အခန်း (၉-၁၀)
Vol. 1 Ch. 9-10
အခန်း (၉) တောင်ပေါ်မှ ရိတ်သိမ်းရရှိမှု
“အားကော်… ငါတို့ အနောက်ဘက်တောင်ကို အတူတူ သွားကြမလား…”
လဲ့ချန်က တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်၏။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့အားကော်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားသည်။
“အနောက်ဘက်တောင်ကို သွားမယ် ဟုတ်လား… ကောင်းတာပေါ့… ကောင်းတာပေါ့…”
“ငါတို့ အမဲလိုက်သွားကြမယ်…”
လဲ့ချန်က ထပ်လောင်း ပြောလိုက်၏။
သူတို့နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နောက် တစ်ယောက် တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားကြသည်။
အေးစိမ့်နေသော လေပြင်းက သူတို့၏ မျက်နှာများကို ဓားဖြင့် မွှန်းသကဲ့သို့ တိုက်ခတ်နေသဖြင့် သူတို့ကို တုန်ယင်သွားစေ၏။
လဲ့အားကော်က နောက်ကျကျန်ရစ်ခဲ့မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လဲ့ချန်၏ နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားသည်။
“အစ်ကိုချန်… အေးနေပြီလား…”
လဲ့အားကော်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။
“ငါ အဆင်ပြေပါတယ်… မင်း အေးနေရင် မြန်မြန်လှုပ်ရှားလေ…”
လဲ့ချန်က ထိုသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်လည်း အေးခဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤခန္ဓာကိုယ်က အလွန်အားနည်းနေသဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် အားဖြည့်ရန် လိုအပ်နေ၏။
လဲ့ချန်က အတိတ်ဘဝမှ သူ၏ အတွေ့အကြုံများကို အားကိုး၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် အကဲခတ်လိုက်သည်။
မကြာမီမှာပင် တိရစ္ဆာန်များ၏ ခြေရာလက်ရာများကို သူ တွေ့ရှိသွား၏။ ယုန်ခြေရာများ၊ ရစ်ငှက် အမွေးများနှင့် တောဝက်များ တူးဆွထားသော အရာများကိုပါ တွေ့လိုက်ရသည်။
“အားကော်… ဒီနေရာကို ကြည့်စမ်း…”
လဲ့ချန်က မြေပြင်ပေါ်ရှိ ခြေရာများကို လက်ညှိုးထိုးပြ၍ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ဒါတွေက ယုန်ခြေရာအသစ်တွေပဲ… သူတို့ အနီးအနားမှာ ရှိရမယ်…”
လဲ့အားကော်က ကိုင်းညွတ်၍ မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ကာ သေချာကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုချန်… ဒါက… ဒါတွေက ယုန်ခြေရာတွေလား… ငါ ဘာလို့ မသိရတာလဲ…”
လဲ့ချန်က မတတ်နိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်၏။ သူက တိရစ္ဆာန်များ၏ ခြေရာများနှင့် အလေ့အထများကို မည်သို့ ခွဲခြား သိမြင်ရမည်ကို လဲ့အားကော်အား စိတ်ရှည်လက်ရှည် သင်ပြပေးလိုက်သည်။
သူတို့က ယုန်ခြေရာများအတိုင်း လိုက်သွားရာ အတော်အတန် လူသူကင်းမဲ့သော တောင်ကြားတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ တောင်ကြား၏ မြေပြင်အနေအထားက ရှုပ်ထွေးပြီး ခြုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းများ ထူထပ်သဖြင့် တောယုန်များ နေထိုင်ရန် အကောင်းဆုံး နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေ၏။
“ဒီနေရာမှာ ထောင်ချောက်တွေ ဆင်ကြမယ်…”
လဲ့ချန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီ ဖြစ်သည်။
သူက ရှာတွေ့ထားသော သစ်ကိုင်းများနှင့် နွယ်ပင်များကို အသုံးပြု၍ ရိုးရှင်းသော ကျော့ကွင်း ထောင်ချောက်တစ်ခုကို ဦးစွာ ပြုလုပ်လိုက်၏။ သူက ကျွမ်းကျင်ပြီး လှုပ်ရှားမှု မြန်ဆန်သဖြင့် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ခိုင်ခံ့သော ကျော့ကွင်း ထောင်ချောက်တစ်ခု အသင့်ဖြစ်သွားသည်။
