အခန်း (၁၃-၁၄)

အခန်း (၁၃) တပ်မဟာခေါင်းဆောင်၏ ကျေးဇူး

လဲ့ချန်က ရိုးရှင်းသော သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်း အနည်းငယ်လုပ်ပြီးနောက် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်သည်။ သူ၏ အင်္ကျီများကို ချွတ်လိုက်ပြီး ဘောင်းဘီတို တစ်ထည်သာ ချန်ထားကာ အေးခဲနေသော မြစ်ထဲသို့ ဗွမ်းခနဲ ခုန်ချလိုက်၏။

အေးစက်လှသော မြစ်ရေကြောင့် သူ တဆတ်ဆတ် တုန်ရီသွားသော်လည်း အံကို ကြိတ်၍ အအေးဒဏ်ကို သည်းခံကာ ငါးများကို စတင် စမ်းသပ် ရှာဖွေလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ဆူဖြိုးသော ငါးအနည်းငယ်ကို ရေခဲပြင်ပေါ်သို့ သူ ပစ်တင်လိုက်၏။

လဲ့ချန်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ရေခဲပေါက်ထဲမှ ပြန်တက်လာခဲ့သည်။

“ခြောက်ကောင်... ဒီလောက်ဆို အဆင်ပြေလောက်ပြီ...”

သူက သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။

“တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ဝမ်မိသားစုကို လေးကောင်ပေးပြီး ကျန်တဲ့ နှစ်ကောင်ကို လန်လန်၊ ရှောင်ရှောင်နဲ့ ချင်းချင်းတို့ အားပြန်ပြည့်ဖို့အတွက် ထားလိုက်မယ်...”

အေးခဲတောင့်တင်းနေသော သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် လဲ့ချန်က အသက်ရှင်လျက် လူးလွန့်နေဆဲဖြစ်သော ငါးခြောက်ကောင်ကို ကြိမ်ခြင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ရေခဲရေများက ကြိမ်ခြင်း၏ အက်ကွဲကြောင်းများကြားမှ စီးကျလာပြီး သူ၏ ဘောင်းဘီခြေထောက်များနှင့် သူ၏ ခြေအောက်ရှိ မြေပြင်ကို စိုစွတ်သွားစေ၏။

ဆောင်းရာသီ၏ လေပြင်းများက ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ သူ၏ စိုစွတ်နေသော အင်္ကျီများကို ခြစ်ဆွဲ၍ သူ၏ အသားအရေပေါ်သို့ တင်းကျပ်စွာ ကပ်ငြိနေသဖြင့် သူ့ကို အလိုအလျောက် တဆတ်ဆတ် တုန်ရီသွားစေသည်။

သူက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ကြိမ်ခြင်းကို ကောက်ကိုင်ကာ ရွာ၏ တပ်မဟာခေါင်းဆောင် ဝမ်ဖူကွေ့၏ အိမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

မနက်ဆယ့်တစ်နာရီ ကျော်နေပြီဖြစ်ရာ ရွာရှိ မီးခိုးတိုင်များမှ မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေပြီး လေထုထဲတွင် အစားအစာများ၏ မွှေးပျံ့သော အနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လဲ့ချန်က လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လာရာ သူ၏ အင်္ကျီများမှာ ရွှဲရွှဲစိုနေသဖြင့် သူ့ကို အတော်လေး ထင်ရှားပေါ်လွင်နေစေ၏။

“ဟေး... အဲ့ဒါက လဲ့ချန် မဟုတ်လား... မင်း ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ... ဘာလို့ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲရွှဲစိုနေရတာလဲ...”

ဟင်းသီးဟင်းရွက် ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူ့ကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

လဲ့ချန်က အတင်း ပြုံးပြလိုက်၏။

“အဒေါ်... မြစ်ထဲကနေ ငါးအနည်းငယ် ဖမ်းလာတာပါ...”

“ဒီလိုအေးခဲနေတဲ့ ရာသီဥတုမှာ မြစ်ထဲသွားပြီး ငါးဖမ်းတယ် ဟုတ်လား... မင်း ရူးနေတာလား...”

အမျိုးသမီးက သူ၏ လက်ထဲရှိ ကြိမ်ခြငါးကို မျက်လုံးပြူး၍ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ခပ်သွက်သွက် လျှောက်၍ ဆက်သွားလိုက်သည်။

အလွန်အေးလွန်းနေ၏။

ထွက်ခွာသွားသော သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း အဒေါ်ကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

“လဲ့ချန် တကယ့်ကို ဒုက္ခရောက်နေတာပဲ... အဲ့စုန်းမကျန်းကွေ့လန်ကြောင့် ဒီလို အခြေအနေထိ ရောက်သွားရတာ...”

