အခန်း (၁၇-၁၈)

၁၇) ယန်ဇီမြစ်၏ နောက်လှိုင်းက ရှေ့လှိုင်းကို တွန်းပို့သည်

သူ့ရှေ့ရှိ အဘိုးအိုကို ကြည့်ရင်း လဲ့ချန်မှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

“ခင်ဗျား... ခင်ဗျားက တောင်စောင့် အဘိုးလင်လား...”

ဤခေတ်လူငယ်များက တောင်စောင့်ကို မြင်ဖူးသူ အလွန် ရှားပါးပြီး လူကြီးများ ပြောပြသည်ကိုသာ တစ်ခါတစ်ရံ ကြားဖူးကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘိုးလင်တွင် သေနတ်တစ်လက်ရှိကြောင်း တပ်မဟာခေါင်းဆောင်က ယခင်က ပြောဖူး၏။

ထို့အပြင် နေ့လယ်ခင်း အချိန်ကြီး တောင်ပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေသူမှာ တောင်စောင့်မှလွဲ၍ မည်သူ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

အဘိုးအိုက အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်ရာ သူ၏ ရွှင်လန်းသော အသံက တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

“မင်းလို ကောင်စုတ်လေးက ခန့်မှန်းနိုင်တာလား... ဟုတ်တယ်... ငါက အသံကြားလို့ ဘာဖြစ်လဲဆိုတာ ထွက်ကြည့်မလို့ လုပ်နေတာ...”

သူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံတွင် လွမ်းဆွေးသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် စွက်ဖက်နေ၏။

“ငါ့ရဲ့အိုမင်းနေတဲ့ အရိုးတွေက အားနည်းနေပါပြီ... မင်းရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို မတော်တဆ နင်းမိသွားတာ...”

သူ၏လေသံမှာ လွမ်းဆွေးနေပုံ ရသော်လည်း အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများက လဲ့ချန်ပေါ်တွင် စူးစိုက်နေပြီး ချီးကျူးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူက သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်၏။

“ဒီကလေးက သေချာပေါက် အမဲလိုက်တဲ့ နေရာမှာ ပါရမီပါတယ်...”

စောစောက တွေ့ခဲ့ရသော ထောင်ချောက်မှာ အလွန်ဉာဏ်ရည်ပြည့်ဝစွာ ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

“လာ... မင်းကို သေနတ်သွားကိုင်ခိုင်းမယ်...”

အဘိုးလင်က လက်ယမ်းပြပြီး တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများ၏ နက်ရှိုင်းရာဆီသို့ ဦးဆောင်၍ ခေါ်သွားလိုက်သည်။

လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အလျင်အမြန် လိုက်သွား၏။

ထူထပ်သော သစ်တောတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် သစ်သားအိမ်ငယ်လေး တစ်လုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသစ်လုံးအိမ်လေးမှာ သေးငယ်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော သစ်လုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားကာ ထူထဲသော သက်ကယ်မိုးရှိပြီး နံရံတစ်ခုလုံးတွင် စိမ်းလန်းသော နွယ်ပင်များ တွယ်တက်နေ၏။

ဤနေရာက တောင်စောင့် နေထိုင်သည့် နေရာပင် ဖြစ်သည်။

သစ်သားအိမ်လေးမှာ ရိုးရှင်းစွာ ပြင်ဆင်ထား၏။

သစ်ငုတ်တိုများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ထိုနည်းတူ ကြမ်းတမ်းသော သစ်သားထိုင်ခုံ အနည်းငယ်က နေရာ အများစုကို ယူထားသည်။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထင်းအနည်းငယ်နှင့် အခြောက်ခံထားသော အစားအစာများ ပုံထား၏။

မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်က ပြတင်းပေါက်ငယ်မှတဆင့် ဖြာကျနေပြီး နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ခန့်ညားသည့် လူငယ်စစ်သားတစ်ဦး၏ ဓာတ်ပုံကို လဲ့ချန် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အဘိုးလင်က နံရံထောင့်သို့ လျှောက်သွားပြီး တိရစ္ဆာန်သားရေတစ်ချပ်ကို မလိုက်ရာ သော့ခတ်ထားသော သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံး ပေါ်လာ၏။

သူက အိတ်ကပ်ထဲမှ ခေတ်ဟောင်းသော့တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူ၍ သေတ္တာကို ဖွင့်ကာ ခေတ်ဟောင်း အမဲလိုက်သေနတ်တစ်လက်ကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

၎င်းက ပြောင်းနှစ်ထပ်သေနတ်တစ်လက်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ သေနတ်ပြောင်းမှာ အမည်းရောင် ဖြစ်နေ၏။

အဘိုးလင်က အမဲလိုက်သေနတ်ကို လဲ့ချန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ရော့... စမ်းကြည့်လိုက်...”

