အစီအရင်ကို ဖွင့်ခြင်း
Vol. 75 Ch. 781
ကျွင်းချန်ချင်းက ရုတ်တရက် လက်ဦးမှုယူကာ တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းသည် လူအများအတွက် အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။
သူ ပေါ်လာကတည်းက လူတိုင်းက သူ့ကို သတိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း လူတိုင်း လုံးဝ မထင်မှတ်ထားသည့် အချက်မှာ သူ၏ ပစ်မှတ်မှာ သူ့ကို နှစ်ပေါင်း သန်းချီ သစ္စာရှိရှိ ကိုးကွယ်ယုံကြည်ခဲ့သည့် အမာခံ နောက်လိုက်များ ဖြစ်နေခြင်းပင်။
သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားအောက်တွင် ထိုလူအုပ်ကြီးမှာ အော်ဟစ်ချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားကြကာ ဝိညာဉ်များပင် လွတ်မြောက်သွားခြင်း မရှိတော့ပေ။
ဘာဖြစ်လို့လဲ။
မည်သူမျှ နားမလည်နိုင်ကြပေ။
ကျွင်းချန်ချင်း၏ ဤကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လုပ်ရပ်ကြောင့် လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် အေးစိမ့်သော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာရသည်။
ဒီကောင်... ရူးနေတာပဲ။
နေနတ်ဘုရား၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံးပင်လျှင် အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားရသည်။
“ဒါ ဘာသဘောလဲ”
“အသုံးမလိုတော့လို့ သတ်ပစ်လိုက်တာလား”
သူက မေးလိုက်သည်။
သို့သော် ကျွင်းချန်ချင်းကမူ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး “နေနတ်ဘုရား... မင်းက ကမ္ဘာဦးကတည်းက ရှိခဲ့တဲ့ မူလဝိညာဉ် တစ်ခုပဲ၊ မင်း အရာအားလုံးကို နားလည်တယ်”
“ဒါပေမဲ့ တစ်ချက်တော့ မင်း ဘယ်တော့မှ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“အဲဒါက ထာဝရ ဆိုတာပဲ”
“သူတို့တွေ ဒီနှစ်တွေမှာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ အများကြီး ထမ်းပိုးခဲ့ရပြီးပြီ၊ ငါက သူတို့ကို နာကျင်မှုတွေကနေ စောစောစီးစီး လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးလိုက်ရုံပါပဲ”
နေနတ်ဘုရားက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး “ငါ သိတာကတော့ ငါ့ရှေ့မှာ စိတ်ဖောက်ပြန်ပြီး လူမဆန်တဲ့ ရက်စက်တဲ့ ဘုရင်တစ်ယောက်ကို မြင်နေရတယ် ဆိုတာပဲ”
“ဒီလောက် သစ္စာရှိတဲ့ ငယ်သားတွေကိုတောင် ဒီလို လုပ်နိုင်တယ်ဆိုရင် ဒီကမ္ဘာကြီးအပေါ် မင်း ဘာတွေ လုပ်ဦးမလဲဆိုတာ ငါ မှန်းဆလို့ ရပါတယ်”
“နာကျင်မှုကနေ စောစောစီးစီး လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးတယ်... အပြောတော့ ကောင်းသားပဲ”
“ဒါဆို ဒီလူတွေကိုရော ဘာလို့ လွတ်မြောက်အောင် မလုပ်ပေးသေးတာလဲ”
သူက ထိုက်ချန်ကျိကျွင်းတို့ လူတစ်စုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
ကျွင်းချန်ချင်းသည် စောစောက လက်ဦးမှုယူကာ တိုက်ခိုက်စဉ်က ထိုက်ချန်ကျိကျွင်းနှင့် ဝူရှန့်ကျိကျွင်း အချို့ကိုမူ မတိုက်ခိုက်ဘဲ ကျန်လူများကိုသာ သတ်ပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွင်းချန်ချင်း စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ထိုက်ချန်ကျိကျွင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “မဟာကောင်းကင် အရှင်က ငါတို့ကို သေစေချင်တယ်ဆိုရင် ငါတို့ သေပေးဖို့ အသင့်ပဲ”
“ငါတို့က သေဖို့အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသား”
“ဒါက ဂုဏ်သိက္ခာ တစ်ခုပဲ”
“မင်းတို့လို ကောင်တွေကတော့ ဘာမှ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး”
နေနတ်ဘုရားမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရသည်။
“အရူးတွေ ”
“တကယ့်ကို ရူးနေတဲ့ လူတစ်စုပဲ”
သူက ဤလူများ၏ အတွေးကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်ပေ။
ထို့နောက် ကျွင်းချန်ချင်းက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့ရဲ့ ခွန်အားက ကမ္ဘာသစ် မွေးဖွားလာတာကို သက်သေထူနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ပြန်ပြီး သေဆုံး သွားဖို့ မလိုသေးဘူး”