“သူတို့မိသားစု ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ခွဲဝေလိုက်တော့ သူတို့က ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ နွားတင်းကုပ်ကလွဲပြီး ဘာမှမရဘူးလို့ ကြားတယ်... ဟူး... သနားစရာကောင်းလိုက်တာ...”

ဖြတ်လျှောက်သွားသော အခြားအသက်ကြီးကြီး အမျိုးသားတစ်ဦးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... အဲ့မိန်းမကျန်းကွေ့လန်က မြွေထက်တောင် အဆိပ်ပြင်းသေးတယ်...”

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ထိုကဲ့သို့သော ဆွေးနွေးပြောဆိုသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

မကြာမီမှာပင် လဲ့ချန်က ဝမ်ဖူကွေ့၏ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။

သူ၏မျက်နှာမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် ခရမ်းရောင်သန်းနေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း အရောင်အဆင်း ကင်းမဲ့နေရာ ရေခဲတိုက်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသူနှင့်တူနေ၏။

ဝမ်ဖူကွေ့ အိမ်၏ မီးဖိုချောင်မှာ လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ရှုပ်မဲနေသည်။ အဒေါ်ဝမ်က မီးဖိုပတ်လည်တွင် လမ်းလျှောက်နေပြီး အိုးထဲမှ ရေနွေးငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေကာ ဆန်ပြုတ်၏ မွှေးပျံ့သော အနံ့များ လွင့်ပျံလာ၏။

ဤကာလများတွင် ပူပူနွေးနွေး ဆန်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်သောက်ရခြင်းက ကောင်းချီးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

အဒေါ်ဝမ်က အိုးထဲမှ ဆန်ပြုတ်ကို မွှေရင်း မိသားစု၏ လိုအပ်ချက်များကို စဉ်းစားကာ စိတ်မအေးနိုင် ဖြစ်နေ၏။

ထိုစဉ် ခြံဝင်းထဲမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အဒေါ်...”

အဒေါ်ဝမ်မှာ တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးဝတွင် တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲရွှဲစိုနေပြီး အအေးဒဏ်ကြောင့် နှုတ်ခမ်းများ ခရမ်းရောင်သန်းနေကာ ရေနစ်နေသော ကြွက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့် လဲ့ချန်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လဲ့ချန်က အေးခဲနေသော သူ၏ လက်ကို မြှောက်၍ အတင်းပြုံးပြလိုက်သည်။

“အဒေါ်... ကျွန်တော် ငါးတွေ ဖမ်းလာတယ်...”

အဒေါ်ဝမ်၏ စိတ်သဘောထား ပျော့ပျောင်းသွား၏။ ဤကလေးက တကယ့်ကို ရိုးသားပေသည်။

မနေ့က ဖြစ်ရပ်အတွက် သူမ အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲဖြစ်ပြီး ယခုလဲ့ချန်ကို ဤပုံစံဖြင့် မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့အတွက် ပို၍ သနားစိတ် ဝင်သွားသည်။

သူမက အိမ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

“အဘိုးကြီး... မြန်မြန် မျက်နှာသုတ်ပုဝါ တစ်ထည်လောက် ယူခဲ့ပေး...”

ဆူညံသံများကို ကြားသောအခါ ဝမ်ဖူကွေ့က အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး လဲ့ချန်၏ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော အသွင်အပြင်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။

လဲ့ချန်၏ ငါးဖမ်းထွက်ခြင်းက အချိန်ဆွဲသည့် လှည့်ကွက်တစ်ခုသာဖြစ်မည်ဟု သူ မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ဤကလေးက တကယ် သွားလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ချေ။

အကယ်၍ သူ ငါးမဖမ်းနိုင်ခဲ့လျှင်လည်း အသာတကြည် လက်လျှော့လိုက်မည်ဟု သူ မူလက စီစဉ်ထားခဲ့၏။

အဆိုးဆုံး အခြေအနေတွင် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူထံမှ အဆူခံရုံသာရှိပေမည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက လဲ့ချန်ကို ကြီးပြင်းလာသည်အထိ ကြည့်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သန့်ရှင်းသော မျက်နှာသုတ်ပုဝါတစ်ထည်ကို ရှာဖွေကာ လဲ့ချန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

“ရှောင်ချန်... ဒါက...”

