အခနိး (၂၁-၂၂)

အခန်း (၂၁) တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ထံ သွားရောက် တိုင်ကြားခြင်း

သူ အနားသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် လုံးထွေး သတ်ပုတ်နေသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ မတော်တဆ တိုက်မိခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ ကျန်းကွေ့ဖန်း၏ တင်ပါးအောက်သို့ ရောက်သွား၏။ သူက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အား... ငါ့ခါး... ငါ့ခါးတော့ ကျိုးပါပြီ...”

ဤသည်က အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ရပ်တန့်သွားစေ၏။ ကျန်းကွေ့ဖန်းက လျိုတာကျူး၏ အပေါ်မှ ကမန်းကတန်း ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သူမ၏ အသည်းအသက် သားဖြစ်သူကို ကြင်နာစွာ ထူမပေးလိုက်သည်။

“တာကျွမ်း... သား ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ... ဘယ်နေရာကို ထိသွားတာလဲ... အို... ငါ့သားလေး ဘာလို့ ဒီလောက် ကံဆိုးရတာလဲ...”

စွင်းယန်မေမှာလည်း ကျန်းကွေ့ဖန်းနှင့် ဆက်လက် ရန်ဖြစ်ရန် စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ လျိုတာကျူး၏ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးရန် ကမန်းကတန်း ပြေးလာခဲ့၏။

“တာကျွမ်း... ရှင် ဘယ်လိုနေသေးလဲ... နာနေလား...”

လျိုတာကျူးက သူ၏ ခါးကို ကိုင်ကာ မျက်နှာရှုံ့မဲ့လျက် ပြောလိုက်သည်။

“နာတယ်... အရမ်းနာတာပဲ... အမေ... သားခါးတော့ ကျိုးသွားပြီ ထင်တယ်...”

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းကွေ့ဖန်းမှာ ဒေါသအိုး ပေါက်ကွဲသွားပြီး စွင်းယန်မေ၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဆဲဆိုလိုက်၏။

“နင် ဒီလောက်ယုတ်မာတဲ့ မိန်းမ... နင့်ကြောင့် ငါ့သား ဒဏ်ရာရသွားပြီ...”

စွင်းယန်မေကလည်း နောက်မဆုတ်ဘဲ ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။

“နင်က အရင်စတာလေ... အဘွားကြီး... နင်ကမှ တမင်ပြဿနာရှာနေတာပဲ...”

သူတို့နှစ်ဦးက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ပြန်လည် အပြစ်တင်ကြပြီး အပြင်းအထန် စကားများကြပြန်၏။

လျိုတာကျူးမှာ သူတို့ကြားတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး သူ၏ ခါးမှာ ပိုပို၍ နာကျင်လာကာ မျက်စိရှေ့တွင် မိုက်ခနဲ ဖြစ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤဟာသပြဇာတ်ကြီးမှာ လျိုတာကျူး၏ အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ နောက်ဆုံးတွင် ယာယီ အဆုံးသတ်သွား၏။

ကျန်းကွေ့ဖန်းက သားဖြစ်သူကို သနားသွားပြီး စွင်းယန်မေနှင့် ဆက်လက် စကားများရန် အာရုံမရတော့ချေ။ သူမက လျိုတာကျူးကို အိမ်ထဲသို့ ကမန်းကတန်း တွဲခေါ်သွားသည်။

စွင်းယန်မေလည်း အနည်းငယ် ပင်ပန်းသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ သူမက ကျန်းကွေ့ဖန်း ဆွဲဖွထားသောကြောင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည့် သူမ၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်ရန် လှည့်ထွက်သွားသည်။

အိမ်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းကွေ့ဖန်းက လျိုတာကျူး၏ ခါးကို နှိပ်နယ်ပေးရင်း မေးလိုက်၏။

“တာကျွမ်း... မင်းမိန်းမ လဲ့ချန်အိမ်က သွားယူတဲ့ အသားတွေကော ဘယ်မှာလဲ... ဘာလို့ လက်ဗလာနဲ့ ပြန်လာတာလဲ...”

ထိုအခါမှ လျိုတာကျူးက အရေးကြီးသော ကိစ္စကို သတိရသွားပြီး မျက်နှာရှုံ့မဲ့လျက် ပြောလိုက်သည်။

“အမေ... အဲဒီအကြောင်း မပြောပါနဲ့တော့... ဟိုကောင် လဲ့ချန်က ဘယ်ကနေ အမဲလိုက်သေနတ်တစ်လက် ရလာလဲ မသိဘူး... သားကို သေမတတ် လန့်သွားစေတာပဲ... အား...”

