စည်းလုံးမှု ကွဲခြင်း
Vol. 75 Ch. 787
“ငါ သူမကို ယုံတယ်”
မည်မျှပင် ခိုင်လုံသော သက်သေအထောက်အထားများက ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိနေပါစေ နေနတ်ဘုရားကမူ လနတ်သမီးက ဤကမ္ဘာကြီးကို သစ္စာဖောက်လိုက်သည်ဟူသော အချက်ကို အစဉ်တစိုက် ငြင်းဆိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး သူက မည်သည့် ရှင်းပြချက်မျိုးကိုမျှ ထပ်မံပေးလိုစိတ် မရှိတော့ပေ။
နေနတ်ဘုရား၏ ဤကဲ့သို့သော သဘောထားကြောင့် ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းမှာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားရသည်။
“မင်း တကယ် ရူးသွားပြီပဲ ဒါက ကာကွယ် ပေးနေတာပဲ”
သူက နေနတ်ဘုရားကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။ “မိုက်မဲတဲ့ကောင်”
“ဒီအချိန်ထိတောင်မှ မင်းက အဖြူအမဲ မခွဲခြားနိုင်ဘဲ သူမဘက်ကနေ ကာကွယ်ပြောဆိုနေတုန်းပဲလား”
“တကယ်ကို အတူတူပဲ၊ တစ်လေသံတည်း ထွက်နေကြတာပဲ”
“ကျွင်းချန်ချင်း ပြောတာ မှန်တယ်၊ မူလဝိညာဉ်တွေဆိုတာ သက်ရှိတွေနဲ့ ဘယ်တော့မှ တစ်သားတည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး”
“ငါ တကယ် မျက်စိကန်းခဲ့လို့ပဲ မင်းလို မိုက်မဲတဲ့ကောင်ရဲ့ လက်အောက်ကို ဝင်ခဲ့မိတာ”
ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းက အံ့ကြိတ်ကာ တရစပ် ဆဲဆိုနေတော့သည်။
“အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် ကျွင်းချန်ချင်းကို ငါ ဘာလို့ မင်းနဲ့အတူတူ တိုက်ခိုက်နေရမှာလဲ”
“သူက အနည်းဆုံးတော့ ငါနဲ့တူတူ သက်ရှိပဲ၊ ကျင့်ကြံသူပဲ၊ ငါ့ရဲ့ မျိုးနွယ်တူပဲ”
“ငါက ဒီလို ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့၊ ကုလို့မရတော့တဲ့၊ မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့တဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ကာကွယ်ဖို့ မင်းဘက်က မရပ်တည်ခဲ့သင့်ဘူး”
“ငါလည်း ဟိုလူတွေလိုပဲ လူသားဧကရာဇ် နန်းတော်ရဲ့ လက်အောက်ကို ဝင်ပြီး ကျွင်းချန်ချင်းနဲ့အတူ ကမ္ဘာအသစ် မွေးဖွားလာတာကို စောင့်ကြည့်ခဲ့သင့်တာ”
သူ့၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ လုံးဝ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပြီး ကမ္ဘာကြီးကို သစ္စာဖောက်မည့် စကားလုံးများကိုပင် လူသိရှင်ကြား အော်ဟစ်ပြောဆိုလာတော့သည်။
အရင်ကဆိုလျှင် အခြားသော ဝူရှန့်ကျိကျွင်းများ မဆိုထားနှင့်၊ ကမ္ဘာ့ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်များကပင် ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းကို ချက်ချင်း ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ကြမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုမူ ဝူရှန့်ကျိကျွင်း အားလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး သက်ရှိများနှင့် အဆင်မပြေဆုံးဖြစ်သော ချီလင်မိန်းကလေး ပင်လျှင် မျက်မှောင်ကြုတ်ရုံသာ ကြုတ်ပြီး ဘာမှ ဝင်မပြောပေ။
နေနတ်ဘုရားက လနတ်သမီးဘက်ကို အလွန်အကျွံ ဘက်လိုက်လွန်းနေသည်။
ထို့ပြင် ယခုအချိန်တွင် ကျွင်းချန်ချင်း၏ ခြေလှမ်းများကို တားဆီးရန် မည်သည့် နည်းလမ်းရှိသေးသနည်း ဆိုသည်ကိုလည်း မည်သူမျှ မသိကြတော့ပေ။
အချိန်အတော်ကြာမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖြည်းညင်းစွာ စကားပြောလာသည်။
