အခန်း (၂၇-၂၈)

အခန်း (၂၇) ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးခြင်း

“ငါတို့တွေ အားလုံးက မိသားစုဝင်တွေပဲ... ဘာလို့ အဲ့လောက် တင်းမာနေရမှာလဲ... ငါ့အမေက တကယ်ဗိုက်ဆာနေလို့ပါ... သူ့ကို သနားပြီး စားစရာလေး နည်းနည်းလောက် ပေးပါ...”

ချီလန်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူမက ကျန်းကွေ့ဖန်းကို မနှစ်သက်သော်လည်း ပြဿနာ ကြီးကြီးမားမား မဖြစ်ချင်ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရှေ့ဆက်ရမည့် ခရီးက ရှည်လျားသေးပြီး အမြဲတမ်း မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့နေရဦးမည် ဖြစ်သည်။

အဓိကအားဖြင့် လဲ့ချန်၏ ပြောင်းလဲမှုက သူမကို အလွန်ပျော်ရွှင်စေ၏။

ပြဿနာများ ဖန်တီးပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ပြန်ဖြစ်သွားမည်ကို သူမ မလိုလားချေ။

“ကောင်းပြီ... အိမ်မှာ ဆန်ကြမ်းနည်းနည်း ကျန်သေးတယ်... ရှင်တို့အတွက် နည်းနည်း ယူပေးမယ်...”

မျှော်လင့်ချက် ရှိသွားကြောင်း ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ကျန်းကွေ့ဖန်းနှင့် စွင်းယန်မေတို့၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ဝင်းလက်သွားပြီး ချီလန်၏ နောက်မှနေ၍ နွားတင်းကုပ်ထဲသို့ ကမန်းကတန်း လိုက်ဝင်သွားကြလေသည်။

လျိုတာကျူးက အပြင်ဘက်တွင် အခြေအနေ စောင့်ကြည့်ရန် ကျန်ခဲ့ပြီး လဲ့ချန် ရုတ်တရက် ပြန်ရောက်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အထဲသို့ မကြာခဏ လှမ်းကြည့်နေ၏။

နွားတင်းကုပ်မှာ အလင်းရောင် မှိန်ပျပျသာရှိပြီး မှိုတက်နေသော အနံ့များက လေထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျန်းကွေ့ဖန်းနှင့် စွင်းယန်မေတို့က နှာခေါင်းများကို ပိတ်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရွံရှာဖွယ်ရာ အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ရုတ်တရက် စွင်းယန်မေ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ထောင့်တစ်နေရာရှိ အရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“ဟယ်... အဲဒါဘာကြီးလဲ... ဝက်သားလား...”

ချီလန်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီမှန်း သိလိုက်၏။

ထိုအရာက လဲ့ချန် အမဲလိုက်၍ ယူလာခဲ့သော တောဝက်သား ဖြစ်သည်။ ရှောင်ရှောင်လေး အားရှိအောင် ကျွေးရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သူမက တမင်တကာ ဝှက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းကွေ့ဖန်းကလည်း ထိုဝက်သားတုံးကို မြင်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

သူမက ချက်ချင်းပင် မူလ စရိုက်အမှန်ကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး ခါးထောက်ကာ ချီလန်၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုး၍ ဆဲရေးတိုင်းထွာလိုက်၏။

“နင်... ချီလန်... နင်က တကယ်ပဲ ဝှက်ထားရဲတယ်ပေါ့... အသားစားရတာတောင် ယောက္ခမကို ဝေကျွေးဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူး... နင့်မှာ ကိုယ်ချင်းစာတရားဆိုတာ ရှိသေးရဲ့လား... ငါ့ဝမ်ပင်းလေး ဗိုက်ဆာလို့ ပိန်ချုံးနေပြီ...”

သူမ၏ ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာကို ကြည့်ရသည်မှာ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးနေသူ တစ်ယောက်နှင့် လုံးဝ မတူချေ။

ဆူဖြိုးသော အသားတုံးကိုမြင်ပြီး အတင်းဝင်ရောက် ကိုက်ဖြတ်ချင်နေသည့် ဆာလောင်နေသော တောဝံပုလွေ တစ်ကောင်နှင့်သာ တူနေပေသည်။

ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော လဲ့ချင်းမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ ချီလန်ကို ပြောလိုက်လေသည်။

“ယောင်းမ... သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ပါဦး... သူက စားစရာလာချေးတာ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ကို လာလုတာ အသိသာကြီး...”

