အခန်း (၁၁-၁၂)

အခန်း (၁၁) အိမ်ထောင်စုတိုင်းတွင် အခက်အခဲ ကိုယ်စီရှိကြသည်

“ရှောင်ချန် ရောက်လာတာကိုး... ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ...”

တာဟယ်တပ်မဟာကြီး၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ဝမ်ဖူကွေ့က သူ၏ လက်ထဲမှ စာရင်းစာအုပ်ကို ချ၍ လဲ့ချန်ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

လဲ့ချန်က အအေးဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေသော သူ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး လေပူတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

“တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ဝမ်... ကျွန်တော့် မိသားစု... ကျွန်တော့်မိသားစုမှာ စောင် မရှိဘူး... ရာသီဥတုက ပိုပို အေးလာပြီ... စောင်သာမရှိရင် ကျွန်တော့်မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေ အအေးဒဏ်ကြောင့် သေကြလိမ့်မယ်...”

ဝမ်ဖူကွေ့က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အိမ်ထောင်စုတိုင်းတွင် ဘဝအခက်အခဲများ ရှိကြောင်းနှင့် စောင်များမှာလည်း ရှားပါးနေသဖြင့် သူ ဖန်ဆင်းမပေးနိုင်ကြောင်း ပြောရန် ပြင်လိုက်၏။

ရုတ်တရက် လဲ့ချန် ကိုင်ဆောင်ထားသော ဆူဖြိုးသည့် ယုန်နှစ်ကောင်ကို သတိပြုမိသွားပြီး သူ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

“ဒါက...”

“အနောက်ဘက်တောင်ကနေ အမဲလိုက်လာတာပါ...”

လဲ့ချန်က ယုန်ကို ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်၏။

“တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ဝမ်... ခင်ဗျား အခက်တွေ့နေတာကို ကျွန်တော် သိပါတယ်... ဒီယုန်ကို ယူထားလိုက်ပါ... ကျွန်တော့် မိသားစုအတွက် စောင်တစ်ထည်လောက် ဖယ်ထားပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်လို့ပါ...”

ဝမ်ဖူကွေ့က ယုန်ကို ယူလိုက်သည်။ ယုန်မှာ အတော်လေး လေးလံနေပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်များ ရောထွေးသွား၏။

ထိုအဘိုးကြီး လဲ့ဟိုင်ကျုံး သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က သူသည် အလွန်တွေဝေမိုက်မဲခဲ့သည်။ မိမိ၏ သွေးသားအရင်းများကို မချစ်ဘဲ သူ၏ ဒုတိယဇနီးက ပါလာသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကိုသာ အလိုလိုက်ခဲ့၏။

သနားစရာကောင်းသော လဲ့ချန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့မှာ များစွာဆင်းရဲဒုက္ခခံခဲ့ရပြီး ချီလန်ကိုပင် ဒုက္ခတွင်းသို့ ဆွဲချသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။

အတိတ်ကာလများဆီက ချီလန်မှာ အနီးဝန်းကျင် ရွာများတွင် အလှပဆုံး မိန်းကလေးဖြစ်ခဲ့ပြီး ရိုးသားဖြူစင်သော လဲ့ချန်ကို သဘောကျခဲ့သည်။ မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

“မင်းလို ကောင်စုတ်လေးက သတ္တိကောင်းလှချည်လား... အနောက်ဘက်တောင်ကို သွားရဲတယ်ပေါ့... အေးခဲနေတဲ့ ရာသီဥတုမှာတစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”

“တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ဝမ်... ကျွန်တော့်မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး... ကျွန်တော့် မိသားစုက တကယ် ငတ်မွတ်နေကြပြီ... အလုပ်မှတ်တွေအတွက် အလုပ်လုပ်နေမယ့်အစား အမဲလိုက်ထွက်ရင် အနည်းဆုံးတော့ စားစရာ အသားရမယ်လို့ တွေးမိလို့ပါ...”

လဲ့ချန်၏ လေသံမှာ တိုးညင်းနေပြီး ကူကယ်ရာမဲ့သည့် အရိပ်အယောင်များ စွက်ဖက်နေ၏။

ဝမ်ဖူကွေ့က လဲ့ချန်၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ ယုန်ကို ဘေးသို့ ဖယ်ထားလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... ခဏနေရင် မင်းကို လက်မှတ် နည်းနည်း ပေးလိုက်မယ်... မင်းဘာသာ မြို့ပေါ်တက်ပြီး စောင်သွားဝယ်လိုက်...”

