အခန်း (၂၈၇-၂၈၈)

အခန်း (၂၈၇)

ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...

မီးလျှံနတ်ဆိုး သားရဲသည် ဆေးဖိုအပြင်ဘက်မှနေ၍ အရူးအမူး တိုက်ခိုက်နေချေသည်။

နင်းရှောင်ဟွေ့သည် ဆေးဖိုတံခါးကို အားကိုးတကြီး ဖိကပ်ထားရင်း ကျောက်စိမ်းနှင်းဆီ လက်ပညာရပ်ကို အသုံးပြုကာ ရေခဲတုံးများဖြင့် တံခါးအကြားအဟများကို ပိတ်ဆို့နေ၏။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ရှိသမျှခွန်အားကို အသုံးပြု၍ တံခါးကို ခိုင်ခံ့အောင် ထိန်းထားရပေသည်။

နင်းရှောင်ဟွေ့သည် အသက်ကိုပင် ခပ်မှန်မှန် မရှူနိုင်ဘဲ အတန်ကြာအောင် အောင့်ထားမိရာမှ မီးလျှံနတ်ဆိုး သားရဲကြီး လက်လျှော့ကာ ထွက်ခွာသွားတော့မှသာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

"ဝူး... ဝူး... ဝူး..."

သူမသည် ကြောက်စိတ်၊ ဝမ်းသာစိတ်နှင့် သေဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ရသည့် ခံစားချက်များ စုပြုံတက်လာသဖြင့် မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ငိုကြွေးမိလေတော့သည်။

ထိုစဉ် အကျဉ်းသား ရုပ်သေးသည်လည်း ငိုကြွေးနေခဲ့၏။

ရုပ်သေးစင်မြင့်ပေါ်တွင်မူ ပဉ္စမမြောက်အခန်း စတင်နေပြီဖြစ်သည်။

ဖန့်ချင်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် လုပ်ရပ်များသည် အကျဉ်းသား ရုပ်သေး၏ အပြစ်များကို အပြည့်အဝ ဆေးကြောပေးခဲ့လေပြီ။

ထိုသူနှစ်ဦးလုံးမှာ အကျဉ်းထောင်ခန်းအတွင်း၌ စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုသာ ခြားလျက် အကျဉ်းချခံထားရသည်။

အကျဉ်းသားသည် ဖန့်ချင်းအား မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ဝန်ခံပြောကြားရင်း အမှန်တရားအားလုံးကို ဖွင့်ဟလေတော့သည်။

ကောက်ကျစ်သော အမတ်ကြီး၏ အကြံအစည်များကို ဖော်ထုတ်ကာ မိမိ၏ အပြစ်ကို ဝန်ခံရန် အဆင်သင့်ရှိကြောင်းလည်း ပြောဆိုလာ၏။

ဖန့်ချင်းသည် သက်ပြင်းကို လေးလံစွာ ချလိုက်ပြီးနောက် ဤသို့ သီဆိုလေသည် - "လမ်းမှားရောက်သူ နောင်တရခြင်းသည် ရွှေထက်ပင် တန်ဖိုးရှိလှပေသည်၊ မိမိကိုယ်ကို သိမြင်ကာ စင်ကြယ်သော နှလုံးသားဖြင့် ငြိမ်းချမ်းပါလေတော့။"

"သင်သည် အပြစ်ကို ဝန်ခံကာ စိတ်ရင်းဖြင့် နောင်တရလေပြီ၊ ဤလောကကြီးက သင့်ကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုနေပါလိမ့်မည်။"

"စစ်မှန်သော မိမိကိုယ်ကို မပျောက်ဆုံးပါစေနှင့်၊ ပြန်လည် ထိုင်ထကာ လမ်းမှန်ပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းပါလော့၊ သင့်ဘဝသစ် စတင်ခဲ့လေပြီ။"

နင်းကျော့သည် ဤအခန်းကို ကပြဖျော်ဖြေနေစဉ် ရင်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ခတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျူးရွှမ်းကျိ ဆိုလိုချင်သည့် အဓိပ္ပာယ်ကို သူ နားလည်သွားခဲ့ပြီ။