လဲ့ချန်က အမဲလိုက်သေနတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ယူလိုက်၏။ ၎င်းက သူ၏ လက်ထဲတွင် လေးလံနေပြီး ထူးဆန်းသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုက သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဝေတက်လာသည်။

သူက ကျည်ဆန်အိမ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ စစ်ဆေးလိုက်ပြီး မောင်းတင်လိုက်၏။

“ဟားဟား... မင်း ငါ့ကို လိမ်တာ မဟုတ်ဘူးပဲ... မင်း တကယ် လုပ်နိုင်တာပဲ...”

လင်ပေါ်၏ ရွှင်လန်းသော ရယ်မောသံက သစ်သားအိမ်လေးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး သူ၏ တိမ်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပနေ၏။

လဲ့ချန်က သူ၏ လက်ထဲမှ အမဲလိုက်သေနတ်ကို ချိန်ဆကြည့်လိုက်သည်။ မည်းနက်နေသော သေနတ်ပြောင်းက အေးစက်စွာ တောက်ပနေ၏။ ၎င်းက ခေတ်ဟောင်း ဒီဇိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းထားသည်။

“ဟေး... သိပ်မကောင်းပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ လက်နက်တစ်ခုပဲ...”

သူ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွား၏။ ဤအရာနှင့်ဆိုလျှင် တောဝက်များကို နှိမ်နင်းရန် အများကြီး ပိုလွယ်ကူသွားမည် ဖြစ်ပြီး သူ ဒဏ်ရာရမည်ကို သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ချေ။

အဘိုးလင်နှင့် အချိန်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ဤအဘိုးအိုက သူ့ကို အတော်လေး သဘောကျနေကြောင်း လဲ့ချန် သိနိုင်၏။

ထို့ကြောင့် သူက သူ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်၍ ရယ်မောလိုက်ပြီး အရှက်မရှိစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အဘိုးလင်... ဒီသေနတ်ကို ခဏလောက် ငှားလို့ ရမလား...”

အဘိုးလင်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး မကျေနပ်ဟန် ဆောင်၍ ပြောလိုက်၏။

“မင်းက ငါနဲ့ သိတာ မကြာသေးဘဲ ငါ့သေနတ်ကို လိုချင်တယ်ပေါ့... မင်း တော်တော် သတ္တိကောင်းတာပဲ...”

လဲ့ချန်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် အလကားငှားမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော် အမဲလိုက်လို့ ရလာတဲ့ တစ်ဝက်ကို တပ်မဟာကို ပေးပြီး အဘိုးအတွက်လည်း ဝေစုတစ်ခု ပေးပါ့မယ်...”

အဘိုးလင်က သူ့ကို တစ်ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

လဲ့ချန်မှာ ရိုးသားသော်လည်း ထိုရိုးသားမှုကပင် သူ့ကို လူသားဆန်သည့် နွေးထွေးမှု ကင်းမဲ့နေသကဲ့သို့ ထင်ရစေသည်။ သူ၏အသက်အရွယ်အရ တောင်စောင့်ရန် တကယ့်ကို မသင့်တော်တော့ချေ။ ယနေ့ လဲ့ချန်ကို သူ တားဆီးခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ဆက်ခံသူတစ်ဦး ရှာဖွေရန်နှင့် အမဲလိုက်နည်းအချို့ကို အခွင့်ကြုံခိုက် သင်ပေးရန် ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း လဲ့ချန်၏ ပြတ်သားသော စိတ်သဘောထားက သူ့ကို ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားစေသည်။

ဤတောင်ပေါ်တွင် တောင်စောင့်မရှိဘဲ နေ၍ မရချေ။

“လူငယ်လေး...”

လင်ပေါ်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် စကားဆိုလိုက်၏။

“မင်း ငါ့ရဲ့တပည့်လုပ်ချင်လား...”

