တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ဝယ်ယူခြင်း
Vol. 75 Ch. 789
နေနတ်ဘုရား၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားရသောအခါ ချီလင်မိန်းကလေးက နောက်တစ်ကြိမ် မှင်တက်သွားရပြန်သည်။
နေနတ်ဘုရားတွင် ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ် ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ပြီး သူက မဟာပျက်သုဉ်း မြို့ဟောင်းကို အလုံးစုံ ချိပ်ပိတ်ခြင်း မပြုရသေးပေ။
သို့သော် နေနတ်ဘုရား၏ အစီအစဉ်မှာ သူမ စိတ်ကူးထားသည်နှင့် တခြားစီ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ကျွင်းချန်ချင်းအား ခွန်အားများ ပြန်လည်မရရှိစေရန် တားဆီးလိုပါက မဟာပျက်သုဉ်း မြို့ဟောင်းကို ချိပ်ပိတ်ရန်မှာ မလွဲမသွေ လိုအပ်သဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ချိပ်ပိတ်ပြီးပြီလား၊ မပြီးသေးဘူးလား ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ချေ။
ကျွင်းချန်ချင်းအား ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးစေပြီး ထာဝရအဆင့်သို့ တက်လှမ်းခွင့် ပေးလိုက်ရမည့်အစား သူ့ကိုယ်သူ အသက်သွေးကြော ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းကသာ ကမ္ဘာကြီးကို နောက်ထပ် အချိန်အတန်ကြာ ဆက်လက် တည်တံ့နေစေမည် ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ရှင်က... ဘာလို့ အဲဒီလူရဲ့ လမ်းကိုပါ ပိတ်ပစ်လိုက်ရတာလဲ”
ချီလင်မိန်းကလေးက နေနတ်ဘုရား၏ အစီအစဉ်ကို နားလည်သွားသော်လည်း သူ၏ ဤကဲ့သို့ အစွန်းရောက်သော လုပ်ရပ်အပေါ် သံသယအချို့ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ ထန်ထျန်းနှင့် လုံကျိုကျိုးတို့၏ စိတ်ထဲရှိ သံသယလည်း ဖြစ်ပေသည်။
အဘယ်ကြောင့် ကမ္ဘာ့အရှင် ၏ လမ်းကိုပါ ဖြတ်တောက်လိုက်ရသနည်း။
သူက ထွက်သွားရုံသာ ရှိသေးပြီး သေဆုံးသွားသည် မဟုတ်ချေ။
ဤသို့ လုပ်လိုက်ခြင်းက အကယ်၍ ကမ္ဘာ့အရှင် အမှန်တကယ် ပြန်လာခဲ့လျှင်ပင် ဘာမှ လုပ်၍ မရတော့ပေ။
၎င်းမှာ သူတို့ဘက်မှ လမ်းတစ်ခုကို သူတို့ဘာသာ ပြန်လည် ပိတ်ဆို့လိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
ဤမေးခွန်းနှင့် ပတ်သက်၍ နေနတ်ဘုရား၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။
“ကမ္ဘာ့အရှင်ကရော... ယုံကြည်ထိုက်လို့လား”
သူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “မင်း မေ့မသွားနဲ့ဦး၊ ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ အနန္တစကြာဝဠာ ကို ပထမဆုံး ဖျက်ဆီး ခဲ့ပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံး ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့သူက သူပဲ”
“ဖန်ဆင်းခြင်း အဖိုးတန် ရတနာ ငါးခုတောင် သူ့လက်ထဲမှာ ပျက်စီးခဲ့ရတာ”
“ထာဝရအဆင့် ရှိကြောင်းကို ပထမဆုံး သက်သေပြခဲ့သူကလည်း သူပဲ၊ အဲဒါကြောင့်ပဲ မရေမတွက်နိုင်တဲ့သူတွေက အဲဒီနောက်ကို အတင်းလိုက်နေကြတာ”