သူက ထိုထောင်ချောက်ကို တောယုန်များ မကြာခဏ အသုံးပြုလေ့ရှိသော လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် သတိကြီးစွာဖြင့် ဆင်ထားလိုက်ပြီး သစ်ကိုင်းခြောက်များနှင့် သစ်ရွက်ကြွေများဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ မည်သည့် အပြစ်အနာအဆာမျှ မကျန်စေရန် ပြုလုပ်လိုက်၏။
“အစ်ကိုချန်… ဒါက ဘာကြီးလဲ…”
လဲ့အားကော်က လဲ့ချန်၏ လက်ထဲမှ ကျော့ကွင်း ထောင်ချောက်ကို စူးစမ်းချင်စိတ်နှင့် နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါက တောယုန်တွေဖမ်းဖို့ သီးသန့် ပြုလုပ်ထားတဲ့ ကျော့ကွင်း ထောင်ချောက်လေ…”
လဲ့ချန်က ရှင်းပြလိုက်၏။
“တောယုန်တစ်ကောင်က ဒီနားကို ဖြတ်သွားတာနဲ့ ကျော့ကွင်းမိသွားလိမ့်မယ်…”
ထို့နောက် လဲ့ချန်က ရစ်ငှက်များကို အမဲလိုက်ရန်အတွက် ချွန်ထက်သော သစ်သားတုတ်များနှင့် ကျောက်ခဲများကို အသုံးပြု၍ စက်ယန္တရား ထောင်ချောက် တစ်ခုကိုလည်း ပြုလုပ်လိုက်သည်။
ဤထောင်ချောက်က ပို၍ ရှုပ်ထွေးပြီး စက်ယန္တရား အလုပ်လုပ်ရန် သစ်ကိုင်းများ၏ ကျုံ့ဆန့်နိုင်စွမ်းနှင့် ကျောက်ခဲများ၏ အလေးချိန်ကို လိုအပ်ပေသည်။
လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့က ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံး၏ နောက်တွင် ဝပ်နေကြ၏။ လဲ့အားကော်က အေးခဲ၍ နီရဲနေသော သူ၏ နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။
“အစ်ကိုချန်… အဲ့ယုန်ကို တကယ် ဖမ်းမိနိုင်ပါ့မလား…”
လဲ့ချန်က သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ ရှေ့မလှမ်းမကမ်းတွင် ဆင်ထားသော ထောင်ချောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။
၎င်းမှာ သစ်ကိုင်းများနှင့် နွယ်ပင်များဖြင့် သတိကြီးစွာ ပြုလုပ်ထားသော ကျော့ကွင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး သစ်ရွက်ကြွေများ အောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသဖြင့် မြင်တွေ့ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။
အစာအဖြစ် တောင်အောက်မှ ယူဆောင်လာသော မုန်လာဥနီအချို့ကို ထားရှိရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အနံ့များ ထွက်ပေါ်နေ၏။
လဲ့အားကော်မှာ အနည်းငယ် သံသယ ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူ၏ အမြင်တွင် ယုန်များမှာ ဉာဏ်ကောင်းလွန်းသဖြင့် လွယ်ကူစွာ လှည့်စား၍ ရမည် မဟုတ်ချေ။ သူက နောက်ထပ် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လဲ့ချန် ထောင်ပြလိုက်သော လက်ညှိုးကြောင့် ရပ်တန့်သွားသည်။
“ရှုး…”
လဲ့ချန်က တိုးညှင်းစွာ သတိပေးလိုက်၏။
“သူတို့လာနေပြီ…”
မီးခိုးရောင်သန်းနေသော တောယုန် ဆူဆူဖြိုးဖြိုးတစ်ကောင်က သူတို့၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ခုန်ပေါက် ဝင်ရောက်လာသည်။
၎င်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလွန်အမင်း စူးစမ်းချင်စိတ် ပြည့်နှက်နေပုံရပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရပ်တန့်၍ မြေကြီးကို နှာခေါင်းဖြင့် အနံ့ခံနေ၏။
“အဟက်… တကယ့်ကို အ, တဲ့ ယုန်မိုက်တစ်ကောင်ပဲ…”
လဲ့အားကော်က တောယုန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
တောယုန်က ထောင်ချောက်နှင့် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာ၏။ ၎င်းသည် မုန်လာဥနီ၏ အနံ့ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရပုံ ပေါ်ပြီး နီးကပ်လာသော အန္တရာယ်ကို လုံးဝ သတိမထားမိချေ။