“ဒါပေမဲ့ အမဲလိုက်တယ်ဆိုတာ နောက်ပြောင်နေတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး... မင်း သတိထားတာ ပိုကောင်းမယ်...”

လဲ့ချန်က ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် အနည်းငယ် အလောတကြီး ပြောလိုက်၏။

“တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ဝမ်... ကျွန်တော့်ကို စောင်တစ်ထည်လောက် ငှားပေးလို့ရမလား... ကျွန်တော့် မိန်းမနဲ့ ညီမလေးတို့ ဒီနေ့ အရမ်း အေးနေကြလို့ပါ... တစ်ညလောက် ငှားပေးရင် မနက်ဖြန် ခင်ဗျားအတွက် ငါးနှစ်ကောင် ဖမ်းပေးပါ့မယ်... ရမလား...”

လဲ့ချန်၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဝမ်ဖူကွေ့က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤကလေးမှာ ယခင်က သူ၏ မိထွေး မိသားစုကြောင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက် ခံခဲ့ရသော်လည်း ယခုတော့ အသိတရားရလာပြီ ဖြစ်၏။

ဝမ်ဖူကွေ့က လဲ့ချန်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

“ရှောင်ချန်... ဒီယုန်ကို ငါ ယူထားလိုက်မယ်... ခဏနေရင် မင်းအတွက် စာတစ်စောင် ရေးပေးမယ်... မင်း ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမကိုသွားပြီး စောင်တစ်ထည်နဲ့ သွားလဲလိုက်...”

လဲ့ချန်က ခေါင်းခါလိုက်၏။

“တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ဝမ်... ကျွန်တော် အလုပ်မှတ်တွေ မလိုချင်တော့ဘူး... နောင်ကျရင် အမဲလိုက်ပြီးပဲ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုချင်တော့တယ်...”

ဝမ်ဖူကွေ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“အမဲလိုက်မယ်... ဒါက နောက်နေတဲ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး... မင်းက အနောက်ဘက်တောင်ကို တစ်ခါမှ ရောက်ဖူးတာ မဟုတ်ဘူး... ခုလို အေးခဲနေတဲ့ ရာသီဥတုမှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေ အားလုံးက ဆောင်းခိုနေကြပြီ... မင်းက ဘယ်မှာသွားပြီး အမဲလိုက်မှာလဲ... ဒါ့အပြင် မင်းက အသက်နှစ်ဆယ်တောင် မပြည့်သေးတဲ့ လူငယ်လေးနော်... တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား...”

လဲ့ချန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ဝမ်... အလုပ်မှတ်တွေက ကောင်းပေမဲ့ ကျွန်တော့် မိသားစုက ဆက်ပြီး မစောင့်နိုင်တော့ဘူး... ကျွန်တော့် မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေက အသားစားရဖို့ ကျွန်တော့်ကို အားကိုးနေရတာ... ကျွန်တော့် ညီမလေး ချင်းချင်းက ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ ဆယ်နှစ်အရွယ်လေးလိုပဲ... အရေခွံနဲ့ အရိုးပဲ ကျန်တော့တဲ့အထိ ပိန်ချုံးနေပြီ...”

ဝမ်ဖူကွေ့က ထပ်မံ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လဲ့ချန်၏ အကျပ်အတည်းကို နားလည်သွားသည်။

“ဒါဆိုလည်း မင်း သတိထားသင့်တယ်... အဲ့အနောက်ဘက်တောင်က ကစားစရာနေရာ မဟုတ်ဘူး...”

လဲ့ချန်က အံကိုကြိတ်လိုက်၏။

“တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ဝမ်... ကျွန်တော့်ကို စောင်တစ်ထည်လောက် ငှားပေးလို့ ရမလား... ကျွန်တော့် မိန်းမနဲ့ ညီမလေးတို့ ဒီနေ့ည အရမ်း အေးနေကြလို့ပါ... သူတို့အတွက် တစ်ညလောက် ငှားပေးပါ... မနက်ဖြန် ခင်ဗျားအတွက် ငါးကြီးကြီး နှစ်ကောင် ဖမ်းပေးပါ့မယ်... ပြီးတော့ စောင်လဲပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ပေးပါ့မယ်...”

