ဟန်ပြကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြပြီး “ကျွန်တော်က ဒီလောက်တောင် ယုတ်မာရမှာလား။ အမည်းကို အဖြူဖြစ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လုပ်ရမှာလဲ၊ ပြည်သူတွေကိုကော ဘယ်လို ညာရမှာလဲ” ဟု ဆက်လက် သီဆိုလေသည်။

စေတမန်ရုပ်သေးမှာ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ကျင်းဟူတူရိယာသံမှာ ရုတ်တရက် စူးရှသွားတော့သည်။

အနက်ရောင်ဝတ် စေတမန်က—

“သူက ရိုးသားတဲ့ အရာရှိ ဖြစ်နေတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ သာမန်လူတွေဆိုတာ ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ လူအုပ်ကြီးပါပဲ။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ လူအုပ်ကြီးကို ထိန်းချုပ်ရတာ အလွယ်ဆုံးပဲ။ လူတွေကသာ ပြောကြကြေးဆိုရင် သူတို့ရဲ့ စကားတွေက ရွှေကိုတောင် ဖုန်မှုန့်ဖြစ်သွားအောင် လုပ်နိုင်တာ။ အမှန်တရားဆိုတာက အရေးမကြီးပါဘူး။ ငါတို့သာ သူ့ကို စွပ်စွဲလိုက်မယ်ဆိုရင် သူ သွားပြီပဲ” ဟု သီဆိုလိုက်လေသည်။

ဤသို့ဖြင့် ‘ဖန့်ချင်း တရားမျှတမှု ရှာဖွေခြင်း’ ပြဇာတ်၏ ဒုတိယပိုင်းမှာ ပြီးဆုံးသွားတော့သည်။

အခန်း(၂၈၆)

ရုပ်သေးစင်မြင့်ထက်မှ အသံများ တကျိကျိမြည်ဟည်းလာပြီး နောက်ခံအဆောက်အအုံများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ဆင်းသွားကာ နောက်ထပ်ပြကွက်တစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းသွားလေတော့သည်။

ပွဲကြည့်ပရိသတ်များမှာလည်း တစ်ချက်မျှပင် အသံမထွက်ဘဲ ဖျော်ဖြေတင်ဆဓ၉က်မှုထဲတွင် အာရုံအပြည့်အဝ နစ်မျောနေကြ၏။

တူရိယာများကို အားသွန်ခွန်စိုက် တီးခတ်နေကြသော ဂီတပညာရှင်အချို့သာလျှင် စင်မြင့်၏ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ရှိနေသော နင်းကျော့ကို မအံသြဘဲ မနေနိုင်ဘဲ ခိုးကြည့်နေမိကြသည်။

"ဒီလူငယ်ကျင့်ကြံသူကတော့ တကယ့်ကို လက်စွမ်းထက်တာပဲ။ သူ့ရဲ့ ရုပ်သေးကြိုးကိုင်ပုံက လီလိုင်ဖုန်း အသက်ရှိစဉ်ကနဲ့တောင် မခြားနားသလောက်ပဲ" ဟု သူတို့ စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးနေကြလေသည်။

နင်းကျော့၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်တောက်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင်လည်း ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေချေပြီ။

စင်မြင့်ထက်တွင် ပြကွက်ကူးပြောင်းနေသည့် အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူသည် ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ်ကို အသုံးပြု၍ နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်အား ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

"နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်"

"ငါက မသေမျိုးနန်းတော်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ရောက်နေတာ။ ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ်ကို သုံးပြီး နင်းရှောင်ဟွေ့ကို ဒီလောက်အထိ လွှမ်းမိုးထားနိုင်တာ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းကုန်ပဲ။"

"နောက်ထပ်ကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်"

နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်က အလောတကြီး ဟိန်းဟောက်၍ ပြန်ပြောသည်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး သခင်လေးနင်းကျော့။"

"ကျွန်တော်မျိုးမှာ ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိနေတာကြောင့် တကယ်ကို မလုပ်နိုင်လို့ပါ..."