‘အမဲလိုက်သေနတ်’ ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းကွေ့ဖန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်လာလုမတတ် ဖြစ်သွား၏။

မိသားစု၏ အနိုင်ကျင့်မှုကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ခံစားခဲ့ရသော ဤပထွေးပါသားက ယခင်ကထက် သတ္တိတွေ ပိုကောင်းလာပြီး အခုဆို သေနတ်တောင် ကိုင်ရဲနေပြီလား။

သူမက လျိုတာကျူး၏ နားရွက်ကို ဆွဲလိမ်၍ စူးရှသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အမဲလိုက်သေနတ်... နောက်တစ်ခေါက် ပြန်ပြောစမ်း... လဲ့ချန်က အမဲလိုက်သေနတ်ကို ဘယ်ကရလာတာလဲ... သူက မင်းကို သေနတ်နဲ့ ချိန်ရဲတယ်ပေါ့လေ...”

လျိုတာကျူးမှာ နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားပြီး ကမန်းကတန်း ရှင်းပြလိုက်၏။

“အမေ... အမေ... ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ... ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ... သားနားရွက်တော့ ပြုတ်ထွက်သွားတော့မယ်... သူ ဘယ်က ရလာလဲ သား မသိဘူးလေ... မည်းနက်နေပြီး အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတာ... သူက... သူက သားကို ချိန်တာ မဟုတ်ဘူး... သားကို ခြောက်လှန့်ဖို့ သက်သက် လုပ်တာပါ...”

ကျန်းကွေ့ဖန်းက လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း မည်းမှောင်သွားသည်။

လဲ့ချန်က ယခုအခါ သေနတ် ကိုင်ဆောင်ရဲနေပြီဖြစ်၏။ အကယ်၍ မတော်တဆ ကျည်ထွက်သွားပြီး သူမ၏ အသည်းအသက် သားဖြစ်သူကို ထိမှန်သွားလျှင် မည်သို့ လုပ်မည်နည်း။

ရက်စက်သူက ခေါင်းမာသူကို ကြောက်ရပြီး ခေါင်းမာသူက အသက်စွန့်ရဲသူကို ကြောက်ရသည် ဟူသော သဘောတရားကို သူမ နားလည်ထား၏။

လျိုတာကျူးက နားရွက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ၏ မိခင်ကို သတိထား၍ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အမေ... အမေကလည်း လဲ့ချန်ရဲ့ အမေပဲ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ သွားပြီး သူ့ကို ပညာမပေးရတာလဲ...”

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းကွေ့ဖန်းက ပန်ကာတစ်ခာကဲ့သို့ သူမ၏ ခေါင်းကို ကမန်းကတန်း ခါရမ်းပြလိုက်၏။

နောက်နေတာလား။ ထိုကောင် လဲ့ချန်က ယခုအခါ သေနတ်ကိုပင် ကိုင်ဆောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအဘွားကြီး၏ အရိုးများက ထိုအရာကို ထပ်မံ၍ ခံနိုင်ရည် မရှိတော့ပေ။

သူမ၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားပြီး အကြံတစ်ခု ရသွား၏။

မိခင်ဖြစ်သူ ခေါင်းခါနေသည်ကို မြင်သောအခါ လျိုတာကျူးမှာ ဆွံ့အသွားသည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သူ၏ မိခင်က စက္ကူကျားတစ်ကောင်သာ ဖြစ်၏။

လျိုတာကျူးကိုယ်တိုင်က လဲ့ချန်ကို မစော်ကားရဲသော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ၏ ကြောက်ရွံ့နေပုံကို မြင်သောအခါ သူက ချက်ချင်းပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွား၏။ သူက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။

“အမေ... အဲဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ... ဒီအတိုင်းကြီး လွှတ်ထားလို့ မရဘူးလေ... သားခါးက နာနေတုန်းပဲ...”

ကျန်းကွေ့ဖန်းက သူမ၏ ပေါင်ကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ပြင်းထန်သော ဒေါသများက ထောင်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“လွှတ်ထားရမယ် ဟုတ်လား... ဘယ်သားကများ မိခင်ကို မရိုမသေ လုပ်ရဲလို့လဲ... ငါ တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ဆီ သွားပြီး သူ့ကို တိုင်မယ်... သူက စကားနားမထောင်ဘူး၊ မိဘကို မရိုမသေ လုပ်တယ်လို့ ငါ စွပ်စွဲပစ်မယ်...”