လဲ့ချန်၏ စိုးရိမ်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဝမ်ဖူကွေ့၏ စိတ်သဘောထား ပျော့ပျောင်းသွားသည်။

“ကောင်းပြီ... ငါ့အိမ်မှာ အနည်းငယ်ရှိတယ်... ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့... ငှားစရာ မလိုပါဘူး... ရစ်ငှက် တစ်ကောင်ရယ် ငါးသုံးကောင်ရယ်နဲ့ လာလဲလှယ်လှည့်ပါ...”

လဲ့ချန်က သူ အခွင့်အရေး ကောင်းရသွားကြောင်း သိလိုက်သော်လည်း ဤရာသီဥတုတွင် အမဲလိုက်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှသဖြင့် ဝမ်ဖူကွေ့၏ ကြင်နာမှုကို တိတ်ဆိတ်စွာ မှတ်သားထားလိုက်၏။

ယခင်က မိထွေးမိသားစု၏ စကားကို အလုံးစုံ နားထောင်၍ ချီလန်ကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့စဉ်က ဝမ်ဖူကွေ့မှ သူ့အား သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် သတိပေးခဲ့ဖူးသော်လည်း လောဘကြောင့် မျက်ကန်းဖြစ်ကာ လုံးဝ နားမထောင်ခဲ့သည်ကို သူ ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

“ဟူး...”

လဲ့ချန်က သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကို ကျိန်ဆဲလိုက်၏။ ယခုမူ သူ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီဖြစ်ရာ သူ၏ မိထွေး

မိသားစုနှင့် ဤစာရင်းကို အစောပိုင်း မဟုတ်လျှင်တောင် နောက်ပိုင်းတွင် သေချာပေါက် ရှင်းလင်းရပေမည်။

ဝမ်ဖူကွေ့၏ အိမ်မှာ ရွာ၏ အနောက်ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး ရွာထဲတွင် အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟု ယူဆရသော အုတ်နှင့် အုတ်ကြွပ်မိုးအိမ်တစ်လုံး ဖြစ်သည်။

အိမ်၏ နောက်ဘက်တွင် ဝါးတောတစ်ခုရှိပြီး လေတိုက်တိုင်း တရှဲရှဲ အသံများ ထွက်ပေါ်နေ၏။

လဲ့ချန်က ဝမ်ဖူကွေ့၏ နောက်မှ ခြံဝင်းထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားစဉ် တိုးညင်းသော ရှိုက်သံများနှင့်အတူ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ စိုးရိမ်တကြီး နှစ်သိမ့်ပေးနေသော စကားသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ငါ့သားလေးရယ်...”

“ချွေးမရယ်... မငိုပါနဲ့... ကလေးလေး သက်သာလာမှာပါ... ဆရာဝန်က ကလေးလေး နည်းနည်း အားနည်းနေရုံပါလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား...”

၎င်းမှာ ဝမ်ဖူကွေ့၏ ချွေးမနှင့် ဇနီးဖြစ်သူတို့၏ အသံများဖြစ်သည်။

လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွား၏။ အချိန်ကို တွက်ဆကြည့်လိုက်ရာ ဤကလေးမှာ ဝမ်ဖူကွေ့၏ ပထမဆုံး မြေး ဖြစ်ပေမည်။

သူ၏ယခင်ဘဝက ထိုကလေးမှာ မွေးဖွားပြီး မကြာမီပင် သေဆုံးသွားခဲ့သဖြင့် လဲ့ချန်မှာ သူ့ကို ဝမ်ဖူကွေ့၏ မြေးအဖြစ်သာ မှတ်မိပြီး သူ့နာမည်ကိုမူ လုံးဝ မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ချေ။

ဝမ်ဖူကွေ့က လဲ့ချန်ကို တံခါးဝသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေရာမှာ ခဏလောက် စောင့်နေ... ငါ သွားပြီး မင်းအတွက် စောင် သွားယူပေးမယ်...”

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တံခါးဝတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်၍ စောင့်နေလိုက်၏။

ဆောင်းရာသီ၏ လေပြင်းများက သူ၏ မျက်နှာကို ဓားဖြင့် ခြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူ၏ ပါးပြင်များကို စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်သွားစေသည်။

ရုတ်တရက် အိမ်ထဲမှ စကားများ ရန်ဖြစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“အဘိုးကြီးဝမ်... ရှင်က သဘောကောင်းလွန်းလှချည်လား... လဲ့မိသားစုက ကောင်လေး စောင်လာငှားတာကို ရှင်က ငှားလိုက်တယ်ပေါ့... ဒီလိုအေးခဲနေတဲ့ ရာသီဥတုမှာ သူက ရှင့်ကို ပြန်ပေးမယ်လို့ ရှင်ထင်နေတာလား... သူက ရစ်ငှက် တစ်ကောင်နဲ့ ငါးသုံးကောင်ပေးမယ် ပြောရအောင် ခုလို ဆိုးရွားတဲ့ ရာသီဥတုမှာ ရှင်က ကြက်တွေ၊ ဘဲတွေ၊ ငါးတွေကို ဘယ်က သွားရမှာလဲ...”