၎င်းက ထောင်ချောက်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပတ်သွားပြီးနောက် အစာကို အနံ့ခံရန် နှာခေါင်းကို စမ်းသပ်သည့် သဘောဖြင့် ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
“ငါးစာမိတော့မယ်…”
လဲ့အားကော်၏ နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းဝထိ ရောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။
ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် နောက်တစ်ခဏ၌ တောယုန်က ထောင်ချောက်ထဲသို့ ထိုးဆင်းသွားသည်။
ကျော့ကွင်းက ချက်ချင်း တင်းကျပ်သွားပြီး တောယုန်မှာ လေထဲတွင် တွဲလောင်း ဖြစ်သွားကာ အသည်းအသန် ရုန်းကန်လျက် ခြေလက်များကို ရူးသွပ်စွာ ကန်ကြောက်နေသော်လည်း လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။
“အောင်မြင်ပြီ…”
လဲ့အားကော်မှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် ခုန်ပေါက်လုမတတ် ဖြစ်သွားသော်လည်း လဲ့ချန်က သူ့ကို နောက်သို့ ဆွဲချလိုက်၏။
“မလောနဲ့… တခြားအကောင်တွေ ရှိသေးတယ်…”
လဲ့ချန်က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
သူ၏ မျက်လုံးများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။
ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် မကြာမီမှာ နောက်ထပ် တောယုန်တစ်ကောင်က အခြား ထောင်ချောက်တစ်ခုထဲသို့ ကျဆင်းသွား၏။
ဤတောယုန်က ပိုကြီးပြီး ပို၍ ကြမ်းတမ်းစွာ ရုန်းကန်သဖြင့် ကျော့ကွင်းမှာ ကျွိခနဲ အသံပင် ထွက်လာသည်။
ထို့နောက် ရစ်ငှက်များနှင့် ယုန်အနည်းငယ်က တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် အဖမ်းခံလိုက်ရ၏။
လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့က မည်သည့် သားကောင်မျှ ထပ်မမိတော့သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် သူတို့၏ သားကောင်များကို ကောက်ယူရန် ပုန်းအောင်းနေသော နေရာမှ သတိကြီးစွာဖြင့် ထွက်လာကြသည်။
“အစ်ကိုချန်… အစ်ကိုက အရမ်းတော်တာပဲ…”
လဲ့အားကော်က မြေပြင်ပေါ်တွင် အတူတကွ ချည်နှောင်ထားသော တောယုန်သုံးကောင်နှင့် ရစ်ငှက်နှစ်ကောင်ကို ကြည့်၍ လဲ့ချန်၏ အမဲလိုက် စွမ်းရည်ကို အလွန် လေးစားသွား၏။
“အဲ့နေရာတွေမှာ သားကောင်တွေ ရှိမယ်ဆိုတာ အစ်ကို ဘယ်လိုသိတာလဲ…”
လဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။
“အတွေ့အကြုံကြောင့်ပါ… ငါတို့ နောက်တစ်ခါ တောင်ပေါ် တက်တဲ့အခါ မင်း နားလည်သွားလိမ့်မယ်…”
အမှန်တကယ်တော့ သူသည် အတိတ်ဘဝမှ အတွေ့အကြုံများကိုသာ အားကိုးခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဤခန္ဓာကိုယ်၏ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းကိုလည်း အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
အတိတ်ဘဝက စစ်ဘုရင်တစ်ဦးအဖြစ် သူ သင်ယူခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများက သူ၏ ဝိညာဉ်ထဲတွင် စွဲထင်နေသည်။
တိရစ္ဆာန်များ ချန်ထားရစ်ခဲ့သော အနံ့များ၊ ခြေရာများနှင့် မစင်များကဲ့သို့သော သိမ်မွေ့သည့် အပြောင်းအလဲများကို သူ ရှာဖွေ ဖော်ထုတ်နိုင်၏။
ဤစူးရှသော အာရုံခံနိုင်စွမ်းက သားကောင်များ ပေါ်လာမည့် နေရာနှင့် အချိန်ကို တိကျစွာ ခန့်မှန်းနိုင်စေသည်။
သားကောင်များကို ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းပြီးသောအခါ ကောင်းကင်က တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာ၏။
အေးစိမ့်နေသော လေပြင်းထဲတွင် သူတို့ နှစ်ယောက်က သားကောင်များကို သယ်ဆောင်၍ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ အိမ်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