ကျူးရွှမ်းကျိက သူ့အား အညံ့ခံကာ လမ်းမှန်ကို ရွေးချယ်ရန် အကြံပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ငါ တကယ်ပဲ ဒီလမ်းကို လျှောက်လို့ ရပါ့မလား" ဟု နင်းကျော့ မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်မိ၏။

သူ့မျက်ဝန်းများမှာ တုန်ယင်နေပြီး တွေဝေတုံ့ဆိုင်းနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေချေသည်။

ရုပ်သေးပြဇာတ်ကတော့ ဆက်လက် ကပြနေဆဲပင်။

လူအများအပြားကို ကိုယ်စားပြုသည့် ရုပ်သေးများ စုဝေးလာကာ အလံများကို ဝှေ့ယမ်း၍ ဖန့်ချင်းအတွက် အသနားခံ ကြွေးကြော်နေကြသည်။

နတ်ဘုရားအဖြစ် ကပြသည့် ရုပ်သေးသည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ ဧကရာဇ်မင်းနှင့် တွေ့ဆုံရန် ဆင်းသက်လာခဲ့၏။

ဤကိစ္စမှာ တစ်ပြည်လုံးအနှံ့ ကျော်ကြားသွားသဖြင့် ဧကရာဇ်မင်းကိုယ်တိုင် ဤအမှုကို စစ်ဆေးစီရင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။

ကောက်ကျစ်သော အမတ်ကြီးသည် ဤအကြောင်းကို သိရှိသွားသောအခါ သက်သေများ ဖျောက်ဖျက်ရန်အတွက် အရိပ်နက် စေတမန်တစ်ဦးကို စေလွှတ်ကာ အကျဉ်းထောင်အတွင်းရှိ အကျဉ်းသားကို သတ်ဖြတ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

ထို့နောက် အမတ်ကြီးသည် ဖန့်ချင်းကို လုံးဝ အပြစ်ရှိသူဖြစ်အောင် စွပ်စွဲချက်များ တက်ကြွစွာ လုပ်ကြံဖန်တီးလေတော့သည်။

ဆဋ္ဌမမြောက်အခန်း စတင်လာခဲ့ပြီ။

ရွှေရောင် နန်းဆောင်အတွင်း၌ ဖန့်ချင်းနှင့် ကောက်ကျစ်သော အမတ်ကြီးတို့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ကြရသည်။

အမတ်ကြီးဘက်က အစစအရာရာ ပြင်ဆင်လာခဲ့သဖြင့် ဖန့်ချင်းမှာ လုံးဝ အရေးနိမ့်နေသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေ၏။

ဧကရာဇ်မင်းသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့်အတိုင်း လက်ခုပ်တီးကာ စစ်မှန်သောကျမ်းစာ လောင်မြိုက်မီးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်လေသည်။

ဤမီးမှာ အံ့ဖွယ်မီးကြီး ခုနစ်ပါးအနက် တစ်ခုဖြစ်ပြီး မုသားများကို လောင်ကျွမ်းစေကာ အမှန်တရားကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ဧကရာဇ်မင်းက ဤသို့ သီဆို၏ - "သင်တို့နှစ်ဦးမှာ သဘောထား မတိုက်ဆိုင်ဖြစ်နေသဖြင့် ဤမီးဖြင့်သာ ဆုံးဖြတ်ကြကုန်လော့။"

"မည်သူက အစစ်၊ မည်သူက အတုဆိုသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ရှင်းလင်းသွားပေလိမ့်မည်။"

ကောက်ကျစ်သော အမတ်ကြီးမှာ တွေဝေသွားပြီး သီဆိုလေသည် - "မီးလျှံထဲ၌ မိမိကိုယ်ကို သက်သေပြရန်မှာ အန္တရာယ် အလွန်ကြီးလှပါသည်။ နှုတ်ထွက်စကားများကလည်း တိကျချင်မှ တိကျနိုင်မည်ဖြစ်ရာ..."