“လဲ့ချန်ရဲ့ အနောက်မှာ တပ်မဟာခေါင်းဆောင် ရှိနေရင်တောင်မှ သူက တပ်ရင်းမှူးကို ကျော်လွန်ပြီး လုပ်နိုင်လို့လား... ပြီးတော့ သူ သေနတ်ကို ဘယ်က ရလာတာလဲ... သူ ခိုးလာတာများလား... အဲဒါက ကြီးလေးတဲ့ ပြစ်မှုပဲ...”

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ လျိုတာကျူးမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က လဲ့ချန်၏ အနိုင်ကျင့်မှုများအတွက် နောက်ဆုံးတွင် လက်စားချေနိုင်တော့မည် ဖြစ်၏။

သူက ချက်ချင်းပင် ဖားယားသော အမူအရာကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး ကျန်းကွေ့ဖန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အမေက ဆုံးဖြတ်ချက် ချတဲ့နေရာမှာ အတော်ဆုံးပဲ...”

ကျန်းကွေ့ဖန်းက အောင်ပွဲခံသည့်ဟန်ဖြင့် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လျိုတာကျူးအား ဆုံးမစကား ပြောလိုက်၏။

“မင်းရဲ့ မိန်းမကို သေချာ စောင့်ကြည့်ထားသင့်တယ်... သူမက ယောက္ခမကိုတောင် အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်... မင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါ သူမကို ပညာပေးလိုက်ပြီ... ဘယ်လို မိန်းမမျိုးကများ ယောက္ခမကို အနိုင်ကျင့်ရဲတာလဲ...”

လျိုတာကျူးက ကမန်းကတန်း ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် အရိုအသေပေးကာ အထပ်ထပ်အခါခါ တောင်းပန်လိုက်သည်။

“ယန်မေက ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်ရှုပ်သွားလို့ပါ... သူမက အမေ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆန့်ကျင်ရဲမှာလဲ... သား သူမကို အခုချက်ချင်း သွားပြီး ပညာပေးလိုက်ပါ့မယ်...”

ကျန်းကွေ့ဖန်းက ခေါင်းကို မော့၍ တံခါးဝမှ ထွက်သွားပြီး တပ်မဟာခေါင်းဆောင်နှင့် သွားရောက် ဖြေရှင်းရန် ထွက်ခွာသွား၏။

ဤဘက်တွင်မူ မိခင်ဖြစ်သူ ထွက်သွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက် လျိုတာကျူးက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက နာကျင်နေသော ခါးကို ပွတ်သပ်ရင်း စွင်းယန်မေကို ရှာရန် ဘေးခန်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားသွား၏။

စွင်းယန်မေက အိမ်ထဲတွင် ခါးထောက်လျက် သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမက သူ့ကို အော်ဟစ် ဆဲဆိုတော့၏။

“နင် အဲ့လောက် အသုံးမကျတဲ့ကောင်... နင့်အမေက ငါ့ခေါင်းပေါ်ကိုတောင် တက်နင်းရဲတယ်ပေါ့လေ... နင့်ရဲ့ ဟိုအဘွားကြီးက ငါ့ဆံပင်ကိုတောင် ဆွဲရဲတယ်... သူမ အရမ်းလွန်လွန်းနေပြီ...”

လျိုတာကျူးက စွင်းယန်မေ၏ ဟိန်းဟောက်သံကို ကမန်းကတန်း ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ယန်မေ... စိတ်အေးအေးထားပါ... စိတ်အေးအေးထားပါ... ငါ့အမေက အသက်ကြီးနေပါပြီ... ရင်ထဲမထားပါနဲ့...”

“ငါ နင့်ကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ လာတာလေ...”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သူက လက်လှမ်း၍ စွင်းယန်မေ၏ ပခုံးကို ဖက်လိုက်၏။

စွင်းယန်မေက သူ၏ လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“နှစ်သိမ့်ပေးမယ် ဟုတ်လား... နင်က ငါ့ကို ဘာနဲ့များ နှစ်သိမ့်ပေးမှာလဲ... ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတဲ့ ငါ့ဆံပင်တွေကို ကြည့်စမ်း... ကုတ်ခြစ်ခံထားရတဲ့ ငါ့မျက်နှာကို ကြည့်စမ်း...”

