အခန်း (၂၅-၂၆)

အခန်း (၂၅)ကျားခြေရာ

အားကော်က သိပ်ပြီး ဉာဏ်မကောင်းလှသော်လည်း ယုံကြည်စိတ်ချရပြီး ခွန်အားကြီးမားသဖြင့် အမဲလိုက်ရာတွင် သူ၏ အကူအညီကို သေချာပေါက် လိုအပ်ပေမည်။

လဲ့ချန်က လဲ့အားကော်၏ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ပြင်းထန်သော အသားနံ့တစ်ခုက သူ့ဆီသို့ လွင့်ပျံလာ၏။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤအနံ့က တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းနေ၏။

လဲ့ချန် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မြေမီးဖိုပေါ်ရှိ ဒယ်အိုးကြီးကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရပြီး ထိုအထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ချက်ပြုတ်နေကာ ထူးဆန်းသော ရနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

သူ အနီးသို့ ကပ်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်မုဟုတ်ချင်း မှင်တက်သွား၏။ အိုးထဲတွင် ချက်ပြုတ်နေသည်မှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူ သတ်ခဲ့သော ခွေးတူဝက်တူပင် ဖြစ်နေသည်။

လဲ့ချန် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤအားကော်က သိပ်ပြီး ဉာဏ်မကောင်းလှသကဲ့သို့ သူ့ကို ဂရုစိုက်မည့်သူလည်း မရှိချေ။ ဤသို့သော အရာများကို နေ့တိုင်း ဘယ်လိုလုပ် စားနိုင်မှာလဲ။

*ခွေးတူဝက်တူသားက အဲဒီလောက် အကြာကြီး ခံလို့လား။ အဲဒါကို စားလို့ နေမကောင်းဖြစ်မှာကို မကြောက်ဘူးလား*

“အားကော်...”

လဲ့ချန်က အော်ခေါ်လိုက်၏။

“အစ်ကိုချန်...”

လဲ့အားကော်က အိမ်ထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး လဲ့ချန်မှန်း သိလိုက်သည်နှင့် ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာကာ မေးလိုက်သည်။

“ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာလဲ...”

“ငါ မင်းဆီ လာလည်တာ..”

လဲ့ချန်က မီးဖိုနားသို့ လျှောက်သွားပြီး အိုးထဲရှိ ခွေးတူဝက်တူကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“မင်း ဘာလို ဒါကိုကို ချက်နေတာလဲ... ရက်အတော်ကြာ အပြင်မှာ ပစ်ထားတဲ့ အရာတွေကို ဒီအတိုင်း စားလို့မရဘူးဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား...”

လဲ့အားကော်က ခေါင်းကုတ်၍ ရိုးသားအအအဖြစ်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလေသည်။

“အရမ်းစားလို့ကောင်းတယ် အစ်ကိုချန်... အနံ့ကလည်း သိပ်မွှေးတာပဲ...”

လဲ့ချန်က သက်ပြင်းချ၍ နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။ ဤအားကော်က တကယ့်ကို စိတ်ပူစရာပင် ဖြစ်သည်။

“ကဲ... ဆက်မစားနဲ့တော့... ဒါက ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းဘူး...”

လဲ့ချန်က မီးကို ငြိမ်းသတ်လိုက်လေသည်။

“နောက်တစ်ခေါက် ဗိုက်ဆာရင် ငါ့အိမ်မှာ လာစားလှည့်...”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့အားကော်က ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်း၍ ပြောလိုက်၏။

“မလုပ်ပါနဲ့ အစ်ကိုချန်... အစ်ကို့မှာ မိသားစုဝင်တွေ အများကြီးပဲ... ကျွန်တော်က အစ်ကို့အိမ်မှာ ဘယ်လိုလုပ် စားလို့ ဖြစ်မှာလဲ... အစ်ကိုက စားစရာတွေကလည်း ရဖို့ မလွယ်ဘူးလေ...”

လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသည်။ သူ၏ ဘဝနှစ်ခုစလုံးတွင် လဲ့အားကော်ကသာ သူ့ကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်သော တစ်ဦးတည်းသော ညီအစ်ကိုဖြစ်ပြီး သူ အသားတစ်ဖဲ့လေး လျော့စားရမည်ကိုပင် စိုးရိမ်နေရှာသည်။

“မင်း မလာဘူးဆိုရင် ငါ့ကို အစ်ကိုတစ်ယောက်လို သဘောမထားလို့ပဲ...”