လဲ့ချန်က မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ယူ၍ သူ၏ မျက်နှာကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း သုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က ကတိတည်ရမှာပေါ့...”

ထိုသို့ပြောရင်းနှင့် သူက ကြိမ်ခြင်းကို အဒေါ်ဝမ်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

အဒေါ်ဝမ်က ကြိမ်ခြင်းကို ယူ၍ အထဲသို့ ကြည့်လိုက်ရာ လူးလွန့်နေဆဲဖြစ်သော ဆူဖြိုးသည့် ငါးခြောက်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒါ... ဒါတွေက အရမ်းများလွန်းပါတယ်... ဒီကာလတွေမှာ ငါးက ဈေးမပေါဘူး... အနည်းဆုံးတော့ တန်ဖိုးရှိမှာပဲ... အဲ့အသုံးမပြုဘဲထားတဲ့ စောင်က အဲ့လောက် မတန်ပါဘူး... မနေ့က တောယုန် နှစ်ကောင်ကိုတောင် မပြောနဲ့ဦး...”

လဲ့ချန်က သူမကို ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

“အဒေါ်... အထဲမှာ နှစ်ကောင်ရှိတယ်... အဲဒါက အိမ်ပြန်ယူသွားဖို့ပါ...”

အဒေါ်ဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူမ တစ်စုံတစ်ခု မပြောနိုင်မီ လဲ့ချန်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“မနေ့က တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ဝမ်ကို ရစ်ငှက် တစ်ကောင်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်... အိမ်ရောက်ရင် တောင်ပေါ်မှာ သွားပြီး အမဲလိုက်ဦးမယ်...”

အဒေါ်ဝမ်က သူမရှေ့ရှိ ကောင်လေးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ခံစားချက်များက ရှုပ်ထွေးသွား၏။

ဤကလေးက ဘာလို့ ဤလောက်တောင် ခေါင်းမာရတာလဲ။

“ရစ်ငှက်မလိုတော့ပါဘူး... ညစာအတွက်ပဲ ထားလိုက်ပါတော့...”

သူမက စားပွဲပေါ်ရှိ ဆန်ပြုတ်ကို ညွှန်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ဝမ်မိသားစုလည်း အခက်အခဲ ရှိနေကြောင်း သိထားသဖြင့် ခေါင်းခါ၍ ပြောလိုက်၏။

“ရစ်ငှက်ကတော့ မဖြစ်မနေလိုအပ်တယ်... ပြီးတော့ အစ်မယွီချင်းလည်း အာဟာရ ပြည့်ဝဖို့ လိုတယ်လေ... လူကြီးတွေ ကျန်းမာမှ ကလေးတွေလည်း ကျန်းမာမှာပေါ့...”

အစ်မယွီချင်းမှာ ဝမ်ဖူကွေ့၏ ချွေးမ ဖြစ်သည်။

အဒေါ်ဝမ်က မနေ့ကဖြစ်ရပ်ကို တွေးမိသောအခါ ပို၍ အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

လဲ့ချန်က တကယ့်ကို ကြင်နာတတ်ပြီး သစ္စာရှိသော ကောင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

“အော်... ဟုတ်သားပဲ... ဦးလေးဝမ်...”

လဲ့ချန်က ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။

“ကျွန်တော် အမဲလိုက်သေနတ် တစ်လက်လောက် ဘယ်မှာရနိုင်မလဲ စဉ်းစားနေတာ... အဲဒါဆိုရင် အမဲလိုက်ရတာ အများကြီး ပိုလွယ်သွားမှာ...”

ဝမ်ဖူကွေ့က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်၏။

“တပ်မဟာမှာတော့ အခု သေနတ်တွေ မရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ အဘိုးလင်ဆီမှာတော့ တစ်လက်ရှိလောက်တယ်...”

“အဘိုးလင်က ရွာရဲ့တောင်စောင့်လေ... သူက အရင်က မုဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ အမဲလိုက်ခွင့် ပိတ်ပင်လိုက်တော့ သစ်ခိုးခုတ်တာတွေ၊ တရားမဝင် အမဲလိုက်တာတွေကို တားဆီးဖို့တောကို စောင့်ရှောက်ရတဲ့ တာဝန်ယူထားတာ...”

“တောင်စောင့်...”

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အဲဒါဆို ဦးလေးဝမ်... ကျွန်တော့်အတွက် သူ့ကို သွားမေးပေးလို့ရမလား...”

“ကောင်းပြီ... နောက်မှ မင်းအတွက် စုံစမ်းပေးပါ့မယ်...”

