အခန်း (၂၉၅-၂၉၆)

အခန်း ၂၉၅- နိုးသွားတာများလား။

ဟယ်လီကော်ပတာပေါ်တွင် ပိုင်းလော့အပြင် စစ်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် လုပေါင်၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။

"အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။"

ဟယ်လီကော်ပတာ ပျံတက်သွားချိန်တွင် လုပေါင်က ထိုအမျိုးသားကို ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမျိုးသားမှာ ခေတ္တ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် အားနာဟန်ဖြင့် ပြုံးကာ တိုးတက်စွာ ပြောသည်။

"အသေးစိတ်ကို ဘယ်လို ဖော်ပြရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ် မသိဘူး။ အဲဒီရောက်ရင် ခင်ဗျား ဘာသာ သိပါလိမ့်မယ်။"

တစ်ဖက်လူက ထိုသို့ ပြောသဖြင့် လုပေါင်လည်း မျက်ခုံးပင့်ကာ ဆက်မမေးတော့ဘဲ မျက်လုံးမှိတ်၍ အနားယူနေလိုက်သည်။ ဟယ်လီကော်ပတာမှာ အရှိန်အပြည့်ဖြင့် မောင်းနှင်နေခြင်း ဖြစ်ရာ တစ်နာရီခန့်အကြာတွင်ပင် ပင်လယ်ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

မူလက ကောင်းကင်မှာ ကြည်လင်ကျယ်ပြောနေသော်လည်း ရှေ့သို့ ဆက်သွားလေလေ ကောင်းကင်မှာ မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။ ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်လျှင် အနက်ရောင် တိမ်တိုက်ကြီးများကိုသာ မြင်ရပြီး ပြင်းထန်သော လေပြင်းများလည်း အဆက်မပြတ် တိုက်ခတ်နေသည်။

သို့သော် ထိုဧရိယာသို့ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လုပေါင်မှာ မျက်တောင်ခတ်ရင်း အံ့သြသွားမိသည်။ ဤပင်လယ်ပြင်မှာ သူ့အတွက် အလွန် ရင်းနှီးလွန်းနေသည်။ သူသည် ရေအောက် ချော်ရည်များကို ဤနေရာ၌ပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မကြာမီ သူတို့၏ အောက်တွင် ဧရာမ သင်္ဘောကြီးတစ်စင်း ပေါ်လာပြီး ဟယ်လီကော်ပတာသည် သင်္ဘော၏ ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ မင်းကိုး ဆရာကြီးတစ်ယောက် လာမယ်လို့ ကြားလိုက်တာနဲ့ ငါ အရင်ဆုံး သတိရမိတာ မင်းပဲ။"

ဟယ်လီကော်ပတာ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် လုပေါင်သည် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ချုံရှန်း သူရှိရာသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အဘိုးကြီးချန်... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။"

လုပေါင်က ဟယ်လီကော်ပတာပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ နားမလည်သလို မေးလိုက်သည်။

"ဘုန်း"

ထိုအခိုက်တွင် ပင်လယ်ပြင် တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြန်သည်။ သင်္ဘောကြီးမှာ အလွန် ကြီးမားသော်လည်း ဤတုန်ခါမှုဒဏ်ကြောင့် တုန်ခါနေခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်ပေ။ ခုနကမှ ရပ်ထားသော ဟယ်လီကော်ပတာပင်လျှင် တုန်ခါမှုကြောင့် လန်ထွက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"မြင်တယ်မလား။ ဒါကို အမြန် မဖြေရှင်းနိုင်ရင် ဒီလို အခြေအနေမျိုးက ကမ်းရိုးတန်း မြို့တွေကို အန္တရာယ် ပေးလိမ့်မယ်။"

ချန်ချုံဆန်းက သက်ပြင်းချရင်း လုပေါင်ကို ပြောလိုက်သည်။

"မင်းနေတဲ့ ချင်းကျန်းမြို့ကိုတောင် သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်တယ်။"

"အဲဒါတွေ ထားလိုက်ပါတော့။ ခင်ဗျားတို့ လက်ထဲမှာ ရှိတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကိုပဲ ပြောပြပါတော့။"

လုပေါင်က လက်ခါပြရင်း အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ၎င်းမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားသတ္တဝါ တစ်ကောင် ဖြစ်သဖြင့် လုပေါင်ပင်လျှင် အလေးအနက် ထားရတော့မည်။