လဲ့ချန်က အတူတကွ ချည်နှောင်ထားသော ယုန်သုံးကောင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လဲ့အားကော်အား ပြောလိုက်၏။
“အားကော်… ဒီယုန်သုံးကောင်ကို မင်း ယူသွားလိုက်…”
လဲ့အားကော်မှာ မှင်တက်သွားပြီး လက်များကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“အစ်ကိုချန်… မယူရဲပါဘူး…ဒါတွေကို အစ်ကို ဖမ်းထားတာလေ… ငါက ဘယ်လိုလုပ်…”
“ယူသွားလိုက်ပါ…”
လဲ့ချန်က သူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ယုန်များကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်း ထည့်ပေးလိုက်၏။
“ငါ့ညီမ၊ မိန်းမနဲ့ ကလေးကို အားဖြည့်ပေးဖို့ ဒီကြက်နှစ်ကောင်ကို ငါ ယူသွားမယ်… နောက်တစ်ခါကျရင် မင်းအတွက် ကြက်တွေ ယူလာခဲ့မယ်…”
လဲ့အားကော်၏ မျက်နှာက ရဲတက်သွားပြီး စကားထစ်အအဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုချန်… ဒါ… ဒါက အရမ်း များလွန်းတယ်… ငါ…”
သူက အပြစ်လုပ်ထားသော ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စွာဖြင့် လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။
မူလကတည်းက စကားပြော မကျွမ်းကျင်သော သူသည် ယနေ့ လဲ့ချန်၏ ပြသမှုများကြောင့် ပို၍ပင် လေးစားသွားသဖြင့် တစ်ခဏမျှ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။
“ယူသာ ယူသွားပါ…”
လဲ့ချန်က သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။
“ငါနဲ့ ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် အားနာနေရတာလဲ…”
လဲ့အားကော်က ယုန်များကို ဖက်ထားပြီး အချိန်အတော်ကြာ ဗလုံးဗထွေး ပြောနေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် စကားထွက်လာသည်။
“အစ်ကိုချန်… ဒီနေ့ရလာတဲ့ရလဒ်တွေ အားလုံးက အစ်ကို့ကျေးဇူးတွေပါ… ငါက… ငါက အကျိုးခံစားရရုံသက်သက်ပဲ…”
“ဒီယုန်တွေက… အရမ်းများလွန်းတယ်… ငါ တစ်ယောက်တည်း အကုန်မစားနိုင်ပါဘူး…”
ပြောရင်းနှင့် သူက ရင်ခွင်ထဲမှ ယုန်တစ်ကောင်ကို ဆွဲထုတ်ကာ လဲ့ချန်၏ လက်ထဲသို့ အတင်း ထည့်ပေးလိုက်၏။
“အစ်ကိုချန်… ယူလိုက်ပါ… ယူလိုက်ပါ… အစ်ကို မယူရင် ငါ… ငါ နောက်ထပ် အစ်ကိုနဲ့ တောင်ပေါ် မတက်တော့ဘူး…”
လဲ့အားကော်၏ လေးနက်သော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသော ခံစားချက် တစ်ခုက လှိုင်းထန်လာသည်။
ဤအားကော်မှာ အသိဉာဏ် သိပ်မကောင်းသော်လည်း သူ့အပေါ် တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှ၏။
သူက ပြုံးလိုက်ပြီး ယုန်ကို ယူလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ… ကောင်းပါပြီ… ငါ ယူလိုက်ပါ့မယ်… နောက်တစ်ခါ တောင်ပေါ် အတူတူ သွားကြတာပေါ့…”
ထိုအခါမှသာ လဲ့အားကော်က ဝါကြန့်နေသော သွားများ ပေါ်လာသည်အထိ ပြုံးဖြဲဖြဲ ရယ်လိုက်တော့သည်။
အခန်း (၁၀) လဲ့ချန်၏ အစီအစဉ်
လဲ့ချန်က သူ၏ လက်ထဲမှ ယုန်လေးကောင်နှင့် ရစ်ငှက်နှစ်ကောင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဝမ်းသာသည့် အရိပ်အယောင် သိပ်မရှိပေ။
သူ လုပ်ချင်သည့် အရာများအတွက် ဤအရာ အနည်းငယ်က နည်းလွန်းနေသေး၏။
သူက အမဲလိုက်ရလာသည့် သားကောင်များထဲမှ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို တပ်မဟာကြီးသို့ ပေးပို့ရန် စီစဉ်ထားသည်။
တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်ခြင်းကို မည်သူမျှ စီမံခန့်ခွဲခြင်းမရှိဘဲ ကိုယ့်အစီအစဉ်နှင့်ကိုယ် လုပ်ဆောင်ကြသည်ဟု ဆိုသော်လည်း အမည်ခံအားဖြင့် ဤအမဲလိုက်ရလာသော သားကောင်များ အားလုံးမှာ တပ်မဟာကြီးနှင့်သာ သက်ဆိုင်ပေသည်။