စကားမဆုံးမီမှာပင် နင်းကျော့က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ နောက်ပြကွက်က စတော့မှာမို့လို့ ငါကိုယ်တိုင်လည်း မနည်းတောင့်ခံထားရတယ်။"

"မသေမျိုးနန်းတော်ဘက်မှာတော့ မင်း မဖြစ်မနေ အောင်နိုင်အောင် လုပ်ရမယ်"

နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်မှာ ဘာမျှပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ဆွံ့အသွားရချေသည်။

စင်မြင့်ထက်တွင် မှောင်ပျပျ အလင်းရောင်များအောက်၌ အရာရှိကြီး၏ ဂေဟာကို ပြင်ဆင်ထားသည်။

စောင်းသံမှာလည်း တောက်လျှောက်ဆိုသလို တုန်ရီမှိုင်တွေစွာ ထွက်ပေါ်နေ၏။

အရာရှိရုပ်သေးမှာ ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး အဝတ်နက်ဝတ် စေတမန်ရုပ်သေး၏ သတင်းပေးပို့မှုကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။

အဝတ်နက် စေတမန်က သီဆိုလိုက်သည်မှာ "အရှင်... ဖန့်ချင်းကို မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲဖို့အတွက် ကျွန်တော်မျိုး အရပ်သားတစ်ယောက်ကို စည်းရုံးထားပြီးပါပြီ။"

"မနက်ဖြန် ရုံးတော်မှာ အဲဒီမဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲချက်က ဖန့်ချင်းကို အရှက်တကွဲ ဖြစ်စေမှာပါ။ ဖန့်ချင်းရဲ့ သိက္ခာကို စောင့်ထိန်းတတ်တဲ့ စိတ်ကြောင့် သူ ဒါကို ဘယ်လိုမှ တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"အရပ်သား အသတ်ခံရတာနဲ့ သူ ထောင်ချောက်ထဲကို ကျသွားမှာပါပဲ။"

အရာရှိရုပ်သေးမှာ မင်းညီမင်းသား ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခုတင်ပေါ်တွင် ခြေတစ်ဖက် ချိတ်ကာ ပျင်းရိပျင်းတွဲ လှဲနေရင်း ခေါင်းကို အသာအယာ လှုပ်ယမ်းနေသည်မှာ အသက်ဝင်လှပေသည်။

သူက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် သီဆိုလိုက်သည်မှာ "ကောင်းတယ်၊ တကယ်ကို ကျွမ်းကျင်တဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ။ မနက်ဖြန် အခြေအနေကတော့ ကျောက်စာမှာ ထွင်းထားသလို အသေအချာပါပဲ။ ဖန့်ချင်းဟာ ထောင်ချောက်ထဲ ရောက်သွားပြီဖြစ်လို့ သူ့ကိုယ်သူလည်း ကာကွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဖြောင့်မတ်သူတွေရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းလည်း ခဏချင်းမှာပဲ ပျက်စီးသွားတော့မယ်။ ရုံးတော်မှာ သူ ဘယ်လို ဆက်ရပ်တည်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။ ဟားဟားဟား။"

အရာရှိကြီးက ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

အလင်းရောင်များမှာ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားပြီး စောင်းသံမှာလည်း ပို၍ မြင့်တက်လာသည်။

စင်မြင့်ထက်မှ အသံများ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာကာ ပြကွက်ပြောင်းလဲသွားပြန်ရာ နင်းကျော့မှာ အသက်ကို ဝဝရှူလိုက်ပြီး မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်တောက်ပနေ၏။

တတိယပိုင်း ပြီးဆုံးသွားပြီး စတုတ္ထပိုင်း စတင်လာချေပြီ။

စင်မြင့်မှာ တောက်ပသော အလင်းရောင်များဖြင့် ရုံးတော်ပြကွက်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ စောင်းသံမှာလည်း အလောတကြီး ဖြစ်လာပြီး လှုပ်ရှားတက်ကြွသော ဗုံသံများလည်း ပါဝင်လာသည်။

ဖန့်ချင်းရုပ်သေးသည် တရားသူကြီးခုံတွင် ထိုင်နေပြီး စီရင်ချက်ချရင်း သီဆိုလိုက်သည်မှာ "ဒီနေ့မှာတော့ ငါ ပြန်လည်စစ်ဆေးမယ်၊ ရုံးတော်ရှေ့က မှန်ချပ်ဟာ ကြည်လင်နေရမယ်။ တကယ့်တရားခံက ဘယ်သူလဲ။ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို အလင်းပြကြစို့။"