လဲ့ချန်က ဒေါသထွက်နေဟန်ဆောင်ကာ တမင်တကာ မျက်နှာကို တင်းထားလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားသည်နှင့် လဲ့အားကော်မှာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားပြီး ကမန်းကတန်း ပြောလေသည်။

“လာပါ့မယ်... နောက်ဆို အစ်ကိုချန့်အိမ်ကို ကျွန်တော် လာပါ့မယ်...”

ထိုအခါမှ လဲ့ချန်က ပြုံး၍ သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။

“အဲလိုမှပေါ့... အားကော်... တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်ဖို့ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့စေချင်တယ်... မင်း လိုက်မလား...”

“လိုက်မှာပေါ့... အစ်ကိုချန် သွားမယ့်နေရာ မှန်သမျှ ကျွန်တော် လိုက်မှာ...”

လဲ့အားကော်က စဉ်းစားခြင်းပင်မရှိဘဲ သဘောတူလိုက်လေသည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်က မတူဘူး...”

လဲ့ချန်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမူအရာဖြင့် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

“ဒီတစ်ကြိမ် ငါ ကျားသွားဖမ်းမလို့...”

“ကျား...”

လဲ့အားကော်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ကြေးခေါင်းလောင်းများကဲ့သို့ ပြူးကျယ်သွားသည်။

လဲ့ချန်က သူ့ကို ကြောက်လန့်သွားမည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းစွာပင် အားကော်၏ မျက်လုံးများတွင် လေးစား အားကျမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

“အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက အရမ်းတော်တာပဲ... ကျားကိုတောင် သွားတိုက်ခိုက်ရဲတယ်...”

လဲ့ချန်က စိတ်ထဲမှ ကြိတ်ရယ်လိုက်မိသည်။ ဤအားကော်က တကယ့်ကို ချစ်စရာကောင်းလောက်အောင် အလွန်းပေသည်။

သူက အားကော်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။

“မင်းကို ငါယုံတယ်... အချိန်တန်ရင် ငါတို့ တစ်ဝက်စီ ခွဲယူကြမယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့...”

အားကော်မှာ ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်သွားလေသည်။

လျင်မြန်စွာ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် သူတို့က ခြင်းတောင်းကိုယ်စီလွယ်၍ အားကော်က တလက်လက် တောက်ပနေသော သစ်ခုတ်ဓားမ တစ်ချောင်းကိုပင် ယူဆောင်လာကာ တောင်ပေါ်သို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တက်လာခဲ့ကြသည်။

လဲ့ချန်က လဲ့အားကော်ကို ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ကျားခြေရာများ တွေ့ရှိခဲ့သော နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။

ဤနေရာတွင် သစ်ပင်ပန်းမန်များ ထူထပ်ပြီး ဧရာမကျောက်တုံးကြီးများနှင့် ကြမ်းတမ်းလှသဖြင့် ကျားများ ပုန်းခိုရန် အကောင်းဆုံး နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

“အားကော်... ငါတို့ ဒီနေရာမှာ စောင့်ကြမယ်...”

လဲ့ချန်က ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး၏ အနောက်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“ကျားတွေက အများအားဖြင့် နေဝင်ဆည်းဆာ အချိန်ကျမှ အမဲလိုက်ထွက်တတ်တာဆိုတော့ ငါတို့ စိတ်ရှည်ရှည် ထားရမယ်...”

“အစ်ကိုချန်... အဲ့ကျားက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမလဲ...”

လဲ့အားကော်က စကားပြောရင်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စိုးရိမ်တကြီး ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

“ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က တောဝက်ထက်တောင် ပိုကြီးလောက်တယ်...”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့အားကော်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွား၏။

“ဒါဆို... ဒါဆို လူတစ်ယောက်လုံးကို မျိုချနိုင်တာပေါ့...”

လဲ့ချန်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်လေသည်။

“အဲဒီလောက်လည်း ချဲ့ကားမပြောပါနဲ့... ဒါပေမဲ့ အဲ့ကျားက တကယ့်ကို ကြမ်းကြုတ်တယ်... မင်း နောက်ဆို သတိထားတာ ပိုကောင်းမယ်... မဟုတ်ရင် သူက မင်းကို မြင်သွားလိမ့်မယ်...”