အိမ်ထောင်စု တာဝန်ယူမှုစနစ်ကို အကောင်အထည် ဖော်ခဲ့သည့် ၁၉၈၂ ခုနှစ်သို့ မရောက်သေးသဖြင့် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှာ ဖျက်သိမ်းခြင်း မရှိသေးဘဲ တပ်မဟာကြီးရှိ အရာအားလုံးက အများပိုင်ပင် ဖြစ်၏။
အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို အပြစ်ရှာပြီး အများပိုင်ပစ္စည်းများကို အလွဲသုံးစားလုပ်သည်ဟု စွပ်စွဲလာပါက ပြဿနာတက်နိုင်ပေသည်။
ထို့အပြင် တပ်မဟာကြီးနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်း တည်ဆောက်ထားခြင်းကလည်း သူ၏ အကျိုးအတွက်ပင် ဖြစ်သည်။
သူက အိမ်တွင် မကြာခဏ မရှိတတ်ဘဲ သူ၏ ဇနီးသည် ချီလန်နှင့် ညီမဖြစ်သူလဲ့ချင်းတို့သာ အိမ်တွင်ရှိနေမည်ဖြစ်ရာ သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးမည့်သူ ရှိနေခြင်းက အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်လှ၏။
ရွာအဝင်ဝ၌ လဲ့အားကော်နှင့် လမ်းခွဲပြီးနောက် လဲ့ချန်က သားကောင်များကို တစ်ယောက်တည်း သယ်ပိုးကာ ကြမ်းတမ်းသော တောင်ပေါ်လမ်းကျဉ်းလေးအတိုင်း အိမ်ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော နွားတင်းကုပ်ထဲတွင် ချီလန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့က အနွေးဓာတ် ရစေရန် အချင်းချင်း ဖက်ထားကြ၏။
ပါးလွှာသော အဝတ်စတစ်ခုကို ပတ်ထားသည့် ရှောင်ရှောင်လေးက ချီလန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကွေးကွေးလေး နေနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ အေးခဲ၍ နီရဲနေသည်။
လဲ့ချန် သားကောင်များကို သယ်ဆောင်၍ ပြန်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အံ့အားသင့်သွားကြ၏။
မနက်ခင်းက လဲ့ချန် တောင်ပေါ်သို့ အမဲလိုက်သွားမည်ဟု ပြောခဲ့စဉ်က လဲ့ချင်းမှာ အထင်သေးသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် သူက အလုပ်ခိုချင်၍ ပျင်းနေခြင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု တွေးခဲ့ပြီး ချီလန်ကိုလည်း သူ့စကားအား အတည်မယူရန် ပြောခဲ့သေးသည်။
မထင်မှတ်ထားစွာပင် သူက သားကောင်များကို တကယ် အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့ပေပြီ။
ဆူဖြိုးနေသော တောယုန်နှစ်ကောင်နှင့် ရစ်ငှက်နှစ်ကောင်က မှောင်မိုက်နေသော နွားတင်းကုပ်ထဲတွင် အထူးတလည် ပေါ်လွင်နေ၏။
လဲ့ချန်က သူတို့၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်၍ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဘာလို့ ကြောင်ကြည့်နေကြတာလဲ… အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်ကြ… အပြင်မှာ အေးတယ်…”
ထို့နောက် သူက ထပ်ပြောလိုက်၏။
“မင်းတို့ အားရှိသွားအောင် ကိုယ် ကြက်စွပ်ပြုတ် သွားလုပ်ပေးမယ်…”
ထိုအခါမှသာ ချီလန် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဝမ်းနည်းဝမ်းသာ ခံစားချက်တစ်ခုက သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။
သူမက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လဲ့ချန်၏ လက်ထဲမှ ယုန်များကို လှမ်းယူကာ ပြောလိုက်၏။
“ယုန်နှစ်ကောင်ကိုတော့ ချန်ထားရအောင်… အထီးတစ်ကောင်၊ အမတစ်ကောင်ဆိုတော့ သားဖောက်လို့ ကောင်းတယ်…”
လဲ့ချန်က ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော နွားတင်းကုပ်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ လူနေရန်ပင်နေရာ အလုံအလောက်မရှိရာ ယုန်မွေးရန်ဆိုသည်မှာ ဝေးစွတည်း။
သူက ခေါင်းခါပြလိုက်၏။
“ဒီယုန်တွေကို မမွေးတော့ဘူး…”
