အခန်း (၅-၆)

အခန်း (၅)ပြဿနာရှာခြင်း

“ဟဲဟဲ... ကျွန်တော် ဒီနေ့ ကံကောင်းသွားတယ်... မျက်ကန်းကြောင်က ကြွက်သေသွားတွေ့သလိုပေါ့...”

လဲ့အားကော်က သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်၏။ သူ မိဘမဲ့ ဖြစ်သွားကတည်းက တောင်ပေါ်တွင် အစာရှာဖွေရန် သင်ယူခဲ့ပြီး ငှက်များနှင့် ကြက်များကို ဖမ်းဆီးရာမှ ယုန်များနှင့် ချေများကို ဖမ်းဆီးသည်အထိ အမဲလိုက်စွမ်းရည်များ အထူးတလည် တိုးတက်လာခဲ့၏။

“ဒါနဲ့ ချန်အစ်ကို... ဒီခွေးတူဝက်တူက အတော်လေး ဆူဖြိုးတယ်... ဆယ်ကတ္တီလောက်ရှိမယ်... ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း အကုန် မစားနိုင်ဘူး... အစ်ကို နည်းနည်း ယူသွားလိုက်...”

သူ သယ်လာသည့် ပုဆိန်ကို ကောက်ကိုင်၍ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ခုတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး ကျန်သည်များကို လဲ့ချန်အား ပေးလိုက်၏။

လဲ့ချန်က စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ဤသူက တကယ့်ကို လူအကြီးပင်။

အခြားကိစ္စများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင်ပင် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်းက တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သည့် သံမဏိထုတ်လုပ်ရေး လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ မိုးခေါင်ခြင်း၊ ရေကြီးခြင်းတို့ကြောင့် စပါးအထွက်နှုန်းများ အလွန်အမင်း ကျဆင်းသွားခဲ့သည်ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ မည်သည့်ဒေသက ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုဒဏ်ကို မခံရဘဲ မည်သည့်နေရာတွင် အစာရေစာ ငတ်မွတ်၍ သေဆုံးသူများမရှိဘဲ နေမည်နည်း။

ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးအောက်တွင် ဤမျှ ဆူဖြိုးလှသော ခွေးတူဝက်တူကို မည်သူက မက်မောခြင်းမရှိဘဲ နေမည်နည်း။ လဲ့အားကော်ကဲ့သို့ မည်သူက ငြင်းဆန်နိုင်မည်နည်း။

“အားကော်... မင်းက ငါ့ကို အများကြီး ပေးပြီးတော့ မင်းကိုယ်တိုင်က ခြေထောက်တစ်ဖက်ပဲ စားမယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

“ရပါတယ်... ကျွန်တော်က တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ သိပ်အများကြီး မစားနိုင်ပါဘူး... အစ်ကို့မှာက မိသားစုကြီး ရှိတယ်... ယောင်းမနဲ့ တူမလေးက ပိုစားသင့်တယ်...”

လဲ့အားကော်က အရူးတစ်ယောက်လို ရယ်မောရင်း သူ့လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်၏။

လဲ့ချန်က သူ၏ ညီအစ်ကိုကောင်းကို အနစ်နာမခံစေလိုပေ။ သူက ပုဆိန်ကို ယူ၍ ခွေးတူဝက်တူကို ထက်ဝက် ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီး ငါးတစ်ကောင်ကို ရွေးချယ်ကာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်၏။

“အားကော်... ခွေးတူဝက်တူကို ငါတို့ တစ်ယောက်တစ်ဝက်ယူမယ်... ပြီးတော့ မင်း ဒီငါးကိုလည်း အိမ်ပြန်ယူသွားပြီး စားလိုက်...”

“ဟင့်အင်း... ကျွန်တော် မယူဘူး...”

လဲ့အားကော်က ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါရမ်းလိုက်၏။

“အစ်ကို့မှာက မိသားစုကြီးရှိတယ်...”

အမှန်တကယ်တော့ သူက လဲ့ချန်၏ မိသားစုကိုသာဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ မိထွေးဖြစ်သူ၏ မိသားစုကြီးကိုပါ ရည်ရွယ်ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လဲ့ချန်ကို သူ၏ မိထွေးမိသားစုက မကြာခဏ အနိုင်ကျင့်လေ့ရှိကြောင်းကိုလည်း သူ သိထား၏။

အကယ်၍ သူက ငါးနှင့် ခွေးတူဝက်တူကို အိမ်သို့ယူသွားပါက သူ ကိုယ်တိုင် များများစားရမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့်ပင် သူ့ကို ပိုပေးချင်နေခြင်း ဖြစ်၏။

“အားကော်... ငါတို့က ညီအစ်ကိုကောင်းတွေ ဟုတ်သေးရဲ့လား...”

လဲ့ချန်က မျက်နှာကို တည်၍ ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်... သေချာပေါက် ညီအစ်ကိုကောင်းတွေပါပဲ...”

“ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်နေမှတော့ ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုရှိရင် အတူတူ ခွဲဝေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား...”