နေဝင်သွားသည်နှင့်အမျှ တောင်ပေါ်နှင့် သစ်တောများအတွင်းရှိ အပူချိန်က တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာသည်။

လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့ ကျောက်တုံးကြီး နောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီးနောက် သူတို့၏ ဗိုက်များက တဂွီဂွီ မြည်လာကြ၏။

“အစ်ကိုချန်... ကျားက ဘာလို့ ထွက်မလာသေးတာလဲ...”

လဲ့အားကော်က သူ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်ရင်း ဖြူဖွေးသော လေငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

လဲ့ချန် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်း၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်၏။

“တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ... ဒီနေရာက သိပ်ကို ရှင်းလင်းနေတယ်... ဒီနေရာမှာ ကျားတွေ သွားလာ ကျက်စားနေတာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်ပုံမရဘူး...”

သူက မြေပြင်ပေါ်မှ သစ်ရွက်ခြောက် တစ်ရွက်ကို ကောက်ယူ၍ လက်ချောင်းများကြားတွင် ပွတ်ချေလိုက်ပြီး အနံ့ခံကြည့်လိုက်လေသည်။

“ဒီပတ်ဝန်းကျင်က မြက်တွေနဲ့ သစ်ပင်တွေမှာ တိရစ္ဆာန်ကြီးတွေ နင်းနယ်ထားတဲ့ လက္ခဏာမျိုး မတွေ့ရဘူး...”

“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ...”

လဲ့အားကော်မှာ စိတ်ပျက်သွားပုံရသည်။

လဲ့ချန်က သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။

“စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီနေ့ မဆုံရုံနဲ့ နောက်ပိုင်း မတွေ့ရတော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒီအခွင့်အရေးကိုယူပြီး မင်းကို အမဲလိုက်တဲ့ စွမ်းရည်တချို့ သင်ပေးမယ်...”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့အားကော်၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားလေသည်။

“ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်...”

လဲ့ချန်က မြေပြင်ပေါ်ရှိ အမှတ်အသား တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“ဒီအညစ်အကြေးတွေကို ကြည့်... သေးငယ်ပြီး လုံးဝန်းတယ်... အမွေးတွေတောင် ကပ်နေသေးတယ်... အဲဒါက ယုန်ချေးပဲ... ပြီးတော့ ဒီခြေရာတွေကို ကြည့်... ခြေရာသုံးခုက အလယ်မှာ ကွဲနေတယ်... အဲဒါက ရစ်ငှက်ရဲ့ ခြေရာတွေပဲ...”

လဲ့အားကော်က အလွန်စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေပြီး လဲ့ချန် ပြောသမျှ စကားလုံးတိုင်းကို မှတ်သားထားချင်နေမိသည်။

ထို့နောက် လဲ့ချန်က သစ်ပင် အမျိုးအစားများကို မည်သို့ ခွဲခြားရမည်၊ ရေအရင်းအမြစ်များကို မည်သို့ ရှာဖွေရမည်၊ တောင်ပေါ်နှင့် သစ်တောများအတွင်း မည်သို့ သွားလာရမည်နှင့် လေတိုက်ရာ လမ်းကြောင်းနှင့် အနံ့ကဲ့သို့သော အချက်များကို အခြေခံ၍ သားကောင်များ၏ တည်နေရာကို မည်သို့ ဆုံးဖြတ်ရမည်တို့ကို သင်ကြားပေးလေသည်။

“အစ်ကိုချန်... အစ်ကို သိတာတွေ အများကြီးပဲ...”

လဲ့အားကော်က လေးစား အားကျစွာဖြင့် ကြည့်နေ၏။

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့တာတွေ အားလုံးက အတွေ့အကြုံတွေ အပေါ်မှာ အခြေခံထားတာပါ... နောက်ဆို ငါနဲ့အတူ တောင်ပေါ်ကို မကြာခဏ လိုက်လာရင် မင်းလည်း သဘာဝကျကျ နားလည်လာမှာပါ...”

သူ စကားရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာက တည်ကြည်လေးနက်သွား၏။

“ဒါပေမဲ့... ငါ မရှိဘဲနဲ့ မင်းတစ်ယောက်တည်း တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်ထွက်တာမျိုး လုံးဝ မလုပ်ရဘူး... နားလည်လား...”

“ကြားပါတယ် အစ်ကိုချန်...”