ရာဇဝတ်သားရုပ်သေးမှာ ရုံးတော်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး ဗုံသံအိုးစည်သံများနှင့်အတူ ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် မော့ကြည့်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သတ္တိကို စုစည်းကာ အားရပါးရ အော်ဟစ်ပြီး သီဆိုလိုက်သည်မှာ "ဖန့်ချင်း... မင်းက အရေခြုံအရာရှိပဲ၊ အတောမသတ် လောဘဇောတိုက်ပြီး ပြည်သူတွေကို ဒုက္ခပေးနေတာ။"

"မင်းကသာ တကယ့်တရားခံပဲ၊ ငါ့ကို သတ်ပြီး နှုတ်ပိတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ၊ မင်းရဲ့ ပြစ်မှုတွေက အတိုင်းအဆမရှိဘူး။"

ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင်။

ဗုံသံများက ပရိသတ်တို့၏ ရင်ကို တုန်လှုပ်စေသည်။

ဖန့်ချင်းရုပ်သေးမှာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

စောင်းသံမှာ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖန့်ချင်းက ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ သီဆိုလိုက်သည်မှာ "အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာ၊ မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲရဲတယ်ပေါ့။ တကယ်ကို မောက်မာရိုင်းစိုင်းပြီး စွပ်စွဲချက်တွေကို စိတ်ထင်သလို လုပ်ကြံဖန်တီးနေတာပဲ။"

သူက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး "ငါသာ ဒီနေ့ အာဏာကို သုံးမယ်ဆိုရင် မင်းကို ကွပ်မျက်ဖို့က လွယ်လွယ်လေးပါ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ အဲဒီလို မလုပ်ချင်ဘူး။"

"တရားမျှတမှုဆိုတာ စစ်ဆေးမှု ရှိရမယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ့ကိုယ်ငါ အရင်ဆုံး စစ်ဆေးမယ်။"

ထို့နောက် ဖန့်ချင်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ဇာတ်ကောင်နှစ်ခုလုံး၏ အခန်းကဏ္ဍကို သရုပ်ဆောင်ကာ နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် သံသယရှိသူအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ယာယီအကျဉ်းချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

"အရှင်..." ရုံးတော်ရှိ စစ်သည်တော်များက ထိုစီရင်ချက်ကြောင့် အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"အရှင်..." ရုံးတော်ပြင်ပရှိ အရပ်သားရုပ်သေးများကလည်း ငိုယိုအော်ဟစ်ကြကုန်၏။

ဖန့်ချင်းသည် မိမိလက်ကို မိမိပြန်ချည်နှောင်ကာ ခေါင်းကို မော့လျက် စစ်သည်တော်များ၏ ခေါ်ဆောင်ရာနောက်သို့ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

အလင်းရောင်များ မှိန်သွားပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအောက်တွင် ရာဇဝတ်သားရုပ်သေးတစ်ရုပ်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"အရှင်..." ရာဇဝတ်သားရုပ်သေးမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေပြီး မျက်ရည်များမှာလည်း ပါးပြင်ပေါ်တွင် စီးကျနေလေသည်။

နင်းရှောင်ဟွေ့မှာလည်း ငိုတော့မည့်ဆဲဆဲပင်။

သူမသည် ရှုပ်ထွေးလှသော တိုက်ပွဲမြေပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ မိမိအသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြေးလွှားနေရသည်။

"ကယ်ကြပါဦး။"

"ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မကို ကယ်ကြပါဦး။"

သူမသည် အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းနေမိသည်။

အကြိမ်ကြိမ်ပင် သေဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော်လည်း သူမ၏ ပါရမီဖြစ်သော ကျောက်စိမ်းနှင်းဆီ လက်ပညာရပ်ကြောင့်သာ နင်းရှောင်ဟွေ့တစ်ယောက် အသက်ဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာလည်း သူမကို အာရုံမစိုက်နိုင်ကြတော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် များပြားလှသော မီးလျှံနတ်ဆိုး သားရဲများသည် ရာဇဝင်မှတ်တမ်းဆောင်ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်တော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ကျူးကျန်း အပါအဝင် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးကို ကျူးရွှမ်းကျိက ကြိုတင်၍ အလေးအနက် မှာကြားထားခဲ့သည်မှာ ရာဇဝင်မှတ်တမ်းဆောင်သည် အလွန်အရေးကြီးပြီး လုံးဝ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ရာဇဝင်မှတ်တမ်းဆောင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် နင်းရှောင်ဟွေ့မှာ ထိုမျှ အရေးမကြီးပေ။ အထူးသဖြင့် နင်းရှောင်ဟွေ့ကိုယ်တိုင်က လိပ်ပြာတောင်ပံဓား၏ ကိုယ်ပွားကို ပြောပြထားခဲ့သည်မှာ သူမအနေဖြင့် အဆောင်ရှိ အချက်အလက်များကို ဖတ်ရှုရန် အချိန်မရခဲ့ကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင်။