လဲ့ချန်က ဆက်ပြောလိုက်၏။

“မင်းက ခုလိုလုပ်နေရင် ငါက တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့သူ ဖြစ်သွားတာနဲ့ ဘာကွာတော့မှာလဲ... မင်း ယူကို ယူရမယ်... မဟုတ်ရင် နောင်ကို ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိတယ်လို့ မပြောနဲ့တော့...”

“မဟုတ်ဘူး အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်...”

လဲ့အားကော်မှာ ရုတ်တရက် ပျာယာခတ်သွားပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွား၏။

“နောက်နေတာပါကွာ...”

လဲ့ချန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

“မင်းကို သတင်းကောင်းတစ်ခု ပြောပြမယ်... ငါ မိထွေးရဲ့ မိသားစုနဲ့ အိမ်ခွဲလိုက်ပြီ... အခု ငါ့အိမ်မှာ ငါရယ်၊ ငါ့မိန်းမရယ်၊ ကလေးရယ်၊ ငါ့ညီမလေးရယ်ပဲ ရှိတော့တာ... ငါတို့ တကယ်ကို ဒီလောက်များများ မစားနိုင်ဘူး...”

လဲ့အားကော်က နားလည်သွားဟန်ဖြင့် သူ့နည်းတူ အရူးတစ်ယောက်လို ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆက်လက် ငြင်းဆန်နေခြင်း မရှိတော့ပေ။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ကုန်းပေါ်သို့ အတူတက်လာကြပြီး လယ်ကန်သင်းရိုး အတန်ငယ် လျှောက်လာပြီးနောက် ကိုယ့်အိမ်ကိုယ် ပြန်သွားကြ၏။

ကောင်းကင်ယံက မှောင်မိုက်လာသည်။

ချီလန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့က အိမ်တွင် စောင့်ရင်းနှင့်သာ အချိန်ကုန်သွားသော်လည်း လဲ့ချန် ပြန်ရောက်မလာသေးချေ။

ချီလန်မှာ စတင်၍ စိုးရိမ်ပူပန်လာ၏။

“ညီမလေး... နင့်အစ်ကိုက ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ... သူ တစ်ခုခု အန္တရာယ်များ ကြုံနေရတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်...”

“ယောင်းမ... သတ္တိကြောင်တဲ့ ကျွန်မအစ်ကိုရဲ့ အကျင့်နဲ့များ သူက အန္တရာယ်ရှိတဲ့နေရာကို သွားရဲပါ့မလား... သူ စားစရာ ဘာမှမရခဲ့လို့ ရှက်ပြီး ပြန်မလာရဲတာ နေမှာပေါ့...”

လဲ့ချင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူမက အပြောသာ ကြမ်းပြီး စိတ်ထားနူးညံ့သူဖြစ်ရာ သူ့ကို ထွက်ရှာရန် စဉ်းစားနေမိသည်။

ထိုအခိုက်၌ပင် လဲ့ချန်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“လဲ့ချင်း... နင်က ငါ့ညီမဖြစ်ပြီးတော့ ကွယ်ရာမှာ ငါ့အကြောင်းကို ခုလို ပြောရသလား...”

လဲ့ချင်း၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသော်လည်း သူမက အလျင်အမြန် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မ ဘာမှအမှားပြောတာ မဟုတ်ဘူး...”

“အစ်ကို... ဒီညမှာ ငါတို့ ဗိုက်ဝအောင် စားရမယ်လို့ အစ်ကို ပြောထားတယ် မဟုတ်လား... စားစရာတွေရော ဘယ်မှာလဲ...”

ဘုန်း။

လဲ့ချန်က ၎င်းတို့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်၏။

“ရော့... ဗိုက်ဝအောင်စား...”

“ဒီည မင်းတို့ ဗိုက်အပြဲစားလို့မှ မဝဘူးဆိုရင် ငါ လက်မခံဘူး...”

လဲ့ချင်းက ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့ဩမှင်တက်သွား၏။

“ငါးတွေက အများကြီးပဲ... ငါးကြင်းကြီးတွေရယ်... အကြေးခွံသုံးခုပါ ငါးတွေရယ်... ပြီးတော့... ခွေးတူဝက်တူ...”

“ဒါက ခွေးတူဝက်တူလေ...”

“ဘုရားရေ... အစ်ကို... ဒါတွေကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ...”

“ပေါက်ကရတွေ... ငါးတွေက မြစ်ထဲကနေ ဖမ်းမိတာပေါ့...”

လဲ့ချန်က သူ့လက်ကို ဆေးကြောရန် ရေဇလုံတစ်လုံးကို ယူလိုက်၏။

“ခွေးတူဝက်တူက အားကော် ပေးလိုက်တာ...”

“အစ်ကိုအားကော်က တကယ် သဘောကောင်းတာပဲ...”

လဲ့ချင်းက ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်သည်။

“အိမ်မှာ ဆီပြတ်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ... ဒီခွေးတူဝက်တူက ဆူဖြိုးတယ်... သူ့အဆီကို ကြိုပြီး ငါးဟင်းချက်ရင် သေချာပေါက် အရသာရှိမှာ... အခုပဲသွားပြီး သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်ဦးမယ်...”

“နေဦး...”

