အခန်း (၂၁၅-၂၁၆)

အခန်း (၂၁၅) ဒီနေ့က လူသတ်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး

ကျောက်ရွေ့ကျီသည် မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသည်။ "သူတို့ ခေါင်းထဲမှာ ချေးတွေပဲ ပြည့်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် တခြား လျှို့ဝှက်အကြံအစည်တွေ ရှိနေသေးတာလား။"

"တခြား အကြံအစည်တွေ ရှိနေလောက်တယ် ထင်တယ်။"

ပိုင်ချူးရန်က ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။ "မဟုတ်ရင် နတ်ဆိုးဘုရင်တွေ ထားလိုက်တော့ ပုံမှန်လူတွေတောင် ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စစ်ဆင်ရေးမျိုးကို လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။"

"သူတို့ ဘာတွေပဲ တွေးနေပါစေ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျိုကျိုးဒေသဆယ်ခုက ကျွန်တော်တို့ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ အိမ်ပဲ။"

ကျောက်ရွေ့ကျီက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြော၏။ "အသိမပေးဘဲ ရောက်လာတဲ့ ဧည့်သည်တွေကိုတော့ ရောက်လာတဲ့အတိုင်း ပြန်ပို့ပစ်ရမှာပဲ"

"ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အရမ်း မလောပါနဲ့ဦး။"

ပိုင်ချူးရန်က မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပြောလာသည်။ "နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တွေ သိမ်းပိုက်ထားတဲ့ မြို့တွေကို ငါကိုယ်တိုင် သွားစုံစမ်းကြည့်မယ်။ သူတို့ ဘာလှည့်ကွက်တွေ သုံးနေလဲဆိုတာ သွားကြည့်ကြသေးတာပေါ့။"

ညကောင်းကင်ယံတွင် ကြယ်ရောင်များ ပါးလျားနေပြီး လမင်းကြီးက ထိန်ထိန်လင်းလျက် သာယာနေ၏။ ည၏ အမှောင်ထုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ပိုင်ချူးရန်၏ ပုံရိပ်သည် လွင်ပြင်အထက်တွင် သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်အလား လျင်မြန်ပေါ့ပါးစွာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ကျောက်ရွေ့ကျီရှိနေသည့် မြို့သည် မူလက ရှေ့တန်းကွပ်ကဲမှုစခန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များ ကျူးကျော်ထိန်းချုပ်ထားသော မြို့များနှင့် သိပ်မဝေးလှဘဲ ခန့်မှန်းခြေ မိုင်တစ်ရာခန့်သာ ကွာဝေး၏။ ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ဤအကွာအဝေးမှာ နှာခေါင်းအောက်တွင် ရှိနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ပိုင်ချူးရန်အတွက်မဆိုထားနှင့် သာမန် ရွှေအမြုတေအဆင့် သို့မဟုတ် မူလဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက်ပင် ဓားပျံစီးကာ သွားမည်ဆိုပါက မိနစ်အနည်းငယ်မျှသာ ကြာမြင့်မည့် ခရီးစဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပိုင်ချူးရန်သည် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များ ထိန်းချုပ်ထားသော မြို့တစ်မြို့သို့ ရောက်ရှိသွား၏။ တံခါးဝတွင် စောင့်ကြပ်နေသော နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များသည် လေပြေလေးတစ်ချက် ဖြတ်တိုက်သွားသည့်အလားသာ ခံစားမိသည်။

သူသည် မြို့အတွင်းရှိ အစောင့်အကြပ်များကို အသာအယာ ရှောင်ကွင်းဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး လမ်းထောင့်ရှိ နောက်ဖေးလမ်းကြားတစ်ခုထဲတွင် မှောင်ခိုပုန်းအောင်းလေ၏။

အမှန်တကယ်တော့ ဤကဲ့သို့ တိတ်တဆိတ် စိမ့်ဝင်ထောက်လှမ်းရခြင်းကို ပိုင်ချူးရန် မနှစ်မြို့လှပေ။ ပထမအချက်အနေဖြင့် ကိုယ်ပျောက်ခြင်း မှော်ပညာရပ်သည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်နှင့်အထက် ကျင့်ကြံသူများသာ အသုံးပြုနိုင်သည့် မှော်မန္တန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ထိုပညာရပ်ကို အသုံးမပြုနိုင်သေးပေ။