သို့သော် မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားဘဲ ဖန့်ချင်းသည် မီးလျှံများအတွင်းသို့ ခုန်ဝင်သွားလေတော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပြဇာတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

တူရိယာသံများမှာ ရုတ်ချည်းပင် မြူးကြွပြင်းထန်လာကာ ကြည့်ရှုနေသူများမှာလည်း အလိုအလျောက် အသက်ရှူမှားသွားကြရသည်။

စင်မြင့်ပေါ်တွင် ဖြူလွလွနှင့် ကြည်လင်သော အလင်းတန်းများ ဝန်းရံနေသည့် မီးလျှံများသည် ဖန့်ချင်းရုပ်သေးကို ဝါးမြိုကာ ပြင်းထန်စွာ လောင်မြိုက်နေ၏။

ဤထူးခြားသော မီးတောက်များကြောင့် ဖန့်ချင်းမှာ စင်ပေါ်တွင် အလွန်ပင် ပေါ်လွင် ထင်ရှားနေချေသည်။

ယခုအချိန်၌ သူသည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် တစ်ဦးတည်းသော ဇာတ်လိုက်ကျော် ဖြစ်နေပေတော့သည်။

ဖန့်ချင်းသည် မီးလျှံများအတွင်းမှနေ၍ ဤသို့ သီဆိုလေသည် -

"ဤမတရားမှုကို ဆေးကြောရန်အတွက် ပြင်းထန်သော မီးလျှံများဖြင့် မုသားများကို ဖြတ်တောက်ပါစေ။"

"ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြား စင်ကြယ်စွာ ရှိနေပါသည်၊ သေဘေးနှင့် ပူပြင်းသော မီးလျှံများကို မည်သို့လျှင် ကြောက်ရွံ့နေအံ့နည်း။"

"ဤသည်မှာ —"

"နေနှင့် လကဲ့သို့ စင်ကြယ်ကြည်လင်သော နှလုံးသားပင် ဖြစ်သည်၊"

"ကျွန်ုပ်၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို သက်သေပြရန် အသက်ကိုပင် စတေးလိုပါသည်။"

"သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းဆိုသည်မှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊"

"ကျွန်ုပ်၏ မယိုင်လဲသော သစ္စာတရားသည် ကမ္ဘာတည်သရွေ့ ကျန်ရစ်နေပါလိမ့်မည်။"

စင်မြင့်ပေါ်တွင် မီးလျှံများမှာ တောက်ပစွာ လောင်မြိုက်နေ၏။

အပြာနုရောင် အလင်းတန်းများသည် နင်းကျော့၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး သူ့ကို ခဏတာမျှ မိန်းမောသွားစေသည်။

ချော်ရည်နန်းတော်၏ ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌လည်း -

နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်သည် တံခါးများနှင့် မျက်နှာကြက်ကို ဖိကပ်ထားပြီး ၎င်း၏ အလင်းရောင်မှာ ခန်းမ၏ ထောင့်တိုင်းကို လင်းထိန်နေစေသည်။

၎င်းသည် ဟိန်းဟောက် အော်ဟစ်ရင်း နင်းကျော့အား "သခင်လေး... သခင်လေး..." ဟု ခေါ်ဆိုနေချေသည်။

ရာဇဝင်မှတ်တမ်းဆောင် ဝန်းကျင်ရှိ တိုက်ပွဲမြေပြင်၌လည်း -

မီးလျှံနတ်ဆိုး သားရဲထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်မှာ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများအပေါ် ကျရောက်နေ၏။

ရုန်းရင်းဆန်ခတ် တိုက်ပွဲကြီးမှာ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေဆဲပင်။

ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည် ခိုင်မာသော ကာကွယ်ရေး စည်းများကို တည်ဆောက်ထားကြသဖြင့် တိုက်ပွဲမှာ အခြေအနေ တန့်နေလေသည်။

ကျူးရွှမ်းကျိသည် ပြတင်းပေါက်တွင် ရပ်နေရင်း စင်မြင့်ပေါ်ရှိ နင်းကျော့ကို ငုံ့ကြည့်နေ၏။

"နင်းကျော့... ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေနဲ့" သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရွှေရောင်တောက်ပနေပြီး မျှော်လင့်ချက်များ အရောင်ဟပ်နေပေသည်။