သို့သော် လုပေါင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ချန်ချုံရှန်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားပုံရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ခင်ဗျားတို့ ဘာမှ မသိဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်။"

သူ့အမူအရာကို မြင်သောအခါ လုပေါင်က နားမလည်သလို မေးလိုက်သည်။ ချန်ချုံဆန်းက အားနာစွာ ပြုံးလျက် လုပေါင်ကို အချက်ပြကာ။

"မင်း တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်ရင် သိပါလိမ့်မယ်။"

မကြာမီ လုပေါင်သည် ချန်ချုံရှန်းနောက်သို့ လိုက်၍ သင်္ဘောထဲရှိ အခန်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ထိုအခန်းထဲတွင် ဧရာမ စခရင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ စခရင်ပေါ်မှ ပုံရိပ်မှာ ဝါးတားတား ဖြစ်နေပြီး ဘာမှန်း ညာမှန်း မခွဲခြားနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ စခရင်မှာ ကြီးမားသဖြင့် ရှေ့ရှိ ရေပြင်ကို အပေါ်မှ စီးမိုးရိုက်ထားသည့် ဗီဒီယိုဖြစ်မှန်း ခန့်မှန်း၍ ရနေသည်။ ပင်လယ်ပြင်တွင် ဧရာမ ရေဝဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို မြင်နေရသည်။

"ဒါက ဗဟိုချက်ရှိတဲ့ နေရာရဲ့ ပုံရိပ်ပဲ။ ငါတို့ စက်ကိရိယာတွေက အနားကပ်လို့ မရဘူး။ အခု မြင်နေရတဲ့ ပုံရိပ်က ဂြိုဟ်တုကနေ ရိုက်ထားတာဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ ဝါးနေတာပေါ့။"

ချန်ချုံဆန်းက လုပေါင်၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ ရှင်းပြသည်။

"ဒါကို ခင်ဗျားက နည်းနည်းဝါးတယ်လို့ ခေါ်တာလား။"

လုပေါင်က သူ့ကို စိတ်ပျက်သလို ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲဒါကြောင့်လည်း မင်းကို ခေါ်လိုက်ရတာပေါ့..."

ချန်ချုံရှန်းက ခေါင်းကုတ်ရင်း ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောကာ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ စစ်တပ်မှာလည်း ဆရာကြီးတစ်ယောက် ရှိတယ် မဟုတ်လား။ သူ့ကို ဘာလို့ သွားမကြည့်ခိုင်းတာလဲ။"

ချန်ချုံဆန်းကခေါင်းခါရင်း။

"အဲဒီဆရာကြီးက အခု နယ်စပ်မှာ ရောက်နေတယ်။ အဲဒီမှာလည်း ပြဿနာတချို့ ရှိနေလို့ သူ လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ယခုတစ်ခေါက်တွင် လုပေါင်မှာ ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။ အထူးစစ်ဆင်ရေးတပ်ဖွဲ့ဆီမှ သတင်းအချက်အလက် ကြိုရမလားဟု သူ မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူကိုယ်တိုင်သာ သွားရောက် စုံစမ်းရတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ခင်ဗျားတို့ ဒီမှာပဲ စောင့်ကြည့်နေကြပါ။ ကျွန်တော် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

လုပေါင်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

"ငါ့မှာ ရေငုပ်ဝတ်စုံနဲ့ အောက်ဆီဂျင်ဘူးတွေ ရှိတယ် မင်း..."

ချန်ချုံရှန်းမှာ လန့်သွားပြီး သူ့နောက်သို့ အမြန် လိုက်သွားသည်။

သူ လိုက်မီသွားချိန်တွင် လုပေါင်က သူ့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ စစ်သင်္ဘော အစွန်းမှ ခုန်ချလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဟာ... သွားပြီ။"

သို့သော် ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် အောက်ဘက်မှ ဆဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ချုံရှန်းသည် လက်ရန်းကို ကိုင်ကာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ စစ်သင်္ဘော၏ အောက်တွင် နောက်ထပ် ကုန်းပတ်တစ်ခု ရှိနေပြီး လုပေါင်မှာ ထိုကုန်းပတ်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်သား လဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လုပေါင်သည် အနေရခက်သော မျက်နှာဖြင့် ပြန်ထလိုက်သည်။ သူကတော့ စတိုင်ကျကျ ခုန်ချလိုက်ချင်သော်လည်း အောက်မှာ နောက်ထပ် ကုန်းပတ်တစ်ခု ရှိနေမှန်း မသိခဲ့ပေ...။