ထို့ကြောင့် ရန်သူ၏ မျက်လုံးများကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန် ရွေ့လျားမှုအမြင်အာရုံ၏ ကန့်သတ်ချက်ထက် ကျော်လွန်သော အလွန်မြန်ဆန်သည့် အမြန်နှုန်းနှင့် အခြားသူများ၏ အမြင်အာရုံကွယ်နေသော မျက်ကွယ်ထောင့်များကို နင်းလျှောက်နိုင်သော သိမ်မွေ့သည့် ခြေလှမ်းပညာရပ်များအပေါ်တွင်သာ အားထားနေရ၏။

အရှိန်မြန်လွန်းပါက အရိပ်များ ကျန်ရစ်ခဲ့မည်ဖြစ်ပြီး ခြေလှမ်းမတိကျပါက ဟာကွက်များ ပေါ်လွင်သွားမည်။ ရိုးရိုးသားသားဆိုရလျှင် ဤကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းရည်သက်သက်ကို အသုံးပြုရခြင်းမှာ ကိုယ်ပျောက်မှော်ပညာကို အသုံးပြုရသည်ထက် ပိုမိုပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေပြီး သဲလွန်စများ ကျန်ရစ်နိုင်ကာ ပေါ်လာနိုင်ချေရှိသော အန္တရာယ်များလည်း ကြီးမားလှသည်။

အကယ်၍ ပိုင်ချူးရန်၏ သဲလွန်စများသာ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များထံ ပေါက်ကြားသွားမည်ဆိုပါက သူသည် တိတ်တဆိတ် စိမ့်ဝင်ခြင်းပညာရပ်၏ တားမြစ်ချက်များကိုသာ အသုံးပြုရတော့မည်ဖြစ်သည်။ ဒဏ္ဍာရီလာ သွေးဆာနေသော တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ဦးသည် ဤဥပဒေသကို ချိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ပိုင်ချူးရန်မှာ ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်၍ လူသတ်ချင်စိတ်မရှိလှပေ။ မလွှဲမရှောင်သာသော အခြေအနေမျိုးမှလွဲ၍ သူ ထိုသို့ မလုပ်ချင်ခဲ့ချေ။

နောက်ဖေးလမ်းကြားထဲတွင် ရပ်နေရင်း ပိုင်ချူးရန်သည် သူ့ နတ်ဘုရားအာရုံခံစားမှုကို ဖြန့်ကြက်လိုက်ပြီး မြို့တွင်းရှိ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များ၏ နေရာချထားမှုများကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေဖော်ထုတ်သည်။

ထို့နောက် နံရံကို ကျော်လွှားကာ ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ခုန်တက်သွားသည်။ သူသည် တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်ချင်သောကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အဝတ်အစားများကို အထူးတလည် ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ထင်ရှားသော ဆံပင်ဖြူရှည်များကိုလည်း အနက်ရောင် ခေါင်းပေါင်းဖြင့် သေသေချာချာ ရစ်ပတ်ဖုံးကွယ်ထားသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းပညာရပ်ကို အသုံးပြုကာ မျက်ကွယ်ထောင့်များကို ပိတ်ဆို့ထားနိုင်သရွေ့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များ၏ မျက်လုံးများကို ရှောင်ရှားရန် ခက်ခဲမည်မဟုတ်ပေ။

ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ခြေချရပ်တန့်ရင်း ပိုင်ချူးရန်သည် မြို့အတွင်းရှိ အခြေအနေများကို စတင်လေ့လာအကဲခတ်တော့၏။

ယနေ့ခေတ် မြို့ကြီးများတွင် အများစုမှာ လူသားမျိုးနွယ်များသာ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့ကြားတွင် နတ်ဆိုးအနည်းငယ်လည်း ရောနှောနေကြသည်။ ထိုသူတို့သည် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်ရန်နှင့် အသေးစား ကုန်သွယ်မှုများ ပြုလုပ်ရန် ဤနေရာသို့ လာရောက်ကြသော နတ်ဆိုးကုန်သည်များပင်။

အခန်း (၂၁၆) ဒီနေ့က လူသတ်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး [၁]

နတ်ဆိုးများနှင့် လူသားမျိုးနွယ်များကို ခွဲခြားရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူပေသည်။ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များကြားရှိ ဘုံအယူအဆကြောင့် သူတို့သည် လူသားမျိုးနွယ်များထက် သူတို့ကိုယ်ကို အမြဲတမ်း ပိုမိုမြင့်မြတ်သည်ဟု ယုံကြည်လေ့ရှိကြသည်။ သူတို့၏ မျိုးနွယ်သည် လူသားပါရမီရှင်များထက် သာလွန်သည်ဟု ယုံကြည်ကြသောကြောင့် လူ့အသွင်ပြောင်းပြီးနောက်တွင်ပင် မပြောင်းလဲမီက သူတို့၏ မူလသွင်ပြင်လက္ခဏာအချို့ကို မာနတရားဖြင့် ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားတက်၏။