“ကျွင်းချန်ချင်းတောင်မှ သူ့ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့်ပဲ ဒီလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာလေ”
ချီလင်မိန်းကလေး၏ မျက်နှာမှာ ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။ “ဒါပေမဲ့ သူက နောက်ဆုံးတော့ အမှားပြင်ပြီး လမ်းမှန်ပေါ် ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ် မဟုတ်လား”
“သဘာဝ မိခင် က သူ့ကို ယုံကြည်တယ်၊ သူ့ရဲ့ လက်တွဲဖော် အဖြစ်တောင် နေခဲ့သေးတာပဲ”
“ရှင် အယုံကြည်ရဆုံး လနတ်သမီးကလည်း သူ့ကို ယုံကြည်တယ်”
“ရှင်က ဘာလို့ ဒီလို ရွေးချယ်မှုကို လုပ်ခဲ့ရတာလဲ”
နေနတ်ဘုရားက ခနဲ့ ပြုံးပြုံး လိုက်၏။
“ဟုတ်တယ်၊ သူ လမ်းမှန်ပြန်ရောက်လာတယ် ဆိုတာ ငါလည်း ယုံတယ်”
“ဒါပေမဲ့ တခြား သက်ရှိတွေကရော”
“မူလ ရှိနေသရွေ့ အဲဒီအဆင့် ရှိနေသရွေ့တော့ သူတို့က ထာဝရဆိုတဲ့ အရာကို ထိတွေ့နိုင်ဖို့ ဘာမဆို လုပ်ကြလိမ့်မယ်”
“နှစ်ပေါင်း ဘီလီယံ အတွင်းမှာ သက်ရှိပေါင်း ဘယ်လောက်တောင် ဒီလမ်းကို လျှောက်ခဲ့ကြပြီလဲ၊ သူတို့ကြောင့် တစ်ကမ္ဘာလုံး အမှောင်ဖုံးရတဲ့ ကပ်ဘေးတွေ ဘယ်နှစ်ကြိမ် ဖြစ်ခဲ့ပြီလဲ”
“ကမ္ဘာ့အရှင်က လမ်းမှန်ပြန်ရောက်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွင်းချန်ချင်း ပေါ်လာပြန်တယ်၊ ကျွင်းချန်ချင်း ပြီးရင်ရော နောက်ထပ် ကျွင်းချန်ချင်း ပေါင်း ဘယ်လောက်များ ပေါ်လာဦးမှာလဲ”
“မူလ ရှိနေသရွေ့တော့ ဒီလို သံသရာက အဆုံးမရှိဘဲ ထာဝရ ရှိနေမှာပဲ”
“ငါတို့က အဲဒီလူတွေကို အမြဲတမ်း အနိုင်ယူပြီး ငါတို့ကို မွေးဖွားပေးခဲ့တဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်နိုင်မယ်လို့ ဘယ်လို အာမခံနိုင်မလဲ”
နေနတ်ဘုရား၏ စကားကြောင့် ချီလင်မိန်းကလေး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။
မှန်ပေသည်၊ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင်ပင် ဤကဲ့သို့သော အမှောင်ကပ်ဘေးမျိုးမှာ တစ်ကြိမ်မက ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးသည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ဆယ်သန်းခန့်က ထျန်းမန်ဂိုဏ်း၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သန်းချီက ယွီဟွား အင်မော်တယ်နိုင်ငံ တို့သည်လည်း အလားတူ လုပ်ရပ်မျိုး လုပ်ခဲ့ကြပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ကုစား၍မရသော ဒဏ်ရာများ ပေးခဲ့ကြသည်။
ကမ္ဘာ့အရှင် မတိုင်မီကလည်း ကမ္ဘာကြီးကို ဆန့်ကျင်သော အားကောင်းသည့် ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ အလားတူ လုပ်ရပ်များ လုပ်ခဲ့ကြဖူး၏။
၎င်းမှာ မည်သည့်အခါမျှ ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။
ကျွင်းချန်ချင်းက ကမ္ဘာ့အရှင်ပြီးလျှင် အားအကောင်းဆုံး တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူက နောက်ဆုံးသောသူ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ချေ။
သူ့ကို အောင်မြင်စွာ တားဆီးနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ဤကဲ့သို့သော သံသရာမှာ ထာဝရ ဆက်ရှိနေပေလိမ့်မည်။
“ဒါကြောင့်...”