ဝမ်ဖူကွေ့က သဘောတူလိုက်၏။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးဝမ်...”

လဲ့ချန်က ပြောရင်း လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

“နောက်တစ်ခါတော့ ငါးသွားမဖမ်းနဲ့တော့...”

ဝမ်ဖူကွေ့က သတိပေးလိုက်၏။

“အအေးမိသွားလိမ့်မယ်...”

“နားလည်ပါပြီ ဦးလေးဝမ်...”

လဲ့ချန်က လက်ပြနှုတ်ဆက်၍ အေးစက်သော လေပြင်းများကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဝမ်ဖူကွေ့နှင့် အဒေါ်ဝမ်တို့က အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အဒေါ်ဝမ်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

“ရှောင်ချန်လည်း နောက်ဆုံးတော့ အသိတရား ရလာပြီပဲ...”

“ဟုတ်တယ်...”

ဝမ်ဖူကွေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒီကလေးက နောင်တစ်ချိန်မှာ အောင်မြင်လာလိမ့်မယ်...”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူက ငါးဟင်းရည်ချက်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ အလျင်အမြန် သွားလိုက်၏။

…

လဲ့ချန် ငါးဖမ်းမိသည့်သတင်းက တစ်ရွာလုံးသို့ တောမီးလောင်သကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားသည်။

ဤကာလများတွင် ကျေးလက်ဒေသများ၌ ဖျော်ဖြေရေးက ရှားပါးလှရာ အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးများကပင် လူအများကြားတွင် စကားပြောစရာ အကြောင်းအရာများ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

လျိုတာကျွမ်း၏အိမ်တွင် စွင်းယန်မေက လျိုတာကျွမ်းကို ကျိန်ဆဲနေ၏။

“ကောင်စုတ်လေးက ငါးဖမ်းမိတယ် ဟုတ်လား... မြန်မြန်သွားပြီး ယူခဲ့စမ်း...”

“အဲဒါ တပ်မဟာခေါင်းဆောင် အိမ်ကို ပို့လိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်...”

လျိုတာကျွမ်းက သတိတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“သူက တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ကို လာဘ်ထိုးရင် အမိန့်တွေကို ဖီဆန်လို့ရပြီလို့ ထင်နေတာလား...”

“သူ မရဲပါဘူး...”

စွင်းယန်မေက စားပွဲကို လက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်၏။

“သူ့ကို ငါ ပညာပေးရမယ်...”

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်... အခုချက်ချင်း သွားပြီး ငါးတွေကို သွားပြန်ယူခဲ့...”

စွင်းယန်မေက လျိုတာကျွမ်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တံတွေးများ စင်လာသည်အထိ ဆဲဆိုလိုက်သည်။

“အဲဒါငါးတွေလေ... ဆူဖြိုးနေတဲ့ငါးတွေ... နင်လို အသုံးမကျတဲ့ကောင်က အိမ်မှာ အစားအသောက်တွေ စားဖို့လောက်ပဲ သိတာ...”

လျိုတာကျွမ်းမှာ နောက်သို့ တွန့်ဆုတ်သွား၏။ မနေ့က လဲ့ချန်၏ ရက်စက်မှုများကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက လူတစ်ယောက်ကို အရှင်လတ်လတ် မြိုချချင်နေသည့်ပုံ ပေါက်နေ၏။

“ဒါပေမဲ့... တပ်မဟာခေါင်းဆောင်အိမ်ကို ပို့လိုက်ပြီဆိုတော့ ငါတို့ သွားပြန်တောင်းဖို့က မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်လား...”

“တပ်မဟာခေါင်းဆောင် မိသားစု... တပ်မဟာခေါင်းဆောင် မိသားစုက ဘာဖြစ်လဲ... အဲဒါ ငါတို့ ငါးတွေလေ... ဘာလို့ လဲ့ချန်က ငါတို့ ငါးတွေကိုသုံးပြီး တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ရမှာလဲ... သူက သစ္စာဖောက်ပဲ...”

စွင်းယန်မေက လျိုတာကျွမ်း၏ ရင်ဘတ်ကို တွန်းလိုက်၏။

“နင် သွားမှာလား၊ မသွားဘူးလား... အဲ့ခွေးမ ချီလန်ကို နင်က သနားနေတာလား... သူ့ကို သနားရင် သွားပြီး သူနဲ့အတူ နေလိုက်... ငါ့လမ်းကို လာမပိတ်နဲ့...”