“နင် အသုံးမကျတဲ့ကောင်... ကိုယ့်အမေကိုတောင် ကိုယ် မထိန်းနိုင်ဘူး...”

လျိုတာကျူးက ဖားယားသော အပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်ပြီး နှိမ့်ချသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ယန်မေ... ငါ့အမေက စိတ်လိုက်မာပါ လုပ်မိသွားတာပါ... စိတ်ထဲမထားပါနဲ့နော်... ငါ သူမကို ပညာပေးခဲ့ပြီးပြီ... နောက်တစ်ခါ သူမ အဲဒီလို လုပ်ရဲမှာ မဟုတ်တော့ဘူး...”

“နင် သူမကို ပညာပေးခဲ့တယ် ဟုတ်လား... နင် သူမကို ပညာပေးခဲ့တယ်ပေါ့... နင်က သတ္တိကြောင်တဲ့ကောင်ပဲလို့ ငါ ထင်တာ... နင့်အမေ ငါ့ကို ရိုက်တုန်းက နင် ဘယ်မှာ ရှိနေခဲ့လဲ... လိပ်တစ်ကောင်လို ဘေးမှာ ပုန်းနေခဲ့တာလေ... နင်...”

လျိုတာကျူးက ကမန်းကတန်း ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်၏။

“ငါ့အမေ လဲ့ချန်ကို တိုင်ဖို့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဆီ သွားတယ်... ဒီတစ်ခေါက်တော့ ဟိုကောင် သေဖို့သာ ပြင်ထားတော့...”

စွင်းယန်မေက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ သို့သော်လည်း သူမက လျိုတာကျူးကို သံသယဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး နေ့လယ်ပိုင်းက ချီလန်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားကာ မနာလိုသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

“ပြောစမ်း... ငါက ပိုလှလား၊ ချီလန်က ပိုလှလား...”

လျိုတာကျူး၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွား၏။ ချီလန်၏ လှပသော အသွင်အပြင်က သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်မုဟုတ်ချင်း ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်၊ သူမ၏ မျက်နှာ၊ ကျွတ် ကျွတ်...။

သို့သော်လည်း ဤကျားမကြီးက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသဖြင့် သူက အမှန်အတိုင်း မပြောရဲဘဲ အတင်းအကျပ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်ရသည်။

“ယန်မေက ပိုလှတာပေါ့... နင်က မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ နာမည်ကြီးတဲ့ အလှလေးပဲလေ...”

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ စွင်းယန်မေ၏ မနာလိုမှုများက အနည်းငယ် လျော့ကျသွား၏။ နေ့လယ်ပိုင်းက လျိုတာကျူး၏ စူးရှသော အကြည့်များကို သတိရသွားပြီး သူမက လျိုတာကျူး၏ ခါးပတ်ကိုဆွဲကာ ကုတင်ပေါ်သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ တွန်းလှဲလိုက်သည်။

လျိုတာကျူးမှာ သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများအတိုင်း အလိုအလျောက် လိုက်ပါသွား၏။

သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်တွင် လဲ့ချန်၏ ခြောက်လှန့်မှုကြောင့် စွင်းယန်မေ ဘောင်းဘီထဲ သေးထွက်ကျသွားသည့် မြင်ကွင်းက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည် ပေါ်လာပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ရွံရှာမှု ခံစားချက်တစ်ခုက သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

စွင်းယန်မေက သူ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူကို သတိမပြုမိဘဲ သူ၏ အဝတ်အစားများကို ဆက်လက် ချွတ်ပေးနေရင်း ညည်းတွားလိုက်၏။

“နင် တကယ် လုပ်မှာလား၊ မလုပ်ဘူးလား... အချိန်ဆွဲမနေနဲ့တော့…”

အခန်း (၂၂) မေးခွန်းထုတ်ခြင်းနှင့် အပြစ်ပေးခြင်း

ကျန်းကွေ့ဖန်းသည် သူမအိမ်မှ ထွက်လာပြီး တပ်မဟာခေါင်းဆောင် လဲ့ကျီမင်၏ အိမ်ဆီသို့ ရန်လိုသော အမူအရာဖြင့် တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလေ၏။

တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ သူမက အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကွေ့ဖန်း... ငါ တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ကို လာတွေ့တာ...”

