အခန်း (၁၅-၁၆)

အခန်း (၁၅) ချီလန်က လျိုတာကျူးနှင့် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တွေ့ဆုံနေသလား

“သေနာကောင်...”

စွင်းယန်မေက လုံးဝ မယုံကြည်ချေ။

“နင် အဲ့ခွေးမလေးကို မျက်စိကျနေတာ မဟုတ်လား... ငါက အိုမင်းပြီး ရုပ်ကျနေပြီလို့ နင်ထင်နေတာလား... အားလုံး နင့်အပြစ်တွေချည်းပဲ...”

“မဟုတ်ဘူး... တကယ် မဟုတ်ရပါဘူး…”

လျိုတာကျူး၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ပေါ်လာ၏။

“လဲ့ချန်သာ တကယ်မရှိဘူးဆိုရင် အဲ့မိန်းမ ချီလန်ကို ချက်ချင်း အပိုင်ကြံလိုက်မှာပေါ့... ဒါပေမဲ့ သူသာ တကယ်ရှိနေရင်... မနေ့က သူ ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်ထားတာဆိုတော့ ငါ... ငါ မလုပ်ရက်ဘူးလေ...”

စွင်းယန်မေက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး နွားတင်းကုပ်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ချီလန်က ရှောင်ရှောင်ကို ငါးဟင်းရည် ခွံ့ကျွေးနေပြီး နေရောင်ခြည်က သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေသဖြင့် သူမကို ထူးကဲစွာ လှပနေစေ၏။

ဤမျက်စိကျိန်းမတတ် လှပမှုက စွင်းယန်မေ၏ ရူးသွပ်မတတ် မနာလိုမှုကို ပိုမို လောင်ကျွမ်းစေသည်။

“စိတ်သဘောထား ပျော့ညံ့နေတယ် ဟုတ်လား... နင်က လဲ့ချန်အပေါ်မှာကျတော့ သနားနေပြီး ငါ့အပေါ်ကျတော့ တစ်ခါလေးတောင် ညှာတာတာ မတွေ့ဖူးပါဘူး...”

စွင်းယန်မေက သရော်လိုက်၏။

“လဲ့ချန် ရှိနေတော့ကော ဘာဖြစ်လဲ... မရှိရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ... သူ မရှိတာက နင် ချီလန်နဲ့ ဖောက်ပြန်ဖို့ ပိုလွယ်သွားစေလို့လား...”

သူမက နွားတင်းကုပ်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လဲ့ချန်မရှိကြောင်း သေချာသွားသောအခါ သူမ၏ သံသယများမှာ ပို၍ ခိုင်မာသွားတော့သည်။

“လဲ့ချန် မရှိဘူး...”

စွင်းယန်မေက လျိုတာကျူးကို ခက်ထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

“သူ့ကို အကြောင်းပြချက်မပေးနဲ့... ဒီနေ့ အဲ့မိန်းမကို နင့်ကိုယ်စား ငါ ပညာပေးမယ်...”

သူမက လျိုတာကျူးကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး နွားတင်းကုပ် တံခါးကို ဆောင့်ကန်ဖွင့်ကာ ခွေးရူးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ချီလန်အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“သေနာမ... နင့်ယောက်ျားရဲ့ အစ်ကိုဖြစ်တဲ့ ငါ့ယောက်ျားကို နင်က မြူဆွယ်တယ်ပေါ့... နင့်မှာ အရှက်မရှိဘူးလား...”

ချီလန်မှာ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် လန့်သွားပြီး သူမ၏ လက်ထဲမှ ငါးဟင်းရည်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိတ်စင်ကျသွား၏။

ရှောင်ရှောင်မှာ လန့်ဖြတ်သွားပြီး အော်ဟစ် ငိုကြွေးတော့သည်။

“ဘာလုပ်တာလဲ…”

ချီလန်က ကလေးကို ကာကွယ်လိုက်ပြီး စွင်းယန်မေကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်၏။

“နင် ရူးနေလား...”

“ငါ ရူးနေတယ် ဟုတ်လား... နင်က ငါ့ကို ရူးအောင် လုပ်တဲ့သူပဲ...”

စွင်းယန်မေက ချီလန်၏ ဆံပင်များကို ဆွဲဆုပ်၍ မြေကြီးပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ နင့်ရဲ့ မြေခွေးမမျက်နှာကို ဆွဲဖြဲပစ်မယ်...”