“မင်းက အရင်းအမြစ်ကနေပဲ ဒီဖြစ်နိုင်ခြေကို ဖြတ်တောက်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တာပေါ့”
လုံကျိုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။
နေနတ်ဘုရားက ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
“ထာဝရအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ဆိုရင် မဟာပျက်သုဉ်း မြို့ဟောင်းကို ကျော်ဖြတ်လို့ မရဘူး”
“ဒါကြောင့် ငါက အဲဒီမြို့ကို ချိပ်ပိတ်ဖို့ ရွေးချယ်တာက ကျွင်းချန်ချင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးဖို့ ဒါမှမဟုတ် ကမ္ဘာ့အရှင်ကို တားဖို့ သက်သက် မဟုတ်ဘူး”
“ငါက မင်းတို့ရဲ့ ဒီလမ်းစဉ်ကို ထာဝရ ဖြတ်တောက်လိုက်ချင်တာ”
“ဒါဆိုရင် မင်းတို့က ထာဝရအဆင့်ကို သွားမယ့် တခြားလမ်းကို ရှာမတွေ့သရွေ့တော့ ဒီကမ္ဘာကြီးက ဒီကိစ္စကြောင့် ဘယ်တော့မှ အနှောင့်အယှက် အပေးခံရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
နေနတ်ဘုရားက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
လူတိုင်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကြရပြန်၏။
နေနတ်ဘုရား၏ နောက်ဆုံးရည်ရွယ်ချက်မှာ ဒီလို ဖြစ်နေသည်ကိုး။
ကျွင်းချန်ချင်းကို ရင်ဆိုင်ခြင်းမှာ သူ လုပ်ရမည့် ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး သူ၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဤကမ္ဘာကြီးကို အမှောင်ခေတ်၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်မှ ထာဝရ လွတ်မြောက်စေရန် ဖြစ်သည်။
ထာဝရအဆင့်သို့ သွားမည့် အခြားလမ်း ကို ရှာဖွေရန်မှာ ထင်သလောက် မလွယ်ကူပေ။
မဟာပျက်သုဉ်း မြို့ဟောင်းမှာ အနန္တနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ထိပ်တန်း ကျင့်ကြံသူများ ကိုယ်တိုင် အသိအမှတ်ပြုထားသော တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။
ထိပ်တန်း ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ဤလမ်း ပြတ်တောက်သွားခြင်းမှာ အလွန်ဆိုးရွားသော ကိစ္စဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။
သို့သော် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ သာမန် သက်ရှိအများစုအတွက်မူ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းသော ကိစ္စ ဖြစ်ပေသည်။
ကံဆိုးသည်မှာ...
နေနတ်ဘုရား၏ အစီအစဉ်မှာ အလွန်ပင် စေ့စပ်သေချာပြီး ဘက်စုံပါဝင်နေသော်လည်း ကျွင်းချန်ချင်းကို ရင်ဆိုင်သည့် ကိစ္စတွင်မူ သူ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်။
ကျွင်းချန်ချင်း၏ လုပ်ရပ်များကို တားဆီးရန်အတွက်မူ မဟာပျက်သုဉ်း မြို့ဟောင်းမှာ ချိပ်ပိတ်ခံရမည့် ကံကြမ္မာမှ မလွဲမသွေ ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။
ချီလင်မိန်းကလေးမှာ ပြောစရာ စကား မရှိတော့ပေ။ သူမက နေနတ်ဘုရား၏ လုပ်ရပ်ကို နားလည်သော်လည်း ပိုကောင်းသော ဖြေရှင်းနည်းကိုမူ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။
သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤရှင်းပြချက်က နေနတ်ဘုရားမှာ ရုတ်တရက် စိတ်ရူးပေါက်ပြီး ရူးသွပ်သွားသောကြောင့် ဤမျှ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော လုပ်ရပ်ကို လုပ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဤမေးခွန်းကို အပြည့်အစုံ ရှင်းပြပြီးနောက် နေနတ်ဘုရား၏ အကြည့်မှာ ထန်ထျန်းထံသို့ နောက်ဆုံးတွင် ကျရောက်လာခဲ့သည်။
“မင်းကရော...”