ဘေးတွင် ရပ်နေသော လဲ့ချင်းက ခပ်တိုးတိုးဖြင့် လှောင်ပြောင် ရေရွတ်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုက ကျန်းကွေ့ဖန်းတို့ မိသားစုကို သွားပေးဖို့ ပြင်နေတာလား… သူတို့က ယောင်းမနဲ့ အစ်ကို့အပေါ် ခုလိုမျိုး ဆက်ဆံခဲ့တာတောင် အစ်ကိုက မျက်နှာလို မျက်နှာရ သွားလုပ်ချင်နေတုန်းပဲလား…”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချီလန်ကလည်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး ရင်ထဲတွင် ခါးသီးသော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။
လဲ့ချန်က သူ၏ မူလစရိုက်ကို အမှန်ပင် ပြင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော်လည်း ဤသည်က အတော်လေး ကောင်းမွန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့… သူတို့ အသက်ဆက်ရှင်နိုင်မည် ဖြစ်၏။
သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ ရှောင်ရှောင်လေး ကြီးပြင်းလာရန်ပင် ဖြစ်သည်။
မထင်မှတ်ထားစွာပင် လဲ့ချန်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ချင်းချင်း… မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ… မနေ့ကတည်းက သူတို့ကို ပေးဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ငါ ပြောထားပြီးသားလေ… အခုလည်း လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး…”
“ငါ ဒ်တွေကို တပ်မဟာကြီးဆီ ယူသွားပြီး မင်းတို့အတွက် စောင်လေးဘာလေး သွားလဲမလို့…”
“ရာသီဥတုက တဖြည်းဖြည်း ပိုအေးလာပြီ…”
ချီလန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ လဲ့ချန်က ဤသို့ ပြောထွက်လာမည်ဟု သူတို့ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။
အထူးသဖြင့် ချီလန်၏ ရင်ထဲတွင် ရောထွေးနေသော ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
ဤအမျိုးသားက အမှန်တကယ်ပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီနှင့် တူ၏။
လဲ့ချန်က သူတို့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သားကောင်များကို စတင် ကိုင်တွယ်လိုက်သည်။
သူက ကျွမ်းကျင်စွာ အရေခွံခွာ၍ ကလီစာများကို ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက သပ်ရပ်ကာ တိကျလှ၏။
ချီလန်က ဘေးမှနေ၍ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ရှင်းပြမရသော လုံခြုံမှုတစ်ခုက လွှမ်းမိုးလာသည်။
လဲ့ချင်းက အလုပ်များနေသော လဲ့ချန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်၍ သူမကိုယ်သူမ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွား၏။
သူမက အစ်ကိုဖြစ်သူကို အသုံးမကျသူ၊ အရည်အချင်း မရှိသူဟု အမြဲထင်မြင်ခဲ့ပြီး ယောင်းမဖြစ်သူအတွက် ပြဿနာများသာ ရှာပေးနေသည်ဟု တွေးခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင် အစ်ကိုဖြစ်သူက အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး တာဝန်ယူမှုရှိကာ အားကိုးရသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီနှင့် တူ၏။
မကြာမီမှာပင် ကြက်စွပ်ပြုတ်၏ မွှေးပျံ့သော အနံ့က နွားတင်းကုပ်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ထိုပြင်းရှသော အနံ့က ဆောင်းရာသီ၏ အအေးဒဏ်ကို ဖယ်ရှားပေးပြီး အေးစက်နေသော နှလုံးသားသုံးခုကို နွေးထွေးသွားစေ၏။
ရေနွေးငွေ့များ ထွက်နေသော ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို သောက်လိုက်ရသဖြင့် ရှောင်ရှောင်၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် သွေးရောင် ပြန်လည်လာသည်။