နင်းကျော့၏ မျက်ဝန်းများမှာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူ စဉ်းစားမိသည်မှာ - သူကိုယ်တိုင်လည်း ဤစစ်မှန်သော မီးလျှံများထဲတွင် မိမိ၏ အပြစ်များကို ဆေးကြောနိုင်မည်လောဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သူသည် ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး နေစရာမလိုတော့ဘဲ၊ တောင်ကြီးတစ်လုံးစာ ဖိအားကိုလည်း ထမ်းထားစရာ မလိုတော့ပေ။ အလင်းရောင်အောက်တွင် ဂုဏ်ယူစွာ လျှောက်လှမ်းနိုင်ပြီး ဘဝခရီးကိုလည်း လွယ်ကူစေပေလိမ့်မည်။

သူသည် စင်မြင့်ထက်တွင် ထိုင်နေရင်း အောက်ဘက်ရှိ ပရိသတ်များကို ငေးကြည့်ကာ အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရ၏။

"ဒါဟာ အရင်တုန်းက အကြီးအကဲ လီလိုင်ဖုန်း မြင်ခဲ့တဲ့ အမြင်မျိုးလား၊ ဒါကြောင့်ပဲ သူက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ငါ့ကို သတိထားမိခဲ့တာကိုး။"

"အခုတော့ ငါကိုယ်တိုင်လည်း ဒီလို အဆင့်အတန်းမျိုးကို ရောက်နေပြီ။"

"ငါ ဒီလို တောက်ပပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ နေရာမှာပဲ ဆက်ရှိနေလို့ ရတာပဲ..."

"ဟမ်"

နင်းကျော့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် သူ၏ အတိတ်က ပုံရိပ်ကို မြင်ယောင်လာခဲ့သည်။

ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုမက ကွာခြားခဲ့သော်လည်း ယခုလက်ရှိ နင်းကျော့သည် အတိတ်က နင်းကျော့လေးကို မြင်တွေ့နေရသလိုပင်။

ထိုသေးငယ်သော ပုံရိပ်လေးသည် မှောင်မည်းသော ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး ဧည့်သည်များ၏ မုန့်များကို ကြည့်ကာ သွားရည်ကျနေခဲ့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က လှည့်ကြည့်လိုက်တိုင်း သူသည် ပုခုံးလေးများကို တွန့်ကာ ကြောက်လန့်တကြား ကုတ်ကုတ်လေး နေတတ်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ...

သူခိုးလေးတစ်ယောက်နှင့် တူလှပေသည်။

နင်းကျော့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သေချာစွာ ထပ်ကြည့်လိုက်၏။

ထိုကလေး၏ မျက်နှာမှာ သူ၏ မျက်နှာမဟုတ်ဘဲ စွန်းလင်ထုံ၏ မျက်နှာ ဖြစ်နေသည်ကို ဝေဝေဝါးဝါး တွေ့လိုက်ရသည်။

အတိတ်က မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုမှာ သူ့ခေါင်းထဲသို့ လျှပ်ခနဲ ဝင်လာ၏။

နင်းကျော့သည် စွန်းလင်ထုံကို ကယ်တင်ရန်အတွက် အကျဉ်းထောင်အတွင်းသို့ လျှို့ဝှက်စွာ ဝင်ရောက်ခဲ့ဖူးသည်။

"အစ်ကိုကြီး... အခုတစ်ခေါက်လည်း အစ်ကိုကြီး မှားသွားပြန်ပြီ" ဟု နင်းကျော့က ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ပြောခဲ့သည်။

စွန်းလင်ထုံက ကမြင်းကြောထစွာ ရယ်မောရင်း - "အိုး... အဖမ်းခံလိုက်ရတာပဲ၊ ကျေးဇူးပဲ ညီလေး" ဟု ဆို၏။

နင်းကျော့က ခေါင်းခါရင်း - "ကျွန်တော် အမြဲစဉ်းစားလို့ မရဘူး၊ အစ်ကိုကြီး ဘာလို့ ခိုးနေတာလဲ၊ ကျွန်တော်တို့မှာ အခု ပိုက်ဆံ မပြတ်လပ်တော့ဘူးလေ" ဟု မေးမိသည်။