လဲ့ကျီမင်၏ ဇနီးဖြစ်သူ အစ်မကွေ့ဖန်းသည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် လက်သုတ်နေစဉ် ကျန်းကွေ့ဖန်းမှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

ရွာထဲတွင် လဲ့မိသားစု၏ ရှုပ်ထွေးလှသော ပြဿနာများကို မသိသူဟူ၍ မရှိချေ။

အားလုံးက လဲ့ဟိုင်ကျုံး၏ အမှားများသာ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ လဲ့ချန်က သူ့ကိုယ်သူ ရပ်တည်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းကွေ့ဖန်းက ရပ်တန့်ရမည့်အချိန်ကို မသိသေးချေ။ သူမက သေချာပေါက် ပြဿနာ လာရှာခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အိမ်ထဲတွင် ရှိနေသော လဲ့ကျီမင်မှာလည်း ကျန်းကွေ့ဖန်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းကိုက်သွား၏။

သူက နားထင်များကို ပွတ်သပ်၍ အိမ်တွင် မရှိကြောင်း အချက်ပြရန် သူ့ဇနီးကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။

အစ်မကွေ့ဖန်းက ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းတွန့်၍ အပြင်သို့ ထွက်သွား၏။

သူမကလည်း ကျန်းကွေ့ဖန်းကို အထင်အမြင် သေးလှသည်။ မိမိ၏ သွေးသားအရင်းက ပထွေး သို့မဟုတ် မိထွေးဘက်မှ သားထက် ပိုအရေးကြီးသည်မှာ သေချာသော်လည်း မိထွေးဘက်မှ သားတစ်ယောက်အပေါ် ဤမျှ ရက်ရက်စက်စက် ဆက်ဆံသူမျိုး တွေ့ရခဲ၏။ သူတစ်ပါး၏ ဇနီးကို အခြားတစ်ယောက်ထံ ရောင်းစားရန် ကြိုးစားခြင်းက ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ချေ။ လဲ့ချန် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားသည်မှာလည်း မဆန်းပေ။

“အစ်မကွေ့ဖန်း... ကျွန်မယောက်ျား အိမ်မှာ မရှိဘူး... အပြင်ထွက်သွားတယ်...”

အစ်မကွေ့ဖန်းက ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းကွေ့ဖန်းမှာ လှည့်ထွက်သွားတော့မည် ပြင်လိုက်စဉ် အိမ်ထဲရှိ လဲ့ကျီမင်၏ ပုံရိပ်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် တက်ကြွသွားလေသည်။

သူမက အစ်မကွေ့ဖန်းကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်၍ အိမ်ထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

“တပ်မဟာခေါင်းဆောင်... တပ်မဟာခေါင်းဆောင်... ရှင် အိမ်မှာ ရှိနေတာကို ငါ မြင်တယ်နော်... အခုချက်ချင်း ထွက်ခဲ့စမ်းပါ...”

လဲ့ကျီမင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အိမ်ထဲမှ ထွက်လာရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

“ကွေ့ဖန်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

လဲ့ကျီမင်က မေးလိုက်၏။

ကျန်းကွေ့ဖန်းသည် လဲ့ကျီမင် ထွက်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မတရားခံရသည့် အမူအရာမျိုး လုပ်ပြလိုက်သည်။

သူမက ငိုယို ရှိုက်ကြီးတငင်ဖြင့် ပြောလေ၏။

“တပ်မဟာခေါင်းဆောင်... ဒီနေ့ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ရှင် မသိဘူးလား... အဲ့ခွေးကောင်လေးလဲ့ချန်က ဘယ်ကနေ သေနတ်တစ်လက် ရလာမှန်း မသိဘူး... ငါ့သားနဲ့ ချွေးမကိုတောင် ပစ်သတ်တော့မလို့...”

“သူက အဲ့လိုအရာမျိုးကိုတောင် လုပ်ရဲနေပြီ... သူက ရွာအတွက် အန္တရာယ်ကောင်ပဲ... သူ့ကို ရွာထဲကနေ နှင်ထုတ်ပစ်သင့်တယ်... ဒါမှမဟုတ် ဖမ်းချုပ်ထားသင့်တယ်...”