ဥပမာအားဖြင့် ယခင်က တင်းဂိုနိုင်ငံတွင် ပိုင်ချူးရန်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော မြေခွေးဖြူဘုရင်၏ သမီးတော် ပိုင်လင်းနှင့် သူမ၏ အစေခံမလေးတို့သည် လူသားမျိုးနွယ်များကြားတွင် ရောနှောနေထိုင်ခဲ့ကြဖူးသည်။ သူတို့သည် အခြားသူများ၏ အမြင်အာရုံကို လှည့်စားဖုံးကွယ်လိုသောကြောင့် လူသားပုံစံဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့ ထွက်ပြေးရသည့်အခါတွင်မူ မြေခွေးပုံစံသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားကြပြီး မြေခွေး၏ နားရွက်များနှင့် အမြီးများကိုပါ ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ထောင်ခန့်က ရှိခဲ့သည့် ဤကဲ့သို့သော မျိုးနွယ်စုဆိုင်ရာ သာလွန်မှုစိတ်ဓာတ်ကို နတ်ဆိုးဧကရာဇ်အား ပိုင်ချူးရန်၏ ကြမ်းတမ်းစွာ ရိုက်နှက်ဆုံးမခဲ့မှုက အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်ပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များသည် အပြင်ထွက်ချိန်တွင် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားသော လက္ခဏာများကို ထိန်းသိမ်းထားလိုသည့် ဤအကျင့်ကို မဖျောက်ဖျက်နိုင်ကြသေးပေ။ လမ်းမပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေကြသော၊ ဦးချိုများ၊ အမြီးများ၊ သို့မဟုတ် အကြေးခွံများ ပါရှိသူတို့သည် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များဖြစ်ကြပြီး ထိုအရာများ မပါရှိသူတို့မှာမူ သွေးသန့်လူသားမျိုးနွယ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

ပိုင်ချူးရန် အချိန်အနည်းငယ်ကြာ စောင့်ကြည့်လေ့လာပြီးနောက် ကျောက်ရွေ့ကျီပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဤမြို့ရှိ လူသားမျိုးနွယ်များသည် အသက်ရှင်လျက် ရှိနေကြသေးကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများကို ကြည့်ရသည်မှာ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေကြသည်မှလွဲ၍ အနိုင်ကျင့် စော်ကားခံထားရသည့်ပုံ လုံးဝမပေါ်ပေ။

လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေကြသော နတ်ဆိုးစစ်သားများပင်လျှင် လူသားမျိုးနွယ်ကို အနိုင်ကျင့်ပါက တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသကဲ့သို့ အလွန် သတိထားနေကြ၏။

"သူတို့ ဘာတွေကြံနေကြတာလဲ။"

ပိုင်ချူးရန် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ ခေါင်မိုးများပေါ်မှ လျှောက်သွားရင်း လမ်းနှစ်လမ်းခန့်ကို ကွေ့ဖြတ်သွားသောအခါ ဦးချိုများပါရှိသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်သည် ခြင်းတောင်းလွယ်ထားသော မိန်းမငယ်လေးတစ်ဦးနှင့် ဝင်တိုက်မိပြီး ကလေးမလေးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖုန်းခနဲ လဲကျသွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

ဦးချိုနှင့် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်သည် သူတို့မျိုးနွယ်၏ ထူးဆန်းသော ဒေါသကို အမွေရထားပုံရသည်။ ဤမိန်းမငယ်လေးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူ၏မျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီး ဒေါသတကြီး ရန်လုပ်ရန် ပြင်လေတော့၏။

ဤကဲ့သို့ အသွင်ပြောင်းနိုင်သော နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်သည် အနည်းဆုံး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်၏ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေမည်။ အကယ်၍ သူသာ စတင်ရိုက်နှက်မည်ဆိုပါက ပိန်လှီသော မိန်းမငယ်လေးမှာ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပိုင်ချူးရန်သည် သူ၏ဓားကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းထိပ်များတွင် ဓားစွမ်းအင်များ စူးရှစွာ စတင်တောက်ပလာသည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဘေးမှ ကင်းလှည့်နေသော နတ်ဆိုးတပ်ဖွဲ့ အရာရှိ၏ သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျားအမြီးပါရှိသော နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် ပြေးလာကာ ဦးချိုပါသော နတ်ဆိုး၏ ခေါင်းကို လက်ဝါးဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချ၏။ ဦးချိုပါ နတ်ဆိုးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြားပြားဝပ် လဲကျသွားတော့သည်။