၎င်းမှာ စူးရှပြီး ကျယ်လောင်သော ဝမ်ဖူကွေ့၏ ဇနီးဖြစ်သူ၏ အသံဖြစ်သည်။

“လဲ့မိသားစုက ကလေးလည်း အခက်အခဲတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာပါ...”

ဝမ်ဖူကွေ့၏အသံမှာ တိုးညင်းနေပြီး ကူကယ်ရာမဲ့သည့် အရိပ်အယောင်များ စွက်ဖက်နေ၏။

“အခက်အခဲရှိတယ်... ကျွန်မတို့အတွက်ကော လွယ်ကူနေတယ်လို့ ရှင်ထင်နေတာလား... ချွေ့ဟွာမှာ နို့မထွက်လို့ ရှင့်မြေးလေး ငတ်သေတော့မယ်... နို့ထိန်းရှာဖို့ မိသားစုက ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်တောင် ကုန်ထားလဲ... ကျွန်မတို့ စားစရာတောင် မရှိလောက်အောင် ဆင်းရဲတော့မယ့်အခြေအနေမှာ ရှင်က လူကောင်းလုပ်နေသေးတယ်...”

လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝက ဝမ်ဖူကွေ့၏ ပထမဆုံး မြေးမှာ ကျန်းမာရေး မကောင်းဘဲ ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြောင်း သူ သိထားသော်လည်း ၎င်းမှာ မိခင်နို့ အလုံအလောက် မရရှိခြင်းကြောင့်ဖြစ်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

အထဲသို့ ဝင်သင့်၊ မဝင်သင့် သူ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ဝမ်ဖူကွေ့၏ ဇနီး ဆက်ပြောလိုက်သည့် အသံကို ကြားလိုက်ရ၏။

“အဲ့လဲ့ချန်က သူ့မိထွေးမိသားစု မြှောက်ပေးတိုင်း ချီလန်ကို အများကြီး အနိုင်ကျင့်ခဲ့တာ... အခုမှ သူ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း မပြုနိုင်တော့မှန်းသိလို့ ကျွန်မတို့ သူ့အပေါ် ကောင်းခဲ့တာကို သတိရလာတာလား... တောက်... ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ဘာမှမငှားပေးနိုင်ဘူး...”

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ လဲ့ချန်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ အထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

အခန်းထဲတွင် ဝမ်ဖူကွေ့မှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် သူ၏ ခေါင်းပေါ်မှ ထူထဲသော စောင်ကို ဆွဲယူနေပြီး သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ ခက်ထန်သော မျက်နှာထားနှင့် ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသော အမျိုးသမီးကမူ ဝမ်ဖူကွေ့၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျိန်ဆဲနေ၏။

လဲ့ချန် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ဖူကွေ့က အနည်းငယ် အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ရှောင်ချန်...”

သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ အဒေါ်ဝမ်က အရင် စကားဆိုလိုက်၏။ သူမ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားသော်လည်း မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ရှောင်ချန်... အားလုံးအတွက် အခြေအနေတွေ ဘယ်လောက် ခက်ခဲနေလဲဆိုတာ မင်းလည်း သိပါတယ်... ငါ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့... ငါက အကျိုးအကြောင်း မသင့်လျော်တာ မဟုတ်ပါဘူး...”

လဲ့ချန်က ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။

“အဒေါ်... ကျွန်တော့်ကို ငှားတာက ကျေးဇူးပြုတာပါ... မငှားတာကလည်း ပုံမှန်ပါပဲ... ကျွန်တော် ရန်ငြိုးထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

သူက တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်၏။

“စောစောက အဒေါ်တို့ ပြောနေတာတွေ အားလုံးကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ပါတယ်...”

ဝမ်ဖူကွေ့မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

“မင်း အားလုံး ကြားလိုက်တာလား...”

အခန်း (၁၂) လဲ့ချန်က ကောင်းကင်ကို တိုင်တည်၍ ကျိန်ဆိုခြင်း

“ကလေးကို ခုလိုအငတ်ထားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ...”