လဲ့ကျီမင်က ကျန်းကွေ့ဖန်းတစ်ယောက် ထပ်ပြီး လာတိုင်တောကာ ဆင်းရဲကြောင်း လာပြနေသည်ဟုသာ အစက ထင်ထားခဲ့ပြီး ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် စကားအနည်းငယ် ပြော၍ လွှတ်လိုက်ရန် ပြင်ထားသော်လည်း သူမက သေနတ်အကြောင်း ထုတ်ပြောလာမည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

လဲ့ချန်က သေနတ်ကို ဘယ်က ရလာသနည်း။ ဤသည်က သေးငယ်သောကိစ္စ မဟုတ်ချေ။

ယခုအခါ သဘာဝဘေးအန္တရာယ် သုံးနှစ်တာကာလက အလွန် ဆိုးရွားလွန်းလှသဖြင့် အိမ်တိုင်းက သူတို့၏ လက်လုပ်သေနတ်များကို တပ်မဟာထံ အပ်နှံထားခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်၌ ဤအရာမျိုးကို မည်သူက ကိုင်ဆောင်ထားသေးသနည်း။

အကယ်၍ လဲ့ချန်ကသာ သေနတ်ကို ခိုးယူထားခြင်းဖြစ်ပါက သူ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား တက်ပေတော့မည်။

ကျန်းကွေ့ဖန်းက မီးလောင်ရာ လေပင့်လိုက်လေသည်။

“တပ်မဟာခေါင်းဆောင်... ရှင် သွားပြီး ကြည့်သင့်တယ်... အဲ့သေနတ်က အမည်းရောင်ကြီးနဲ့ အတော် ကြောက်စရာကောင်းတာ... သေချာပေါက် ခိုးလာတာ ဖြစ်ရမယ်... အဲ့ကောင်လေးက အခုဆို သိပ်ကို ရဲတင်းနေပြီ... သူ ဘာမဆို လုပ်ရဲတယ်...”

လဲ့ကျီမင်၏ အမူအရာကလည်း တည်ကြည်လေးနက်သွား၏။

“ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ... ငါ လဲ့ချန်ဆီသွားပြီး မေးကြည့်မှ ဖြစ်မယ်...”

သူက လှည့်၍ ဇနီးဖြစ်သူကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်ကာ လဲ့ချန်၏ အိမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

လဲ့ကျီမင် ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းကွေ့ဖန်းက ချက်ချင်း ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“အို... ငါ့ချွေးမလေး ဒဏ်ရာရထားတာ... သူ့ကိုပြုစုဖို့ ငါ မြန်မြန် ပြန်သွားမှ...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြေးထွက်သွားလေသည်။

တကယ်တမ်း၌ သူမက အလွန် ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် လဲ့ချန်က လူတစ်ယောက်လုံး ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ လက်ထဲ၌လည်း သေနတ်တစ်လက် ရှိနေပေသည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေတွင် သူမက သူနှင့်အတူ မည်သို့ လိုက်ရဲမည်နည်း။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လဲ့ကျီမင်က လဲ့ချန်ကို ရှာရန် သွားပြီဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက် အထမြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

လဲ့ကျီမင်က ယုန်ထက်ပင် မြန်အောင် ပြေးသွားသော ကျန်းကွေ့ဖန်းကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်မိ၏။

သူ လဲ့ချန်၏ အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုအခိုက်၌ လဲ့ချန်မှာ ချီလန်ကို ဆေးလူးပေးပြီးကာစဖြစ်ပြီး ခြံဝင်းထဲရှိ သူ၏ ခြင်းတောင်းထဲမှ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ရှင်းလင်း သပ်ရပ်အောင် လုပ်နေသည်။

လဲ့ချန်က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ လဲ့ကျီမင်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် တစ်ယောက်ယောက်က သူ့အကြောင်း သွားတိုင်ထားကြောင်း စိတ်ထဲမှ သိလိုက်လေသည်။

သူက ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

“တပ်မဟာခေါင်းဆောင်... ရောက်လာပြီကိုး... ဝင်ခဲ့ပါ... ထိုင်ပါဦး...”

လဲ့ကျီမင်က စွန့်ပစ်ထားသော နွားတင်းကုပ် အဟောင်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ဆေးများ လူးထားသည့် ချီလန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့ကို ကြည့်၍ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

လဲ့ချန်မှာ အလွန်ခက်ခဲသော အချိန်ကာလကို ဖြတ်သန်းနေရကြောင်း သူ သိထားသည်။ အရာအားလုံးက ကျန်းကွေ့ဖန်းနှင့် အခြားသူများ၏ အလွန်အကျွံ လုပ်ရပ်များကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

“မင်းဆီမှာ သေနတ်တစ်လက် ရှိနေတယ်လို့ ပြောကြတယ်... အဲဒါ ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ...”