လဲ့အားကော်က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

အမှောင်ထု ကျဆင်းလာသောအခါ လဲ့ချန်က လဲ့အားကော်ကို ခေါ်၍ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ကျားကို ရှာတွေ့ရန်အတွက် နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာရပေမည်။

ကျားများက နယ်မြေစိုးမိုးမှု ပြင်းထန်သော အထီးကျန် တိရစ္ဆာန်များ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့က များသောအားဖြင့် ရေအရင်းအမြစ်များနှင့် နီးသော နေရာများတွင် နေထိုင်တတ်ကြပြီး ဂူများ သို့မဟုတ် ချုံပုတ်များထဲတွင် အနားယူလေ့ ရှိကြ၏။

လဲ့ချန်က စမ်းချောင်းတစ်ခုကို ဆန်တက်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာစွာ အကဲခတ်နေသည်။

သူက တစ်ခါတစ်ရံ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများကို စစ်ဆေးရန် ငုံ့ကြည့်တတ်သကဲ့သို့ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်ရန် သစ်ပင်ပေါ်သို့လည်း တက်တတ်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ နှာခေါင်းများက အနည်းငယ် ရှုံ့မဲ့သွား၏။

“သွေးနံ့ရတယ်...”

လဲ့ချန်က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

သူက ထူထပ်သော ချုံပုတ်များကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ ပုန်းကွယ်နေသော လိုဏ်ဂူတစ်ခုက အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာ၏။

ဂူပေါက်ဝ တစ်ဝိုက်တွင် ဧရာမတိရစ္ဆာန် အရိုးများနှင့် လတ်ဆတ်သော အညစ်အကြေးအချို့ ပြန့်ကျဲနေပြီး ပြင်းထန်သော ညှီနံ့တစ်ခု လွင့်ပျံလာသည်။

“အဲ့ဒါက ကျားဂူပဲ...”

လဲ့ချန်က အလွန်ဝမ်းသာသွား၏။

သူက ဂူပေါက်ဝသို့ သတိထား၍ ချဉ်းကပ်သွားပြီး ချုံပုတ်များကြားမှ တစ်ဆင့် ဂူထဲတွင် လှဲလျောင်းအနားယူနေသော ဧရာမ ကျားကြီးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဤကျားမှာ တောက်ပသော အရောင်အသွေးရှိသည့် အမွေးအမှင်များ ရှိပြီး ၎င်း၏ နဖူးပေါ်တွင် ထင်ရှားသော “ဘုရင်” ဟူသည့် အမှတ်အသား ရှိနေကာ ကြီးမြတ်ခမ်းနားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

လဲ့အားကော်၏ မျက်လုံးများက ပန်းကန်ပြားများကဲ့သို့ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာကာ သူ၏ လက်များကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်၏။

“အစ်ကိုချန်... ကျားကြီး... တကယ့် ကျားကြီးပဲ... ကျွန်တော်တို့ ကျားသား စားရတော့မယ်...”

လဲ့ချန်က ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသော သူ၏ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်၍ တိုးတိုးအော်လိုက်လေသည်။

“အသံတိတ်တိတ်နေစမ်းပါ... ကျားကို လန့်ပြေးအောင် လုပ်နေတာလား... စားဖို့က အသာထား... ကျားနဲ့ တိုက်ရတာ အဲဒီလောက် မလွယ်ဘူး...”

ထိုအခါမှ လဲ့အားကော်က သူ၏ အမူအရာ လွန်ကဲသွားကြောင်း သတိပြုမိသွားပြီး ပါးစပ်ကို ကမန်းကတန်း ပိတ်၍ နောက်သို့ ဆုတ်သွား၏။

လဲ့ချန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဂူရှိရာဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့ကျားက သူ့ရဲ့ အရွယ်အစားကို ကြည့်ရတာ အနည်းဆုံး ပေါင်လေးငါးရာလောက်တော့ ရှိမယ်... သူ့ရဲ့ လက်သည်းတွေက ဓားလို ထက်မြက်ပြီး သွားတွေကလည်း အရိုးတွေကို အလွယ်တကူ ကိုက်ဖြတ်နိုင်တယ်...”

အခန်း (၂၆)သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းခြင်း

လဲ့ချန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဂူရှိရာဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့ကျားက သူ့ရဲ့ အရွယ်အစားကို ကြည့်ရတာ အနည်းဆုံး ပေါင် လေးငါးရာလောက်တော့ ရှိမယ်... သူ့ရဲ့ လက်သည်းတွေက ဓားလို ထက်မြက်ပြီး သွားတွေကလည်း အရိုးတွေကို အလွယ်တကူ ကိုက်ဖြတ်နိုင်တယ်...”