အခန်း (၁၄) စွင်းယန်မေ ပြဿနာရှာခြင်း

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျိုတာကျွမ်း၏ ခြေထောက်များက တဆတ်ဆတ် တုန်ရီသွား၏။

“မဟုတ်ပါဘူး... အဲလိုမဟုတ်ရပါဘူး... ယန်မေ... မင်း ငါ့ကို အထင်လွဲနေပြီ... ငါကလေ... တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ကို ပြစ်မှားမိမှာ စိုးရိမ်လို့ပါ... ဒီကာလတွေမှာ တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ကို ပြစ်မှားမိရင် ငါတို့အားလုံး သေဖို့ပဲရှိတော့မှာမို့လို့ပါ...”

စွင်းယန်မေကလည်း ၎င်းမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

ဤခေတ်ကာလများတွင် ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဆိုသည်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ဖြစ်ရာ သူ့ကို ပြစ်မှားမိပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် ကောင်းစားမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော်လည်း သူမက လက်လျှော့ရန် ဆန္ဒ မရှိသေးပေ။ ၎င်းတို့က ငါးများဖြစ်သည်လေ။ ဆူဖြိုးပြီး အရသာရှိသော ငါးများပင်။

“သွား... ရှင် ငါးတွေကို သွားပြန်ယူစရာ မလိုဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲ့ကောင်စုတ်လေး လဲ့ချန်ကို သွားပြီး ပညာပေးလိုက်... သူ့အဖေ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူ သိပါစေ...”

စွင်းယန်မေက လျိုတာကျွမ်းကို ခက်ထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

လျိုတာကျွမ်းမှာ မြေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အဆူခံလိုက်ရပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ အရိုအသေပေး၍ သဘောတူရုံမှလွဲ၍ အခြား မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

…

ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော ရွှံ့အုတ်အိမ်ငယ်လေးထဲတွင် ချီလန်က မနေ့က ကျန်ရစ်သော ယုန်သားကို ပြန်နွှေးနေပြီး အသား၏ မွှေးပျံ့သော အနံ့များက အခန်းထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။

ခြေသံများကို ကြားသောအခါ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးဝတွင် တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲရွှဲစိုနေပြီး ရိုးသားဖြူစင်သော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးထားသည့် လဲ့ချန်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လဲ့ချန်က သူ၏ လက်ထဲမှ ကြိမ်ခွက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

“ငါတို့ နေ့လယ်စာအတွက် ငါးနည်းနည်း စားကြမယ်... ပြီးရင် နေ့လယ်ပိုင်းကျရင် ငါ ထပ်ပြီး အမဲလိုက်ထွက်ဦးမယ်...”

ကြိမ်ခွက်ထဲတွင် ဆူဖြိုးသော ငါးအနည်းငယ်က လူးလွန့်နေဆဲဖြစ်ရာ ချီလန်၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ဝဲတက်လာ၏။

သူမက လက်ခုံဖြင့် မျက်ရည်များကို အလျင်အမြန် သုတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ...”

အအေးဒဏ်ကြောင့် ခရမ်းရောင်သန်းနေသော လဲ့ချန်၏ နှုတ်ခမ်းများကို ကြည့်ရင်း ချီလန်၏ ရင်ထဲတွင် ရှင်းပြမတတ်သော သနားစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမက လဲ့ချန်၏ အတိတ်က အမှားများအားလုံးကို မေ့ပျောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး နာကျင်ဝမ်းနည်းမှုသာ ကျန်ရစ်တော့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

“အထဲဝင်ပြီး အင်္ကျီမြန်မြန် လဲလိုက်ပါ... အအေးမိသွားလိမ့်မယ်...”

သူမက တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် အနည်းငယ် အနေရခက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“အကယ်၍ ရှင်... ရှင် နေမကောင်း ဖြစ်သွားရင်... ကျွန်မတို့ရယ်၊ ရှောင်ရှောင်ရယ်၊ ချင်းချင်းရယ် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”

လဲ့ချန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပို၍ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့ဇနီးက သူ့ကို စိုးရိမ်ပေးနေသည်လေ။

ချီလန်က လဲ့ချန်ကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သူ လဲဝတ်ရန် သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားတစ်စုံကို ရှာဖွေပေးလိုက်၏။

တကယ်တမ်းတွင် လဲ့ချန်မှာ အေးခဲနေပုံ ပေါ်ရုံသာဖြစ်သည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝက သူသည် စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုအတွင်း အေးခဲနေသော မြစ်အောက်ခြေတွင် နေ့တစ်ပိုင်းနှင့် ညတစ်ပိုင်း ပုန်းကွယ် နေခဲ့ဖူးသော ထိပ်တန်းစစ်သားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့၏။ ဤအအေးဒဏ်လောက်က သူ့အတွက် ဘာမျှမဟုတ်ချေ။