"မင်း တကယ်ပဲ ဘာကာကွယ်ရေး ပစ္စည်းမှ မပါဘဲ သွားမှာလား။"

လုပေါင်၏ အခြေအနေကို ကြည့်ကာ ချန်ချုံရှန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုပေါင်က ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ လက်ခါပြပြီး ပင်လယ်ထဲသို့ ဦးစိုက်ခုန်ချကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ချန်ချုံရှန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ဘေးမှ မှင်သက်နေသော စောင့်ကြည့်ရေး တပ်သားကို ပြောလိုက်သည်။

"စောင့်ကြည့်ရေး အခန်းကို သွားပြီး သေချာ ကြည့်ထားပါ။ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိရင် ငါ့ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြား။"

ထိုအချိန်တွင် လုပေါင်မှာ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်သို့ ရောက်ရှိရန် ဆက်တိုက် နစ်မြုပ်သွားသည်။ သူ ဆင်းသွားသည်နှင့် ငါးများစွာမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ထိတ်လန့်နေသည့်အလား ဗဟိုချက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ အလုအယက် ထွက်ပြေးနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ပုတ်လိုက်ရာတွင်းနက်ကြီး ၏ အဝင်ဝ ပေါ်လာပြီး လုပေါင်၏ ခေါ်ယူမှုကြောင့်နက်နက်ကြီး မှာ ချက်ချင်း ထွက်လာတော့သည်။

"သခင်... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ အောက်ခြေက ထွက်လာတဲ့ အရှိန်အဝါက ချီလင် ထက်တောင် ပိုကြောက်စရာ ကောင်းနေတယ်။"

နက်နက်ကြီး ထွက်လာသည်နှင့် လုပေါင်ကို ၎င်း၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ရပ်ခိုင်းကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ လုပေါင်က ရွှေရောင်အလင်း ဂါထာ ကို တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ ရွှေရောင်အလင်းက ရေများကို တွန်းထုတ်ပေးထားသဖြင့် လုပေါင်က။

"ရှေ့မှာမ လိပ်နက် ရှိနေတယ်။ သွားကြည့်ရအောင်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နက်နက်ကြီးမှာ နားမလည်သလို ဖြစ်သွားသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ၎င်းမှာ လူမဟုတ်သလို တွင်းနက်ထဲတွင်သာ အချိန်အတော်ကြာ နေခဲ့ရသဖြင့် လိပ်နက်အကြောင်း မသိသည်မှာ သဘာဝကျပါသည်။ သို့သော် ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် အလွန် ကြောက်စရာကောင်းသော သတ္တဝါမှန်း သိနိုင်ပါသည်။

လုပေါင်၏ အမိန့်အရ တာဟေးမှာ အနားမကပ်ချင်သော်လည်း ရိုသေစွာဖြင့် ထိုဘက်သို့ ကူးခတ်သွားသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ လိပ်နက် အသိုက်ရှိရာသို့ ချဉ်းကပ်မိသွားသည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ လိပ်နက်၏ အသိုက်မှာ သူ ယခင်က တွေ့ခဲ့သော ရေအောက် ချော်ရည်များ အနီးတွင် ရှိနေသည်ကို လုပေါင် အတည်ပြုနိုင်လိုက်သည်။

"ငါ အဲဒီတုန်းက ရေအောက် ချော်ရည်တွေကို ပြိုကျအောင် လုပ်လိုက်လို့ ဒီကောင်ကြီး နိုးသွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

လုပေါင်က ခေတ္တ မှင်သက်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်မှာပင် သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရေဖိအားမှာ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်လာပြီး ဧရာမ စုပ်ယူမှု အင်အားတစ်ခုမှာ သူတို့ဆီသို့ ဝုန်းခနဲ ကျရောက်လာတော့သည်။

အခန်း ၂၉၆- သေလုနီးပါးဖြစ်နေသောမြွေကြီး။

စုပ်ယူမှုအရှိန်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ နက်နက်ကြီး၏ သန်မာထွားကြိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးပင်လျှင် မိမိကိုယ်မိမိ မထိန်းနိုင်ဘဲ ဗဟိုချက်ဆီသို့ ပါသွားတော့သည်။

“မင်း အရင်ပြန်နှင့်တော့ ဒါက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။”