လျိုတာကျူးက ဟောင်းနွမ်းနေသော နွားတင်းကုပ်၏ အပေါက်ဝတွင် ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်နေသော သစ်သားကြက်ရုပ်ကြီးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ရပ်နေပြီး စွင်းယန်မေက အထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ချီလန်၏ ဆံပင်များကို ဆွဲဆုပ်နေသည်ကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်နေလိုက်၏။

သူ၏ လည်စေ့က လှုပ်ရှားသွားပြီး တံတွေးကို အတင်းမျိုချလိုက်ရာ ရင်ထဲတွင် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေသည်။

လဲ့ချန်က အားအင်ချည့်နဲ့နေပုံ ပေါ်သော်လည်း တကယ်တမ်း ရူးသွပ်သွားသည့်အခါ သူ့ကိုပင် ကြောက်ရွံ့ရ၏။

အကယ်၍ လဲ့ချန်ပြန်လာပြီး ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သွားပါက သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာပေလိမ့်မည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်ရက်က သူသည် အိမ်တွင် မျက်နှာပန်းလှစေရန် လဲ့ချန်က သနားခံ တောင်းပန်ခဲ့သည်ဟု လိမ်ညာထားခဲ့သည်။

အကယ်၍ အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်သွားပါက သူ့ဇနီးဖြစ်သူက သူ့ကို သေသည်အထိ ရန်ရှာမည် မဟုတ်ပါလား။

သူ အတွေးနယ်ချဲ့နေစဉ်မှာပင် စွင်းယန်မေ၏ စူးရှသောအသံက သူ၏ နားစည်များကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာ၏။

“လျိုတာကျူး... နင်က ဘာလို့ လာမကူတာလဲ... ငါ ထင်တာမှန်နေလို့ နင်တို့ နှစ်ယောက်က ဖောက်ပြန်နေကြတာ မဟုတ်လား...”

လျိုတာကျူးမှာ လန့်နိုးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ဤမိန်းမက မီးလောင်ရာ လေပင့်နေခြင်းပင်။

*ဖောက်ပြန်တယ် ဟုတ်လား…ငါ လိုချင်ရင်တောင် ငါ့မှာ သတ္တိရှိဖို့ လိုသေးတယ်လေ*

နွားတင်းကုပ်အတွင်း၌ စွင်းယန်မေက ချီလန်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ခွထိုင်၍ သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပါးများကို ဆက်တိုက် ရိုက်နှက်နေ၏။

ချီလန်မှာ မူးဝေသွားသည်အထိ အရိုက်ခံရသော်လည်း အလျှော့ပေးရန် ငြင်းဆန်ကာ အကျပ်အတည်းသို့ ရောက်နေသော တောကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လက်သီးဖြင့် ထိုးခြင်း၊ ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ခြင်း၊ ကုတ်ခြစ်ခြင်းနှင့် ကိုက်ခြင်းတို့ဖြင့် အသည်းအသန် ပြန်လည် ခုခံတိုက်ခိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်တာကာလအတွင်း လျိုတာကျူး၏ အာဏာကို အားကိုး၍ စွင်းယန်မေက လဲ့ချန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့ထံမှ ပစ္စည်းများစွာကို လုယူခဲ့ပြီး ဇိမ်ကျကျ နေထိုင်ခဲ့ကာ ဆူဖြိုး သန်မာလာခဲ့၏။

ချီလန်မှာ အားနည်းနေပြီဖြစ်ရာ သူမကို မယှဉ်နိုင်ဘဲ မြေကြီးပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမရအောင် လျင်မြန်စွာ ဖိချခံလိုက်ရသည်။

“ကောင်မစုတ်လေး... နင်က ငါ့ယောက်ျားကို မြူဆွယ်ရုံတင်မကဘူး... ပြန်တောင် ခံချရဲသေးတယ်ပေါ့...”

စွင်းယန်မေက ရိုက်နှက်ရင်း ဆဲဆိုနေပြီး တံတွေးများ နေရာအနှံ့ လွင့်စဉ်နေ၏။

ချီလန်မှာ ညိုမည်း ဖူးယောင်သွားသည်အထိ အရိုက်ခံရသော်လည်း အရှုံးပေးရန် ငြင်းဆန်ဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ငါ မလုပ်ဘူး... နင်က မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲနေတာပဲ...”

သူ့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လျိုတာကျူးမှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေ၏။

သူ ဝင်ကူညီလျှင် လဲ့ချန်၏ လက်စားချေမှုကို ကြောက်ရပြီး မကူညီလျှင်လည်း ထိုရူးသွပ်နေသော မိန်းမစွင်းယန်မေက သူ့ကို ဆွဲဖြဲပစ်မည်ကို စိုးရိမ်နေရသည်။

သူ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် နွားတင်းကုပ်ထဲမှ အော်သံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

“အား...”