ဝမ်ဖူကွေ့၏ အံ့အားသင့်နေမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လဲ့ချန်က ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်၏။

“ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ရေခဲတွေ အရည်ပျော်နေတုန်း ငါးအနည်းငယ် ဖမ်းမိခဲ့တယ်... မနက်ဖြန် မနက်လင်းရင် နောက်ထပ် အနည်းငယ် ထပ်ဖမ်းပြီး လာပို့ပေးမယ်... ငါးက ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အာဟာရဖြစ်တယ်... ခင်ဗျားရဲ့ မြေးလေး သောက်ဖို့အတွက် ချွေးမဆီက မိခင်နို့ ထွက်လာနိုင်တယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဒေါ်ဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး လဲ့ချန်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် အပေါ်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

“ရေခဲခွဲပြီး ငါးဖမ်းမယ် ဟုတ်လား... ဒီလို အေးခဲနေတဲ့ ရာသီဥတုမှာ မြစ်ရေက အခဲလိုက်ကြီး ဖြစ်နေတာ... မင်းလို ကောင်လေးက ရေခဲခွဲပြီး ဘယ်လိုလုပ် ငါးဖမ်းနိုင်မှာလဲ... မင်း ငါ့ကို လာလိမ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်...”

အဒေါ်ဝမ်က သူ့ကို မယုံကြည်ကြောင်း လဲ့ချန် သိပါ၏။ သို့သော်လည်း ဤခေတ်ကာလတွင် မည်သူက ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းရည်မျိုး ရှိနိုင်မည်နည်း။

သူက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်ကာ လက်သုံးချောင်းထောင်၍ မီးခိုးရောင် သန်းနေသော ကောင်းကင်ယံသို့ ညွှန်ပြလျက် တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် လဲ့ချန် ကောင်းကင်ကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုပါတယ်... ကျွန်တော့်ကို စောင်ငှားပေးခဲ့မယ်ဆိုရင် မနက်ဖြန် မနက်ပိုင်း ငါးလာမပို့နိုင်ခဲ့ရင် စောင်ကို မူလအတိုင်း ပြန်လာပေးပါ့မယ်... ဒီကတိကို ဖောက်ဖျက်ခဲ့ရင် ကျွန်တော် မိုးကြိုးပစ်ခံရပါစေ...”

အဒေါ်ဝမ်က တစ်စုံတစ်ခု ထပ်ပြောချင်သေးသော်လည်း သူ၏ ရုတ်တရက်ဆန်သော လုပ်ရပ်ကြောင့် လန့်သွား၏။ ကျေးလက်နေ ပြည်သူများက ဤကဲ့သို့သော ကျိန်ဆိုမှုများကို အလွန်ယုံကြည်ကြသဖြင့် သူမက တစ်ခဏမျှ ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားသည်။

ထိုစဉ် အချိန်အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ရွာ၏ တပ်မဟာခေါင်းဆောင် ဝမ်ဖူကွေ့က ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်၏။

သူက လက်ထဲမှ ဆူဖြိုးနေသော တောယုန်နှစ်ကောင်ကို မြှောက်ပြ၍ အဒေါ်ဝမ်ကို ပြောလိုက်သည်။

“မိန်းမ... ကြည့်စမ်း... ရှောင်ချန်က တကယ့်ကို အရည်အချင်းရှိနေပြီ... တပ်မဟာရဲ့ နှစ်သစ်ကူးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ တောယုန် နှစ်ကောင်တောင် သွားယူလာပေးတာ...”

အဒေါ်ဝမ်၏ အကြည့်များက တောယုန် နှစ်ကောင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။ ထိုဆူဖြိုးနေသော ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အရောင်အဆင်း တောက်ပချောမွေ့နေပြီး အရသာရှိသော အသားများ အပြည့် ရှိနေမည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

သူမက တံတွေးကို မျိုချလိုက်ပြီး အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွား၏။

ဤကာလများတွင် အသားဟူသည် ရှားပါးလှသော ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူမ၏ မြေးငယ်လေးမှာလည်း ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသောအရွယ်တွင် အာဟာရ လိုအပ်နေပေသည်။

သူမ ချီတုံချတုံဖြစ်နေစဉ် အိမ်ခန်းထဲမှ ဩရှရှ အမျိုးသား အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“အမေ... သူ့ကို စောင် ငှားပေးလိုက်ပါ... ကျွန်တော်တို့မှာ တစ်ထည်တော့ မလျော့သွားပါဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စမ်းကြည့်လိုက်ကြတာပေါ့...”