လဲ့ချန်က တိုက်ရိုက် မဖြေချေ။ ထိုအစား အဘိုးလင်၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အဘိုးလင်... ခင်ဗျားကို အရင်တစ်ခုခု ပြပါရစေ...”

သူက အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို ခံစားနေသည့်အလား ရှိနေ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ယခင်ဘဝက စစ်မှုထမ်းခဲ့သည့် မှတ်ဉာဏ်များက ဒီရေအလား ပြန်လည်စီးဆင်းလာပြီး လက်နက် အမျိုးမျိုး အသုံးပြုပုံနှင့် တောတွင်း စစ်ဆင်ရေး အတွေ့အကြုံများက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လာသည်။

သူ မျက်လုံး ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ၏ အကြည့်များက အဝေးရှိ တောအုပ်ထဲမှ တောယုန်တစ်ကောင်ပေါ်တွင် စူးစိုက်နေ၏။

သူက သေချာချိန်ရွယ်ခြင်းပင် မပြုဘဲ ခလုတ်ကို ပြတ်သားစွာ ဆွဲလိုက်သည်။

“ဒိုင်း...”

အဘိုးလင်မှာ ဆွံ့အလျက် တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေမိ၏။

သူက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ဦးစွာပင့်လိုက်ပြီး သေနတ်သံ ကြားပြီးနောက် မျက်လုံးများကို မှေးကြည့်လိုက်ကာ ဝါရင့်စစ်ပြန်တစ်ဦး၏ အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ယုန်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားပြီး တဆတ်ဆတ် လူးလွန့်နေဆဲဖြစ်သော သားကောင်ကို ကောက်ယူကာ အဘိုးလင်အား ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

အဘိုးလင်၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ မျိုးဆက်သစ်များက မျိုးဆက်ဟောင်းများကို တကယ်ပင် ကျော်လွန်သွားပြီ ဖြစ်၏။

ဤခေတ်ဟောင်း အမဲလိုက်သေနတ်၏ နောက်ကန်အားမှာ နောက်ပြောင်စရာကိစ္စ မဟုတ်သဖြင့် လူငယ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ပစ်ခတ်ရာတွင် ပစ်မှတ် လွဲချော်ရန် လွယ်ကူသောကြောင့် လဲ့ချန်ကို အကြံဉာဏ်အချို့ပေးရန် သူ ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လဲ့ချန်မှာ ၎င်းနှင့် အလွန် ကျွမ်းကျင်နေပြီး အမဲလိုက်သေနတ်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

သူက မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ တကယ့်ကို အိုမင်းနေပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ဤတောင်ပေါ်တွင် တောင်စောင့်မရှိဘဲ လည်ပတ်၍ မရချေ။

“အဘိုးလင်...”

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

“နိုင်ငံတော်က တိရစ္ဆာန်ကာကွယ်ရေးကို အခု အားပေးနေပြီဆိုတော့ နောင်ကျရင် တောင်ပေါ်တက်ပြီး အမဲလိုက်တဲ့သူတွေ ပိုပိုပြီး နည်းလာတော့မှာ... ဂုဏ်ယူပါတယ်... ခင်ဗျားက တောင်ပေါ်ရဲ့ နောက်ဆုံး တောင်စောင့်ဖြစ်သွားပြီ...”

အဘိုးလင်မှာ တစ်ခဏမျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုနိုင်ဘဲ ထိုနေရာတွင် ဆွံ့အလျက် ရပ်နေ၏။

ထိုအရာကိုမြင်သောအခါ လဲ့ချန်က အကြောင်းအရာကို ချက်ချင်း ပြောင်းလိုက်ပြီး ဖြီးဖြီးဖြန်းဖြန်း ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

“သေနတ်ကိစ္စကကော...”

အဘိုးလင်က လက်ယမ်းပြလိုက်၏။ သူက လဲ့ချန်ကို တကယ်ပင် အထင်ကြီးသွားသည်။ ထိုချောမွေ့ပြီး အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုသော သေနတ်ပစ်ခတ်မှုအရ သူ့တွင် အမဲလိုက်သေနတ်မရှိခြင်းက တကယ်ြကို နှမြောစရာပင်။

“ကောင်းပြီ... မင်း ငါ့ကို သားကောင်တွေ ပေးစရာမလိုပါဘူး... သုံးပုံတစ်ပုံကို တပ်မဟာကိုသာ ပေးလိုက်...”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်အဘိုးလင်...”