ရွှေအမြုတေအဆင့် အစီအရင်များက အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲနေပြီး မီးလျှံနတ်ဆိုး သားရဲများကို တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် အပိုင်းပိုင်းပြတ်အောင် ချေမှုန်းနေသည်။

သို့သော် မီးလျှံနတ်ဆိုး သားရဲများမှာ များပြားလွန်းလှပြီး ဒီရေကဲ့သို့ပင် အဆုံးမရှိ တိုးဝင်လာနေကြသည်။

"တောက်... ငါတို့က ဒီအဆောင်ကို ကာကွယ်နေရလို့ လက်တွေတုံ့နေတာ။ ငါတို့ရဲ့ အစွမ်းအစအပြည့်ကို မသုံးနိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။"

"ဟို အကာအကွယ်အလင်းတန်းက အပေါက်တွေကို မြန်မြန် ပိတ်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ ဒီမီးလျှံနတ်ဆိုး သားရဲတွေက လုံးဝ ရပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"အဲဒီအပေါက်က ပိုတောင် ကြီးလာသလိုပဲ။"

ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ အချင်းချင်း တိုင်ပင်နေကြသည်။

သူတို့က အဆောင်ကို အကာအကွယ်ပေးနေခြင်းကြောင့် ယန်ချန်ယွီမှာလည်း ကံကောင်းထောက်မစွာ အသက်ရှင်နေရသေးသည်။

သူမသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကပ်နေပြီး အခြားသူများ သူမအပေါ်တွင် ထားခဲ့သော အမှတ်အသားများကို ဖယ်ရှားရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသည်။

နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်မှာ နင်းရှောင်ဟွေ့ကို တိုက်ရိုက် မတိုက်ခိုက်နိုင်သဖြင့် မီးလျှံနတ်ဆိုး သားရဲများကို သူမအနီးသို့ ရောက်အောင် စက်မှုပစ္စည်းများကို သုံး၍ မောင်းနှင်နေရသည်။

သို့သော် မီးလျှံနတ်ဆိုး သားရဲများမှာ ရိုင်းစိုင်းလှပြီး ရုပ်သေးစစ်သည်များနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန်သာ ရွေးချယ်တတ်ကြသဖြင့် သူတို့ကို ထိန်းကျောင်းရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

သေဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် နင်းရှောင်ဟွေ့မှာ သူမ၏ အစွမ်းအစအားလုံးကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

သူမသည် အားနည်းချက်ရှိသော နေရာတစ်ခုသို့ တိုးဝင်လိုက်၏။

လမ်းချိုးတစ်ခုအရောက်တွင် သူမ၏ အမြင်မှာ ရုတ်ချည်းပင် ပွင့်လင်းသွားပြီး သူမကိုယ်သူမ ဘူးသီးပုံစံ ဆေးဖိုတောအုပ်ထဲတွင် ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီနေရာက သူမအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပေ။ အရင်ကလည်း ဒီနေရာမှာ ကိရိယာ သန့်စင်ခြင်း အလုပ်အချို့ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးသည်။

ရင်းနှီးပြီးသား မြင်ကွင်းကြောင့် နင်းရှောင်ဟွေ့မှာ ဘေးကင်းလုံခြုံသည်ဟူသော ခံစားချက်ကို ရရှိလိုက်သည်။

အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် မီးလျှံနတ်ဆိုး သားရဲတစ်ကောင်က သူမကို မြင်သွားပြီး ပြေးဝင်လာသည်။

နင်းရှောင်ဟွေ့မှာ အစွမ်းကုန် ထွက်ပြေးရတော့သည်။

သူမသည် ပင်ကိုယ်သိစိတ်အရ ဆေးဖိုတောအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်မိသည်။ မီးလျှံနတ်ဆိုး သားရဲက သူမကို မီတော့မည့်အခြေအနေတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ငွေရောင်ဆေးဖိုတစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ တံခါးဖွင့်၍ အတွင်းသို့ အလောတကြီး ဝင်ပုန်းလိုက်လေတော့သတည်း။