သူမက ကလေးသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“အဖေ… ကြက်စွပ်ပြုတ်က သိပ်အရသာရှိတာပဲ…”
လဲ့ချန်က ရှောင်ရှောင်၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
“လိမ္မာလိုက်တဲ့ ရှောင်ရှောင်လေး… နောက်ဆိုရင် နေ့တိုင်း ဗိုက်ဝအောင် ဖေဖေ ကျွေးပါ့မယ်…”
ရှောင်ရှောင်လေးက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ကြက်ကလေး ဆန်စေ့ကောက်သကဲ့သို့ ခေါင်းတညိတ်ညိတ် လုပ်ကာ သူမ၏ ပြည့်ဖောင်းနေသော ပါးပြင်လေးပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးများ ပြည့်နှက်သွား၏။
ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို ကျေနပ်စွာ သောက်နေကြသော ချီလန်နှင့် ရှောင်ရှောင်တို့ကိုကြည့်ရင်း လဲ့ချန်က သူ၏ ပန်းကန်ထဲမှ ကြက်ပေါင်ကို ယူ၍ ချီလန်၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ပိုစားလိုက်ပါ… မင်း ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းနေတယ်…”
ချီလန်က အနည်းငယ် လန့်သွားပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များ ရဲတက်သွား၏။ သူမက ငြင်းဆန်ချင်သော်လည်း လဲ့ချန်က သူမကို စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့၍ တိတ်ဆိတ်စွာ စတင် စားသောက်လိုက်သည်။
ဘေးမှနေ၍ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော လဲ့ချင်းက တခစ်ခစ် ရယ်မောရင်း စနောက်လိုက်၏။
“အိုး… အစ်ကိုက အခုတော့ ယောင်းမကို ဂရုစိုက်ရကောင်းမှန်း သိသွားပြီလား… အရင်က ခုလောက် ဂရုတစိုက်ရှိတာ မတွေ့ခဲ့ရပါလား…”
လဲ့ချန်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လဲ့ချင်းအတွက် ကြက်သားနှစ်တုံး ခပ်ထည့်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟေ့ကောင်မလေး… မင်းကို ငါက မေ့ပါ့မလား… မြန်မြန်စားစမ်းပါ…”
ထိုအခါမှသာ လဲ့ချင်းက ကျေနပ်စွာ ပါးစပ်ပိတ်သွားပြီး အားပါးတရ စားသောက်လေ၏။
ကြက်စွပ်ပြုတ်က အရသာရှိလှသော်လည်း ချီလန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့က လဲ့ချန်ကို သနားသဖြင့် အများကြီး မစားကြဘဲ သူစားရန် အများစုကို ချန်ထားပေးကြသည်။
ချီလန်က တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် အနေခက်စွာဖြင့် ဂရုတစိုက် ပြောလိုက်၏။
“ရှင်လည်း များများ စားပါဦး… ကျွန်မတို့ကိုချည်းပဲ ဂရုစိုက်မနေနဲ့…”
လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားပြီး ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မိန်းမရေ… မင်းက ကိုယ့်အပေါ် သိပ်ကောင်းတာပဲ…”
ချီလန်၏ မျက်နှာမှာ မှည့်နေသော ပန်းသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ပို၍ နီရဲသွားပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ထားကာ လဲ့ချန်ကို မကြည့်ရဲတော့ပေ။
စားသောက်ပြီးနောက် လဲ့ချန်က ပန်းကန်များနှင့် တူများကို အလျင်အမြန် သိမ်းဆည်းရင်း ပြောလိုက်၏။
“တပ်မဟာကြီးဆီ ယုန်တွေ သွားပို့လိုက်ဦးမယ်… ရာသီဥတုက တဖြည်းဖြည်း ပိုအေးလာပြီ… ညဘက် စောင်မရှိရင် မင်းတို့ အစောကြီး အအေးမိကုန်လိမ့်မယ်…”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကိုင်တွယ်ထားသော ယုန်နှစ်ကောင်ကို ဆွဲယူကာ လှည့်၍ နွားတင်းကုပ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
ကျေးလက်ဒေသတွင် အမှောင်ကျမြန်လှ၏။ အပြင်ဘက်တွင် ဆည်းဆာအချိန် ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကာ လမ်းပေါ်တွင် လူသူကင်းမဲ့သလောက်ပင် ရှိနေသည်။