လဲ့ချန်က ဆေးမြစ်များစုဆောင်းရန် သူ အသုံးပြုခဲ့သည့် ခြင်းတောင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခါယမ်း၍ အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ကျွန်တော် တောင်ပေါ်က ဆင်းတော့မယ်...”

ထိုအခါမှ လင်ပေါ်က လဲ့ချန်၏ ခြင်းတောင်းကို သတိပြုမိသွားပြီး အနည်းငယ် အံ့သြစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“မင်းက ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေကို သိတာလား...”

လဲ့ချန်က ဖြူဖွေးသော သွားများကို ပေါ်အောင် ပြုံးပြလိုက်၏။

“ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော့်ဘာသာ လေ့လာထားတာ...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက တောင်အောက်သို့ အပြေးအလွှား ဆင်းသွားသည်။

အဘိုးလင်က ထွက်ခွာသွားသော သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

တကယ်ကို လူငယ်များ ကြီးစိုးသည့် လောကကြီးပင် ဖြစ်သည်။

…

လဲ့ချန်က တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာရင်း သီချင်းလေး ညည်းကာ ပေါ့ပါး ပျော်ရွှင်နေ၏။

အမဲလိုက်သေနတ်ကို ရရှိထားပြီဖြစ်ရာ ယခုမှစ၍ အမဲလိုက်ရာတွင် များစွာ ပိုမို အဆင်ပြေလာမည် ဖြစ်သည်။

သားကောင်များကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ၏ အံ့သြ ဝမ်းသာနေမည့် အမူအရာကို သူ တွေးကြည့်မိပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုက အလိုအလျောက် ပေါ်လာ၏။

ကြမ်းတမ်းသော တောင်တက်လမ်း ဖြစ်သော်လည်း လဲ့ချန်မှာ သွက်လက်စွာ လျှောက်လှမ်းနေပြီး သူ၏ ခြေထောက်များက မြေပြင်နှင့်ပင် မထိသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

သူက ခြင်းတောင်းထဲရှိ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို တစ်ခါတစ်ရံ ပွတ်သပ်ကြည့်ပြီး ၎င်းတို့ထံမှ ငွေမည်မျှ ရနိုင်မည်ကို တွက်ချက်နေ၏။

ဤဆေးဖက်ဝင် အပင်များက အရည်အသွေး ကောင်းမွန်ပြီး ဈေးကောင်း ရသင့်ပေသည်။

“အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုချန်...”

အနည်းငယ် ဩရှရှ အော်ဟစ်သံတစ်သံက တောင်ပေါ် သစ်တော၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းသွား၏။

လဲ့ချန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ လဲ့အားကော်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လဲ့အားကော်က အပြင်းအထန် မောဟိုက်လျက် ပြေးလာပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

“အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုချန်... ခင်ဗျားမိသားစု တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ... ခင်ဗျား မိသားစု ဒုက္ခရောက်နေပြီ...”

လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားပြီး အေးစက်မှုတစ်ခုက သူ၏ ခြေဖဝါးမှ ခေါင်းအထွတ်ထိ ချက်ချင်း လျှပ်ပြေးသွားသည်။

သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဗလာကျင်းကာ တဝီဝီ မြည်နေ၏။

“တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီ ဟုတ်လား... ဘာဖြစ်တာလဲ...”

သူက လဲ့အားကော်၏ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်၍ အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။

လဲ့အားကော်က စကားကို ရှင်းလင်းစွာ မပြောနိုင်ဘဲ ထစ်အလျက် ပြောလိုက်၏။

“ခင်ဗျားမိသားစု... ခင်ဗျားမိန်းမ...”

“ငါ့မိန်းမ ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

လဲ့ချန်၏ အသံများ တုန်ရီနေပြီး သူ၏ နှလုံးသားက ရင်ဘတ်ထဲမှ ခုန်ထွက်တော့မည့်အလား ခံစားနေရ၏။

သူက သူ၏ လက်ထဲရှိ ဆေးမြစ်များကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရာ လက်ဆစ်များပင် ဖြူလာသည်။

“ခင်ဗျား အစ်ကိုနဲ့ တခြားလူတွေ ရောက်နေကြတယ်...”