စကားပြောလိုက်သူမှာ ဝမ်ဖူကွေ့၏ သားဖြစ်သူ ဝမ်ကျန်းကော်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤကာလအတွင်း သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူမှာ နို့မထွက်သဖြင့် သူ၏ သားငယ်လေး တစ်နေ့တခြား အားနည်းလာသည်ကို မြင်နေရ၏။ သူက အခြားသူများထက် ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော်လည်း သူ လုပ်နိုင်သည့်အရာ ဘာမျှမရှိချေ။

ယခု လဲ့ချန်က ငါးလာပို့ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းလာရာ အခွင့်အရေးမှာ နည်းပါးပုံရသော်လည်း သူတို့အနေဖြင့် စမ်းကြည့်ရန်သာ ရှိတော့သည်။

သားဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အဒေါ်ဝမ်က နောက်ဆုံးတွင် အလျှော့ပေးလိုက်၏။ လဲ့ချန်ကို ကြည့်၍ သူမ၏ လေသံက အတော်လေး ပျော့ပျောင်းသွားသည်။

“ရှောင်ချန်... ငါက မင်းကို ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ကြီးလာတဲ့အထိ ကြည့်လာခဲ့တာပါ... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းကို ငါ ယုံကြည့်လိုက်မယ်... မနက်ဖြန်သာ ငါး မရခဲ့ရင်တော့...”

“စိတ်မပူပါနဲ့ အဒေါ်... မနက်ဖြန် မနက်အစောကြီး ငါးလာပို့ပေးပါ့မယ်...”

လဲ့ချန်က ကမန်းကတန်း ကတိပေးလိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်၏။

ဝမ်ဖူကွေ့က သူ၏ လက်ထဲမှ ထူထဲသော စောင်ကို လဲ့ချန်ထံသို့ အလျင်အမြန် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ရှောင်ချန်... ခုလို ဖြစ်သွားရတဲ့အတွက် အားနာပါတယ်ကွာ...”

“ရပါတယ် ဦးလေးဝမ်...”

လဲ့ချန်က စောင်ကို ယူလိုက်၏။ ၎င်းက အတော်လေး လေးလံနေသည်။

ယနေ့ညတော့ လန်လန်တို့ အရမ်း ချမ်းနေကြတော့မည် မဟုတ်ချေ။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးဝမ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဒေါ်...”

လဲ့ချန်က စောင်ကို ပိုက်၍ ဝမ်မိသားစု၏ အိမ်မှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

…

နွားတင်းကုပ်အတွင်း၌ ပါးလွှာပြီး စုတ်ပြဲနေသော ဝါဂွမ်းအင်္ကျီကို ခြုံထားသည့် ချီလန်မှာ ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေရင်း အပြင်ဘက်သို့ တစ်ချက်တစ်ချက် လှမ်းကြည့်နေသည်။

အမှောင်ထု ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ နွားတင်းကုပ်၏ အက်ကွဲကြောင်းများကြားမှ အေးစက်သော လေပြင်းများက တဝူးဝူး ဝင်ရောက်တိုက်ခတ်နေသဖြင့် သူမကို တဆတ်ဆတ် တုန်ရီသွားစေ၏။

လဲ့ချန် တပ်မဟာသို့ ထွက်သွားသည်မှာ အတော်လေး ကြာနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ပြန်မလာသေးသနည်း။

*တောယုန်ကို ကျန်းကွေ့ဖန်းဆီ သွားပို့ပေးလိုက်တာများလား…*

ချီလန်၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်ခြည်း လေးလံသွားပြီး နာကြည်းမှုများ ပေါ်ပေါက်လာ၏။

မြစ်တွေ၊ တောင်တွေ ပြောင်းလဲဖို့က လွယ်ပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အကျင့်စရိုက်ကို ပြောင်းလဲဖို့က ခက်ခဲလှသည်ဆိုတာ တကယ်ပင်။

လဲ့ချန် ပိုကောင်းလာမည်ဟု မျှော်လင့်နေခြင်းက အချည်းနှီး သက်သက်သာဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။

“ဟူး...”

ချီလန်က လုံးဝ အားအင်ကုန်ခန်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားရကာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

*ထားလိုက်ပါတော့... သူ ငါ့ကို အနိုင်မကျင့်သရွေ့တော့ သည်းခံရမှာပဲ…*

သူမဘေးတွင် စုတ်ပြဲနေသော ဝါဂွမ်းအင်္ကျီကို ခြုံထားသည့် လဲ့ချင်းကလည်း ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေ၏။

သူမ ယောင်းမ၏ စိုးရိမ်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူမက သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

“ယောင်းမ... ဆက်မစောင့်ပါနဲ့တော့... သူ ပြန်လာမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး...”