လဲ့ကျီမင်က တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်၏။

လဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ခြင်းတောင်းထဲရှိ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ညင်သာစွာ ချထားလိုက်ပြီး လက်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

“တပ်မဟာခေါင်းဆောင်... ဒီသေနတ်ကို အဘိုးလင်က ကျွန်တော့်ကို ပေးထားတာပါ...”

“အဘိုးလင်...”

လဲ့ကျီမင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ဘယ် အဘိုးလင်လဲ...”

“တောင်ပေါ်က တောင်စောင့်အဘိုးလင်ပါ... တပ်မဟာခေါင်းဆောင်လည်း သူ့ကို သိပါတယ်...”

လဲ့ချန်က ရှင်းပြလိုက်၏။

လဲ့ကျီမင်က ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

လင်ပေါ်၏ ခေတ်ဟောင်း အမဲလိုက်သေနတ် အကြောင်းကို သူ သေချာပေါက် သိထားပေသည်။ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးချိန်အတွင်း သိမ်းဆည်းစဉ်က တောင်စောင့်များသာလျှင် အပ်နှံရန် မလိုခဲ့ချေ။

မျှော်လင့်မထားဘဲ အဘိုးလင်က ထိုသေနတ်ကို လဲ့ချန်အား ပေးလိုက်သည်တဲ့လား။

အဘိုးလင်က လဲ့ချန်ကို သူ၏ ဆက်ခံသူအဖြစ် အမှန်တကယ် သတ်မှတ်ထားပုံ ရပေသည်။

“အဲဒီသေနတ်က... ကိစ္စတော့ မရှိပါဘူး...”

လဲ့ကျီမင်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလေ၏။

“ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို လူတွေဆီ ချိန်လို့တော့ မရဘူး... အဲဒါက ဥပဒေနဲ့ မလွတ်ကင်းဘူး...”

လဲ့ချန်က ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။

“တပ်မဟာခေါင်းဆောင်... ကျန်းကွေ့ဖန်းရဲ့ မိသားစုက ကျွန်တော်တို့ မိသားစုကို ဘယ်လို အနိုင်ကျင့်ခဲ့လဲဆိုတာ ခေါင်းဆောင်လည်း အသိပါပဲ... ကျွန်တော်က သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်သွားလို့ပါ... ဒါပေမဲ့ တကယ်တော့ ပစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... သူတို့ကို ခြောက်လှန့်ချင်ရုံ သက်သက်ပါ...”

ထိုသို့ပြောနေရင်းနှင့် လဲ့ချန်က ပုန်းကွယ်နေသော ချီလန်နှင့် ရှောင်ရှောင်တို့ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံက ပျော့ပျောင်းသွား၏။

“ကျွန်တော့်မှာ အခု ဇနီးနဲ့ သမီးလေး ရှိနေပြီပဲ... သူတို့နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်တော့မလဲ...”

ဤသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု တွေးမိကာ လဲ့ကျီမင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က အမြဲတမ်း ရိုးသား ဖြောင့်မတ်သော ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူ့ကို လမ်းထောင့်ထိ ပိတ်လှောင်မတွန်းပို့ခဲ့လျှင် သူက ဤသို့သော လုပ်ရပ်မျိုးကို လုပ်မည် မဟုတ်ချေ။

“အဲဒါကို သတိရထား...”

လဲ့ကျီမင်က လဲ့ချန်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။

“နောင်ဆို ဂရုစိုက်... ပြဿနာ ထပ်မရှာနဲ့တော့...”

“တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒါနဲ့... တပ်မဟာခေါင်းဆောင်... ခေါင်းဆောင် ရောက်လာတာ အတော်ပဲ... ကျွန်တော့်ဆီမှာ အခု သေနတ်ရှိနေပြီဆိုတော့ တောင်ပေါ်တက်ပြီး အမဲလိုက်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်... ကျွန်တော် အလုပ်မှတ်တွေ မစုတော့ဘူး...”

“အချိန်တန်ရင် ကျွန်တော် အမဲလိုက်လို့ ရလာတဲ့အထဲက သုံးပုံတစ်ပုံကို တပ်မဟာဆီ အပ်ပါ့မယ်... အဲဒါ အဆင်ပြေနိုင်မလား...”