“မင်းလည်း အဲဒါကို သက်သေထူချင်တယ် ဆိုရင် ရပါတယ်”
“ငါ တကယ်ပဲ မင်းကို သဘောကျတယ် နေနတ်ဘုရား”
“ငါတို့ဘက်က တံခါးက မင်းအတွက် အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားတယ်”
နေနတ်ဘုရားက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး ပျင်းရိစွာ အကြော ဆန့်လိုက်သည်။
“မင်း ဒီလို ပြောတော့ ငါ တကယ်ပဲ ဝမ်းသာမိပါတယ်”
“ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ စိတ်ရင်းကို ပြဖို့အတွက်...”
“မင်းရဲ့ ကိုယ်အစစ်နဲ့ ငါ့ကို စကားလာပြောတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်”
ပြောအပြီးတွင် သူက ရွှေရောင် လှံရှည်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ကာ ကျွင်းချန်ချင်းထံသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
ယခု ပေါ်နေသော ကျွင်းချန်ချင်းမှာ ပုံရိပ်ယောင်သာ ဖြစ်ပြီး နေနတ်ဘုရားက သူ၏ ကိုယ်အစစ်ကို အတင်းအကျပ် ထွက်လာအောင် လုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
လှံရှည်က ကောင်းကင်ယံရှိ နေနတ်ဘုရား စွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်လာပြီး ဤတစ်ကြိမ် နေနတ်ဘုရား၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ အရင် ဝိညာဉ် ရေကန်တွင် တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်ကထက် အဆပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ ပိုမို အားကောင်းလှသည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူက နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားကို အစစ်အမှန် ပြသလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ကျွင်းချန်ချင်းကမူ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။
သူက ကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်ခြင်းပင် မရှိဘဲ လက်ချောင်းကို အသာအယာ တောက်လိုက်ရုံဖြင့် မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုကို ထိုက်ချန်ကျိကျွင်းနှင့် အခြားသော ဝူရှန့်ကျိကျွင်းများ၏ ကိုယ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။
“သူ့ကို အရင် တားထားလိုက်”
ကျွင်းချန်ချင်းက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ထိုစွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ထိုက်ချန်ကျိကျွင်း၏ မျက်နှာတွင် နားမလည်နိုင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ”
ပြောအပြီးတွင် သူက တစ်ဦးတည်း နေနတ်ဘုရား၏ ရွှေရောင်လှံရှည်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် ဧကရာဇ် နန်းတော်၏ အပျက်အစီးများ အထက်၌ ကြီးမားသော စွမ်းအားများ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။
ထို့နောက် ထိုရွှေရောင်လှံရှည်မှာ သူ၏ ထိုးနှက်ချက်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားရသည်။ အကယ်၍ နေနတ်ဘုရားက လှံရှည်ကို သူ၏ စွမ်းအားနှင့် ပြန်လည် မဆွဲထိန်းထားလျှင် ၎င်းမှာ ဤဟင်းလင်းပြင်မှ လွင့်ထွက်သွားကာ ဖရိုဖရဲ နယ်မြေ ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။
၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားတော့သည်။
ပုံမှန်အတိုင်း ဆိုလျှင် ထိုက်ချန်ကျိကျွင်းက နေနတ်ဘုရား၏ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုကို မည်သို့မျှ တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ကျွင်းချန်ချင်းက သူ့ကို အမည်မသိ စွမ်းအားအချို့ ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခွန်အားမှာ ထူးဆန်းစွာ မြင့်တက်လာပြီး နေနတ်ဘုရား၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်နိုင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
နေနတ်ဘုရား၏ လှံရှည်ကို ရိုက်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “နေနတ်ဘုရား...”