လဲ့ချန်က ခေါင်းမော့၍ ရင်ကော့လိုက်၏။

“ငါ မင်းကို မေးမယ်... နောက်တစ်ခါ ငါ့အကြောင်း မကောင်းပြောရဲသေးလား...”

“အို့... အစ်ကိုက အရမ်းတော်တာပဲ... အစ်ကိုက အတော်ဆုံးပဲ... ဟုတ်ပြီလား...”

လဲ့ချင်းက ချွဲနွဲ့၍ ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့လိုမှပေါ့...”

လဲ့ချန်က ချီလန်ကို တစ်ချက် ကြည့်၍ ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“မိန်းမ... ငါ အရမ်းတော်တယ် မဟုတ်လား...”

ချီလန်မှာလည်း အတော်လေး အံ့အားသင့်နေ၏။

သို့သော်လည်း အပေါ်ယံတွင်မူ သူမက တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်နေသေးသည်။

“ဟွန့်... ရှင် ကံကောင်းလို့ ငါးနည်းနည်း ဖမ်းမိတာနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သူမှန်းမသိ ဖြစ်မနေနဲ့... အအေးမိသွားရင်ဖြစ်ဖြစ် ရေနစ်သွားရင်ဖြစ်ဖြစ် ရှောင်ရှောင်လေးမှာ အဖေ မရှိတော့ဘဲ နေလိမ့်မယ်... နောက်တစ်ခါ သွားခွင့်မပြုဘူးနော်...”

လဲ့ချန်က အစေခံတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခါးညွှတ်၍ အရိုအသေပေးလိုက်၏။

“မိန်းမ ပြောတာမှန်တယ်... မိန်းမက အကြီးဆုံးပဲ... နောက်ဆိုရင် မိန်းမ စကားကို နားထောင်ပါ့မယ်...”

“ရှင်ကတော့...”

ချီလန်၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ နီရဲသွား၏။ ဤမျှ ရုတ်တရက်ဆန်ပြီး ပွင့်လင်းလွန်းသော နောက်ပြောင်မှုကို သူမ မည်သို့ တောင့်ခံနိုင်မည်နည်း။

“ရှင် သမီးလေးကို ချီထားလိုက်... ညီမလေးကို ဟင်းသွားကူချက်ပေးလိုက်ဦးမယ်...”

“သွား သွား... ငါ သမီးလေးကို မချီရတာ ကြာပြီ...”

လဲ့ချန်က သူ့လက်များကို ဆန့်တန်းလိုက်၏။

“ရှောင်ရှောင်လေး... အဖေ့ရင်ခွင်ထဲကို မြန်မြန် လာခဲ့ပါဦး...”

“ဖေ... အဖေ... အဖေ...”

အိမ်ခွဲပြီးနောက် မီးဖိုချောင် မရှိတော့ပေ။

ချီလန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့က ကျိုးပဲ့နေသော အုတ်ခဲများနှင့် အုတ်ကြွပ်များကို ရှာဖွေကာ ယာယီမီးဖိုတစ်ခုကို ဆောက်လုပ်လိုက်ပြီး ပဲ့နေသော သံဒယ်အိုးတစ်လုံးကို တူးဖော်၍ ဟင်းစချက်ကြ၏။

အစကတော့ သူတို့က ခွေးတူဝက်တူအသား အနည်းငယ်နှင့် ငါးတစ်ဝက်ကိုသာ ချက်ပြုတ်ပြီး ကျန်သည်များကို အခြောက်လှမ်း၍ သိမ်းထားချင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း လဲ့ချန်၏ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တောင်းဆိုမှုကြောင့် ခွေးတူဝက်တူ အသားအားလုံးကို ချက်ပြုတ်ခဲ့ပြီး ငါးကြီး နှစ်ကောင်ကိုလည်း ပြုတ်လိုက်ရ၏။

သူတို့ မည်သို့ ဗိုက်မဝဘဲ နေမည်နည်း။

ညမှောင်သည်အထိ အလုပ်များပြီးနောက် မိသားစုဝင် လေးယောက်စလုံး မီးဖိုဘေးတွင် စုရုံးကာ ငါးဟင်း၏ မွှေးကြိုင်သောရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း အားလုံး ဗိုက်ဆာလွန်း၍ သွားရည်ကျနေကြသည်။

“ငေးကြည့်မနေကြနဲ့...”

လဲ့ချန်က သူ၏ တူကို ပထမဆုံး ကောက်ကိုင်လိုက်၏။

“ပူပူနွေးနွေးရှိတုန်း မြန်မြန်စားကြ...”

“ဒ္ည မင်းတို့ကို ဗိုက်ဝအောင် ကျွေးမယ်လို့ ငါ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား...”

“ယောက်ျားစကားဆိုတာ ကတိပေးထားရင် ပေးထားတဲ့အတိုင်းပဲ...”

“အစ်ကို... အစ်ကိုက ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး စိတ်နေသဘောထားတွေ ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ...”

လဲ့ချင်းက စပ်စုလိုသော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဟွန့်... ကျန်းကွေ့ဖန်းတို့က မင်းတို့ကို ဒီလောက်ထိ အနိုင်ကျင့်နေတာတောင် ငါက နားမလည်နိုင်သေးရင် ငါ စောက်တုံး ဖြစ်မနေဘူးလား...”