စွန်းလင်ထုံက သူ၏လက်ပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ကာ အကျဉ်းထောင်တံခါးမှ ခပ်တည်တည် လျှောက်ထွက်ရင်း - "ငါက သူခိုးလေ၊ ငါမခိုးရင် ဘာလုပ်ရမှာလဲ" ဟု ပြန်ပြောခဲ့၏။

နင်းကျော့က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းခါလျက် - "အစ်ကိုကြီး ခိုးချင်ရင်တောင် အစ်ကိုကြီးရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ပိတ်ထားဖို့ မလိုပါဘူး မဟုတ်လား" ဟု ထပ်မေးပြန်သည်။

စွန်းလင်ထုံက - "ဒါက ပိုပြီး ရင်ခုန်စရာ ကောင်းတယ်လို့ မင်းမထင်ဘူးလား" ဟု ဆိုလေသည်။

"ငါက အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။ ငါ့ရဲ့ တကယ့်ခွန်အားနဲ့ဆိုရင် ရွှေအမြုတေအဆင့်တွေကလွဲလို့ ကျန်တဲ့သူတွေဆီက ခိုးရတာက ဘာမှ ခက်ခဲတာ မဟုတ်ဘူး။"

အခန်း (၂၈၈) - ဤမီးကို ငါကိုယ်တိုင်ပင် မီးမွှေးချင်သည်

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့ရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းကို ကိုယ်တိုင်တံဆိပ်ခတ်ထားဖို့ လိုအပ်တာပေါ့"

"ဒီလိုငြိမ်းချမ်းတဲ့ရက်တွေက တကယ်ပဲ သည်းမခံနိုင်စရာကောင်းတယ်။ ငါ့ကို စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုလောက် ပေးပါဦး၊ ဒါမှ ငါပျင်းရိမနေမှာလေ"

ဤအချိန်တွင် စွန်းလင်ထုံသည် လမ်းလျှောက်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နင်းကျော့ကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း နားလည်နိုင်တယ်မလား။ မင်းကလည်း ငါနဲ့ တူတူပါပဲ"

နင်းကျော့သည် မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားပြီး "ဒါမျိုး ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ။ ဒီလိုအဖြစ်က အလွန်ကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်မျိုးပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အာ၊ မင်း ငါ့ကို အရူးလို့ ပြောလိုက်တာလား"

နင်းကျော့သည် လက်များကို အမြန်ယမ်းလိုက်သည်။ "အမှားအယွင်းနဲ့ အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်မိတာပါ။ မဟုတ်ပါဘူး ခေါင်းဆောင်၊ ခေါင်းဆောင်ရေ ငါ့ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပါဦး"

စွန်းလင်ထုံသည် ခုန်ပေါက်လိုက်ပြီး "ခံလိုက်စမ်း၊ ဒီကောင်လေး" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ နောက်ထပ်မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။

လရောင်အောက်တွင် ကောင်လေးနှစ်ယောက်သည် မသေမျိုးမြို့တော်ရှိ မြစ်ငယ်လေးတစ်ခုတွင် လက်ဆေးနေကြသည်။

ထိုအချိန်သည် နင်းကျော့တစ်ယောက် လူတစ်ဦးကို ပထမဆုံးအကြိမ် အသက်ဆုံးရှုံးစေခဲ့သည့်အချိန်ဖြစ်သည်။

သွေးများမှာ မြစ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ စီးဆင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရေနှင့်ရောနှောကာ ခြေလှမ်းလေးဆယ်အကွာရှိ ကျောက်တံတားအရောက်တွင်မူ မသိမသာပင် ဖြစ်သွားလေသည်။

စွန်းလင်ထုံက သူ့ကို ပြောခဲ့ဖူးသည်။ "ငါ ခိုးဖို့ အပြင်ထွက်တိုင်း ဒီတစ်ခါတော့ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘဲ သေသွားနိုင်တယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြောလေ့ရှိတယ်"

"ဒါဟာ ငါ့ဘဝရဲ့ လောင်းကြေးတစ်ခုဆိုရင်လည်း ငါ လက်ခံလိုက်မှာပါ"

