နေမီးဖိုကြီး
Vol. 75 Ch. 782
ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ ကျွင်းချန်ချင်း၏ ပုံရိပ်ယောင်မှာ လျင်မြန်စွာပင် အစစ်အမှန်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲတည်ရှိလာသည်။
ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခုမှာ လှိုင်းတံပိုးများသဖွယ် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ တရဟော ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။
ပင်မနန်းတော်၏ အပြင်ဘက် နယ်မြေများတွင် ကျန်ရှိနေသော ကျိကျွင်းများမှာ ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအား၏ ရိုက်ခတ်မှုကို မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ နောက်သို့သာ ဆုတ်ခွာသွားကြရသည်။
အဝေးတစ်နေရာတွင် ရှိနေသော ထန်ထျန်းတို့ကဲ့သို့ ဝူရှန့်ကျိကျွင်းများပင်လျှင် ထိုအော်ရာ ၏ ဖိအားကို ခံစားနေရသည်။
ထိုအော်ရာ မှာ အစက ဝိညာဉ် ရေကန်တွင် ရှိစဉ်ကထက် အဆပေါင်း မည်မျှပင် များပြားသည်မသိ အဆမတန် အားကောင်းလှသည်။
ဤမျှ အားကောင်းလှသော တည်ရှိမှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လူတို့၏ စိတ်ထဲ၌ ပြန်လည် ခုခံလိုစိတ်ပင် မရှိတော့ဘဲ ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်နေရသော ပိုးမွှားငယ်တစ်ကောင်အလား ခံစားကြရသည်။
ထန်ထျန်းက မနေနိုင်ဘဲ လုံကျိုကျိုးကို မေးလိုက်သည်။ “အခု ကျွင်းချန်ချင်းက သူ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ် ခေတ်တုန်းက ခွန်အားရဲ့ ဘယ်လောက်လောက် ရှိနေပြီလဲ”
လုံကျိုကျိုးမှာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအား၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခုခံရင်း လေးနက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး “အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် တစ်ထောင်ပုံ တစ်ပုံလောက် ရှိမှာပေါ့”
“ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အခြေအနေအရ ကြည့်ရတာ သူက ဝိညာဉ် အပိုင်းအစ အားလုံးကို ပေါင်းစည်းလို့ မပြီးသေးဘူးပဲ”
“တကယ်လို့သာ ပေါင်းစည်းမှု ပြီးသွားရင် သူ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ် ခေတ်က ခွန်အားရဲ့ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းကနေ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်အထိ ရှိလာနိုင်တယ်”
“အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ ထွက်ပြေးဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်၊ ကမ္ဘာ့အရှင် ကလွဲလို့ ဘယ်သူလာလာ အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ထန်ထျန်း ဆွံ့အသွားရသည်။
တစ်ထောင်ပုံ တစ်ပုံ...