“ငါတို့ရဲ့ ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူ ”
“မင်းကရော ဘာလို့ မထွက်သွားသေးတာလဲ”
“မင်းမှာလည်း ငါ ရှင်းပြပေးဖို့ လိုတဲ့ နားမလည်တဲ့ မေးခွန်းတွေ ရှိနေလို့လား”
နေနတ်ဘုရားက မေးလိုက်သည်။
ထန်ထျန်းက မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်ပြီး... “ပထမဆုံးအနေနဲ့ ကျွန်တော်က လုံကျိုကျိုးလိုပဲ သွားစရာ နေရာမရှိလို့ပါ”
“ဒုတိယအနေနဲ့လည်း လုံကျိုကျိုးလိုပဲ ကျွင်းချန်ချင်းရဲ့ ပေါက်ကွဲနေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်ချင်လို့ပဲ”
“အဲဒါက တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းမှာပဲ”
နေနတ်ဘုရားက သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ပြီး စကားမဆိုနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။
“ငါကတော့ အဲဒီလို စိတ်ဓာတ်မျိုးကို နားမလည်ပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ဆန္ဒကိုတော့ လေးစားပါတယ်”
“မင်းတို့ သဘောပဲ”
“ငါ အရင်က ပြောသလိုပဲ၊ ကျွင်းချန်ချင်း ရောက်လာလို့ ရူးသွပ်လာရင်တော့ မင်းတို့ အချိန်မီ ထွက်ပြေးဖို့ သတိထားကြပေါ့”
ထန်ထျန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ပြောလို့ မပြီးသေးဘူး”
“အဲဒီ အကြောင်းပြချက် နှစ်ခုက ကျွန်တော် အစပိုင်းမှာ ကျန်နေခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းတွေပါ”
“ဒါပေမဲ့ အခုတော့...”
သူက နေနတ်ဘုရားကို ကြည့်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။ “မဟာပျက်သုဉ်း မြို့ဟောင်းကို မင်း တကယ်ပဲ မချိပ်ပိတ်ရသေးဘူး မဟုတ်လား”
နေနတ်ဘုရားက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။
“ငါ ပြောပြီးပြီလေ၊ အဲဒါက အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူးလို့”
“ကျွင်းချန်ချင်းကို တားဖို့ဆိုတာ ဒါကို ချိပ်ပိတ်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော လမ်းပဲ ရှိတယ်”
ထန်ထျန်းက မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြန်သည်။
“ဒါဆိုရင်... အကယ်၍...”
“ကျွန်တော့်မှာ ကျွင်းချန်ချင်းကို တားဆီးနိုင်မယ့် တခြားနည်းလမ်း ရှိနေရင်ရော”
ထိုစကားအဆုံးတွင် ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး ခဏမျှ မှင်တက်သွားကြရသည်။
ခဏအကြာတွင် ချီလင်မိန်းကလေးက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ “ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူ... အခုက နောက်ပြောင်ရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူးနော်”
“နောက်တစ်ခါ ကျွင်းချန်ချင်းနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ သူက ကြေးနီဒယ်ဆောက်အိုး၊ ကြယ်နှလုံးသားတွေကို ကိုင်ထားပြီး ဝိညာဉ်တွေအားလုံး ပေါင်းစည်းထားတဲ့သူ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်”
“အဲဒီအချိန်ကျရင် သူက ဒီနေ့ထက် အဆပေါင်း ရာချီ ပိုပြီး သန်မာနေလိမ့်မယ်”
“မင်းမှာ သူ့ကို တားဆီးနိုင်မယ့် ဘာနည်းလမ်း ရှိလို့လဲ”
နေနတ်ဘုရားနှင့် လုံကျိုကျိုးတို့မှာ စကားမပြောသော်လည်း တူညီသော သံသယများ ရှိ နေကြသည်။
ထန်ထျန်းကမူ ဖြည်းဖြည်းချင်း စကားပြောလာ၏။
“ဒီနည်းလမ်းက... အခွင့်အရေး တစ်ခုပဲ ရှိတာပါ၊ ကျွင်းချန်ချင်းကို သေချာပေါက် အနိုင်ယူ နိုင်မယ်လို့ မဆိုလိုဘူး”
“ဒါပေမဲ့ သူ အထွတ်အထိပ် ခွန်အားတွေ မရခင်မှာတော့ အခွင့်အရေး အနည်းငယ် ရှိနိုင်တယ်”
“ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော် မင်းတို့ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်တယ်”
နေနတ်ဘုရားက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။ “ဘာအကူအညီလဲ”
ထန်ထျန်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
“ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါ”
“တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ဝယ်ယူဖို့အတွက်ပေါ့”