လဲ့ချန်က ငါးတစ်ဖတ်ကို ယူ၍ ရှောင်ရှောင်လေးကို ခွံ့ကျွေးလိုက်၏။

“တကယ်ကို ဉာဏ်နှေးတာပဲ... အခုမှ နားလည်တော့တယ်... ဒါပေမဲ့ အစ်ကို… စောက်တုံးဆိုတာ ဘာလဲ...”

လဲ့ချင်းက မေးလိုက်၏။

“အဟမ်း... ထားလိုက်ပါတော့... ဒါက စကားလုံးအကောင်း မဟုတ်ဘူး... မသင်ယူနဲ့... ထမင်းသာစား...”

လဲ့ချန်က ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

ချီလန်ကလည်း သူမ၏ ယောက်ျား ပြောင်းလဲသွားမှုအတွက် အတော်လေး ဝမ်းသာနေသော်လည်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေဆဲ ဖြစ်၏။

“ငါးတွေ အသားတွေ ဒီလောက်အများကြီး ရှိနေတာ... ယောင်းမကြီးတို့ကို နည်းနည်းလောက် သွားပေးလိုက်ရမလား... ဒါမှ နောက်ကျရင် သူတို့အတင်းမပြောမှာ...”

“ဘာမှပေးစရာမလိုဘူး... ငါတို့ အိမ်ခွဲပြီးသွားပြီပဲ... သူတို့ကို ဘာလို့ အကျိုးခံစားခွင့် ပေးရမှာလဲ...”

လဲ့ချန်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့ အတင်းပြောချင်သလောက် ပြောပါစေ... သူတို့ ပါးစပ်တွေ ပုပ်သွားပါစေ...”

“ဟားဟား... အစ်ကို... အစ်ကို ဒီလောက် လျှာသွက်မှန်း အရင်ကမသိခဲ့ဘူး...”

လဲ့ချင်းက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။

“ယောင်းမ... ကျွန်မအစ်ကို ပြောတာ မှန်တယ်... သူတို့ကို ဘာလို့ သွားပေးရမှာလဲ... နို့ထွက်အောင် ယောင်းမပဲ များများပိုစားလိုက်ပါ...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့ချန်က အမှတ်တမဲ့ပင် ချီလန်၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။

ညစာစားပြီးလျှင် အိပ်ရတော့မည့် အချိန်ဖြစ်ကြောင်း တွေးမိသောအခါ သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် မီးတောက်တစ်ခု လောင်ကျွမ်းလာ၏။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ကျန်းကွေ့ဖန်း၏ အိမ်၌ ညစာ ချက်ပြုတ်ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ကာ အုတ်ကုတင်ပေါ်တွင် ထမင်းစားနေကြသည်။

အိမ်ခွဲလိုက်ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် စွင်းယန်မေမှာ အလွန်ပျော်ရွှင်နေပြီး ပွဲတော်ရက် တစ်ရက်ကဲ့သို့ အရည်အသွေးကောင်းသည့် ယာဂုတစ်အိုးကို အထူးတလည် ချက်ပြုတ်ထား၏။

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ထွက်နေသော လျိုတာကျွမ်းကလည်း အပြေးအလွှား ပြန်ရောက်လာသည်။ သူက ပခုံးပေါ်မှ အဝတ်အိတ်ကြီးကို ထောင့်တစ်နေရာသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် အမောဆို့နေ၏။

“တာကျူး... ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

စွင်းယန်မေက မေးလိုက်၏။

“ဒီဝါးခြင်းတောင်း အိတ်ကြီးကို သယ်သွားပြီး ဘာလို့ ဒီအတိုင်း ပြန်သယ်လာရတာလဲ... သားလေး အားရှိအောင် မြို့ပေါ်သွားပြီး အသားနည်းနည်း သွားလဲဖို့ ငါ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား...”

“ပြောမနေနဲ့တော့... ဘယ်သူမှကို မလိုချင်ကြဘူး... အရမ်းဈေးပေါလွန်းတော့ လဲရတာ မတန်လို့ ပြန်သယ်လာခဲ့တာ...”

အရပ် ၁.၈ မီတာ ရှိသော လျိုတာကျူးက ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော်လည်း စွင်းယန်မေ၏ ရှေ့တွင်မူ အလွန် သတ္တိကြောင်သူ ဖြစ်သည်။

“အဖေ... အဖေက ဘယ်လိုလုပ် ခုလို လုပ်ရတာလဲ... ကျွန်တော့်ကို အသား ကျွေးဖို့ လဲလာပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားပြီးတော့ ဘာလို့ တစ်ခုမှ မရလာတာလဲ... ဟင့်အင်း... ကျွန်တော် အသားစားချင်တယ်... အသားပဲ စားချင်တယ်...”

သူတို့၏ သားဖြစ်သူ ဝမ်ပင်းက လက်မခံပေ။

“ဝမ်ပင်း... မင်း အဖေ့ကို အဲဒီလို ပြောရဲသလား... ဒီနေ့ မင်း အသားစားပြီးပြီ မဟုတ်လား... နောက်မှစားတော့...”