စကားပြောရင်းနှင့် လဲ့ချင်းက ထိုအသားတုံးကို သူမ၏ နောက်ကျောတွင် ကွယ်ထားလိုက်ပြီး ကျန်းကွေ့ဖန်းကို အနားကပ်ခွင့် လုံးဝ မပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်၏။

ကျန်းကွေ့ဖန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အကောင်မလေး... နင်က ငါ့ကို တားရဲတယ်ပေါ့လေ... လဲ့ချန်လည်း အဖမ်းခံရတော့မယ်... နင်တို့ တိရစ္ဆာန်လေး နှစ်ကောင်က အဲ့လောက် မောက်မာရဲသေးတယ်ပေါ့...”

“ဟုတ်တယ်... နင်တို့မှာ အသားတွေ ဒီလောက်အများကြီး ရှိနေတာကို စားစရာမရှိဘူးတဲ့... ငါ့ဝမ်ပင်းလေးခမျာ ဗိုက်ဆာနေပြီ...”

စွင်းယန်မေကလည်း ဘေးမှ ဝင်ထောက်ခံလိုက်၏။

လဲ့ချင်းမှာ ဒေါသကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေလေသည်။ သူမက ကျန်းကွေ့ဖန်း၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုး၍ ပြန်လည်ကျိန်ဆဲလိုက်၏။ “

စုန်းမကြီး... သနားစရာကောင်းသယောင် လာဟန်ဆောင်မနေနဲ့... နင့်ဝမ်ပင်းက ဝက်တစ်ကောင်လို ဆူဖြိုးနေတာကို နင်က ဗိုက်ဆာနေတယ်ပေါ့... သေးပေါက်ပြီး ကိုယ့်ရုပ်ကိုယ် သေးအိုင်ထဲ ပြန်ကြည့်လိုက်ပါဦး...”

ထိုစကားများကြောင့် ဒေါသအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားသော ကျန်းကွေ့ဖန်းက ရက်စက်စွာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

“တိရစ္ဆာန်မလေး... နင်က ငါ့ကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့... သတိထားစမ်း... မဟုတ်ရင် လဲ့ရှောင်ရှောင်ကိုပါ ရောင်းပစ်လိုက်မယ်...”

ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းနေသော ရှောင်ရှောင်လေးက ဤစကားကို ကြားသွားလေ၏။

မိန်းကလေးငယ်မှာ သူမ၏ ကြမ်းကြုတ်သော အဘွားဖြစ်သူ ကျန်းကွေ့ဖန်းကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ အရောင်းခံရမည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။

လဲ့ချင်းက ရှောင်ရှောင်လေးကို ရင်နာစွာဖြင့် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေကာ ကျန်းကွေ့ဖန်း၏ ပါးစပ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွား၏။

ထိုအချိန်မှာပင် လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

လဲ့ချန်က ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို မည်သို့ စီမံရမည်ကို သင်ပေးရန် လဲ့အားကော်ကို ခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ရှောင်ရှောင်လေး ငိုနေသံနှင့် ကျန်းကွေ့ဖန်း ကျိန်ဆဲနေသံများကို ကြားလိုက်ရ၏။

“အစ်ကိုချန်... သူတို့က အစ်ကို့ဇနီးနဲ့ ကျင်းကျင်းကို ထပ်ပြီး အနိုင်ကျင့်နေကြပြန်ပြီ...”

လဲ့အားကော်က နွားတင်းကုပ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်လေသည်။

လဲ့ချန်က မည်းမှောင်နေသော မျက်နှာဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ နွားတင်းကုပ်ဆီသို့ လျှောက်သွား၏။

သူ၏ လက်ထဲတွင် အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သေနတ်ပြောင်းဝက နေရောင်အောက်တွင် အေးစက်စက် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။

လဲ့အားကော်က ခေါင်းကုတ်၍ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်နေဟန်ဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

လဲ့ချန်က ယခင်တုန်းက “တစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ရင် ပင်လယ်နဲ့ ကောင်းကင်ကြီးက ပိုပြီး ကျယ်ပြန့်သွားမှာပါ” ဟု ပြောလေ့ရှိသော်လည်း ယနေ့တွင် ဘာကြောင့် ဤမျှ ဒေါသထွက်နေရသနည်း။