အင်္ကျီလဲပြီးနောက် လဲ့ချန်က ချီလန် ကမ်းပေးသော မျက်နှာသုတ်ပုဝါ ပူပူလေးကိုယူ၍ သူ၏ မျက်နှာနှင့် ဆံပင်များကို သုတ်လိုက်သည်။

ချီလန်က ဘေးဘက်မှနေ၍ သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

“အချစ်ရယ်... ဘာလို့ ကိုယ့်ကို အဲ့လိုကြည့်နေရတာလဲ...”

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

ချီလန်မှာ မျက်နှာ ရဲသွားပြီး ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ငုံ့လိုက်၏။

“မဟုတ်ပါဘူး... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး...”

“မင်းရဲ့ ယောက်ျားက အရမ်းခန့်ညားနေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား...”

လဲ့ချန်က အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး ကောက်ကျစ်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ချီလန်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။

“အိပ်မက်မက်နေလိုက်...”

သူတို့နှစ်ယောက်ကြားရှိ လေထုမှာ ယခင်ကဲ့သို့ တင်းမာမနေတော့ဘဲ ပို၍ နွေးထွေးလာသည်။

ငါးဟင်းရည် ကျက်သွားပြီဖြစ်ရာ နို့နှစ်ရောင် ဟင်းရည်များက ပွက်ပွက်ဆူနေပြီး ကြွယ်ဝသော လတ်ဆတ်သည့် အနံ့များ လွင့်ပျံလာ၏။

ချီလန်က လဲ့ချင်းကို ဦးစွာ တစ်ပန်းကန် ခပ်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ချင်းချင်း... မြန်မြန် းသောက်လိုက်... ပူမယ်နော် သတိထား...”

လဲ့ချင်းက ပန်းကန်ကို လိမ်မာစွာ ယူလိုက်ပြီး ဟင်းရည်ကို ဖြည်းညင်းစွာ စုပ်သောက်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ မှိတ်ကျသွားသည်အထိ သေးငယ်သွား၏။

“အရမ်းအရသာရှိတာပဲ... ယောင်းမလည်း သောက်လေ...”

ချီလန်က ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အားနည်းနေသော ရှောင်ရှောင်အတွက် နောက်တစ်ပန်းကန် ခပ်လိုက်ကာ အေးသွားစေရန် ဖြည်းညင်းစွာ မှုတ်၍ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ တေ့ပေးလိုက်သည်။

“ရှောင်ရှောင်... ဖြည်းဖြည်းသောက်နော်...”

ရှောင်ရှောင်က ၎င်းကို ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဖိုးတန်ဆုံးသော စားဖွယ်ရာတစ်ခုကဲ့သို့ ဂရုတစိုက် သောက်လိုက်၏။

ဖျော့တော့နေသော သူမ၏ မျက်နှာလေးပေါ်တွင် နောက်ဆုံးတော့ အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“အရသာရှိတယ်...”

သမီးဖြစ်သူ၏ ကျေနပ်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

“အခုကစပြီး အဖေက သမီးအတွက် နေ့တိုင်း ငါးဖမ်းပေးမယ်နော်... ဟုတ်ပြီလား...”

ရှောင်ရှောင်က ကြောက်ရွံ့တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများထဲတွင် ဖခင်ဖြစ်သူအပေါ် အားကိုးယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ပဲပင်ပေါက်လေးတစ်ပင်ကဲ့သို့ ပိန်ချုံးနေသော ရှောင်ရှောင်ကိုကြည့်ရင်း လဲ့ချန်မှာ အလွန်အမင်း ရင်နာသွားရ၏။

သူက ငါးဟင်းရည် အနည်းငယ်ကို သောက်လိုက်ပြီး ပန်းကန်ကို ချကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ထပ်ပြီး အမဲလိုက်ထွက်ဦးမယ်... ဒီနေ့ည ဟင်းတစ်ခွက်ထပ်ရအောင် ကြိုးစားကြည့်မယ်...”

ချီလန်မှာ အံ့အားသင့်သွား၏။

“ရှင် ထပ်မသောက်တော့ဘူးလား...”

“ငါ မဆာပါဘူး...”

လဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး လှည့်၍ နွားတင်းကုပ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ချီလန်က ထွက်ခွာသွားသော သူ၏ ကျောပြင်ကိုကြည့်ရင်း သူမ၏ ခံစားချက်များ ရှုပ်ထွေးနေ၏။

သူက တစ်နေ့လုံး ဘာမျှသိပ်မစားထားရဘဲ ငါးဟင်းရည် အနည်းငယ်ကိုသာ သောက်သွားရာ ဘယ်လိုလုပ် မဆာဘဲ နေမည်နည်း။

လဲ့ချန်က ယခု လုံးဝတစ်ခြားလူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီး သူမနှင့် ကလေးများအပေါ် များစွာ ပို၍ ကြင်နာလာသည်။

မနေ့ညက လဲ့ချန်၏အရိပ်ကို သူမ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်မတွေ့ခဲ့ရလျှင် လဲ့ချန်မှာ တစ္ဆေပူးနေသည်ဟု သူမ သံသယ ဝင်မိမည် ဖြစ်၏။

လဲ့ချန်က နွားတင်းကုပ်မှ ထွက်လာပြီး တောင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် ပြေးတက်သွားသည်။

သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူက သူမကိုယ်တိုင် မစားရက်ဘဲ သူ့အတွက် စားနပ်ရိက္ခာများကို ထပ်မံချန်ထားပေးမည်ကို သူ မလိုလားချေ။

သူက မနေ့က ထောင်ထားခဲ့သော ထောင်ချောက်များဆီသို့ ဦးစွာသွားလိုက်၏။

သေချာပေါက်ပင် ထောင်ချောက်တစ်ခုတွင် ဆူဖြိုးသော ခွေးတူဝက်တူတစ်ကောင် မိနေပြီး နောက်ထပ် ထောင်ချောက်တစ်ခုတွင်မူ တုန်ရီနေသော တောယုန်တစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိထားသည်။

လဲ့ချန်၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် ကွေးတက်သွား၏။ သူ၏ ယနေ့အတွက် စားနပ်ရိက္ခာများတော့ သေချာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ငွေနှင့် လဲလှယ်ရန်အတွက် သားကောင်များ မရသေးချေ။

သူက သားကောင်များကို အလျင်အမြန် ရှင်းလင်းလိုက်ပြီး အတူတကွ ချည်နှောင်ကာ တောနက်ထဲသို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်သွား၏။

…

လျိုတာကျွမ်းမှာ စွင်းယန်မေ၏ အပြင်းအထန် ဆဲဆိုမှုကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် အရှက်တကွဲဖြင့် တံခါးမှ ထွက်လာခဲ့ရသည်။

စွင်းယန်မေက လဲ့ချန်ကို ပညာပေးရန် သူ့ကို ခိုင်းစေခဲ့သော်လည်း သူက ဘယ်လိုလုပ် ရဲမည်နည်း။

အကြမ်းတမ်းဆုံး လူများဆိုသည်မှာ သူတို့၏ အသက်ကို ဂရုမစိုက်သူများပင် ဖြစ်၏။

လဲ့ချန်၏ အိမ်ဆီသို့ သွားရာလမ်းတွင် သူက အချိန်ဆွဲ၍ လျှောက်လာခဲ့သည်။ အိမ်နှစ်လုံးကြားတွင် ရေမြောင်းတစ်ခု ခြားနေပြီး သူက နွားတင်းကုပ်ထဲရှိ အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်၏။

ချီလန်က ကျိုးပဲ့နေသော ပန်းကန်တစ်လုံးဖြင့် ရှောင်ရှောင်ကို ငါးဟင်းရည် ခွံ့ကျွေးနေပြီး လဲ့ချင်းကမူ စုတ်ပြဲနေသော စောင်တစ်ထည်ကို အလျင်အမြန် ဖာထေးနေသည်။

လျိုတာကျွမ်းက မသိမသာ တံတွေး မျိုချလိုက်၏။ သူလည်း အသားမစားရသည်မှာ အတော်လေး ကြာနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် သူက အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ဘဲ အထဲသို့ ဝင်၍ လုယူမည်သာ ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း မနေ့က လဲ့ချန်၏ ရမ်းကားသော အပြုအမူများကြောင့် သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။

သူ၏ အကြည့်များက ချီလန်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။

ယခင်က သူသည် စွင်းယန်မေ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို အပြည့်အဝ ခံထားရပြီး ချီလန်ကို တစ်ခါမျှ သတိမထားမိခဲ့ချေ။

ယနေ့ သေချာ အကဲခတ်ကြည့်သောအခါ ချီလန်မှာ တကယ်တော့ အတော်လေး လှပကြောင်း သူ သတိပြုမိသွားသည်။