လုပေါင်က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ နက်နက်ကြီး၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပြီး တိုးတက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ လုပေါင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ နက်နက်ကြီးသည် လုပေါင်နှင့်အတူ ရှိနေချင်သော်လည်း ၎င်းရှိနေပါက လုပေါင် စိတ်အေးလက်အေး ရှိမည်မဟုတ်မှန်း သိသဖြင့် ခေတ္တတုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် လုပေါင် ဖွင့်ပေးလိုက်သောတွင်းနက် အဝင်ဝထဲသို့ ရိုသေစွာ ဝင်သွားတော့သည်။

နက်နက်ကြီး မရှိတော့သည့်နောက် လုပေါင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ထိုနေရာဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စုပ်ယူခံလိုက်ရသည်။ ယခင်က သူတွေ့ခဲ့သော ရေအောက် အက်ကြောင်းနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ယခုအခါ ဧရာမ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပွင့်ထွက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အပေါ်မှ ငုံ့ကြည့်လိုက်လျှင် မှောင်မည်းနေသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကိုသာ မြင်ရသည်။

ပြင်းထန်သော စုပ်ယူမှုမှာ ဤအပေါက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အပေါ်ယံတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော ရေဝဲကြီးမှာလည်း ဤစုပ်ယူမှုကြောင့် ဖြစ်ရခြင်းမှာ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။ မကြာမီ လုပေါင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုအပေါက်ကြီးထဲသို့ မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

အပေါက်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် လုပေါင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးစိမ့်သွားပြီး အသက်အန္တရာယ် နီးကပ်နေပြီဆိုသော အသိမှာ စိတ်ထဲသို့ ဝုန်းခနဲ ရောက်လာသည်။

“ဘုန်း”

ချက်ချင်းပင် လုပေါင်သည် ခြေလှမ်းတစ်ရာနတ်မင်းလက်သီးကို အောက်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ထိုလက်သီး၏ ပြန်ကန်အားကို သုံး၍ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနိုင်နိုင် ပြန်လည် ထိန်းညှိလိုက်ရသည်။ ခန္ဓာကိုယ် တည်ငြိမ်သွားသောအခါ လုပေါင် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအကြည့်တစ်ချက်မှာပင် လုပေါင်၏ နှလုံးသားမှာ ရင်ဘတ်ထဲမှ ထွက်ကျမတတ် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ သူ၏ အောက် မလှမ်းမကမ်းတွင် မျက်လုံးတစ်လုံးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုမျက်လုံး၏ အရွယ်အစားမှာ ပြောရလျှင်ပင် မျက်လုံးအိမ် တစ်ခုတည်းကပင် အချင်း ၁၀ မီတာ ခန့် ရှိပေလိမ့်မည်။

‘အမလေး... လိပ်နက် ရဲ့ မျက်လုံးကတောင် ဒီလောက်ကြီးနေရင် သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းလိုက်မလဲ။’

လုပေါင် မှင်သက်နေစဉ်မှာပင် ပြင်းထန်သော စုပ်ယူမှုများမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ စိတ်ကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း လိပ်နက်ကြီးနှင့် တကယ်တမ်း ထိပ်တိုက်တွေ့ချိန်တွင် လုပေါင်၏ ရင်မှာ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေမိသည်။

‘ဒီအတိုင်းတော့ မဖြစ်သေးဘူး။ နည်းဟောင်းအတိုင်းပဲ သုံးရမယ်။ လိပ်နက်ကြီး ငါ့အပေါ် ရန်လိုစိတ် မရှိအောင် အရင်လုပ်ရမယ်။’

ထိုသို့ တွေးတောရင်း လုပေါင်သည် ရေအောက်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ တောင်စောင့်နတ် ပုံရိပ်ယောင် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်တွင် လုပေါင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ အလင်းဖျော့ဖျော့ ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်စောင့်နတ် ပုံရိပ်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှတစ်ဆင့် သိသိသာသာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

လိပ်နက်ကြီးက တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ၎င်းအတွက် လုပေါင်မှာ ပုရွက်ဆိတ်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် အကြောင်းရင်းမသိဘဲ လုပေါင်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းသည် မဖော်ပြနိုင်သော ရင်းနှီးမှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် စုပ်ယူမှုများကို ရပ်တန့်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကွေးညွတ်သွားပြီး အောက်ဘက်သို့ ဆက်လက် လှုပ်ရှားသွားသည်။ လုပေါင် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ လိပ်နက်ကြီးက သူ့အပေါ် ရန်လိုပုံ မရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မျက်တောင်ခတ်ရင်း အံ့သြသွားသည်။ ခေတ္တ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် လုပေါင်သည် သတ္တိကို မွေးကာ ၎င်းနောက်သို့ လိုက်ဆင်းသွားသည်။