လဲ့ချင်း၏ အသံပင်။

လျိုတာကျူး၏ ရင်ထဲတွင် ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဤကောင်မလေးလည်း ပါဝင်ပတ်သက်လာပြီကိုး။

လဲ့ချင်းက ဒေါသထွက်နေသော ကျားသစ် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နွားတင်းကုပ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး စွင်းယန်မေအပေါ်သို့ ခုန်အုပ်ကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ လက်သီးများဖြင့် ဆက်တိုက် ထိုးချလိုက်၏။

“နင်က ငါ့ယောင်းမကို အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်ပေါ့... နင့်ကို သေတဲ့အထိရိုက်မယ်...”

လဲ့ချင်းမှာ ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူမက ရက်စက်ပြီး တိကျကာ သူမ ထိုးလိုက်သော လက်သီးချက်တိုင်းက ကြမ်းကြုတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

စွင်းယန်မေမှာ သတိမထားမိလိုက်သဖြင့် အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေရ၏။

လျိုတာကျူးမှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားသည်။ ဤမိန်းကလေးနှစ်ယောက် ပူးပေါင်းလိုက်သောအခါ စွင်းယန်မေမှာ သူတို့၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တော့ချေ။

သူ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသော မိနစ်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် စွင်းယန်မေမှာ ညိုမည်း ဖူးယောင်သွားသည်အထိ အရိုက်ခံလိုက်ရပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဝက်ခေါင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖူးယောင်ကာ ပွန်းပဲ့နေတော့၏။

နောက်ဆုံးတွင် စွင်းယန်မေက မိန်းကလေး နှစ်ယောက်၏ တိုက်ခိုက်မှုမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အော်ငိုတော့သည်။

“အမလေး... လူသတ်နေကြတယ်... ဒါက လွန်လွန်းပါတယ်... ဒီကောင်မက ငါ့ယောက်ျားကို မြူဆွယ်ရုံတင် မကဘူး... သူ့ညီမနဲ့ ပေါင်းပြီး ငါ့ကို ရိုက်သေးတယ်... အရှက်မရှိတဲ့ ကောင်မတွေ...”

သူမက မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်အထိ အသည်းအသန် ငိုကြွေးနေပြီး သူမ၏ အသံမှာ စူးရှကာ နားစည်ကွဲမတတ်ဖြစ်နေသဖြင့် အိမ်နီးနားချင်း လူအုပ်ကြီးကို လာရောက် ကြည့်ရှုစေရန် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့၏။

နွားတင်းကုပ်၏ ဘေးအိမ်တွင် နေထိုင်သော ကျိုးမိသားစုက ဆူညံသံများကို ကြားသောအခါ အလျင်အမြန် ပြေးလာကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူမက လန့်ဖြတ်၍ အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ဒုက္ခပါပဲ... သူတို့ ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ...”

အဒေါ်ကျိုးက ရန်ပွဲကို ဖြန်ဖြေရန် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ယန်မေ... ငါတို့စကားနဲ့ သေချာ ပြောကြရအောင်... မတိုက်ခိုက်ကြပါနဲ့... ချီလန်... နင်လည်း မတိုက်ခိုက်နဲ့တော့... ငါတို့ အားလုံးက မိသားစုတွေပဲ... ဘာလို့ ခုလိုတွေ လုပ်နေကြရတာလဲ...”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အိမ်နီးနားချင်းများကလည်း ဝင်ရောက် ဖြန်ဖြေရန် ကြိုးစားကြပြီး လူတိုင်းက ကိုယ့်အမြင်နှင့်ကိုယ် ဝင်ရောက် ပြောဆိုနေကြသဖြင့် ဖရိုဖရဲ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

လျိုတာကျူးမှာ သူ၏ ရှေ့ရှိ ဖရိုဖရဲ မြင်ကွင်းကြောင့် လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

လူများစွာ စောင့်ကြည့်နေချိန်တွင် သူသာ ဝင်မပါလျှင် ကိစ္စများက ပိုမို ကြီးထွားလာမည်သာ ဖြစ်၏။

သူက လူအုပ်ထဲသို့ အတင်း တိုးဝင်သွားပြီး စွင်းယန်မေကို ဖမ်းဆွဲကာ ဆဲဆိုလိုက်သည်။

“တော်လောက်ပြီ... မငိုနဲ့တော့... မင်း မရှက်ဘူးလား...”