"အရူးကောင်။"

ကျားအမြီးနှင့် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်က မှုန်ကုပ်စွာ ဟိန်းဟောက်၏။ "နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တွေကို မေ့သွားပြီလား။ လူတွေကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဒဏ်ရာမရစေနဲ့။ လူသတ်တာမျိုးဆို ဝေလာဝေးပဲ။ မင်းကြောင့် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အကြံအစည်ကောင်းတွေ ပျက်စီးသွားရင် မင်းရဲ့ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်ရင်တောင် မလုံလောက်ဘူးကွ။"

ဦးချိုနှင့် နတ်ဆိုးမှာ မြေပြင်ပေါ်မှ အလန့်တကြား ထလာပြီး ဒေါသကြောင့် မျက်နှာနီရဲနေသော ကျားအမြီးနှင့် နတ်ဆိုးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ဇက်ပုသွားကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး တောင်းပန်စကား ဆိုတော့၏။

သူ၏ နှိမ့်ချသော အပြုအမူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျားအမြီးနှင့် နတ်ဆိုး၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။ သူသည် မိန်းမငယ်လေးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ကြောက်ရွံ့နေသော ကလေးမလေး၏ ခြင်းတောင်းထဲမှ ပြုတ်ကျသွားသော ဆေးဘက်ဝင်အပင်များအားလုံးကို ကူညီကောက်ပေးလိုက်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နှစ်သိမ့်စကား အနည်းငယ် ပြော၏။

ဤအပြုံးသည် ကျားနတ်ဆိုး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သူ တစ်သက်လုံး မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အဖော်ရွေဆုံးသော အပြုံးဖြစ်မည်ဟု ပိုင်ချူးရန် လောင်းကြေးထပ်ရဲပေသည်။

ကျားနတ်ဆိုးက ရပ်ကွက်ကော်မတီမှ အန်တီကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မိန်းမငယ်လေးအား ဖျောင်းဖျနှစ်သိမ့်ပြီး ပြန်လွှတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဦးချိုရှည်နှင့် နတ်ဆိုးမှာလည်း အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး မေးမိ၏။

"စစ်သူကြီး။ အဲဒီ သောက်ကျိုးနည်း လူသား ဓားဘိုး‌ဘေးက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းလို့လား။"

"အနောက်ဘက် နတ်ဆိုးမိစ္ဆာနယ်မြေမှာ တစ်ချိန်က အစွမ်းအထက်ဆုံး မိသားစုတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်ခဲ့တဲ့ ငါ့မျိုးနွယ်စုကြီး တစ်ခုလုံးက သူသတ်လို့ ငါ့အဖေတစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်ခဲ့တော့တာ။ အဲဒါ မကြောက်စရာကောင်းဘူးလား။"

ဦးချိုနှင့် နတ်ဆိုးအား ရင်ဆိုင်ရာတွင် ကျားနတ်ဆိုးသည် ယဉ်ကျေးမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အော်ဟစ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ဆဲဆိုလာသည်။ "ငါ မင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောမယ်။ ငါ လမ်းလျှောက်နေတုန်း လာပြီး လှည့်ကွက်တွေ သုံးမနေနဲ့။ လူသား ဓားဘိုးဘေးအမုန်းဆုံးအရာက တခြားမျိုးနွယ်တွေက လူသားမျိုးနွယ်ကို သတ်ဖြတ်နေတာကို မြင်ရတာပဲ။ အရင်နတ်ဆိုးမင်းသားက နတ်ဆိုးနယ်မြေကို ထွက်ပြေးသွားတာတောင် အဲဒီကိစ္စကြောင့် သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရတာပဲ။ မင်းက မင်းသားထက် ပိုတော်တယ်လို့ ထင်နေလား ဒါမှမဟုတ် အရှင်မင်းကြီးထက် ပိုစွမ်းတယ်လို့ ထင်နေလား။"

ဦးချိုနှင့် နတ်ဆိုးမှာ ဘာမှ ထပ်မပြောရဲတော့ချေ။

"လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ဓားဘိုးဘေးဆိုတာ သရဲတစ္ဆေလိုပဲ နေရာတကာ ရောက်နိုင်တယ်။ သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ဘုရင်ကြီးတောင်မှ ခြေရာခံလို့ မရဘူး။"