“စနစ်... အကယ်၍ ဒီတာဝန်ကြောင့် ငါ သေသွားရင် မင်း အကုန်လုံး တာဝန်ယူရမယ်နော်။”

လုပေါင်က နှုတ်ခမ်းကို အသာလှုပ်ကာ တိုးတက်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရေအောက် လမ်းကြောင်းမှာ အလွန် ရှည်လျားပုံရသော်လည်း လိပ်နက်ကြီး တစ်ကောင်လုံး ဖြတ်သန်းနိုင်သော လမ်းကြောင်းဖြစ်သဖြင့် လုပေါင်အတွက်မူ အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။ မီတာ ၁,၀၀၀ ခန့် ထပ်မံ ဆင်းသွားပြီးနောက် လုပေါင်၏ ရှေ့တွင် မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်း ကျယ်ပြန့်သွားတော့သည်။

၎င်းမှာ ဧရာမ မြေအောက်ဂူကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံး ဘောလုံးကွင်း ၁၀ ကွင်းခန့် အရွယ်အစား ရှိကာ အမြင့်မှာ မီတာ ၁၀၀ ခန့် ရှိသည်။ မြွေလိပ်နက်ကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။ ၎င်း၏ ဘေးတွင် နက်နက်ကြီးထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုကြီးမားသော ဧရာမ မြွေကြီးတစ်ကောင်လည်း ရှိနေသည်။

“ဟုတ်သားပဲ... ဒဏ္ဍာရီတွေထဲမှာ လိပ်နက်ရဲ့ အပေါ်မှာ မြွေတစ်ကောင် အမြဲပါလေ့ရှိတာပဲ...”

လုပေါင်ကတိုးတက်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

လိပ်ကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲနေပြီး ၎င်း၏ ပါးစပ်မှ ထူးဆန်းသော အဝါရောင် အရှိန်အဝါ များကို အဆက်မပြတ် မှုတ်ထုတ်ပေးကာ မြွေကြီး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ စီးဝင်စေနေသည်။ မြွေကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေပြီး သေအံ့ဆဲဆဲ အခြေအနေသို့ ရောက်နေပုံရသည်။

“လိပ်နက် အသိုက်သို့ ရောက်ရှိပါပြီ။ကြာမြင့်ချိန်- နှစ်ရက် ခန့်မှန်းရပါသည်။”

လုပေါင် ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် စနစ်၏ အသံမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

‘နှစ်ရက်တောင် တောက်... သေချင်းဆိုးစနစ်။’

လုပေါင်က စိတ်ထဲမှ ဆဲလိုက်မိသည်။

လိပ်နက်ကြီး၏ အရွယ်အစားမှာ အချင်း မီတာ ရာနှင့်ချီသော တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ဤအကောင်ကြီးနှင့် နှစ်ရက်တောင် အတူနေရမည် ဆိုသည်မှာ သူ့ကို သတ်ခိုင်းနေခြင်း မဟုတ်ပါလား။

“လူသား...”

ထိုအခိုက်တွင် လိပ်နက်ကြီးက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်ကာ လုပေါင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လုပေါင်၏ နှလုံးသားမှာ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ မြွေကြီးကို စိုးရိမ်ဟန်ဖြင့် ကြည့်၍။

“သူ ဘာဖြစ်တာလဲ။”

လုပေါင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ လိပ်နက်ကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ပေါ်လာပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဟိုးအရင်တုန်းက သူဟာ သူ့ရဲ့ အတွင်းအမြုတေကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ ဒီအနားမှာ ရေအောက် ချော်ရည်အခန်းတစ်ခု ဖန်တီးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်က အဲဒီနေရာ ပြိုကျသွားပြီး သူ့ရဲ့ အတွင်းအမြုတေ ထိခိုက်သွားခဲ့တယ်...”