“ဒါ့အပြင် သူတို့က အာရုံခံစားမှု သိပ်စူးရှပြီး အရမ်းလည်း မြန်ဆန်တယ်... ငါတို့သာ သတိမထားရင် သူ့ရဲ့ အစာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်...”

လဲ့အားကော်မှာ ကျားကြီးက သူ့ကို တစ်ကောင်လုံး မျိုချသွားမည်ဟု မြင်ယောင်လာကာ လည်ပင်းကို ပု၍ ကြက်သီးမွှေးညင်း ထသွားလေ၏။

လဲ့ချန်က ဆက်ပြောလေသည်။

“ကျားတွေက နယ်မြေစိုးမိုးမှု သိပ်ပြင်းထန်တာ... အဲ့ဂူနားမှာ သူ ချထားတဲ့ အမှတ်အသားတွေ သေချာပေါက်ရှိရမယ်... သူ့ရဲ့ထောင်ချောက်ထဲ မကျမိအောင် ငါတို့ သတိထားမှ ဖြစ်မယ်...”

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ ကျားသေးပန်းထားသော သစ်ပင်အချို့နှင့် လက်သည်းဖြင့် ကုတ်ခြစ်ထားသော အမှတ်အသားအချို့ကို သတိပြုမိသွား၏။

“အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... အဲ့အတိုင်းပဲ ထားလိုက်တော့မလို့လား...”

လဲ့အားကော်က တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်း၍ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလေ၏။

“ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ဖို့ကတော့ သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါတို့ ဉာဏ်သုံးရမယ်...”

“ငါတို့ ထောင်ချောက်တစ်ခုဆင်မှ ဖြစ်မယ်...”

“ဘယ်လို ထောင်ချောက်မျိုးလဲ...”

လဲ့ချန်က ပြောလိုက်သည်။

“ကျားဖမ်းတဲ့ ထောင်ချောက်တွေ အများကြီး ရှိတယ်... အလွယ်ကူဆုံးကတော့ ကျော့ကွင်း ထောင်ချောက်နဲ့ ကျောက်တုံးပြုတ်ကျတဲ့ ထောင်ချောက်တွေပဲ...”

“ဒါပေမဲ့ ဒီကျားက အရမ်းကြီးတော့ ရိုးရိုး ကျော့ကွင်းက သေချာပေါက် ဖမ်းမိမှာ မဟုတ်ဘူး... ပိုခိုင်ခံ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သုံးမှ ရမယ်...”

“ရွာကိုပြန်ပြီး ခိုင်ခံ့တဲ့ ကြိုးတွေ၊ ထက်မြက်တဲ့ သားရဲထောင်ချောက်တွေလို ကိရိယာ တချို့ကို ပြင်ဆင်ရမယ်... ပြီးတော့...”

သူက စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်၏။

“အရေးကြုံရင် သုံးဖို့ ဆေးဖက်ဝင်အပင် တချို့လည်း လိုတယ်...”

“ဆေးဖက်ဝင်အပင်... ကျားဖမ်းဖို့ ဆေးပင်တွေက ဘာလုပ်ဖို့လဲ...”

လဲ့အားကော်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ငတုံးကောင်... ငါတို့ ဒဏ်ရာရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... အထူးသဖြင့် ဤတောနက်တောင်ကြီးထဲမှာ ငါတို့ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုတယ်...”

လဲ့ချန်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လဲ့အားကော်၏ ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်လေ၏။

တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လဲ့ချန်က လဲ့အားကော်ကို သာမန်ဆေးဖက်ဝင်အပင် အချို့အား ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စေရန် အခွင့်ကောင်းယူ၍ သင်ကြားပေးလေသည်။

သူက လမ်းဘေးရှိ သာမန်အပင်ငယ် တစ်ပင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြ၍ ပြောလိုက်၏။

“ဒါက ကျင်းချွမ်ချောင်ခေါ်တဲ့ ဆေးပင်ပဲ... အဲဒါကို ထောင်းပြီး ဒဏ်ရာပေါ် လိမ်းပေးရင် သွေးတိတ်စေပြီး ရောင်ရမ်းမှုကို ကျဆင်းစေတယ်...”