နွားတင်းကုပ်မှာ ကျဉ်းမြောင်းသေးငယ်လှပြီး တစ်မိသားစုလုံး ပြွတ်သိပ်နေရသဖြင့် လှည့်စရာနေရာပင် မရှိချေ။

လဲ့ချင်း၏ အသံမှာ တိုးညင်းသော်လည်း ချီလန်၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ဝင်ရောက်လာ၏။

ချီလန်က နာကြည်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။ လဲ့ချင်း ဘာကိုဆိုလိုကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း သိထား၏။

သို့သော်လည်း ဤအေးခဲလှသော ဆောင်းရာသီ ညချမ်းနှင့် ဤဟောင်းနွမ်းနေသော နွားတင်းကုပ်ထဲတွင် သူတို့အချင်းချင်း အားကိုးခြင်းမှလွဲ၍ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

ထိုစဉ်နွားတင်းကုပ်၏ တံခါးက ကျွီခနဲ အသံနှင့်အတူ ပွင့်သွားသည်။

နှင်းပွင့်များ သယ်ဆောင်လာသော အေးစက်သည့် လေပြင်းများက အထဲသို့ အတင်းဝင်ရောက်လာရာ ချီလန်မှာ တဆတ်ဆတ် မတုန်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သူမ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် ထူထဲသော စောင်တစ်ထည်ကို ပိုက်၍ လမ်းလျှောက် ဝင်လာသော လဲ့ချန်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“ရှင်... ရှင်က...”

ချီလန်မှာ ဆွံ့အသွားပြီး တစ်ခဏမျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုနိုင်ခဲ့ချေ။

လဲ့ချန်က ဖြူဖွေးသော သွားတန်းများ ပေါ်လာသည်အထိ ပြုံးလိုက်၏။

“ဟီးဟီး... တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ဝမ်ဆီက ငှားလာတာ... ဒီနေ့ညတော့ ငါတို့ အေးခဲမနေတော့ဘူးပေါ့...”

ထိုသို့ပြောရင်းနှင့် သူက စောင်ကို ဖြန့်၍ ချီလန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံပေးလိုက်သည်။

စောင်ကို ကန့်လန့်ဖြတ် လွှမ်းခြုံထားပြီး သူတို့ သုံးယောက်က ဘေးချင်းယှဉ်၍ လှဲလျောင်းနေကြသော်လည်း စောင်က တစ်ထည်တည်းသာရှိသဖြင့် သူတို့၏ ခြေထောက်များကိုမူ ကွေးထားရ၏။

ထိုသို့ပင်ဖြစ်လင့်ကစား စောင်က အနည်းငယ် သေးငယ်နေသေးသဖြင့် နေရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင် ဝမ်းနည်းသွားသည်။

သူနှင့်အတူ ရှိနေစဉ် ချီလန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့က ဘယ်လို ဘဝမျိုးနဲ့ ရှင်သန်ခဲ့ရတာလဲ။

သို့သော်လည်း လတ်တလောတွင် ချီလန်က ထိုသို့ မခံစားရချေ။ ၎င်းက ထောင့်နေရာများမှ လေဝင်နေပြီး ဝမ်မိသားစု အသုံးမပြုဘဲ ထားရစ်ခဲ့သည့် စောင်ဟောင်းတစ်ထည် ဖြစ်နေသော်လည်း ယခုစောင်က သူမ အိပ်ဖူးသမျှထဲတွင် အနွေးထွေးဆုံး စောင်တစ်ထည်အဖြစ် သူမ ခံစားနေရ၏။

ဘေးဘက်တွင် ရပ်နေသော လဲ့ချင်းမှာလည်း ဆွံ့အသွားသည်။ အသုံးမကျသော သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူကိုကြည့်ရင်း သူက တာဝန်သိစိတ်နှင့် တာဝန်ယူမှု ရှိလာသည်ကို အံ့သြစွာ တွေ့လိုက်ရ၏။ ၎င်းက အိပ်မက်တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေသည်။

သူမက တစ်စုံတစ်ခုပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမျှ မပြောဖြစ်ခဲ့ချေ။

“ဒီနေ့ညတော့ ခုလိုပဲ အဆင်ပြေအောင် နေကြတာပေါ့...”