စွင်းယန်မေက ပို၍ အော်ငိုလိုက်၏။

“နှလုံးသားမရှိတဲ့ကောင်... ငါ အရိုက်ခံရတာကိုတောင် နင်က ငါ့ကို အော်နေသေးတယ်ပေါ့... နင် တကယ်ပဲ အဲ့ကောင်မနဲ့ ဖောက်ပြန်နေတာလား...”

လျိုတာကျူးမှာ သူမ၏ ဆူညံသံများကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“ဘာအဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာလဲ... အခုချက်ချင်း အိမ်ပြန်မယ်...”

စွင်းယန်မေက ပြန်ရန် ငြင်းဆန်ပြီး ချီလန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

“နင်တို့ခွေးမနှစ်ကောင်... နင်တို့ကို ဒီအတိုင်း အလွတ်မပေးဘူး...”

လဲ့ချင်းကလည်း အလျှော့ပေးမည့်သူ မဟုတ်ချေ။ သူမက စွင်းယန်မေ၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုး၍ ပြန်လည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“နင်ကမှ ခွေးမ... နင့်မိသားစုတစ်ခုလုံးက ခွေးမတွေချည်းပဲ...”

စွင်းယန်မေက မြေကြီးပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့၏။ သူမက ချီလန်ကို လက်ညှိုးထိုး၍ အဒေါ်ကျိုးကို အော်ဟစ် တိုင်တန်းလိုက်သည်။

“အဒေါ်... အဒေါ်ပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးပါ... ဒီကောင်က သူ့ရဲ့ခဲအိုကို မြူဆွယ်တယ်လေ... ဥပဒေဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလား... သူမက အရှက်မရှိဘူး...”

စွင်းယန်မေ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လဲ့ချင်းမှာ သူမ၏အဆုတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အလား ဒေါသထွက်သွား၏။ သူမက သရော်လိုက်ပြီး စွင်းယန်မေ၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

“နင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာပဲ... ငါ့ယောင်းမက လျိုတာကျူးကို မျက်စိကျစရာလား... အဟက်... သူက ဝက်တစ်ကောင်နဲ့ တူနေတာကို ဘယ်လိုလုပ် ငါ့အစ်ကိုနဲ့ ယှဉ်နိုင်မှာလဲ... နင်က ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ ငါ့ယောင်းမကို လာပြီး ပြဿနာရှာတယ်ပေါ့... ငါ့အစ်ကို ပြန်လာရင် နင့်ကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး...”

လဲ့ချင်းက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင် တကယ်တမ်းတွင် အနည်းငယ် မသေမချာ ဖြစ်နေ၏။

လဲ့ချန်က မနေ့က သူမ၏ ယောင်းမကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ သူတို့က သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူကို လိမ်လည်လှည့်ဖြားချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အဆုံးစွန်တွင် ယနေ့ဖြစ်ရပ်မှာ သူမ၏ ယောင်းမနှင့် လျိုတာကျူးတို့ ဖောက်ပြန်နေသည်ဟု စွင်းယန်မေက သံသယ ဝင်ခြင်းမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်းဖြစ်၏။ လဲ့ချန်က ဘယ်လို တွေးမည်ကို ပြောရန် ခက်ခဲလှသည်။

အဒေါ်ကျိုးမှာ သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး နေထိုင်ဖြတ်သန်းလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ မည်သို့သော အညစ်အကြေးမျိုးကို သူမ မမြင်ဖူးဘဲ နေမည်နည်း။

သူမက အခြေအနေ၏ ရှုပ်ထွေးမှုများကို ချက်ချင်း မြင်ယောင်သွားပြီး စွင်းယန်မေကဲ့သို့သော စုန်းမက စိုးရိမ်လွန်ကာ ပြဿနာရှာနေခြင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်၏။

သူမက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အကြံပေးလိုက်သည်။

“ယန်မေ... လင်မယားနှစ်ယောက်ကြားမှာ အရေးအကြီးဆုံးက ယုံကြည်မှုပဲ...”

“နင်က အဲ့လိုအခြေအမြစ်မရှိ စွပ်စွဲတာတွေ လုပ်နေတာ မကောင်းပါဘူး...”