စွင်းယန်မေက မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။

“မင်း ထမင်းမစားချင်ရင် အုတ်ကုတင်ပေါ်က ဆင်းတော့...”

ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ် အရွယ်ခန့် ရှိပြီဖြစ်သော လျိုဝမ်ပင်းကလည်း အကျင့်ဆိုးပြီး အုတ်ကုတင်ပေါ်မှ လှိမ့်ဆင်းကာ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားလေသည်။

“ဝမ်ပင်း... အဖေ နောက်တစ်ခါကျရင် သားအတွက် အသား သေချာပေါက် လဲပေးနိုင်မှာပါ...”

“ကဲပါ... ရှင် မလဲခဲ့ရရင်လည်း မလဲခဲ့ရတာပေါ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ သားက အသားစားရပြီးပြီပဲ... မြန်မြန်ထိုင်ပြီး ထမင်းစားတော့... ဒီည အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ ယာဂုချက်ထားတယ်...”

“ဒီလောက် အများကြီး ချက်ထားတာ... ငါတို့ ရှေ့ဆက် မရှင်သန်ရတော့ဘူးလား...”

လျိုတာကျူးက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်၏။

“လဲ့ချန်တို့ရော ဘယ်ရောက်သွားလဲ... ဘာလို့ မတွေ့ရတာလဲ...”

စွင်းယန်မေနှင့် ကျန်းကွေ့ဖန်းတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အိမ်ခွဲသည့် ဇာတ်ကြောင်းတစ်ခုလုံးကို ပြန်လည်ပြောပြလိုက်ကြသည်။

သဘာဝကျစွာပင် သူတို့က မီးလောင်ရာ လေပင့်ရန်နှင့် ပုံကြီးချဲ့ရန် မေ့လျော့မနေခဲ့ပေ။

“တာကျူး... ကြည့်စမ်း... ကျွန်မ ပါးပေါ်က ပါးရိုက်ခံထားရတဲ့ အရာကြီးက အခုထိ နာနေတုန်းပဲ...”

စွင်းယန်မေက သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“ငါ့ကိုရိုက်တာက တစ်ပိုင်း... သူက ရှင့်အမေကိုတောင် တံစဉ်နဲ့ ခုတ်မလို့ လုပ်သေးတာ... ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး လဲ့ချန်က ခုလောက် ပုန်ကန်တတ်တဲ့ ကျေးဇူးကန်းသူမှန်း ငါ တစ်ခါမှ မသိခဲ့ဘူး...”

“ဟုတ်တယ် တာကျူး... မင်း မရှိတုန်း အဲ့လဲ့ချန်က ငါတို့ကို တိုင်စရာ နေရာမရှိအောင် အနိုင်ကျင့်သွားတာ... ပြီးတော့ သူက ငါတို့ကို အိမ်ခွဲဖို့ပါ အတင်းအကျပ် လုပ်သေးတယ်...”

ကျန်းကွေ့ဖန်းက ဝင်ပြောလိုက်၏။

“သူ့အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်း သူ့ကို ကောင်းကောင်း ပညာပေးရမယ်...”

ဒုန်း...။

လျိုတာကျူးက စားပွဲကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

“အဲ့ခွေးကောင်လေးကတော့... သုံးရက်လောက် အရိုက်မခံရရင် ပြဿနာရှာချင်နေတော့တာပဲ... ချီလန်ကို လိုင်ကျားမင်ဆီမှာ အသားသွားလဲခိုင်းတာက မင်းတို့ဘက်က နည်းနည်း မသင့်တော်ဘူးဆိုပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဆင်မပြေခဲ့ဘူးလေ... သူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် လွန်ကျူးရတာလဲ...”

“ငါ အခုပဲ သူ့ကို သွားရှာလိုက်မယ်...”

အခန်း (၆) လူကောင်းများ အနိုင်ကျင့်ခံရခြင်း

ထိုမိသားစုနှစ်စုမှာ သိပ်မဝေးကြချေ။ ရေမြောင်းလေးကို ဖြတ်သွားလိုက်ရုံနှင့် ရောက်နိုင်ပေသည်။

လျိုတာကျူးက တံခါးပေါက်ဝသို့ မရောက်မီ အဝေးမှပင် အသားဟင်းနံ့ကို ရလိုက်သဖြင့် တစ်မုဟုတ်ချင်း ဒေါသသူပုန်ထသွားကာ ရေရွတ်လိုက်၏။

“ခွေးကောင်လေး... မင်းက ခိုးပြီး အသားစားရဲတယ်ပေါ့လေ... ဒီနေ့ မင်းကို သေအောင် ရိုက်ပစ်မယ်...”