လဲ့အားကော်က တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

အခန်း (၁၈) လဲ့ချန် လူသတ်တော့မည်

လဲ့ချန်၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရုတ်တရက် မိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ဟန်ချက်ကို ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

သောက်ကျိုးနည်း ဖြစ်ရလေသည်။

ထိုစဉ်က လျိုတာကျူးကို ဤမျှလွယ်လွယ်နှင့် လွှတ်မပေးခဲ့သင့်ပေ။

သူ၏ သတ္တိကို အထင်သေးမိခဲ့သည်မှာ တကယ်ပင် မှားယွင်းသွား၏။

လဲ့ချန်က လျိုတာကျူးကို အမှန်တကယ်ပင် အထင်လွဲမိခဲ့သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

လျိုတာကျူးတွင် ထိုမျှလောက် သတ္တိမျိုး ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

လဲ့ချန်၏ အိမ်မှာ ပုရွက်ဆိတ်အုံ ပျက်သကဲ့သို့ လုံးဝကို ဗြောင်းဆန်နေ၏။

နွားတင်းကုပ် အပြင်ဘက်တွင် လူအုပ်ကြီးက ပြည့်ကျပ်စွာ ရပ်နေကြပြီး လက်ညှိုးထိုးကာ တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။

လဲ့ချန် အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး နိမိတ်မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခုက လွှမ်းမိုးလာ၏။

“မအေပေးတွေ...”

သူက အံကြိတ်၍ ကျိန်ဆဲလိုက်ရာ ဒေါသအဟုန်က ခြေဖဝါးမှသည် ခေါင်းအထိ ထောင်းခနဲ ဆူပွက်လာသည်။

သူက ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားပြီး တံခါးဝတွင် သူ၏ ခြင်းတောင်းကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘေးနားရှိ လူများ၏ အထိတ်တလန့် အာမေဍိတ်သံများကို လျစ်လျူရှု၍ လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွား၏။

ထိုအခိုက်တွင် စွင်းယန်မေ၏ စူးရှသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“အသားတွေအကုန်လုံး မြန်မြန် ထုတ်ပေးစမ်း... မဟုတ်ရင် နင့်ရဲ့ ဖောက်ပြန်နေတဲ့ ကိစ္စကို လဲ့ချန်ကို ပြောပြလိုက်မယ်... အဲဒီအခါကျရင် လဲ့ချန်က နင်ရော ိုကောင်မ ရှောင်ရှောင်ကိုပါ ရောင်းစားပစ်လိမ့်မယ်...”

“တခြားယောက်ျားနဲ့ ဖောက်ပြန်တယ်...”

“မိန်းကလေးတွေကို ရောင်းစားမယ်...”

ဤစကားလုံးနှစ်ခွန်းက လဲ့ချန်၏ ခေါင်းကို သံတူရွင်းကြီး နှစ်ချောင်းဖြင့် ထုချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေ၏။

သူ၏ ဇနီး ချီလန်၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ကြင်နာတတ်သော ထိုအမျိုးသမီး၊ နစ်နာမှုများ ခံစားရသည့်တိုင်အောင် တစ်ခွန်းမျှ ညည်းညူခြင်း မရှိခဲ့သော ထိုအမျိုးသမီးက မည်သို့လုပ်၍ ဖောက်ပြန်နိုင်မည်နည်း။

ဤသည်က လုံးဝကို ရယ်စရာ အလွန်ကောင်းသော ဟာသတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ အတိတ်ဘဝတွင် ချီလန်ကို ကျန်းကွေ့ဖန်းတို့ မိသားစုက အနိုင်ကျင့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားသည်အထိ ဖိအားပေးခဲ့သည်ကို သူ ခံစားချက်မဲ့စွာ ကြည့်နေခဲ့မိသည်။ ထိုကိစ္စအတွက် သူ တစ်သက်လုံး နောင်တရခဲ့ရ၏။

ဤဘဝတွင်မူ မည်သူ့ကိုမျှ သူမအား ထပ်မံ နာကျင်စေရန် သူ ဘယ်သောအခါမှ ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် သူအလွန်တန်ဖိုးထား မြတ်နိုးရသော သမီးလေး ရှောင်ရှောင်ကိုပါ သူတို့က ရောင်းစားချင်နေကြသေးသည်။