အခန်း (၁၆) အလွန်အကျွံ တောင်းဆိုမှုများ

အဒေါ်ကျိုးက ချီလန်ဘက်မှ ဝင်ရောက်ပြောဆိုပေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ စွင်းယန်မေ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး အကြံတစ်ခု ရသွား၏။

သူမ၏ ငိုယိုပြဿနာရှာမှုက လျိုတာကျူး၏ အသေးအဖွဲ ကိစ္စအတွက် လုံးဝမဟုတ်ပေ။

လျိုတာကျူးက သတ္တိကြောင်သူတစ်ယောက်

ဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း သိထား၏။ သူက အပြောသာရှိပြီး အလုပ်မပါသကဲ့သို့ အသံတောင် ထွက်ရဲမည် မဟုတ်ချေ။

သူမ ဤသို့ပြဿနာရှာနေခြင်းမှာ ချီလန်ထံမှ အကျိုးအမြတ် အချို့ရရန် မဟုတ်ပါလား။

“အဒေါ်ပြောတာ မှန်ပါတယ်... မိသားစုညီညွတ်မှ အရာရာ အဆင်ပြေမှာပေါ့...”

စွင်းယန်မေက မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး စကားလွှဲလိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အရမ်းနစ်နာတယ်လို့ ခံစားရတယ်... အဲ့ကောင်မက ကျွန်မယောက်ျားကို မြူဆွယ်တာဆိုတော့ ဒီကိစ္စပြီးရင် ကျွန်မက လူတွေကို ဘယ်လို မျက်နှာပြရတော့မလဲ... အကယ်၍... အကယ်၍ သူမက ကျွန်မကို အသား သုံးပေါင်နဲ့ လျော်ကြေးမပေးဘူးဆိုရင်တော့ ဒီကိစ္စက ပြီးမှာ မဟုတ်ဘူး...”

“အဲလိုမှ မဟုတ်ရင်တော့ လဲ့ချန်ကို သေချာပေါက် ပြောပြီး ဒီမြေခွေးမကို ပညာပေးခိုင်းရမယ်...”

ချီလန်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွား၏။ အသားသုံးပေါင် ဟုတ်လား။ ၎င်းက သူမတို့ မိသားစု၏ လဝက်စာထက်ပင် ပိုများသော အသားပမာဏ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤကိစ္စသာ လဲ့ချန်၏ နားသို့ ရောက်သွားပါက သူက... သူက သူမကို သေသည်အထိ ရိုက်နှက်မည် မဟုတ်ပါလား။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း လဲ့ချန်မှာ တကယ်ကို ပို၍ ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီး မိသားစုမှ ခွဲထွက်ကာ သူမကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းအရာအားလုံးမှာ စွင်းယန်မေနှင့် ကျန်းကွေ့ဖန်းတို့က သူမကို ရောင်းစားချင်နေကြပြီး လဲ့ချန်က ယောက်ျား သိက္ခာကျမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူမကို ကာကွယ်ပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်၏။

အဆုံးစွန်တွင် ဤကိစ္စတစ်ခုလုံးက လျိုတာကျူးနှင့် သူမတို့ ဖောက်ပြန်နေသည်ဟူသော ကိစ္စမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်းဖြစ်ရာ လဲ့ချန်က မည်သို့ တွေးမည်ကို သူမ မတွေးရဲချေ။

ချီလန်၏ ဖြူလျော့နေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ စွင်းယန်မေက ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဘာလဲ... မပေးရက်ဘူးလား... မြန်မြန် အသားသွားယူစမ်း... နင်က တောင်းပန်ပြီး လျော်ကြေးပေးသရွေ့ ငါ လဲ့ချန်ကို မပြောဘူး...”

သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများမှာ ဆက်၍ မကြည့်ရက်နိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

“သနားစရာကောင်းလိုက်တာ... အဲ့စွင်းယန်မေက တကယ့်စုန်းမကြီးပဲ...”

“သနားစရာ ချီလန်လေး... ဒီလိုယောင်းမမျိုးနဲ့ ကြုံနေရတာကိုး...”

“အဲ့ငတုံးလဲ့ချန်သာ ဒီကိစ္စကို သိသွားရင် ပြဿနာကြီးတစ်ခု မဖြစ်သွားနိုင်ဘူးလား...”