ယနေ့ လဲ့ချန်ကို အညံ့ခံလာအောင်လုပ်ပြီး ချီလန်ကို လိုင်ကျားမင်ထံ တစ်လခန့် အပေါင်ထားရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေမည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤကိစ္စပြီးမည်မဟုတ်ဟု သူက စိတ်ထဲမှ တွက်ဆနေ၏။

ထိုအခိုက်တွင် လဲ့ချန်က အသားကို နည်းနည်းချင်း ကိုက်စားနေသော ချီလန်ကို ကြည့်၍ ရင်နာနေမိသည်။

ချီလန်မှာ သူနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အသားကို လက်ချိုးရေတွက်ရလောက်အောင်ပင် စားခဲ့ရပြီး နှစ်သစ်ကူးအချိန်၌ပင် အသားဖတ် အနည်းငယ်မျှသာ စားခဲ့ရသည်။

ယနေ့တွင် နောက်ဆုံးတော့ မိသားစုခွဲပြီး အသားအနည်းငယ် ရလာသောအခါ သူမက အလွန်ဂရုတစိုက် စားနေခဲ့ပြီး သူမတို့၏ သမီးလေး ရှောင်ရှောင်အတွက် အသားအနည်းငယ်ကို သီးသန့်ဖဲ့၍ ပန်းကန်လုံးအသေးလေးတစ်လုံးထဲတွင်ပင် ချန်ထားပေးသေး၏။

ချီလန်က တစ်နေ့နေ့တွင် သူ အကျင့်ဟောင်းများ ပြန်ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် ရှောင်ရှောင် အာသာပြေစေရန် ချန်ထားပေးလိုသောကြောင့် နှမြောတသစွာ စားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း လဲ့ချန် နားလည်လိုက်သည်။

သူက ချီလန်ကို နှစ်သိမ့်ပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ဟောင်းနွမ်းနေသောတံခါးက အကြမ်းပတမ်း တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရ၏။

စားပွဲပေါ်တွင် ကုန်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီး ပန်းကန်လုံး တစ်လုံးတည်းသာ ကျန်တော့သည့် အသားများကို လျိုတာကျူး တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားပြီး လဲ့ချန်ကို လက်ညှိုးထိုး၍ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

“လဲ့ချန်... ခွေးကောင်... ငါ့ကွယ်ရာမှာ အသားကို ခိုးစားရဲတယ်ပေါ့လေ... အဲ့အသားတွေကို မင်းအစ်ကို ငါ့ကို ဆက်သရမယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား...”

“ငါ မင်းကို ဒီလောက် နှစ်တွေအကြာကြီး အလကား ကျွေးမွေးခဲ့ရတာပဲ... မြန်မြန် အသားတွေ ယူခဲ့စမ်း... ဝမ်ပင်းက စားဖို့ စောင့်နေတုန်းပဲ...”

ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အခြေအနေများကြောင့် ချီလန်မှာ အံ့သြမှင်တက်သွားပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်လာတော့သည်။

လျိုတာကျူး၏ မိသားစုထံမှ အနိုင်ကျင့် ဗိုလ်ကျမှုများက သူမ၏ နှလုံးသားထဲသို့ ဒီရေအလား တိုးဝင်လာပြီး အသက်ရှူကျပ်သွားစေ၏။

လဲ့ချန်က ဇနီးဖြစ်သူ၏ အကြောက်တရားကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး သူ့ရင်ထဲမှ ဒေါသများက ဟုန်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လျိုတာကျူးကို အကြောက်အလန့်မရှိဘဲ စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

လျိုတာကျူးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကောင်းကောင်းစား၊ ကောင်းကောင်းသောက်ခဲ့ရသဖြင့် အရပ်မြင့်ကာ ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းသော်လည်း ယခုအခိုက်အတန့်တွင် လဲ့ချန်၏ အရှိန်အဝါက သူ့ထက် အနည်းငယ်မျှပင် နိမ့်ကျမနေခဲ့ချေ။

“လျိုတာကျူး... မင်းက ဘာကောင်မို့လို့ ငါ့အိမ်မှာ လာပြီး ပြဿနာရှာရဲတာလဲ...”

လဲ့ချန်က တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ငါ့မိန်းမရဲ့ ပန်းကန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြည့်ရဲကြည့်စမ်း... မင်းမျက်လုံးတွေကို ငါ ဖောက်ထုတ်ပစ်မယ်...”

ပုံမှန်အားဖြင့် သတ္တိကြောင်သော လဲ့ချန်က သူ့ကို ထိုသို့ ပြောရဲလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့သဖြင့် လျိုတာကျူးမှာ တစ်ခဏမျှ အံ့သြမှင်တက်သွား၏။

သူ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဒေါသတကြီး အော်ငေါက်လိုက်သည်။

“လဲ့ချန်... မင်း အတောင်ပံ ပေါက်လာပြီပေါ့လေ... မင်းအစ်ကိုကို ဘယ်လိုများ စကားပြောနေတာလဲ...”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ... ငါ့ရဲ့အသိဉာဏ်မရှိတဲ့ အဖေ ရှိနေသေးတယ်လို့ မင်း ထင်နေတုန်းပဲလား...”

လဲ့ချန်က သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

“ငါ မင်းကို ပြောလိုက်မယ်... အခုမှစပြီး ငါ့မိသားစုဆီကနေ တစ်ပြားတစ်ချပ်တောင် အမြတ်ထုတ်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့...”

“မင်း ပုန်ကန်နေတာပဲ...”