ရွာ၏ တပ်မဟာကြီးက ရွာအရှေ့ဘက်စွန်းရှိ ဘိုးဘေးခန်းမတစ်ခုတွင် တည်ရှိပြီး လဲ့ချန်၏ အိမ်မှ လမ်းလျှောက်လျှင် မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ကြာပေသည်။
လမ်းခရီးတွင် လဲ့ချန်က ယိမ်းထိုးလျက် လျှောက်လာသော ရင်းနှီးသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရ၏။
ထိုသူမှာ လိုင်ကျားမင်ပင် ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် လိုင်ကျားမင်က သိသိသာသာပင် အရက်သောက်ထားပုံရပြီး လမ်းလျှောက်ရာတွင် အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးနေ၏။
အရက်အရှိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ သူက လဲ့ချန်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် မှတ်မိသွားပြီး ရုတ်ခြည်းပင် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသမီးများ ဟုန်းခနဲ တောက်လောင်သွားသည်။
သူက လဲ့ချန်ထံသို့ ယိမ်းထိုး လျှောက်လာကာ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုး၍ ဆဲရေးတိုင်းထွာလိုက်၏။
“အသုံးမကျတဲ့ လဲ့ချန်… မင်းက ငါ့ရဲ့ ကောင်းစားမယ့်ကိစ္စကို ဖျက်ဆီးခဲ့လို့ အခုထိ ငါ မိန်းမမရသေးတာ… ဒီနေ့တော့ မင်းကို ကောင်းကောင်း ပညာပေးရမယ်…”
လဲ့ချန်က သူ့ကို ရွံရှာစွာ ကြည့်၍ အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
“လိုင်ကျားမင်… မင်း ထွက်သွားတာ ကောင်းမယ်… ငါ့ကို လာမဆွနဲ့…”
လိုင်ကျားမင်က အရက်အရှိန်ဖြင့် ပို၍ မောက်မာလာပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။
“မင်းက ဘာကောင်မို့လို့လဲ… ငါ့ကိုများ လာစိန်ခေါ်ရဲသေးတယ်… မင်းမိန်းမကို လွှတ်လိုက်စမ်း… ငါ နည်းနည်းလောက် ပျော်ပါးမယ်… မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ မင်းကို သေအောင် ရိုက်သတ်ပစ်မယ်…”
လဲ့ချန်၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ချက် လက်သွားသည်။ သူ၏ မိသားစုကို အခြားသူများက ခြိမ်းခြောက်ခြင်းလောက် မုန်းတီးသည့်အရာ မရှိပေ။
သူက စကားကို အပိုမပြောတော့ဘဲ ခြေထောက်ကို မြှောက်၍ လိုင်ကျားမင်၏ ဗိုက်ကို အားကုန် ကန်ထည့်လိုက်၏။
“အား…”
လိုင်ကျားမင်က စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ချက်ထားသော ပုစွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကွေးညွတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး အတော်ကြာသည်အထိ ထမလာနိုင်တော့ချေ။
လဲ့ချန်က သူ့ကို အေးစက်စက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်၍ တပ်မဟာကြီး ရုံးခန်းဆီသို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။
ဤရာသီဥတုနှင့် လိုင်ကျားမင်ကလည်း အရက်မူးနေသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေရင်း အအေးမိ၍ သေသွားနိုင်သည်။
သို့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် လူတွေ့သွားပြီး တာဝန်ယူရမည်ကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် လဲ့ချန်က ဆက်၍ အရေးယူခြင်း မလုပ်နိုင်ပေ။
ထို့ပြင် သူ၏ ဇနီးနှင့် မိသားစုဝင်များကလည်း အိမ်၌ စောင့်နေကြသေး၏။
ရှောင်ဟယ်ရွာ၏ ရွာတပ်မဟာကြီးကို တာဟယ် တပ်မဟာကြီးဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။
ရွာ၏ ဘိုးဘေးခန်းမဟောင်းဆီသို့ လျှောက်လာသောအခါ တံခါးအထက်ရှိ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော အဝါရောင် စာလုံးအချို့ကို မြင်တွေ့နိုင်၏။
ရွာ၏ တပ်မဟာကြီးခေါင်းဆောင်က စာရင်းစာအုပ်များကို စစ်ဆေးအပြီး ပြန်ထွက်လာတော့မည့် အချိန်တွင် လဲ့ချန်၏ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။