လဲ့ချန်သည် ငတုံးတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိထားကြ၏။ သူက သူ၏ မိထွေး ပြောသမျှကို နားထောင်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မိသားစုကိုမူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချေ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း သူတို့ခွဲထွက်ခဲ့ပြီး ပို၍ ပြတ်သားလာပုံ ရသော်လည်း ဆယ်စုနှစ်များစွာ ဦးနှောက်ဆေးခံထားရမှုများကို အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်ချေ။

ဤအချိန်တွင် လဲ့ချန်မှာ တောင်ပေါ်၌ အလုပ်ရှုပ်နေ၏။

သူက သစ်ကိုင်းများနှင့် နွယ်ပင်များကို အသုံးပြု၍ ထောင်ချောက်များ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

တောကောင်များ အမဲလိုက်ရန် နောက်တစ်ခါ ပြန်လာမည်ဟု ရည်ရွယ်ကာ သူက ထောင်ချောက် အနည်းငယ် ထောင်ထားလိုက်၏။

ရစ်ငှက်များနှင့် တောယုန်များ... သူ၏ ဇနီး၊ သမီး သို့မဟုတ် ညီမတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အာဟာရ ဖြစ်စေနိုင်သည့် မည်သည့်အရာမဆို အစားအစာကောင်းများအဖြစ် မှတ်ယူနိုင်သည်။

သူက အလုပ်လုပ်ရင်း သီချင်းလေး ညည်းနေကာ ထူးကဲစွာ ပေါ့ပါး လွတ်လပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။

ထောင်ချောက်များ ဆင်ပြီးနောက် လက်ဗလာဖြင့် ပြန်၍ မဖြစ်ကြောင်း လဲ့ချန် သတိပြုမိသွားသဖြင့် တောင်ပေါ်တွင် စတင် ရှာဖွေလိုက်သည်။

ထိုကာလများတွင် တောင်ပေါ်၌ ရတနာများစွာ ရှိပြီး ကျေးငှက်များနှင့် သားရဲတိရစ္ဆာန်များကို ဆိုထားဘိ၊ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များမှာလည်း နေရာအနှံ့ရှိနေ၏။

သူ၏ ယခင်ဘဝက ဤအချိန်လောက်တွင် ရွာသားများစွာသည် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို စုဆောင်းခြင်းဖြင့် ငွေများစွာ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ကြောင်း သူ ဝိုးတဝါး မှတ်မိနေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤကောင်းမွန်သော ကံကြမ္မာက ကြာရှည်ခံမည် မဟုတ်ချေ။ မကြာမီတွင် အစိုးရက တောရိုင်း တိရစ္ဆာန်များနှင့် အပင်များကို ကာကွယ်ရေးအတွက် ဦးစားပေး လုပ်ဆောင်လာမည်ဖြစ်ပြီး သုတေသန ပြုလုပ်ရန်နှင့် သိပ္ပံပညာဖြန့်ဝေရန် လူများကို စေလွှတ်လာမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် အမဲလိုက်ခြင်းနှင့် ဆေးမြစ်များ ရှာဖွေသည့် နေ့ရက်များ ကုန်ဆုံးသွားတော့မည် ဖြစ်၏။

လဲ့ချန်က ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များကို ဖယ်ရှား၍ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွား၏။

“စံပယ်ပန်းခြောက်က အပူငြိမ်းစေပြီး အဆိပ်ပြေစေတယ်... နန်းလုံးကြိုင်မျိုးနွယ်က အအေးမိတာကို ကုသနိုင်တယ်... ပြီးတော့ ဒီမြွေလျှာမြက်က ရောင်ရမ်းတာတွေအတွက် သိသာတဲ့ အာနိသင်ရှိတယ်...”

သူ့ဘာသာ ရေရွတ်နေရင်းနှင့် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို ဂရုတစိုက် တူးဖော်ကာ သူ၏ ခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။

လဲ့ချန်မှာ သူ၏ ယခင်ဘဝက ဤတောင်ပေါ် သစ်တောထဲသို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရောက်ဖူးခဲ့ရာ မျက်လုံးမှိတ်ထားလျှင်ပင် ကောင်းမွန်သည့် အရာများကို သူ ရှာဖွေနိုင်ပေသည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ခြင်းတောင်းထဲ၌ တောမုန်ညင်း၊ ဇီဖြူသီး၊ မှန်ညိုပင် စသည့် သာမန်ဆေးဖက်ဝင် အပင်အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။ ၎င်းတို့ အားလုံးမှာ သာမန် ဆေးပင်များသာဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့ကို အခြောက်ခံ၍ မြို့ပေါ်ရှိ ဆေးဆိုင်တွင် ငွေအနည်းငယ်ဖြင့် ရောင်းချကာ သူ၏ ဇနီးနှင့် ကလေးများအတွက် ကောင်းမွန်သော အစားအစာ အချို့ ဝယ်ယူနိုင်သည်။

ခြင်းတောင်း ပြည့်သွားသောအခါ လဲ့ချန်မှာ ကျေနပ်သွားပြီး တောင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။

တောင်ခါးပန်းသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ တံခါးဝရှိ နွယ်ပင်များကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး နောက်တစ်ခါ တောင်ပေါ်တက်လျှင် ပစ္စည်းများ ပိုမို သယ်ဆောင်နိုင်ရန်အတွက် ပိုကြီးသော ခြင်းတောင်းတစ်လုံး ရက်လုပ်ရန် စဉ်းစားလိုက်၏။

“အား...”