လျိုတာကျူးက တစ်ခဏမျှ လန့်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ကြေးခေါင်းလောင်းများကဲ့သို့ ပြူးကျယ်သွားကာ မယုံကြည်နိုင်စရာ တစ်စုံတစ်ရာကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ဤအသုံးမကျသူက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် စိန်ခေါ်ရဲတာလဲ...။ သူက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် လဲ့ချန်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်ရာ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ တုန်ယင်နေ၏။

“မင်း... ခွေးကောင်လေး... မင်း အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီလား... ငါ့ကို ဘယ်လိုများ စကားပြောရဲတာလဲ...”

သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် လဲ့ချန်က အမြဲတမ်း သူ့အပေါ် အထိုးခံ၊ အဆဲခံသည့် သတ္တိကြောင်ပြီး ပျော့ညံ့သူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

ငယ်စဉ်ကတည်းက ထိုအသိဉာဏ်မရှိသော အဘိုးကြီး လဲ့ဟိုင်ကျုံးက အစ်ကိုကြီးအဖရာဟူသော အယူအဆကို အစဉ်တစိုက် သွတ်သွင်းပေးခဲ့ပြီး လဲ့ချန်အား သူ၏ တန်ဖိုးမရှိသော အစ်ကိုဖြစ်သူကို အကြွင်းမဲ့နာခံစေခဲ့သည်။

အတိတ်က လဲ့ချန် အနိုင်ကျင့်ခံရပြီး လဲ့ဟိုင်ကျုံးထံ ငိုယိုတိုင်တန်းသောအခါ လဲ့ဟိုင်ကျုံးက သူ့ကိုပင် ပြန်လည် ဆူပူကြိမ်းမောင်းတတ်သေး၏။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် လဲ့ချန်မှာ လျိုတာကျူး၏ အနိုင်ကျင့်မှုများကို ယဉ်ပါးသွားခဲ့သည်။ ယခုကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ သူက သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်တတ်သော ဝံပုလွေပေါက်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စူးရဲသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို တစ်ကိုက်တည်း ဝါးစားပစ်ချင်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

လျိုတာကျူးမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ မီးတောက်မတတ် ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ လက်သီးကို မြှောက်ကာ လဲ့ချန်၏ မျက်နှာဆီသို့ ထိုးချလိုက်သည်။ ဤလက်သီးချက်က ဤကောင်လေး၏ သွားအနည်းငယ်ကို သေချာပေါက် ကျွတ်ထွက်သွားစေလိမ့်မည်။

ချီလန်မှာ ထိတ်လန့်တကြား အသက်ရှိုက်လိုက်မိပြီး ဗီဇအရ လဲ့ချန်ကို ဝင်ရောက် ကာကွယ်ပေးရန် ပြင်လိုက်မိ၏။

ယခင်က လဲ့ချန်သည် သူမကို ရိုက်နှက် ဆဲဆိုလေ့ရှိသော်လည်း စောစောက သူမကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည့် ပုံစံက သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေဆဲပင်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် သူမ၏ ယောက်ျား ဖြစ်ပြီး သူ အရိုက်ခံရမည်ကို သူမ ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်ချေ။

သို့သော်လည်း ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်လာသော မြင်ကွင်းက သူမကို အလုံးစုံ အံ့အားသင့် မှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။

လဲ့ချန်က သူ၏ လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မြှောက်လိုက်ပြီး လွှဲယမ်းလာသော လျိုတာကျူး၏ လက်သီးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။ အမြန်နှုန်းက လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်ပြီး ခွန်အားက သံညှပ်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။ လျိုတာကျူးမှာ ပလာယာ တစ်လက်ဖြင့် ညှပ်ခံထားရသကဲ့သို့ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး လှုပ်ရှား၍ပင် မရတော့ချေ။

“အား... နာတယ်... နာတယ်... ခွေးကောင်... လွှတ်စမ်း...”

လျိုတာကျူးမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး အသည်းအသန် ရုန်းကန်သော်လည်း သူ ရုန်းထွက်၍ မရခဲ့ပေ။

လဲ့ချန်က သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့လက်ကို အားအနည်းငယ် ထည့်လိုက်၏။ လျိုတာကျူး၏ မျက်နှာက တစ်မုဟုတ်ချင်း ဖြူရော်သွားကာ ချွေးအေးများ ပြိုက်ပြိုက်ကျလာပြီး ဝက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အား... ကျိုးပြီ... ကျိုးပြီ... ငါ့လက် ကျိုးတော့မယ်...”

သူ၏ အတိတ်ဘဝတွင် လဲ့ချန်သည် စစ်မြေပြင်၌ တွားသွား လူးလှိမ့်ခဲ့ရသော စစ်ဘုရင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် အသက်စွန့်ရဲသူမျိုးစုံကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲမျိုးစုံကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံများမှာ အလွန်ကြွယ်ဝလှ၏။ လျိုတာကျူးကဲ့သို့ လူရိုင်းတစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ရန် အသက်ပြန်ရှင်လာခြင်းက ရိုးရှင်းစွာပင် အားစိုက်ထုတ်စရာ မလိုချေ။

“လျိုတာကျူး... ငါက မင်း အရင်က အနိုင်ကျင့်နေကျ လဲ့ချန်လို့ ထင်နေတုန်းပဲလား...”