“အခုဆို ငါက မင်းနဲ့ စကားပြောဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီသွားပြီ မဟုတ်လား”
နေနတ်ဘုရား၏ မျက်နှာမှာ မည်း မှောင်သွားသော်လည်း ထိုက်ချန်ကျိကျွင်းကို ပြန်မပြောပေ။
လှံရှည်ကို ပြန်သိမ်းကာ သူ၏ အော်ရာ များမှာ တရိပ်ရိပ် မြင့်တက်လာသည်။
“ကျွင်းချန်ချင်းရဲ့ ကိုယ်အစစ်ကို ထွက်လာအောင် လုပ်ကြ”
သူက အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် လှံရှည်ကို ကိုင်စွဲကာ ပထမဆုံးအကြိမ် ကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်တော့သည်။
ထို့နောက် ကမ္ဘာ့ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန် အချို့လည်း သူ့နောက်မှ လိုက်ပါ တိုက်ခိုက်ကြသည်။
ထန်ထျန်းတို့မှာမူ သူတို့ တာဝန်ယူထားသည့် နေရာများတွင်သာ ဆက်ရှိနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့ တိုက်ခိုက်ချင်နေသော်လည်း အမှတ်တမဲ့ မလှုပ်ရှားကြပေ။
နေနတ်ဘုရားနှင့် ကမ္ဘာ့ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန် အချို့မှာ ကျွင်းချန်ချင်း၏ ပုံရိပ်ယောင်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။
သို့သော် ထိုက်ချန်ကျိကျွင်းနှင့် အခြားသော ဝူရှန့်ကျိကျွင်းများက သူတို့၏ ရှေ့မှ ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။
အကယ်၍ အရင်က ဆိုလျှင် ဤကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ကျင့်ကြံသူ များကို သူတို့ မည်သို့မျှ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ၊ နေနတ်ဘုရား တစ်ဦးတည်းနှင့်တင် သူတို့ကို အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ယခုအခါ ကျွင်းချန်ချင်း ကြောင့် သူတို့၏ ခွန်အားများမှာ ထူးဆန်းစွာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
ထိုက်ချန်ကျိကျွင်း တစ်ဦးတည်းနှင့်တင် နေနတ်ဘုရား၏ ရှေ့မှ ပိတ်ဆို့ထားနိုင်သည်။
အခြားသော ဝူရှန့်ကျိကျွင်းများမှာလည်း ကမ္ဘာ့ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်များကို အသီးသီး တားဆီးထားကြသည်။
ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။
နေနတ်ဘုရား၏ မီးလျှံများက ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုလုံးကို လောင်ကျွမ်းနေပြီး အခြားသော ဝူရှန့်ကျိကျွင်းများ၏ ကျင့်စဉ် များကလည်း အားနည်းခြင်း မရှိပေ။
သို့သော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ သူတို့က ထိုက်ချန်ကျိကျွင်းတို့၏ ခံစစ်ကို မည်သို့မျှ မဖောက်နိုင်ဘဲ ရှိနေခြင်းပင်။
ထို့အပြင် တစ်ဖက်မှ ပြန်လည် ဖိနှိပ်ခြင်းကိုပင် ခံနေရသလို ခံစားနေရသည်။
“ဒီအတိုင်းဆို အဆင်မပြေလောက်ဘူး”
“ငါတို့လည်း သွားကူညီရမလား”
ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းမှာ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ထန်ထျန်းနှင့် လုံကျိုကျိုးတို့ကို မေးလိုက်သည်။
“နေပါဦး၊ နေနတ်ဘုရားရဲ့ စကားကိုပဲ နားထောင်ရအောင်”
လုံကျိုကျိုးက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “သူ့ရဲ့ အမိန့် မရမချင်း ငါတို့ တာဝန်ယူထားတဲ့ အစီအရင် နေရာတွေကိုပဲ အသေအချာ စောင့်ရမယ်”
“သူ့ကို ယုံကြည်လိုက်ပါ”
ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းမှာ စိုးရိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး “ငါက သူ့ကို မယုံတာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ဒါပေမဲ့ အခုကြည့်ရတာ သူတို့ အားလုံး ပေါင်းရင်တောင် ကျွင်းချန်ချင်းရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ကိုတောင် ထိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“အစီအရင်ကလည်း ပြင်ဆင်ပြီးသား၊ လူသားဧကရာဇ် နန်းတော်က ကျိကျွင်းတွေလည်း အကုန် သေကုန်ပြီပဲ၊ ဒါဆို ဒီနေရာတွေကို စောင့်နေတာက ဘာထူးမှာလဲ”
ထိုအချိန်တွင် ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
“ထူးတယ်”
သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ငါ တိတိကျကျတော့ မသိပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ခံစားနေရတယ်၊ ကျွင်းချန်ချင်းက...”