သူမက စုတ်ပြဲနေသော အင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သွယ်လျသော ကိုယ်လုံး၊ ဖြူဝင်းသော အသားအရေနှင့် ဆွဲဆောင်မှု အပြည့်ရှိသည့် တောက်ပသော မျက်လုံးဝိုင်းကြီး တစ်စုံကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။

လျိုတာကျွမ်းမှာ လုံးဝ မိန်းမောသွားသည်။

သူ၏ဇနီး စွင်းယန်မေမှာလည်း ငယ်ရွယ်စဉ်က အတော်လေး လှပခဲ့သော်လည်း နှစ်ကာလများတစ်လျှောက် ဘဝ၏ ဒဏ်များကြောင့် သူမ၏ ယခင် ဆွဲဆောင်မှုများကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်၏။

ယခုချီလန်နှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက သူမသည် စုန်းမ တစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေသည်။

သူက ရှေ့သို့ တိုးသွားချင်သည့် ပြင်းပြသော ဆန္ဒများဖြစ်ပေါ်လာပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ထပ်မံ တိုးသွားခြင်းကို မဟန့်တားနိုင်တော့ချေ။

လျိုတာကျွမ်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ အရိပ်ထဲတွင် စွင်းယန်မေက အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာ၏။

သူမက မျက်လုံးကို မှေးကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ သံသယများက ရင်ထဲတွင် ပေါင်းပင်များကဲ့သို့ အရိုင်းဆန်စွာ ကြီးထွားလာသည်။

ဤပြီးခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း လျိုတာကျွမ်း၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူများကြောင့် အန္တရာယ်ရှိသည့် လေထုတစ်ခုကို သူမ ခံစားမိသွား၏။

နေ့လယ်ပိုင်း ဤအချိန်ဆိုလျှင် သူက လဲ့ချန်၏ အိမ်မှ လုယူလာသော အသားများကို သယ်ဆောင်၍ မောက်မာဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြန်ရောက်နေကျဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း မနေ့က သူက လက်ဗလာဖြင့် ပြန်လာခဲ့ပြီး လဲ့ချန် ဒူးထောက်၍ သနားခံခဲ့ကြောင်း ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကိုပင် လုပ်ကြံဖန်တီးခဲ့၏။

သူမက ၎င်းကို မယုံကြည်ချေ။

ယနေ့တွင် သူက ပို၍ပင် သိုသိုသိပ်သိပ် ဖြစ်နေပြီး လဲ့ချန်၏ နွားတင်းကုပ် အပေါက်ဝတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လုပ်နေသော်လည်း အထဲသို့ မဝင်ချေ။

စွင်းယန်မေ၏ စိတ်ထဲတွင် သတိပေး ခေါင်းလောင်းသံများ မြည်ဟည်းသွားပြီး သစ္စာဖောက်ခံရတော့မည့် နိမိတ်တစ်ခုက အလိုအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာ၏။

သူမက အသက်အောင့်၍ အနားသို့ တိုးကပ်သွားရာ လျိုတာကျွမ်း၏ အကြည့်များက ချီလန်ပေါ်တွင် စူးစိုက်နေပြီး ထိုအကြည့်များထဲတွင် သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော လောဘများ ရှင်းလင်းစွာ ပါဝင်နေကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။

စွင်းယန်မေ၏ ရင်ထဲတွင် ချဉ်စူးပြီး မနှစ်မြို့ဖွယ် ကောင်းလှသော မနာလိုမှုများ ဝေတက်လာ၏။ သူမက သွားကို ကြိတ်၍ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“လျိုတာကျွမ်း... နင့်နောက်ကို ငါ လိုက်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ... နင်က ငါ့ယောက်မကိုတောင် ကြံစည်ရဲတယ်ပေါ့... နင့်မှာ အရှက် မရှိဘူးလား...”

သူမက ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး လျိုတာကျွမ်း၏ နားရွက်ကို ဆွဲကာ ကြက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆွဲယူလိုက်၏။

“ပြောစမ်း... အဲကောင်မက နင့်ကို မြူဆွယ်နေတာလား...”

လျိုတာကျွမ်းမှာ အလွန် ကြောက်ရွံ့သွားပြီး သူ၏ လက်များကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းကာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး... အဲလိုမဟုတ်ရပါဘူး... လဲ့ချန် အိမ်မှာ ရှိမရှိ ငါက လာစစ်ကြည့်ရုံပါ...”