လဲ့ကျီမင်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် အလုပ်မှတ်များက တစ်မိသားစုလုံး၏ စားနပ်ရိက္ခာ ထောက်ပံ့မှုအတွက် အလွန် အရေးကြီးပေသည်။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့များက စုပေါင်းလုပ်အားကို အကောင်အထည်ဖော်ကာ ဆန်စပါးနှင့် နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများကို အလုပ်မှတ်များအလိုက် ခွဲဝေပေးကြသည်။

အိမ်ထောင်စုတိုင်းက စားနပ်ရိက္ခာအတွက် အလုပ်မှတ်များအပေါ် မှီခိုနေရပြီး လဲ့ချန်ကဲ့သို့ လုပ်အားရှင်တစ်ယောက် မရှိပါက ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့၏ ရိတ်သိမ်းမှုက သေချာပေါက် ထိခိုက်နစ်နာသွားပေမည်။

“တပ်မဟာခေါင်းဆောင်... အဘိုးလင်က ကျွန်တော့်မှာ အမဲလိုက်ဖို့ ပါရမီရှိတာကို မြင်လို့ ဒီအမဲလိုက်သေနတ်ကို ပေးခဲ့တာပါ...”

လဲ့ကျီမင် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လဲ့ချန်က ဆက်ပြောလေ၏။

“အမဲလိုက်သေနတ် မသုံးဘဲနဲ့တောင် ကျွန်တော် ယုန်တွေ၊ ရစ်ငှက်တွေကို ပစ်ဖမ်းနိုင်ခဲ့တယ်... အဲ့အကြောင်းကို ခေါင်းဆောင်ရဲ့ မိသားစုလည်း သိပါတယ်...”

“ဒါပေမဲ့ ခေါင်းဆောင်သိတဲ့အတိုင်းပဲ... ကျွန်တော့် ဇနီးနဲ့ ကလေးတွေက ငတ်မွတ်နေကြတာဆိုတော့ သူတို့ကို အရင် ဂရုစိုက်ရမယ်... ဒါကြောင့် တပ်မဟာဆီကို အရင်မအပ်ခဲ့တာပါ...”

ဤမျှသေးငယ်သော ကိစ္စလေးအတွက် လဲ့ကျီမင်က သူ့ကို အမှန်တကယ် အခက်တွေ့အောင် လုပ်မည် းမဟုတ်မှန်း သိထားသဖြင့် လဲ့ချန်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

အိမ်ထောင်စုတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် အခက်အခဲများ ရှိကြပြီး အမဲလိုက်ခြင်းကလည်း အထူးသဖြင့် အလွန် အန္တရာယ်များလှသော လုပ်ရပ်ဖြစ်သည်။ သို့တိုင်အောင် သူတို့က အမဲလိုက်၍ပင် မပြီးဆုံးသေးမီ အမဲလိုက်ရလာသည့် သားကောင်များ အားလုံးကို တပ်မဟာထံသို့ ကိုယ်ကျိုးစွန့် အပ်နှံခဲ့ကြရသည်။

လဲ့ကျီမင်က သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

“မင်းကတော့လေ...”

သို့သော်လည်း လဲ့ချန်တို့ မိသားစု သုံးယောက်၏ စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အခြေအနေကိုကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သူက သက်ပြင်းချ၍ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

၎င်းကို မြင်သောအခါ လဲ့ချန်က ပြုံးဖြီးဖြီးနှင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို အဆင်ပြေသွားပြီပေါ့...”

လဲ့ကျီမင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြောလေ၏။

“ခွေးကောင်လေး... သွား မြန်မြန် ပြင်ဆင်တော့...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”

လဲ့ချန်က အသင့်သဘောတူလိုက်၏။

“တပ်မဟာခေါင်းဆောင်... ထမင်းတစ်နပ်လောက် စားသွားပါလား... ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း ချက်လိုက်မယ်...”

လဲ့ချန်၏ အိမ်မှ ဗလာကျင်းနေသော နံရံများကို ကြည့်ကာ လဲ့ကျီမင်မှာ ထမင်းစားရန် နေခဲ့ဖို့ အားနာသွားပြီး ကမန်းကတန်း ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

“ငါ စားပြီးပြီ... ငါ ပြန်တော့မယ်... မင်းဇနီးနဲ့ ကလေးတွေကိုသာ သေချာဂရုစိုက်ပါ...”