လဲ့အားကော်က အလွန်စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေ၏။ သူက အများအားဖြင့် လဲ့ချန်၏ နောက်သို့ လိုက်ကာ တောင်ပေါ်တက်၍ အမဲလိုက်ရန်သာ သိပြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမှ မသိချေ။

ဤသာမန် မျက်ပင်လေးများတွင် ဤမျှ ကြီးမားသော အသုံးဝင်မှုများ ရှိနေကြောင်း ယခုမှပင် သူ သဘောပေါက်သွားလေသည်။

“အစ်ကိုချန်... အစ်ကို ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လောက် အများကြီး သိနေရတာလဲ...”

လဲ့အားကော်က လေးစား အားကျစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်၏။

“ဒါတွေ အားလုံးက အတွေ့အကြုံတွေပဲ... နောင်ဆို ငါ့နောက်ကို ပိုလိုက်လာရင် မင်းလည်း သဘာဝကျကျ နားလည်လာမှာပါ...”

သူတို့က လမ်းလျှောက်လာရင်းနှင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ခူးဆွတ်လာခဲ့ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အိမ်ဟောင်း၌ ကျန်းကွေ့ဖန်းက အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အမူအရာဖြင့် ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး တေးသွားလေး တစ်ပုဒ် ညည်းတွားကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာလေ၏။

လျိုတာကျူးက တုန်ယင်နေရင်းနှင့် သူ၏ ခါးပတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပတ်၍ ခြံတံခါးမှ ထွက်လာသည်။

သူမ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ကမန်းကတန်း အနားသို့ သွားလိုက်ပြီး မျက်နှာချိုသွေး၍ မေးလေ၏။

“အမေ... အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ... လဲ့ချန်တော့ ပြဿနာ အကြီးအကျယ် တက်သွားပြီမလား...”

ကျန်းကွေ့ဖန်းက အုတ်ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ထန်းရွက်ယပ်တောင်ကို ကောက်ယူကာ သူမကိုယ်သူမ အပြင်းအထန် ယပ်ခတ်ရင်း သူ့ကို မျက်စောင်းထိုး၍ ကြည့်လိုက်သည်။

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်... နင် လုပ်တတ်တာက မေးခွန်းထုတ်ဖို့ပဲ ရှိတာလား... ဒီအမေကိုယ်တိုင် ဝင်ပါမှတော့ ဘယ်လိုလုပ် အမှားအယွင်း ရှိနိုင်မှာလဲ...”

“တပ်မဟာခေါင်းဆောင်တောင် လဲ့ချန်ရဲ့ သေနတ်ကိစ္စကို ဘယ်ကမှန်းမသိဘူး... သူတော့ သေချာပေါက် သေပြီပဲ...”

“အမေ... ဒါက သိပ်ကြီးမားတဲ့ကိစ္စပဲ...”

လျိုတာကျူးက သူ၏ လက်များကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်၏။

“လက်နက်ကို တရားမဝင် ကိုင်ဆောင်တာ... အဲဒါက သေဒဏ်ပဲလေ... ဒ္တစ်ကြိမ်တော့ လဲ့ချန် အဲ့ကောင်လေး အသက်ရှင်ရက် လွတ်မြောက်သွားရင်တောင် ကံကောင်းလို့ပဲ...”

စွင်းယန်မေကလည်း ဝင်ပြောလေသည်။

“ဟုတ်တယ်... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အခြေအနေကို သေချာစောင့်ကြည့်နေမှ ဖြစ်မယ်... လဲ့ချန်ရဲ့ မိသားစု လွတ်မသွားအောင် သေချာ လုပ်ရမယ်...”

အကယ်၍ လဲ့ချန် အမှန်တကယ် ဖမ်းဆီးခံရပါက ချီလန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့မှာ သူတို့၏ လက်အောက်သို့ လုံးလုံးလျားလျား ရောက်ရှိသွားမည် မဟုတ်ပါလားဟု သူမ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိ၏။ ထိုအခါကျလျှင် အတိတ်က အကြွေးဟောင်းရော အကြွေးသစ်များကိုပါ တစ်ပြိုင်တည်း ရှင်းလင်းပစ်မည်။

မနေ့က သူမ လဲ့ချန်ကို မည်မျှ ကြောက်လန့်ခဲ့ရကြောင်း တွေးမိသောအခါ မြေကြီး အက်ကွဲကြောင်းထဲသို့သာ ဝင်ပုန်းချင်စိတ် ပေါက်သွားလေသည်။ ဤစော်ကားမှုကို သူမ မမျိုသိပ်နိုင်ချေ။

“တာကျွမ်း... အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်... မြန်မြန် လုပ်စမ်းပါ...”