*ဒီတိရစ္ဆာန်တွေ…*

လဲ့ချန်က အမဲလိုက်သေနတ်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ရာ အားပါလွန်းသဖြင့် သူ၏ လက်ဆစ်များမှာ ဖြူဆော့သွားပြီး လက်ဖမိုးပေါ်မှ သွေးကြောများပင် ထောင်တက်လာ၏။

သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ ထိုသည်က ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဒေါသကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သူက လူအုပ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်သွားရာ သူ၏ မျှော်လင့်မထားသော အရှိန်အဝါကြောင့် လူတိုင်း အလန့်တကြား ဖြစ်သွားကြ၏။

ရန်ပွဲကို ဝင်ဆွဲနေသူများ သို့မဟုတ် ပွဲကြည့်နေသူများ အားလုံးမှာ ဆွံ့အသွားကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များက သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

အဒေါ်ကျိုးက လဲ့ချန်၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ချီလန်ကို ရိုက်နှက်တော့မည်ဟု ထင်သွားသဖြင့် သူ့ကို ကမန်းကတန်း လှမ်းဆွဲ၍ တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ချန်ဇီ... မင်းမိန်းမက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား... မင်း မသိရင်တောင်မှ တာကျွမ်းနဲ့ စွင်းယန်မေတို့က ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား... သူတို့စကားကို နားယောင်ပြီး မင်းမိန်းမကို အနိုင်မကျင့်ရဘူးနော်...”

လဲ့ချန်က အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ထဲမှ ဒေါသများကို အပြင်းအထန် ဖိနှိပ်ထားလိုက်၏။

အဒေါ်ကျိုးက စေတနာနှင့် ပြောခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသော်လည်း သူ၏ ဒေါသများက ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူက အဒေါ်ကျိုးကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး စွင်းယန်မေအား သူ၏ မီးဝင်းဝင်းတောက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

“နင် အခုလေးတင် ဘာပြောလိုက်တယ်... နောက်တစ်ခေါက် ပြန်ပြောစမ်း...”

သူက ဖြည်းညင်းစွာနှင့် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

စွင်းယန်မေမှာ သူ၏ ခြိမ်းခြောက်မှု အရှိန်အဝါကြောင့် တုန်ယင်သွားပြီး အလိုအလျောက်ပင် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိ၏။

လဲ့ချန် ရုတ်တရက် ပေါ်လာမည်ဟု သူမ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ အထူးသဖြင့် အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသဖြင့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

သို့သော်လည်း စွင်းယန်မေက သူ့ကို လုံးဝ ကြောက်ရွံ့နေခြင်း မရှိချေ။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ယခင်က လဲ့ချန်တစ်ယောက် ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အနိုင်ကျင့်ခံရပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောရဲသည့် ပုံရိပ်များသာ ပြည့်နှက်နေ၏။ ယမန်နေ့ညက လျိုတာကျူး၏ သူရဲကောင်းဆန်သော လုပ်ရပ်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ လဲ့ချန်က စက္ကူကျားတစ်ကောင်သာ ဖြစ်သည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမက ခါးထောက်၍ တံတွေးများ လွင့်စဉ်မတတ် ပြောလိုက်သည်။

“လဲ့ချန်... နင့်မိန်းမကို နင်ဘာမှ မလုပ်တော့ဘူးလား... နင် မလုပ်ရင် ငါ လုပ်မယ်... နင့်မိန်းမက သူမရဲ့ခဲအိုကိုတောင် မြူဆွယ်နေတာ... ယွမ်ငါးဆယ် မပေးမချင်း ဒီကိစ္စက ပြီးမှာမဟုတ်ဘူး...”

စောစောကမှ အသားသုံးကတ္တီသာ လိုချင်ခဲ့ပြီး ယခုတော့ ယွမ်ငါးဆယ်အထိ တောင်းဆိုနေသည်လား။

ဘေးမှ ကြည့်နေသူများက သူတို့အချင်းချင်း တီးတိုး ဝေဖန်လာကြ၏။ ထိုခေတ်က ယွမ်ငါးဆယ်ဆိုသည်မှာ သေးငယ်သော ပမာဏမဟုတ်ပေ။ အသင့်အတင့် ကောင်းမွန်သော စက်ဘီးတစ်စီးပင် ဝယ်နိုင်လေသည်။

စွင်းယန်မေတစ်ယောက် အလွန်အမင်း လွန်ကျူးနေပြီး လက်တွေ့တွင် ငွေညှစ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု လူတိုင်းက ခံစားလိုက်ရသည်။

“စွင်းယန်မေ... နင် အရမ်း လွန်လွန်းနေပြီ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နင် ခုလို အလုပ်မျိုး လုပ်ရက်ရတာလဲ...”