"ငါဟာ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် သေဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေသူပါ"

"ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ"

"မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ဘာလဲ"

မြစ်ကမ်းနှစ်ဖက်ရှိ သစ်ရွက်များသည် ညလေအေးနှင့်အတူ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်နေကြသည်။

ငွေရောင်လမင်းကြီး၏ အလင်းရောင်သည် မြစ်ရေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး ရေပြင်ပေါ်တွင် ကခုန်နေသည့် ရတနာစိန်ပွင့်လေးများနှယ် တောက်ပနေသည်။

တောက်ပနေသည့် လှိုင်းဂယက်များသည် နင်းကျော့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထင်ဟပ်နေသည်။

သူ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါတွင် သူသည် စင်မြင့်ထက်တွင် ဆက်လက်ထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး အောက်ဘက်တွင် အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများစွာက ကြည့်ရှုနေကြကာ စင်ပေါ်တွင် ဖန့်ချင်းရုပ်သေးသည် စင်ကြယ်သောအဖြူရောင် မီးလျှံများထဲတွင် နစ်မွန်းနေဆဲဖြစ်သည်။

နင်းကျော့၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ တိတ်တဆိတ် စီးကျလာသည်။

"အို" ကျူးရွှမ်းကျိသည် ဤမြင်ကွင်းကို သတိပြုမိသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ကျေနပ်အားရသည့် အရိပ်အယောင်ကို ပြသလိုက်သည်။

"နင်းကျော့၊ နင်းကျော့" နဂါးလိပ်မီးလျှံဝိညာဉ်သည် နင်းကျော့၏ နားထဲတွင် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ထူးဆန်းလှသည်။

ခဏအကြာက သူသည် အသံများကို လုံးဝပိတ်ပင်ထားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူသည် နဂါးလိပ်မီးလျှံဝိညာဉ်၏ ဟိန်းဟောက်သံအားလုံးကို ကြားနေခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

နဂါးလိပ်မီးလျှံဝိညာဉ်သည် ချော်ရည်နန်းတော်အတွင်း ဖြစ်ပျက်နေသမျှ အားလုံးကို နင်းကျော့အား ပြောပြနေသည်။

"အစ်ကိုစွန်း" နင်းကျော့သည် ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ်မှတစ်ဆင့် စွန်းလင်ထုံအား ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

စွန်းလင်ထုံသည် အံ့အားသင့်ပြီး ဝမ်းသာသွားသည်။ "ညီလေး၊ နောက်ဆုံးတော့ မင်း အကြောင်းပြန်လာပြီပေါ့"

"စစ်မြေပြင်အခြေအနေက အခုလို ဖြစ်နေတယ်..."

နင်းကျော့သည် စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "သိတယ်"

စွန်းလင်ထုံက "ငါတို့ လှုပ်ရှားကြမလား" ဟု မေးသည်။

နင်းကျော့က "အစ်ကိုစွန်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောသည်။

စွန်းလင်ထုံက "ဘာကိုလဲ" ဟု ပြန်မေးသည်။

နင်းကျော့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်ဆိုလိုတာက လှုပ်ရှားကြမယ်လို့ ပြောတာပါ"

စွန်းလင်ထုံ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပသွားသည်။ "ကောင်းပြီလေ"

ဆေးဖိုအတွင်းတွင် နင်းရှောင်ဟွေ့သည် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်စေလိုက်သည်။

"ငါ မသေဘူး၊ ငါ အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့တယ်"

"ဟဲဟဲဟဲ၊ ဟားဟားဟား"

"နဂါးလိပ်မီးလျှံဝိညာဉ်မှာ ကန့်သတ်ချက်တွေရှိတယ်၊ သူက ပြင်ပအင်အားကိုပဲ အသုံးပြုနိုင်တာ၊ ငါ့ကို တိုက်ရိုက်သတ်ပစ်လို့ မရဘူး"

"ဒီကိစ္စပြီးရင် ငါ ရွှေအမြုတေဘိုးဘေးဆီသွားပြီး အကူအညီတောင်းမယ်၊ နဂါးလိပ်မီးလျှံဝိညာဉ်အကြောင်းကို ဖော်ထုတ်မယ်၊ နင်းကျော့ကိုလည်း ဖော်ထုတ်ပစ်မယ်"