ကောင်းပြီ၊ သူ ဝန်ခံရပေမည်။
ဒါက တကယ့်ကို အနိုင်မတိုက်နိုင်တဲ့ ထူးဆန်းလွန်းတဲ့ တည်ရှိမှုပဲ။
ထိုအချိန်တွင် တိုက်ပွဲဝင်နေသော နေနတ်ဘုရားက နောက်ဆုံး၌ သူတို့ထံသို့ အမိန့် ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။
“အားလုံးပဲ”
“အစီအရင်ကို ဖွင့်ကြ”
ပြောအပြီးတွင် သူက လှံရှည်ကို ကန့်လန့်ကာလျက် ရှေ့ရှိ ထိုက်ချန်ကျိကျွင်းကို နောက်သို့ ဆုတ်သွားအောင် တွန်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ကမ္ဘာ့ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန် အချို့နှင့်အတူ အစီအရင်၏ အစွန်းသို့ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာလာခဲ့သည်။
သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ယခုအချိန်၌ ကျွင်းချန်ချင်းကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
ထန်ထျန်းတို့ ဝူရှန့်ကျိကျွင်း အုပ်စုမှာလည်း အသင့်ပြင်ထားပြီးသား ဖြစ်ရာ စောင့်ပင် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။
နေနတ်ဘုရား၏ အမိန့် ထွက်လာသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် သူတို့က ပစ္စည်း အားလုံးကို ထုတ်ဖော်ကာ သူတို့ တာဝန်ယူထားသည့် အစီအရင် ပုံစံအတိုင်း အစီအရင်၏ အချက်အခြာ နေရာများကို အပြီးသတ် တည်ဆောက်လိုက်ကြသည်။
ဤသည် မှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပြီး ကျွင်းချန်ချင်း၏ ကိုယ်အစစ် လုံးလုံးလျားလျား မထွက်လာမီမှာပင် အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။
အစီအရင် ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် မူလက ဟင်းလင်းပြင်ကို ချိပ်ပိတ်ထားသော အစီအရင် မှာ ချက်ချင်းပင် အလုံးစုံ ပြောင်းလဲသွားသည်။
နဂိုက အရောင်အဆင်း မရှိသော မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် နက်ဝါရောင် အလင်းတန်းများ လျင်မြန်စွာ ပေါ်လာသည်။
မကြာမီ ထိုနက်ဝါရောင်မှာ တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာပြီး အတွင်း၌ အနီရောင် အလင်းတန်း သဲ့သဲ့လေးများ ပါဝင်လာသည်။
ကြည့်ရသည်မှာ မီးဖိုအတွင်း၌ ရဲရဲနီနေအောင် ဖုတ်ထားသော သံပူတုံးကြီးနှင့် တူလှသည်။
ထို့နောက် ပူပြင်းလှသော အော်ရာ တစ်ခုမှာ အစီအရင်၏ မျက်နှာပြင်မှ ပျံ့နှံ့လာပြီး အစီအရင်၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။
ဆက်လက်၍ နေနတ်ဘုရားက လက်တစ်ဖက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင် အပိုင်းအစ တစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားပြီး လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။
၎င်းမှာ ထန်ထျန်းက ယိရှန်းကို လိုက်ရှာစဉ်က တွေ့ခဲ့သော နေရာလွတ် နယ်မြေပင် ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် ထိုနေရာမှာ တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်း လမ်းကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နေနတ်ဘုရား၏ လုပ်ဆောင်မှုကြောင့် ဤနေရာရှိ ကျိကျွင်းအားလုံးမှာ အစီအရင်၏ အပြင်ဘက်သို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
နေနတ်ဘုရား အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ လုပ်ရသည်ကို ထန်ထျန်း ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့က အစီအရင်ကို အပြီးသတ်လိုက်ပြီးနောက် အစီအရင် အတွင်းရှိ အပူချိန်မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် ကျိကျွင်းများ တောင့်မခံနိုင်တော့သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ဝူရှန့်ကျိကျွင်းများသာလျှင် ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပူလှိုင်းဒဏ်ကို တောင့်ခံနိုင်ပေလိမ့်မည်။