“ဟုတ်တယ်... လူတွေကို ငွေညှစ်တဲ့နေရာမှာ သူတို့က အဲ့လောက်အထိ လွန်ကျူးနေကြတာ... ဝဋ်လည်မှာကို မကြောက်ကြဘူးလား...”

“ရိုးသားတဲ့လူတွေကို အနိုင်ကျင့်နေတာ... ဒုက္ခရောက်မှာကို မကြောက်ဘူးလား...”

လူတိုင်းက စွင်းယန်မေကို ဝေဖန် အပြစ်တင်ကြသော်လည်း သူမက လုံးဝ အရေးမစိုက်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူမက ခေါင်းမာစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ငါက လွန်နေတယ် ဟုတ်လား... သူမ ငါ့အပေါ် ဖောက်ပြန်တယ်လို့တောင် ငါ မပြောရသေးဘူး... ယွမ်ငါးဆယ်... တစ်ပြားမှ လျှော့မပေးနိုင်ဘူး...”

ချီလန်မှာ ထိုနေရာတွင်ရပ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာက ဖြူဆော့ကာ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

လဲ့ချန် ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ အစပိုင်းတွင် အံ့သြသွားသော်လည်း သူ၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ လဲ့ချန်က စွင်းယန်မေ၏ လိမ်ညာမှုများကို ယုံကြည်သွားပြီး သူမ တကယ်ပင် ဖောက်ပြန်သည်ဟု ထင်သွားကြောင်း မသိစိတ်မှ တွေးလိုက်မိ၏။

မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းများက သူမ၏ ရင်ထဲသို့ ရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တိုးဝင်လာပြီး ရှောင်ရှောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ရာ သူမ၏ ပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ လေထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့နေသည့် ဖယောင်းတိုင်မီးတောက်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အကယ်၍ လဲ့ချန်က သူမကို ရိုက်နှက် ဆဲဆိုလိုလျှင်လည်း သူမ လက်ခံမည်ဟု တွေးထားလိုက်၏။

သို့သော်လည်း အကယ်၍ လဲ့ချန်က ရှောင်ရှောင်ကို နာကျင်စေရန် ကြိုးစားလာပါက သေရမည်ဆိုလျှင်တောင်မှ သူမ အလျှော့ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ချီလန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သေရမည်ဆိုလျှင်တောင်မှ အလျှော့မပေးလိုသည့် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

ဘေးဘက်တွင် ရပ်နေသော လဲ့ချင်းမှာ စွင်းယန်မေနှင့် ရန်ဖြစ်ထားမှုကြောင့် ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး အဝတ်အစားများလည်း စုတ်ပြဲနေသည်။

လဲ့ချန် ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ကယ်တင်ရှင်ကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ကမန်းကတန်း ကုန်းရုန်းထလိုက်ပြီး လဲ့ချန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ မျက်ရည်သံရွဲဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“အစ်ကို… ယောင်းမက မတရားစွပ်စွဲခံရတာပါ... ဟိုသရဲ

ဘောကြောင်တဲ့ လျိုတာကျူးကို ယောင်းမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သဘောကျနိုင်မှာလဲ...”

လူအုပ်ကြီး၏ အနောက်တွင် ပုန်းနေသော လျိုတာကျူးမှာ လဲ့ချန် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်သွားသည်။

ယမန်နေ့ညက လဲ့ချန်၏ မျက်လုံးထဲမှ လူသတ်ချင်နေသော အကြည့်များက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်ပေါ်လာပြီး ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားစေ၏။

သူက ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖိနှိပ်ထားကာ အရှေ့သို့ တိုးထွက်လာပြီး စွင်းယန်မေကို ဆွဲ၍ တိုးတိတ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“လူတွေအများကြီး ကြည့်နေတယ်... ပြဿနာ ထပ်မရှာနဲ့တော့...”