အော်ဟစ်သံ တစ်သံက သစ်တော၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းသွားသည်။

လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်၏။

“ဒုက္ခပါပဲ... ငါ့ထောင်ချောက်မှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားတာများလား...”

သူက အသံထွက်ပေါ်ရာဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားလိုက်ရာ သေချာပေါက်ပင် ထောင်ချောက်ထဲတွင် အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ ကျွံကျသွားသော ထောင်ချောက်မှာ ရစ်ငှက်များနှင့် တောယုန်များကို ဖမ်းရန် သူ အထူးပြုလုပ်ထားသည့် ထောင်ချောက်ငယ်တစ်ခု ဖြစ်နေ၏။ ၎င်းတွင် ဆူးများနှင့် မြက်ခြောက်များကိုသာ ခင်းထားပြီး ချွန်ထက်သော သစ်ငုတ်တိုများ မပါရှိချေ။ သို့မဟုတ်ပါက အတော်လေး နာကျင်ရမည် ဖြစ်သည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်... ခင်ဗျားကို အခုချက်ချင်း ဆွဲတင်ပေးပါ့မယ်...”

လဲ့ချန်က အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ထိုလူကို ဆွဲထုတ်ရန် လက်လှမ်းပေးလိုက်၏။

မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် ထောင်ချောက်ထဲရှိ လူကို လဲ့ချန် မြင်လိုက်ရသည်။

သူက ဆံပင်များဖြူနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အရောင်လွင့်နေသော စစ်စကုတ်အင်္ကျီ တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သစ်ရွက်ခြောက်များနှင့် ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေ၏။

လဲ့ချန်က အဘိုးအိုကို အပေါ်သို့ အားစိုက်၍ ဆွဲတင်လိုက်သည်။

“အဘိုး... အဆင်ပြေရဲ့လား... အရမ်းအားနာပါတယ်... ဒီတောင်ပေါ်မှာ လူရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိလို့ပါ...”

ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်း ရာသီဥတုအေးချမ်းချိန်တွင် လူအများက တောင်ပေါ်သို့ သွားလေ့မရှိကြရာ ဤမျှ နက်ရှိုင်းသော နေရာမျိုးသို့ ဆိုလျှင် ပို၍ပင် မသွားကြချေ။

အဘိုးအိုက သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ခါလိုက်ပြီး လက်ယမ်းကာ ရယ်မောလိုက်၏။

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ငါ့ရဲ့ အိုမင်းနေတဲ့ မျက်လုံးတွေက အားနည်းနေတော့ မင်းရဲ့ ထောင်ချောက်ကို သတိမထားမိလိုက်တာပါ... လူငယ်လေး... မင်းရဲ့ ထောင်ချောက်က အတော်လေး ပုန်းကွယ်နေတာပဲ...”

လဲ့ချန်က ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

သူသည် ယခင်ဘဝက ထိပ်တန်း စစ်သားတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ရာ ဤကဲ့သို့သော ရုပ်ဖျက် ပုန်းကွယ်သည့် စွမ်းရည်မျိုးမှာ သူ့အတွက် အလွန်လွယ်ကူသောအရာ တစ်ခုပင်။ အကယ်၍ ဤထောင်ချောက်ကို အလွယ်တကူ ရှာတွေ့နိုင်ပါက သူ ဘယ်လို လုပ်ပြီး အသက်ရှင်သန်နိုင်မည်နည်း။

အဘိုးအိုက လဲ့ချန်ကို အပေါ်အောက် အကဲခတ် ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။

“လူငယ်လေး... မင်းက တောင်ပေါ်မှာ အမဲလာလိုက်တာလား...”

“ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော့်မိသားစုက ဆင်းရဲတော့ အမဲလိုက်သေနတ် မဝယ်နိုင်ဘူးလေ... အဲဒါကြောင့် ထောင်ချောက်တွေလုပ်ပြီး ကံစမ်းရုံပဲ တတ်နိုင်တာပါ... ခင်ဗျားကို မတော်တဆ ထိခိုက်မိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး... အရမ်းအားနာပါတယ်... နောက်တစ်ခါကျရင် သေချာပေါက် ပိုပြီး ထင်ရှားအောင် လုပ်ထားပါ့မယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဘိုးအိုမှာ ဆွံ့အသွား၏။

ဤလူငယ်လေးမှာ ငယ်ရွယ်သော်လည်း စကားပြော အတော်ကြီးကျယ်လှသည်။

ထောင်ချောက်မှာ အလွန်သေချာစွာ ပုန်းကွယ်ထားသဖြင့် လူအများစုမှာ ၎င်းကို ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ဤကလေးက နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ပို၍ ထင်ရှားအောင် လုပ်မည်ဟု တကယ် ပြောနေသည်။ ဤသည်က ကြွားလုံးထုတ်နေခြင်းနှင့် မတူဘူးလား။

သေချာပေါက်ပင် ထိုအချိန်က ကြွားလုံးထုတ်ခြင်းဟူသော စကားလုံး မရှိသေးချေ။ အဘိုးအိုက လူငယ်လေးမှာ အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်ဟုသာ တွေးလိုက်၏။

“လူငယ်လေး... မင်း နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ...”

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ချီးကျူးသည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် အဘိုးအိုက မေးလိုက်သည်။

ဤလူငယ်လေးမှာ အတော်လေး ငယ်ရွယ်ပုံ ရသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော စွမ်းရည်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားရာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုအတွက် ဖန်တီးခံထားရသူပင် ဖြစ်၏။

“ကျွန်တော့်နာမည် လဲ့ချန်ပါ...”

“လဲ့ချန်...”

အဘိုးအိုက ထိုနာမည်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်လိုက်ပြီး အတွေးထဲ နစ်မြောသွားပုံ ရသည်။

“မင်း အမဲလည်း လိုက်နိုင်တာလား...”

အဘိုးအိုက ကြီးမားသော စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် မေးလိုက်၏။

သူ့အကြည့်များက လဲ့ချန်၏ အပြည့် ပါလာသော ခြင်းတောင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

“မင်း သေနတ်ပစ်တတ်လား...”

လဲ့ချန်က တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် မသိစိတ်မှ အလိုအလျောက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ပစ်တတ်ပါတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဘိုးအိုက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်ပြီး လဲ့ချန်၏ ဗလာဖြစ်နေသော လက်များကို လက်ညှိုးထိုးကာ နောက်ပြောင်၍ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းမှာ သေနတ်တောင်မရှိဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ပစ်တတ်မှာလဲ... မင်းက ကြွားလုံးထုတ်နေတာ မဟုတ်လား...”

လဲ့ချန်ကလည်း လိုက်၍ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ ပေါ့ပါး လွတ်လပ်နေ၏။

“ဒီခေတ်ကာလမှာ သတ္တိရှိသရွေ့ သေနတ်ပစ်တတ်မှာ သေချာပါတယ်...”

“မင်း စမ်းကြည့်ချင်လား...”

သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ကောက်ကျစ်သော အရောင်အဝါများ တောက်ပသွားလျက် အဘိုးအိုက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

“ဗျာ...”

လဲ့ချန်က တစ်ခဏမျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုနိုင်ခဲ့ချေ။

သူ ပြန်လည်ဝင်စားလာကတည်းက အမဲလိုက်ရာတွင် သူ့အတွက် အမြဲတမ်း အဆင်မပြေဖြစ်နေခဲ့၏။

သူက တောဝက်တစ်ကောင်ကို လက်ဗလာဖြင့် တိုက်ခိုက်နိုင်သော်လည်း သူ ဒဏ်ရာရသွားပါက သူ၏ ဇနီးချီလန် စိုးရိမ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူ ပြန်လည်ဝင်စားလာသော ဤခန္ဓာကိုယ်က သူ၏ ယခင်ဘဝက အထွတ်အထိပ် အခြေအနေသို့ ပြန်လည် မရောက်ရှိသေးချေ။ အကယ်၍ ဒဏ်ရာ ကူးစက်ခံရပြီး သေဆုံးသွားပါက ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကြီး ဖြစ်သွားပေမည်။

ထို့ကြောင့် သူက သေနတ်တစ်လက်ကို အမြဲတမ်း လိုချင်နေခဲ့သော်လည်း မထင်မှတ်ထားဘဲ...။