“ငါတို့ စောင့်နေတဲ့ ဒီနေရာတွေကို တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်နေသလိုပဲ”
ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းမှာ ကြောင်သွားရသည်။ “မင်း သေချာလို့လား”
ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ဤခံစားချက်မှာ စကားဖြင့် ဖော်ပြရန် ခက်သော်လည်း မည်သည့်အတွက်ကြောင့်မှန်း သူ မသိပေ။
သို့သော်လည်း ကျွင်းချန်ချင်း၏ သဲ့သဲ့မျှသော အသိစိတ်တစ်ခုက သူတို့ရှိရာ နေရာများကို ဝေ့ဝဲ စောင့်ကြည့်နေသည်ကို သူ အမှန်တကယ်ပင် အာရုံခံနိုင်နေသည်။
ထန်ထျန်းက အတည်ပြုလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လုံကျိုကျိုးက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ထန်ထျန်းက သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ မသိနိုင်တဲ့ အခြေအနေတွေကို သူ သတိပြုမိနိုင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
“ဒါကြောင့် ကျန်တဲ့လူတွေကိုလည်း အကြောင်းကြားလိုက်မယ်၊ ကျွင်းချန်ချင်း အခွင့်ကောင်း ယူမသွားနိုင်အောင် ဘယ်သူမှ လျှောက်မလှုပ်ရှားကြဖို့ ပြောလိုက်ပါ့မယ်”
ထို့နောက် သူက အခြားသော ဝူရှန့်ကျိကျွင်းများထံသို့ သတင်းပို့ကာ သူတို့ကို စိတ်အေးအေးထားရန် ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။
မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် ရှေ့တန်း တိုက်ပွဲမြေပြင်မှ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
၎င်းမှာ နေနတ်ဘုရား၏ စွမ်းအားပင် ဖြစ်သော်လည်း အစကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို အားကောင်းလှသည်။
ထိုစွမ်းအားအောက်တွင် ကျွင်းချန်ချင်း၏ အထောက်အပံ့ ရထားသော ထိုက်ချန်ကျိကျွင်းပင်လျှင် မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ နေနတ်ဘုရား၏ လှံချက်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားရသည်။
သူတို့၏ ခံစစ်မှာလည်း လျင်မြန်စွာ ပြိုလဲလာတော့သည်။
၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျွင်းချန်ချင်းက အသာအယာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“နှမြောစရာပဲ”
“နေနတ်ဘုရား... မင်း တကယ်ကို အကွက်စေ့တာပဲ၊ ဟာကွက် အနည်းငယ်လေးတောင် မချန်ထားဘူးပဲ”
“ဒါဆိုရင်လည်း မင်း ဘာတွေ ပြင်ဆင်ထားလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”
သူ စကားပြောအပြီးတွင် ကျွင်းချန်ချင်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ရာ များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူ၏ ပုံရိပ်ယောင်မှာလည်း လျင်မြန်စွာပင် အစစ်အမှန်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလာတော့သည်။
ထိုအော်ရာ ကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ နေနတ်ဘုရားက သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
“အားလုံးပဲ”
“အစီအရင်ကို ဖွင့်ကြ”
သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။