လဲ့ချန်၏ မျက်လုံးများက အေးစက်နေပြီး သူ၏ လေသံတွင် လှောင်ပြောင်မှု အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။

“ငါ မင်းကို ပြောလိုက်မယ်... ဒ္နေ့မှစပြီး မင်း ငါ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ထိရဲရင်၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့မိန်းမနဲ့ ကလေးကို ထိရဲရင် မင်းကို ဒုက္ခရောက်အောင် ငါ လုပ်ပစ်မယ်...”

ပြောပြီးနောက် လဲ့ချန်က အကြောက်တရားဖြင့် တုန်ယင်နေသော ချီလန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ချစေသည့် အကြည့်တစ်ခုဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ အံ့သြစရာ ကောင်းသည်မှာ ဤအကြည့်က ချီလန်ကို အနည်းငယ် စိမ်းသက်သွားသလို ခံစားရစေသော်လည်း အနည်းငယ်လည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားစေသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင်။ လဲ့ချန်က မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်ပြီး တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်၏။

အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ပြီး အားကြီးသူကို ကြောက်ရွံ့တတ်သည့် လျိုတာကျူးကဲ့သို့ လူမျိုးကို ရင်ဆိုင်ရန် စကားသက်သက်ဖြင့် မလုံလောက်ချေ။ သူ့ကို အမှတ်ရစေရန် သင်ခန်းစာ တစ်ခု ပေးရန် လိုအပ်သည်။

လူကောင်းဆိုလျှင် အနိုင်ကျင့်ခံရပြီး မြင်းကောင်းဆိုလျှင် အစီးခံရသည်။ လဲ့ချန်သည် သူ၏ အတိတ်ဘဝ စစ်မြေပြင်တွင် ဤအမှန်တရားကို နက်ရှိုင်းစွာ သင်ယူခဲ့ရပြီးဖြစ်၏။

သူက လျိုတာကျူး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားသည့် လင်းယုန်ငှက် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မီးဖိုချောင်ဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

လျိုတာကျူးမှာ အရပ်မြင့်ကာ ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းသော်လည်း တစ်ချိန်က စစ်ဘုရင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော လဲ့ချန်၏ ရှေ့တွင် သူသည် ကြက်ပေါက်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြန်လည် ခုခံရန် လုံးဝ အင်အားမရှိ ဖြစ်နေ၏။

အတိတ်ဘဝ စစ်တပ်ထဲတွင် လဲ့ချန်သည် သတ်ဖြတ်ခြင်း နည်းစနစ်များကို တတ်ကျွမ်းရုံသာမက ချုပ်ကွက်များနှင့် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်များစွာကိုပါ သင်ယူခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ အားနည်းသော သွေးကြောများကိုလည်း အကျွမ်းတဝင် ရှိခဲ့သည်။

သူ၏ ဤလှုပ်ရှားမှုက လျိုတာကျူး၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ အာရုံကြော တစ်ခုကို အတိအကျ ထိမှန်သွားစေသဖြင့် လျိုတာကျူးမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေရသော်လည်း မည်သည့်ခွန်အားမျှ မထုတ်နိုင်တော့ချေ။

“လဲ့ချန်... ခွေးကောင်... ငါ့ကို လွှတ်စမ်း...”

လျိုတာကျူး၏ မျက်နှာက နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

“မင်း ငါ့လက်ချောင်း တစ်ချောင်းကိုတောင် ထိရဲရင် မင်းကို ဒုက္ခရောက်အောင် ငါလုပ်မယ်...”

“ဒုက္ခရောက်မယ် ဟုတ်လား...”

လဲ့ချန်က သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

“ဒီနေ့ ဒုက္ခရောက်မယ့်သူက မင်းပဲလို့ ငါထင်တယ်...”

“ငါ မင်းကို ပြောလိုက်မယ်... ဒီနေ့ ထောင်ကျရမယ် ဆိုရင်တောင် မင်းကို ကိုယ်လက်အင်္ဂါကို ချို့ယွင်းသွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်...”

လဲ့ချန်က သူ၏ အော်ဟစ်နေမှုများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှု၍ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းသွားသည်။

လျိုတာကျူး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် စဉ်းတီတုံးပေါ်ရှိ တောက်ပနေသော ခုတ်ဓားမကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ အသိစိတ်များ လွင့်စင်သွားလောက်အောင်ပင် တစ်မုဟုတ်ချင်း ထိတ်လန့်သွား၏။

“လဲ့ချန်... မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ... နှုတ်ပိတ်ဖို့ ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာလား...”

လျိုတာကျူး၏ အသံများ စတင် တုန်ယင်လာသည်။

လဲ့ချန်က သူ့ကို မီးဖိုချောင်၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး ဓားမကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ သူ၏ လက်ထဲတွင် အကြိမ်အနည်းငယ် ချိန်ဆလိုက်ရာ တောက်ပနေသော ဓားသွားပေါ်တွင် လျိုတာကျူး၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာက ရောင်ပြန်ဟပ်နေ၏။

“မင်း... မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ... ငါ... ငါက မင်းရဲ့ အစ်ကိုလေ...”