ဆိုလိုသည်မှာ ဧကရာဇ် နန်းတော်မှ ကျိကျွင်းများမှာ ကျွင်းချန်ချင်း၏ လက်ထဲတွင် မသေဆုံးခဲ့လျှင်တောင် ယခုအချိန်တွင် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မီးဖိုကြီးအတွင်း၌ လောင်ကျွမ်း ပျက်စီးသွားကြမည်သာ ဖြစ်သည်။
နေနတ်ဘုရားသည် အစကတည်းက ဧကရာဇ် နန်းတော်မှ မည်သူ့ကိုမျှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားခွင့်ပေးရန် အစီအစဉ် မရှိခဲ့ပေ။
နေနတ်ဘုရားက ကျိကျွင်းအားလုံးကို အပြင်သို့ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ကျွင်းချန်ချင်း၏ ကိုယ်အစစ်မှာလည်း လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားပြီး ကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။
သူက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရုံမျှဖြင့် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ လာသော အပူလှိုင်းများကို အလိုအလျောက် ပိတ်ဆို့ထားနိုင်ပြီး အစီအရင်၏ စွမ်းအားမှာ သူ့ကို ထိတွေ့နိုင်ခြင်း မရှိပေ။
ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို ကြည့်ကာ ကျွင်းချန်ချင်းက တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“နေနတ်ဘုရား... ဒါက ငါ့ကို အနိုင်ယူမယ့် မင်း ပြင်ဆင်ထားတဲ့ နည်းလမ်းလား”
“ဒါက ငါ့ကို တကယ်ပဲ စိတ်ပျက်စေတယ်”
သူက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
နေနတ်ဘုရားက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွင်းချန်ချင်း... မင်းက အနိုင်မယူနိုင်တဲ့ တည်ရှိမှု တစ်ခုဆိုတာ ငါ ဝန်ခံပါတယ်”
“ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘယ်တော့မှ အသတ်မခံခဲ့ရဖူးတာတော့ မဟုတ်ဘူး”
“အကယ်၍ မင်းရဲ့ အထွတ်အထိပ် ခေတ်တုန်းက ဆိုရင် မင်းကို သေစေဖို့ ငါ့မှာ ဘာနည်းလမ်းမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မင်းကို သတ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းက မရှိတာ မဟုတ်ဘူး”
ပြောအပြီးတွင် သူက လက်ထဲမှ လှံရှည်ကို တစ်ဖန် ခါယမ်းလိုက်ပြန်သည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နေနတ်ဘုရား စွမ်းအားများမှာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အစီအရင်၏ အဓိက အချက်အခြာ နေရာတိုင်းသို့ တိုးဝင်သွားသည်။
ထိုနေရာများမှာ ထန်ထျန်းတို့ အစက တာဝန်ယူ တည်ဆောက်ခဲ့သော နေရာများပင် ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ပြင်းထန်လှသော ဟင်းလင်းပြင် လှုပ်ခတ်မှု တစ်ခုမှာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ယခုအချိန်မှသာ ထန်ထျန်းက ထိုနေရာများ၏ အသုံးဝင်ပုံကို အမှန်တကယ် မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူတို့ အပင်ပန်းခံ တည်ဆောက်ခဲ့သော ဤအစီအရင်ကြီးမှာ ဘာအတွက်လဲ ဆိုသည်ကို အစစ်အမှန် နားလည်သွားတော့သည်။
၎င်းမှာ တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော၊ အလွန် ကြီးမားလှသည့် တည်နေရာကူးပြောင်း ခြင်း အစီအရင် ကြီး တစ်ခုပင်။
နေနတ်ဘုရားက ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစီအရင်ကြီးကို သုံးပြီး ဘာကို သယ်ဆောင်လာချင်နေရတာလဲ။
မကြာမီမှာပင် ထန်ထျန်း အဖြေကို သိလိုက်ရသည်။
မပြတ်တမ်း စီးဝင်လာသော နေနတ်ဘုရား စွမ်းအားများနှင့်အတူ တည်နေရာကူးပြောင်း ခြင်း အစီအရင်ကြီးမှာ လျင်မြန်စွာ စတင် လည်ပတ်တော့သည်။
အစီအရင် မျက်နှာပြင်၏ တောက်ပမှုမှာ တစ်ဖန် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာသည်။
အတွင်းပိုင်းရှိ အပူလှိုင်းများမှာလည်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပိုမို အားကောင်းလာသည်။