စွင်းယန်မေက သူမ၏ တစ်သက်တွင် လျိုတာကျူး၏ အာခံမှုကို တစ်ခါမျှ မခံခဲ့ရဖူးချေ။ ယနေ့လျိုတာကျူး၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူမ ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရ၏။ ဤအသုံးမကျသောလူက ဤမျှလောက် ကြင်နာတတ်ကြောင်းကို ယခင်က သူမ ဘာကြောင့် သတိမထားမိခဲ့ပါသနည်း။

*သူက ချီလန်ကို တကယ်ပဲ သဘောကျနေတာများလား…*

ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ စွင်းယန်မေမှာ မနာလိုမှုများဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ သူမက လျိုတာကျူးကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး စူးရှသော အသံဖြင့် အော်ဟစ် မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။

“ပြောစမ်း... ချီလန်က နင့်ကို မြူဆွယ်ထားတာလား... အဲဒါကြောင့် နင်က သူမဘက်ကနေ ကာကွယ်ပေးနေတာမလား...”

လဲ့ချန်က သူ့ညီမဖြစ်သူ၏ တုန်ယင်နေသော လက်ကို ခံစားမိလိုက်ပြီး သူ၏ ဒေါသများ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။

သူက လဲ့ချင်း၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်၍ ပြောလိုက်၏။

“အစ်ကို သိပါတယ်...”

“သိတယ်...”

လဲ့ချင်းမှာ အံ့သြသွားပြီး အထက်သို့ မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“အစ်ကို... ယောင်းမကို ယုံတယ်ပေါ့...”

လဲ့ချန်က ပြန်မဖြေချေ။ ထိုအစား သူ၏ ပခုံးပေါ်မှ အမဲလိုက်သေနတ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖြုတ်ယူ၍ လက်ထဲတွင် အလေးချိန် ချိန်ဆလိုက်ပြီးနောက် မည်းနက်နေသော သေနတ်ပြောင်းဝကို စွင်းယန်မေထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်၏။

မည်းနက်နေသော သေနတ်ပြောင်းဝက နေရောင်အောက်တွင် အေးစက်စွာ တောက်ပနေသည်။

လေထုက အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး လူတိုင်း၏ အသက်ရှူသံများပင် ရပ်တန့်သွား၏။

“အား...”

လူအုပ်ထဲမှ အော်ဟစ်သံအချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သတ္တိနည်းသော မိန်းမများက သူတို့၏ မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ကြပြီး ဆက်မကြည့်ရဲကြတော့ပေ။

စွင်းယန်မေမှာ ဆွံ့အသွား၏။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ မာနထောင်လွှားမှုများက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယုံကြည်နိုင်စရာ မကောင်းလောက်အောင် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

သူမသည် လေဖြတ်သွားသကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး သူမ၏ အဆီများက တုန်ခါနေကာ အချိန်မရွေး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေ၏။

လျိုတာကျူးမှာ အလွန် ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် ဘောင်းဘီထဲတွင်ပင် သေးထွက်ကျသွားပြီး စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

“လဲ့ချန်က ရူးနေတာပဲ... သူ တကယ် လူသတ်တော့မှာပဲ...”

“လဲ့ချန်... မင်း ရူးနေပြီလား... သေနတ်ကို ချထားလိုက်စမ်း...”

လူအုပ်ထဲမှ တစ်ယောက်က သတ္တိမွေး၍ အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ဟုတ်တယ်... ငါတို့စကားနဲ့ ဖြေရှင်းကြတာပေါ့... စိတ်လိုက်မာပါ မလုပ်ပါနဲ့...”

“လူသတ်ရင် သေဒဏ်ကျလိမ့်မယ်...”

လဲ့ချန်က တကယ်ပင် သေနတ်ခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လူတိုင်းက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အကြံဉာဏ် စကားများဖြင့် ဝိုင်းဝန်း ဖြည့်စွက် ပြောဆိုလာကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ လူတိုင်းက စွင်းယန်မေကို မနှစ်မြို့ကြသော်လည်း။

သို့သော် လူသေဆုံးမှု ဖြစ်ပွားသည်အထိ အခြေအနေ ဆိုးရွားသွားစေရန် ခွင့်ပြု၍ မရနိုင်ပေ။