“အားလုံးပဲ စိတ်အေးအေး ထားကြပါဦး”
စကားပြောလိုက်သူမှာ လုံကျိုကျိုး ပင် ဖြစ်သည်။
သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝှေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းထံသို့ အကြည့် ရောက်သွားသည်။
“မင်းလည်း စိတ်အေးအေး ထား”
“အကယ်၍ မင်း တကယ်ပဲ ကျွင်းချန်ချင်းဘက်ကို ကူးသွားခဲ့ရင် ခုနက တိုက်ပွဲမှာ မင်းလည်း သူကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်တာကို ခံလိုက်ရလောက်ပြီ”
“ကမ္ဘာအသစ်ဆိုတာက ဆွဲဆောင်မှု ရှိတာ မှန်ပေမဲ့ အဲဒီအချိန်ထိ ငါတို့တွေ တောင့်ခံနိုင်မလားဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူး”
“ပြီးတော့ ကမ္ဘာအသစ် မွေးဖွားလာဖို့ဆိုတာ စကြဝဠာကြီး တစ်ခုလုံး လုံးဝ ပျက်စီးသွားရမှာ၊ သန်းပေါင်းများစွာသော သက်ရှိတွေ သေကြေပျက်စီးရမှာ”
“အကယ်၍ မင်းက တကယ်ပဲ ကမ္ဘာပေါ်က အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားမှာကို ရက်ရက်စက်စက် ကြည့်နေနိုင်တဲ့သူ ဆိုရင် ကျွင်းချန်ချင်းကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ရွေးချယ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဖရိုဖရဲ နယ်မြေ ထဲကို တစ်ယောက် တည်း ထွက်ပြေးတာက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်လိမ့်မယ်”
လုံကျိုကျိုးက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
တကယ်တော့ ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းက စိတ်ဓာတ်ကျနေ၍သာ အော်ဟစ်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။ အလုပ်လုပ်ရမည့် အချိန်တွင် သူသည် မည်သည့်အခါမျှ ပျက်ကွက်ခဲ့သူ မဟုတ်ပေ။
သူ့၏ စိတ်ထဲတွင် ကမ္ဘာကြီးကို ကျွင်းချန်ချင်း၏ ခြေထောက်အောက်၌ အဆုံးမသတ်စေချင်သည်မှာ သေချာသည်။
“ဒါပေမဲ့ အခု ငါတို့ ဘာလုပ်နိုင်သေးလို့လဲ”
ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။
“ငါတို့ ရှိသမျှ ခွန် အားတွေ စုစည်းတယ်၊ နည်းလမ်းတွေ အကုန်သုံးတယ်၊ ဒါတောင် သူ့ကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူး”
“သိပ်မကြာခင်မှာ သူက သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အားလုံးကို ပေါင်းစည်းနိုင်တော့မယ်၊ ကြယ် နှလုံးသား နဲ့ ကြေးနီ ဒယ်ဆောက် အိုး ပါ ရှိနေမှတော့ သူ့ကို ဘယ်သူက တားနိုင်တော့မှာလဲ”
“သူ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ် ခွန်အားတွေ ပြန်ရလာတဲ့ အချိန်ကျရင် ကမ္ဘာ့အရှင် ပြန်လာရင်တောင် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်သန်းကလို သူ့ကို ပြန်ပြီး အနိုင်ယူ နိုင်ပါဦးမလား”
သူက အမှန်တရားတစ်ခုကို ထုတ်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ ဤနေရာရှိ လူတိုင်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေရသည့် အရင်းခံ အကြောင်းတရားလည်း ဖြစ်သည်။
အထွတ်အထိပ် ခေတ်က ကျွင်းချန်ချင်းမှာ အလွန်တရာ ကြောက်စရာကောင်းလှပြီး ကမ္ဘာ့အရှင်မှအပ မည်သည့် နည်းလမ်းနှင့်မျှ ရင်ဆိုင်၍ မရနိုင်ပေ။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဟင်းလင်းပြင်၌ ရပ်နေသော နေနတ်ဘုရားထံမှ နက်ရှိုင်းသော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အထွတ်အထိပ် ခွန်အားတွေ ပြန်ရမယ် ဟုတ်လား”
“ဟားဟားဟား...”