သူမက လျိုတာကျူးကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

လျိုတာကျူးမှာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လဲ့ချန်၏ ဖိနှိပ်မှုကို လုံးလုံးလျားလျား ခံခဲ့ရပြီး စကားတစ်ခွန်းပင် မပြောရဲသဖြင့် သူ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက် ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။

ယခု လဲ့ချန် ဖမ်းဆီးခံရနိုင်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ ချက်ချင်းပင် တက်ကြွသွားပြီး ခါးကို တမတ်မတ် ဆန့်လိုက်လေ၏။

သူတို့သုံးယောက်က လဲ့ချန်၏ အိမ်ဆီသို့ ရန်လိုသော အမူအရာများဖြင့် လျှောက်သွားကြသည်။

သူတို့ အိမ်နှင့် နွားတင်းကုပ်မှာ ရေမြောင်းငယ်လေးတစ်ခုသာခြားပြီး နှစ်မိနစ်ခန့်သာ လမ်းလျှောက်ရသည်။

သို့သော်လည်း ပြီးခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံများအရ သင်ခန်းစာ ရထားသဖြင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့က ပို၍ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက် များလာကာ တန်းတန်းမတ်မတ် မဝင်ရဲကြတော့ချေ။ ထို့အစား သူတို့က သတိထား၍ ချောင်းကြည့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ကြ၏။

နွားတင်းကုပ်မှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး စုတ်ပြတ်နေသော သစ်သားတံခါးက ဟဟလေး ပွင့်နေကာ အထဲတွင် မည်သူမှ ရှိပုံမရချေ။

သူတို့သုံးယောက်က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အကဲခတ် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ လျှံကျလာ၏။ လဲ့ချန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အဖမ်းခံလိုက်ရပြီ ထင်သည်။

လျိုတာကျူးမှာ ပြီးခဲ့သော ရက်များအတွင်း လဲ့ချန်ကို မြေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ရသော်လည်း ယခုမူ ကလဲ့စားချေရန် အခွင့်အရေး ရသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူက နွားတင်းကုပ်၏ တံခါးကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ဖွင့်လိုက်ရာ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ သစ်သားတံခါးက နံရံကို ဝင်ဆောင့်သွားလေ၏။

ချီလန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့မှာ အဝတ်အစားများ ဖာထေးနေကြစဉ် ထိုအသံကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားကြပြီး သူတို့၏ အပ်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

သူတို့ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုကပ်ဆိုးကြီးသုံးကောင်ကို ထပ်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

မနေ့ကမှ လဲ့ချန်၏ နှင်ထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပါလျက် ယနေ့ ဘာကြောင့် ထပ်ရောက်လာရပြန်သနည်း။

စွင်းယန်မေက ခါးထောက်၍ ကျိန်ဆဲရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လျိုတာကျူးက သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။

မနေ့က သင်ခန်းစာ ရထားပြီးဖြစ်ရာ လျိုတာကျူးက ထပ်ပြီး ရမ်းကားရန် မဝံ့ရဲတော့ချေ။ အကယ်၍ လဲ့ချန်သာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပါက သူ ဘောင်းဘီထဲ သေးထွက်ကျမတတ် ထပ်မံ ကြောက်လန့်ရပေလိမ့်မည်။

“အဟမ်း...”

လျိုတာကျူးက ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး သနားစရာကောင်းသော အမူအရာကို ဟန်ဆောင်လုပ်ပြကာ ပြောလေသည်။

“ခယ်မ... ကိစ္စက ဒီလိုပါ... အမေက... အမေ့မှာ စားစရာ မရှိတော့လို့ပါ...”

ချီလန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး မှင်တက်သွားကြ၏။ ဤသည်က ဘာတွေ ဖြစ်နေသနည်း။

လျိုတာကျူးက ဆက်ပြောလေသည်။

“မင်းတို့ သိတဲ့အတိုင်းပဲ... အမေက အသက်လည်း ကြီးပြီ... ကျန်းမာရေးကလည်း မကောင်းဘူးလေ... ပြီးတော့ ငါတို့သားကြီး မိသားစုကပဲ သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နေရတာ...”