"ငါ... ဒါက ဘာလဲ"

ဗုန်း

အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ဆေးဖိုအတွင်းတွင် မီးလျှံများ ရုတ်တရက် တောက်လောင်လာသည်။

နင်းရှောင်ဟွေ့၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

သူမသည် အမြန်ရှောင်တိမ်းပြီး ဆေးဖိုတံခါးဆီသို့ ပြေးသွားသည်။

သူမသည် အစွမ်းကုန် တွန်းလိုက်သည်။

ဆေးဖိုတံခါးမှာ လုံးဝမလှုပ်ရှားပေ။

အဝေးတစ်နေရာမှ ဗုဒ္ဓဘာသာကျမ်းစာရွတ်ဆိုသံများ ဖျော့တော့တော့ ကြားနေရသည်။

"ဘယ်သူလဲ၊ အပြင်မှာ ဘယ်သူရှိနေတာလဲ"

အပူချိန်မှာ လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာပြီး ဆေးဖိုအတွင်းပိုင်းကို မီးတောက်နီရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

"ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါ၊ ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါ၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ"

"နင်လိုချင်တာမှန်သမျှ ငါပေးမယ်"

"ငါ မသေနိုင်ဘူး၊ ငါ အမှန်တရားကို အခုလေးတင်ပဲ သိလိုက်ရတာ"

"ငါ မသေချင်ဘူး၊ ငါ တကယ်ပဲ မသေချင်ဘူး"

နင်းရှောင်ဟွေ့သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တောင်းပန်ပြီး ရုန်းကန်နေသည်။

သူမသည် ကျောက်စိမ်းနှင်းဆီလက်ပညာရပ်ကို အသည်းအသန် အသက်သွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ အသက်ကို ရှည်စေရန် ဆေးဖိုအတွင်းတွင် ကြီးမားသည့် ရေခဲတုံးများကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ရာဇဝင်မှတ်တမ်းဆောင်တွင်မူ အရေးကြီးသည့်အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

စက်မှုရတနာများက အစွမ်းကုန် မောင်းနှင်နေကြပြီး မီးလျှံနတ်ဆိုးသားရဲများ၏ ကြီးမားလှသော လှိုင်းလုံးများသည် ကျင့်ကြံသူများ၏ အစီအရင်ကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်နေသည်။

အစီအရင်သည် ရာဇဝင်မှတ်တမ်းဆောင်ကို ကာကွယ်ထားသည်။

"လူငယ်သခင် နင်းကျော့၊ အခုက အချိန်ကျပြီ" ဟု နဂါးလိပ်မီးလျှံဝိညာဉ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နင်းကျော့သည် ဓာတ်ငါးပါးအမြောက်မျှော်စင်၏ အရာရှိတစ်ဦးအနေဖြင့် တာဝန်ယူလိုက်ချိန်တွင် သူ၏မျက်လုံးများ အေးစက်သွားသည်။

ဓာတ်ငါးပါးအမြောက်မျှော်စင်သည် ပြန်လည်မြင့်တက်လာပြီး အမြောက်ကို အားသွင်းကာ ပစ်ခတ်လိုက်ရာ နတ်ဆိုးသားရဲများ၏ တောင်ကုန်းကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားသည်။

ဗုန်း

နတ်ဆိုးသားရဲများစွာသည် ပျက်စီးဆုံးပါးသွားပြီး ဓာတ်ငါးပါး ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားသော အမြောက်ကျည်များ၏ ပေါက်ကွဲမှုအောက်တွင် ပြာအတိ ဖြစ်သွားကြသည်။

အစီအရင်မှာ ပျက်စီးသွားသည်။

"ငါတို့ မထိန်းထားနိုင်တော့ဘူး"

"မထိန်းနိုင်တော့ဘူး"

"မြန်မြန် ဆုတ်ခွာကြ"

ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည် အကူအညီမဲ့နေပြီး မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ဆုတ်ခွာခြင်းမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း