“သူ... အထွတ်အထိပ် ခွန်အားတွေကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့ဘူး”
နေနတ်ဘုရား၏ ရယ်သံကြောင့် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲ၌ လှုပ်ခတ်သွားရသည်။
“နေနတ်ဘုရား... မင်းမှာ ကျွင်းချန်ချင်းကို ရင်ဆိုင်ဖို့ တခြား နည်းလမ်း ရှိသေးလို့လား”
လုံကျိုကျိုးက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။
အခြားသူများကလည်း မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ဖြင့် နေနတ်ဘုရားကို ကြည့်လာကြသည်။
လူတိုင်း စိတ်ဓာတ်ကျနေကြသော်လည်း မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းလေး တစ်ခုသာ ရှိနေသေးလျှင် သူတို့ လက်လျှော့ကြမည် မဟုတ်ပေ။
လုံကျိုကျိုး၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ နေနတ်ဘုရားက ဖြည်းဖြည်းချင်း ကိုယ်ကို လှည့်လာပြီး လူတိုင်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“မရှိဘူး”
“ဒါပေမဲ့ သူလည်း သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို ဘယ်တော့မှ အကောင်အထည် ဖော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့...”
“မဟာပျက်သုဉ်း မြို့ဟောင်း ကို ငါ ဖျက်ဆီး လိုက်ပြီမို့လို့ပဲ”
ဤစကားကြောင့် ထန်ထျန်းမှအပ ကျန်ရှိနေသော လူတိုင်းမှာ တစ်ဖန် မှင်တက်သွားကြရပြန်သည်။
သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြင်းထန်သော မယုံကြည်နိုင်မှုများနှင့်အတူ နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုများပါ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။
“ဘာ”
“မင်း မဟာပျက်သုဉ်း မြို့ဟောင်း ကို ဖျက်ဆီး လိုက်တယ် ဟုတ်လား”
ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ရာ အသံပင် ဝါးတားတား ဖြစ်သွားသည်။
ထိုတုန်လှုပ်မှုမှာ ခုနက ကျွင်းချန်ချင်း၏ လက်ထဲ၌ ကြယ် နှလုံးသား နှင့် ကြေးနီ ဒယ်ဆောက် အိုး တို့ကို မြင်ခဲ့ရစဉ်ကထက်ပင် ပို၍ ပြင်းထန်နေပုံရသည်။
အခြားသူများမှာလည်း ရုပ်တုများကဲ့သို့ မှင်တက်နေကြပြီး နေနတ်ဘုရားကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြသည်။
ထန်ထျန်း တစ်ယောက်သာလျှင် ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်သည်ကို နားမလည်ဘဲ ရှိနေသည်။
သူက လုံကျိုကျိုးထံသို့ အသံလှိုင်းဖြင့် လှမ်းမေးလိုက်ရတော့သည်။
အချိန်အတော်ကြာမှ လုံကျိုကျိုး၏ အသံ ပြန်ရောက်လာသည်။
“ကျွင်းချန်ချင်းက ဒီလောက်အထိ သန်မာနေရတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်း တစ်ခုက သူက ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်ပြီး ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ကံကြမ္မာ အားလုံးကို သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စုစည်းထားခဲ့လို့ပဲ”
“အဲဒီ ကံကြမ္မာတွေက ကျွင်းချန်ချင်း ဖိနှိပ် ခံရချိန်မှာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ အနန္တစကြဝဠာရဲ့ မူလ ထဲမှာ ပေါင်းစည်းသွားခဲ့တယ်”
“အကယ်၍ သူက အထွတ်အထိပ် ခေတ်ကို ပြန်ရောက်ချင်တယ် ဆိုရင် အဲဒီ မူလ ကတစ်ဆင့် အဲဒီ ကံကြမ္မာတွေကို ပြန်ယူရမယ်”
“အဲဒီ ကမ္ဘာဦး မူလ ဆိုတာက... မဟာပျက်သုဉ်း မြို့ဟောင်း ပဲ”
လုံကျိုကျိုးက ရှင်းပြလိုက်သည်။
ထန်ထျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး...“ဒါဆို နေနတ်ဘုရားက မဟာပျက်သုဉ်း မြို့ဟောင်း ကို ဖျက်ဆီး လိုက်တယ် ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
လုံကျိုကျိုးက ဆက်ပြောသည်။ “ကမ္ဘာဦး မူလ ကို ဖျက်ဆီး လိုက်ပြီဆိုရင် ကျွင်းချန်ချင်းအနေနဲ့ အဲဒီ ကံကြမ္မာတွေကို ပြန်ယူဖို့ ဘယ်လိုမှ နည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး”