“ကြည့်လေ... ငါတို့အိမ်မှာ စားနပ်ရိက္ခာတွေလည်း ပြတ်လပ်နေပြီ... အမေ ထမင်းမစားရတာလည်း ရက်အတော်ကြာနေပြီ...”

သူက ချီလန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့၏ မျက်နှာ အမူအရာများကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့ထံမှ တုံ့ပြန်မှု မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ပို၍ ရဲတင်းလာ၏။

“ချွေးမနဲ့ သမီးအရင်းတွေ ဖြစ်တဲ့ မင်းတို့မှာလည်း သားသမီးဝတ္တရား ကျေပွန်အောင် လုပ်သင့်တယ် မဟုတ်လား...”

လဲ့ချင်းက သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ အပ်ချုပ်စရာများကို ချ၍ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

“ရှင် ပြောတာက တော်တော် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတာပဲ...”

“ကျန်းကွေ့ဖန်းက ငါတို့ကို နည်းမျိုးစုံနဲ့ နှိပ်စက်တဲ့ မိထွေးတစ်ယောက်ပဲ... ငါ့အဖေလည်း သေသွားပြီပဲ... သူက ဘယ်လိုလုပ် အမေ ဖြစ်နိုင်တော့မှာလဲ...”

“ဒါ့အပြင် မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ခွဲဝေတုန်းက နင်တို့က ငါတို့ကို ဒီနွားတင်းကုပ်ထဲ နှင်ထုတ်ခဲ့ပြီး ဒီလောက် သေးငယ် စုတ်ပြတ်နေတဲ့ နေရာလေးကိုပဲ ပေးခဲ့တာလေ... အခုကျမှ စားစရာလာတောင်းရဲသေးတယ်ပေါ့...”

စွင်းယန်မေက ချက်ချင်းပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွား၏။

“လဲ့ချင်း... ဒါ ဘယ်လို အချိုးမျိုးလဲ... လူကြီးမိဘတွေကို အဲ့လောက် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ဘယ်လိုလုပ် ပြောထွက်ရတာလဲ...”

လဲ့ချင်းက နောက်ဆုတ်မသွားဘဲ ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။

“ငါ့အဖေက လူကြီးမိဘဆိုပေမဲ့ ကျန်းကွေ့ဖန်းကတော့ မဟုတ်ဘူး... မိထွေးတစ်ယောက်က ငါ့ယောင်းမအပေါ် ယောက္ခမလို လာလုပ်ချင်နေတာလား... သူ့ကိုယ်သူ မှန်ထဲ သွားပြန်ကြည့်လိုက်ပါဦး...”

သူမက အနိုင်ကျင့်ခံမည့်သူ မဟုတ်ချေ။

ယခင်ကဆိုလျှင် လဲ့ချန်က သူတို့ကို ကြိုးတုပ်၍ အနိုင်ကျင့်တတ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူမက သူမအစ်ကို၏ သဘောထားကို မြင်တွေ့ထားပြီး ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာများကို ထပ်မံဖြစ်ခွင့် လုံးဝ ပေးမည် မဟုတ်ချေ။

“နင်..”

စွင်းယန်မေမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားပြီး လဲ့ချင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားလေသည်။

စွင်းယန်မေ၏ အခက်တွေ့နေမှုကို မြင်သောအခါ ကျန်းကွေ့ဖန်းက ကမန်းကတန်း ရှေ့ထွက်၍ ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်၏။

“လဲ့ချင်း... နင် ပြောတာက အရမ်းလွန်သွားပြီ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက နင့်အဖေရဲ့ တရားဝင် ဇနီးမယားပဲ... အဲဒါ နင့်အမေပဲ... ကြီးသူကို ရိုသေရတယ်ဆိုတာ နင် နားမလည်ဘူးလား...”

လဲ့ချင်းက မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်သည်။

“ငါ နားလည်တယ် မလည်ဘူးဆိုတာ နင် လာသင်ပေးစရာ မလိုဘူး... မိသားစုခွဲတုန်းက နင်တို့ ငါတို့ကို မိသားစုလို လုံးဝ သဘောမထားခဲ့ဘူးလေ... အခုမှ ငါတို့ကို သတိရနေတာလား... နောက်ကျသွားပြီ...”

အခြေအနေများ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လျိုတာကျူးက ချက်ချင်း ဝင်ရောက် ဖြန်ဖြေပေးလိုက်၏။

“ခယ်မ... ကျင်းကျင်း... မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး စကားနည်းနည်း လျှော့ကြပါ...”