ဆက်တိုက်ပစ်ခတ်နေသည့် အမြောက်သံများသည် အစီအရင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ရာဇဝင်မှတ်တမ်းဆောင်ကိုပါ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

မီးလျှံနတ်ဆိုးသားရဲများမှာမူ အကုန်နီးပါး သုတ်သင်ခံလိုက်ရပြီး ရာဇဝင်မှတ်တမ်းဆောင်၏ ယခင်နေရာမှာလည်း အပျက်အစီးများ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ရာဇဝင်မှတ်တမ်းများက ဘာတွေလဲ။

မြေမှုန့်မှလွဲ၍ ဘာမျှ ကျန်ရစ်ခြင်းမရှိတော့ပေ။

"ငါ အောင်မြင်ပြီ" ဟု နဂါးလိပ်မီးလျှံဝိညာဉ်က အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မီးလျှံဖြင့်ဖွဲ့စည်းထားသည့် တရားစီရင်ရေးဓားကြီးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး ၎င်း၏လည်ပင်းကို ဖြတ်တောက်ကာ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းဖြတ်လိုက်သည်။

ဘူးသီးပုံစံဆေးဖိုတောအုပ်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားသည့် အပူချိန်များကြားတွင် ကျောက်စိမ်းနှင်းဆီလက်ပညာရပ်ဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် ရေခဲတုံးများသည် အသက်ရှူချိန် ဆယ်ချက်ခန့်သာ ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။

နင်းရှောင်ဟွေ့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မီးလျှံများကြားတွင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝိညာဉ်သဘာဝ၏ အမှုန်အမွှားများသာ ကျန်ရစ်ကာ မီးပိုးစုန်းကြူးများကဲ့သို့ ကခုန်နေကြသည်။

နင်းမျိုးနွယ်စု၏ ပင်မမျိုးဆက်မှ အရည်အချင်းရှိသူ နောက်ထပ်မရှိတော့သလို ကျောက်စိမ်းနှင်းဆီလက်ပညာရပ်ကို ပိုင်ဆိုင်သူလည်း မရှိတော့ပေ။

ဆေးဖိုတစ်ခုလုံး ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားသည်။

မီးလျှံများသည် တိတ်ဆိတ်နေသည့် ကချေသည်တစ်ဦးကဲ့သို့ သူမ၏ ပျော့ပျောင်းသည့် ကိုယ်ဟန်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်ထုတ်နေသည်။

လိမ္မော်နီရောင် မီးရောင်များသည် ဆေးဖိုတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်နေပြီး နွေးထွေးမှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။

စင်မြင့်ထက်တွင် နင်းကျော့၏ အမူအရာမှာလည်း တည်ငြိမ်သွားသည်။

စင်ကြယ်သောအဖြူရောင် မီးလျှံများသည် သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် ထင်ဟပ်နေပြီး သူ၏ တွန့်ဆုတ်မှု၊ သူ၏ကံကြမ္မာ၊ သူ၏ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် သူ၏နှိမ့်ချမှုတို့ကို လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်သည်။

"ဖန့်ချင်း တရားမျှတမှု ရှာဖွေခြင်း" ပြဇာတ်သည် နောက်ဆုံးခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဖန့်ချင်းသည် မီးလျှံထဲမှ ထွက်လာပြီး စင်ကြယ်သောအဖြူရောင်မီးကို အကျင့်ပျက် အရာရှိထံသို့ ယူဆောင်သွားသည်။

အကျင့်ပျက် အရာရှိသည် နောက်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ဆုတ်ခွာသော်လည်း မီးရောင်များကြားတွင် နစ်မွန်းနေဆဲဖြစ်ကာ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ငါကိုယ်တိုင်လည်း ဒီမီးလျှံတွေရဲ့ လင်းရောင်ခြည်ကို လိုလားတယ်

"တစ်နေ့နေ့မှာတော့ ငါဟာ မီးနဲ့ ကစားမိပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်လောင်ကျွမ်းမိသွားမယ်ဆိုရင်..."

"ဒါဆိုရင်တော့ အဲဒီမီးလျှံက ငါကိုယ်တိုင် မီးမွှေးလိုက်တဲ့မီးပဲ ဖြစ်စေချင်တယ်"