ထိုစကားကို ကြားရသည်နှင့် လုပေါင်သည် တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မျိုချလိုက်ရသည်။

‘အဲဒီလိုသာ ဆိုရင်တော့... ဒါ ငါ လုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်နေမှာပေါ့။’

“အဟမ်း... ဒါဆို သူ့ကို ဘယ်လို ကုသပေးလို့ ရမလဲ။”

လုပေါင်က တံတွေးမျိုရင်း အနေရခက်စွာ မေးလိုက်သည်။

မြွေလိပ်နက်ကြီးက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းကာ ညင်သာစွာ ပြောသည်။

“အနားလာပြီး သူ့ကို ကုသပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိမရှိ ကြည့်ပေးပါဦး။ ငါကတော့ သူ့ရဲ့ အသက်ရှူ မရပ်သွားအောင် အစာကို အတတ်နိုင်ဆုံး များများစားပြီး စွမ်းအင်တွေ ပေးထားဖို့ပဲ ကြိုးစားနိုင်တော့မယ်။”

“မင်း အရင်ကြည့်ထားလိုက်ဦး။ ငါကတော့ အပေါ်ကို ပြန်တက်ပြီး အစာခဏ သွားစားလိုက်ဦးမယ်။”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် မြွေလိပ်နက်ကြီးမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကာ အပေါ်သို့ တက်သွားတော့သည်။ ၎င်း၏ မြင့်မားသော အခွံကြီးမှာ အဝင်ဝနှင့် တိုက်မိသဖြင့် ဂူတစ်ခုလုံး ခဏတာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ လုပေါင်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တွန့်သွားတော့သည်။ အမှန်စင်စစ် ငလျင်များ လှုပ်နေရခြင်းမှာ ဤကောင်ကြီး အဝင်အထွက် ခဏခဏ လုပ်နေသောကြောင့် မဟုတ်ပါလား။ ဤကောင်ကြီး၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ နှေးကွေးပုံရသော်လည်း ၎င်းနောက်ကွယ်မှ အင်အားမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် စိတ်ကူးနိုင်သည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်ပေလိမ့်မည်။

တောင်စောင့်နတ် ပုံရိပ်ယောင် နှင့် သူ၏ တိရစ္ဆာန်များနှင့် ရင်းနှီးမှုတို့ကြောင့် လိပ်နက်ကြီးမှာ ယခုအခါ သူ့အပေါ် လုံးဝ ရန်လိုခြင်း မရှိတော့မှန်း ထင်ရှားလှသည်။ ထို့ကြောင့် လုပေါင်မှာ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားရသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤကိစ္စမှာ သူကြောင့် ဖြစ်ရခြင်း ဖြစ်နိုင်သဖြင့် သူဆင်းကြည့်ပြီး ကူညီနိုင်မလား စဉ်းစားရမည်။ လုပေါင်သည် ချက်ချင်းပင် အောက်သို့ ဆင်းသွားပြီး မြွေကြီး၏ ဦးခေါင်းရှေ့သို့ သတိကြီးစွာဖြင့် ကူးသွားလိုက်သည်။ မြွေကြီး၏ ဦးခေါင်းမှာ သူ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ကြီးမားနေသည်ကို လုပေါင် တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ကြောက်စရာကောင်းသော သားရဲများစွာကို တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤလိပ်နက်ကြီးမှာမူ သူမြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ နဂါးဧရာကျွန်းမှ နဂါးကြီးပင်လျှင် ဤနှစ်ကောင်နှင့် ယှဉ်လျှင် ကလေးလေး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

“ဒဏ္ဍာရီထဲက နဂါးတွေကလည်း ဒီလိုပုံစံမျိုး ဖြစ်မှာပဲ မဟုတ်လား။”

လုပေါင်က တိုးတက်စွာ ရေရွတ်ရင်း သူ၏ ချီစွမ်းအားဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် မြွေကြီးဆီမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။ သူသည် ဆေးကုသမှုတွင် အတွေ့အကြုံ မရှိသဖြင့် ကုသပေးနေဟန်ဖြင့် အကြာကြီး ရပ်ကြည့်နေသော်လည်း ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီဂူထဲမှာ နှစ်ရက်နေနိုင်ရင် ငါ့ရဲ့ တာဝန်က ပြီးပြီ။”

ဘာမှ မတတ်နိုင်မှန်း သိသွားသောအခါ လုပေါင်သည် ခဏစဉ်းစားပြီး ကုသရန် ကြိုးစားနေဟန် ဆက်လက် ဆောင်ရွက်နေလိုက်သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဤဂူထဲတွင် နှစ်ရက်လောက် အချိန်ဖြုန်းနေရုံသာ ဖြစ်သည်။