လဲ့ချန်က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

“နောက်မှ အမဲလိုက်ပြီးရလာတာတွေ ရောင်းပြီး စောင်အသစ်တစ်ထည် ဝယ်ပေးမယ်...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက စောင်၏ ဘေးတွင် ဝင်လှဲလိုက်သော်လည်း စောင်၏ အစွန်း အနည်းငယ်ကိုသာ လွှမ်းခြုံနိုင်ခဲ့သည်။

လဲ့ချန် စောင်မခြုံရသည်ကို မြင်သောအခါ ချီလန်၏ ရင်ထဲတွင် အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူမက သူမခြုံထားသော စောင် အစိတ်အပိုင်းကို လဲ့ချန်ဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲတင်ပေးလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ချီလန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ တားဆီးလိုက်၏။

“မလိုပါဘူး... ငါ အဆင်ပြေပါတယ်...”

သူတို့၏ လက်များ ထိတွေ့သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ချီလန်မှာ မီးအပူလောင်သွားသကဲ့သို့ နောက်သို့ တွန့်ဆုတ်သွားသည်။

အမှောင်ထုထဲတွင် သူမ၏ ပါးပြင်များ အနည်းငယ် နီရဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

“ဒါပေမဲ့ ရှင် နေမကောင်း ဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

“ငါက ယောက်ျားပါ... သန်မာ ကျန်းမာပါတယ်... ဒီလောက် အအေးဒဏ်လေးက ငါ့အတွက် ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး... အိပ်တော့နော်...”

တစ်နေ့လုံး စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရသော ချီလန်မှာ နွေးထွေးသည့် အိပ်ရာထဲတွင် တဖြည်းဖြည်းချင်း အိပ်ပျော်သွား၏။

နောက်တစ်နေ့ မိုးမလင်းမီတွင် လဲ့ချန် ထလာသည်။

သူက ချီလန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ စောင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖုံးလွှမ်းပေးခဲ့ပြီး အင်္ကျီ တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ကာ ထွက်လာခဲ့၏။

သူ ထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ချီလန်က နိုးလာသည်။

ထွက်ခွာသွားသော လဲ့ချန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များ ရောထွေး ပြည့်နှက်နေ၏။

*ဒါက... တကယ်ပဲ အိပ်မက်မဟုတ်ဘူးလား…*

…

လဲ့ချန်က တံခါးမှ ထွက်လာပြီးနောက် ရွာ၏ နောက်ဘက်ရှိ ရေမြောင်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်လာခဲ့သည်။

သူက ရွာထဲရှိ အဆောက်အအုံ ဆောက်လုပ်ရေးမှ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် လမ်းဘေးမှ ထုံးစိမ်းမှုန့်တစ်ဆုပ်ကို ဦးစွာ ကောက်ယူလိုက်ပြီးနောက် ကွေးညွှတ်နိုင်သော နွယ်ပင်အချို့ကို ရှာဖွေလိုက်၏။

သူက မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး နွယ်ပင်များကို သေချာစွာ ယက်လုပ်လိုက်သည်။

ဦးစွာ အောက်ခြေ စက်ဝိုင်းပုံစံအတွက် ထူထဲသောကြိမ်ကို အသုံးပြု၍ ယက်လုပ်လိုက်ပြီးနောက် အပေါ်ဘက်တွင် ပါးလွှာသော ကြိမ်ကို အသုံးပြုကာ အဝတ်ယက်သကဲ့သို့ တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ သပ်ရပ် ကျစ်လစ်စွာ ယက်လုပ်လိုက်၏။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ရိုးရှင်းသော်လည်း ခိုင်ခံ့သော ကြိမ်ခြင်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

သူက ထိုခြင်းကို ကျေနပ်စွာ ပုတ်လိုက်ပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်၍ အေးခဲနေသော ရေမြောင်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် သူ၏ ယခင် လှည့်ကွက်ဟောင်းအတိုင်း ထုံးစိမ်းမှုန့် တစ်လွှာကိုဦးစွာ ဖြူးလိုက်ပြီးနောက် ရေခဲပြင်ပေါ်သို့ ဆီးသွားချလိုက်သည်။

“ရှဲ...”

ထုံးစိမ်းမှုန့်နှင့် ဆီး ထိတွေ့သွားသောအခါ ဓာတုဓာတ်ပြုမှု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာကာ ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် အပေါက်တစ်ပေါက် ဖြစ်သွား၏။