“ဒါဆိုရင် သူက သူ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ် ခွန်အားတွေကို ပြန်ရဖို့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး”
ထန်ထျန်းက အံ့သြသွားပြီး “ဒါဆို ဒါက ကောင်းတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလား"
"သူက အထွတ်အထိပ် ခေတ်ကို ပြန်မရောက်နိုင်ဘူး ဆိုရင် သူ့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာလို့ရနိုင်တာပဲ”
လုံကျိုကျိုးက သက်ပြင်း အရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြန်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကမ္ဘာဦး မူလ လေ”
“အနန္တစကြဝဠာကြီး မွေးဖွားလာတဲ့ အရင်းအမြစ်ပဲ”
“နေနတ်ဘုရားက မူလ ကို ဖျက်ဆီး လိုက်တယ် ဆိုတာ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးရဲ့ အသက်သွေးကြောကို ဖြတ်တောက်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ”
“ကျွင်းချန်ချင်း မရှိရင်တောင် ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားမှာက ရှောင်လွှဲလို့ မရတော့ဘူး”
“သူ ခွန်အားတွေ ပြန်မရခင်မှာပဲ ဒီကမ္ဘာကြီးက အရင်ဆုံး ခြောက်သွေ့ ပျက်စီးသွားတော့မှာ”
ထန်ထျန်း တစ်ယောက် မှင်တက်သွားရသည်။
ဤသည်မှာ မည်သို့သော လုပ်ရပ်နည်း။
နှစ်ဦးနှစ်ဖက် ရှုံးနိမ့်အောင် လုပ်ခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် အားလုံး အတူတူ သေကြစို့ ဆိုသည့် သဘောလား။
“မင်း ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို လုပ်နိုင်ရတာလဲ”
မေးခွန်းထုတ် အော်ဟစ်သံက နေနတ်ဘုရားထံသို့ တစ်ဖန် ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်မှာ ဟုန်းမန်ကျိကျွင်း မဟုတ်ဘဲ အမြဲတမ်း နေနတ်ဘုရားဘက်က ရပ်တည်ခဲ့သည့် ချီလင်မိန်းကလေး ပင် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးကဲ့သို့ နီမြန်းနေပြီး အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်အောင် ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။
အခြားသူများကလည်း နေနတ်ဘုရားကို ဝိုင်းဝန်း အပြစ်တင်လာကြတော့သည်။
“မဟာပျက်သုဉ်း မြို့ဟောင်း ကို ဖျက်ဆီး လိုက်ပြီဆိုမှတော့ ငါတို့ ကျွင်းချန်ချင်းကို တိုက်ခိုက်နေတာက ဘာထူးမှာလဲ”
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သေရမှာအတူတူ ဘာလို့ ရုန်းကန်နေရဦးမှာလဲ။ ဟုန်းမန်ကျိကျွင်း ပြောသလိုပဲ အိမ်ပြန်ပြီး သေမယ့်ရက်ပဲ စောင့်နေကြရအောင်”
“ငါတို့မှာ အခွင့်အရေး ရှိဦးမှာ သေချာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နေနတ်ဘုရား... မင်းကတော့ တစ်ကမ္ဘာလုံးရဲ့ ရှင်သန်ခွင့် လမ်းစကို ကိုယ်တိုင် ဖြတ်တောက်လိုက်တာပဲ”
“မင်းကမှ ဒီကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးတဲ့ တကယ့် တရားခံပဲ”
လူတိုင်းက နေနတ်ဘုရားကို စတင် အပြစ်တင်ကြတော့သည်။
အရင်က အကျယ်ဆုံး အော်ခဲ့သော ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းမှာမူ မိန်းမော တွေဝေလျက် ထိုနေရာမှာပင် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေတော့သည်။
လူတိုင်း၏ အပြစ်တင်သံများကြားတွင် နေနတ်ဘုရားမှာ တစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောဘဲ ဒေါသ အားလုံးကို ငြိမ်သက်စွာ ခံယူနေသည်။
ထန်ထျန်းကမူ သက်ပြင်း အရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျွင်းချန်ချင်းကို ရင်ဆိုင်ရန် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ အတွင်းပိုင်းမှ စည်းလုံးမှု က ကွဲသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။