အစက အခြေအနေမှာ ကျိကျွင်းများအတွက် အေးအေးဆေးဆေး မနေနိုင်ရုံမျှသာ ဆိုလျှင် ယခုမူ သူတို့ ဤနေရာ၌ နေနိုင်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
အသက်ရှုချိန် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူတို့ကို ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်ပေသည်။
ထန်ထျန်းတို့ကဲ့သို့ ဝူရှန့်ကျိကျွင်းများပင်လျှင် ဤပတ်ဝန်းကျင်၌ အန္တရာယ်ရှိသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားနေရသည်။ ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့် အန္တရာယ်ရှိသော နယ်မြေမျှ ယခု မြင်နေရသည့် မြင်ကွင်းကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ကံကောင်းသည်မှာ သူတို့က အစီအရင်၏ အဓိက အချက်အခြာ နေရာများတွင် ရှိနေသဖြင့် ဤနေရာမှ အပူချိန်မှာ ထိုမျှ မမြင့်မားသေးဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
အစီအရင် မျက်နှာပြင်မှာ ပို၍ ပို၍ တောက်ပလာပြီး မျက်စိပင် မဖွင့်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လာသည်။
ထိုတောက်ပမှုမှာ အမှတ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် နေနတ်ဘုရား သယ်ဆောင်လာသော အရာမှာ နောက်ဆုံး၌ တရားဝင် ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။
ထန်ထျန်းတို့ လူစု သေချာ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မနေနိုင်ဘဲ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြရသည်။
၎င်းမှာ မီးပင်လယ်ကြီး တစ်ခုပင်။
မီးလျှံများဖြင့်သာ လုံးလုံးလျားလျား တည်ဆောက်ထားသော ကမ္ဘာကြီး တစ်ခု
၎င်းမှာ နေ ပင် ဖြစ်သည်
နေနတ်ဘုရားက နေတစ်စင်းလုံးကို ဤနေရာသို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်
သို့သော် မကြာမီ ထန်ထျန်းက ထူးဆန်းသော အချက်တစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။
အကယ်၍ နေကို သယ်ဆောင်လာရုံမျှဆိုလျှင် ကြောက်စရာ ကောင်းသည်မှာ မှန်သော်လည်း ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးကို ဖန်တီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ၊ ကျွင်းချန်ချင်းကို သတ်ရန်ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။
ယခု ဤသို့ ဖြစ်နေရခြင်းမှာ သူတို့၏ လက်ရှိ တည်နေရာမှာ နေ၏ အဓိက အကျဆုံး အချက်အခြာ အတွင်း၌ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
နေနတ်ဘုရားက နေကို လူသားဧကရာဇ် နန်းတော်သို့ သယ်လာခြင်းထက် လူသားဧကရာဇ် နန်းတော်ကို နေ၏ အူတိုင်အတွင်းသို့ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ခြင်းက ပို၍ မှန်ပေလိမ့်မည်။
ယခု ဤဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုလုံးမှာ နေ၏ အလွှာအထပ်ထပ် အောက်တွင် ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံထားရသည်။
သူတို့ အားလုံးမှာ နေမီးဖိုကြီး အတွင်း၌ ပိတ်မိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဤအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေခဲ့သော ကျွင်းချန်ချင်းပင်လျှင် နောက်ဆုံး၌ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားတော့သည်။
“နေနတ်ဘုရား...”
သူ၏ လေသံထဲတွင် အံ့ဩချီးကျူးမှုများ ပါဝင်နေပြီး “ဒီနှစ်ပေါင်း သန်းချီအတွင်းမှာ မင်း ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းခံခဲ့ရလဲ”
“ခဏလေးတောင် မနားဘဲ ကြိုးစားခဲ့တာလား”
“ဒါကြောင့်လည်း မင်း အခုလို ကိစ္စမျိုးကို လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ”
“ဒီကမ္ဘာမှာ မင်းရှိနေတာက တကယ်ပဲ ကံကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပါ”
“ငါ မင်းကို တကယ်ပဲ ပိုပြီး သဘောကျလာပြီ”
ကျွင်းချန်ချင်းက ချီးကျူးစကား ပြောလိုက်တော့သည်။