သို့သော်လည်း သူက သိပ်ပြီး ဉာဏ်မကောင်းလှသော်ငြား လဲ့ချန်က သူ၏ ယောင်းမနှင့် ညီမဖြစ်သူကို ကာကွယ်ပေးလိုခြင်းမှာ ကောင်းမွန်သောအရာ ဖြစ်ကြောင်း သိထားပေသည်။

အချိန်မရွေး ကူညီပေးနိုင်ရန် သူက ကမန်းကတန်း နောက်မှ လိုက်သွားလေ၏။

ဘေးမှနေ၍ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေသော လျိုတာကျူးကို စွင်းယန်မေက လှမ်းခေါ်လိုက်သဖြင့် သူကလည်း အသားတုံးကို သွားလုရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ လဲ့ချန်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသောအခါ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားလေ၏။

မနေ့က အဖြစ်အပျက်များ၏ အရိပ်မည်းကြီးက သူ့အပေါ် လွှမ်းမိုးနေဆဲ ဖြစ်ပြီး လဲ့ချန်၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် ထပ်မံ ကြောက်လန့်ရခြင်းမျိုးကို သူ မကြုံတွေ့ချင်တော့ချေ။

သူက စွင်းယန်မေ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်၍ ထစ်အကာ ပြောလိုက်သည်။

“အမေ... အမေ... လဲ့... လဲ့ချန် ပြန်ရောက်လာပြီ...”

စွင်းယန်မေမှာလည်း လန့်ဖျပ်သွား၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများကို အရောင်လက်စေခဲ့သော တောဝက်သားမှာ ယခုအခါ ပူလောင်နေသော ကန်စွန်းဥတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူမက စဉ်းစားခြင်းပင် မရှိဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။

“ပြေး... ပြေး…”

လျိုတာကျူးက စွင်းယန်မေ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲ၍ ပြေးတော့သည်။

စွင်းယန်မေကလည်း ထိုအသားတုံးကို လက်လွှတ်လိုက်ရ၍ နှမြောနေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ပြေးထွက်သွားလေ၏။

ကျန်းကွေ့ဖန်းက အစက အတူတကွ ပြေးရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း သူမက သိပ်ပြီး သွက်လက်သူ မဟုတ်သဖြင့် လျိုတာကျူးနှင့် စွင်းယန်မေတို့၏ တိုက်မိခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး မှောက်ခုံ ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

သူမ ထရပ်လိုက်ချိန်တွင် လျိုတာကျူးနှင့် စွင်းယန်မေတို့က အတော်ဝေးဝေးသို့ ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်၏။

သူမက လဲ့ချန်၏ လက်ထဲမှ အမည်းရောင် အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ခြေထောက်များ ကြွက်တက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

“လဲ့ချန်... ငါ... ငါက နင့်မိထွေးပါ... နင်... နင် ငါ့ကို ပစ်လို့ မရဘူးနော်...”

ကျန်းကွေ့ဖန်းက နောက်သို့ ဆုတ်ရင်း ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးရှာရင်း ထစ်အကာ ပြောလိုက်၏။

လဲ့ချန်က စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ သူမကို အေးစက်စက်သာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူ၏ လက်ထဲရှိ အမဲလိုက်သေနတ်က ငြိမ်သက်နေသော်လည်း ကျန်းကွေ့ဖန်းမှာ ဆူးများဖြင့် အထိုးခံရသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။

ရုတ်တရက် လဲ့ချန်က ခြေထောက်ကို မြှောက်၍ ကျန်းကွေ့ဖန်း၏ တင်ပါးကို အားကုန် ကန်ချလိုက်လေသည်။

ကျန်းကွေ့ဖန်းက အော်ဟစ်၍ ရွှံ့များထဲသို့ မှောက်ခုံ ပြုတ်ကျသွားပြီး သူမ၏ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်များ ပွန်းပဲ့ကာ သွေးများ အများအပြား ထွက်လာ၏။

လဲ့ချန်က သူမကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ချီလန်နှင့် ရှောင်ရှောင်တို့ရှိရာသို့ လှည့်၍ လျှောက်သွားလေသည်။

“လန်လန်... ရှောင်ရှောင်... မင်းတို့ အဆင်ပြေရဲ့လား...”

ဘေးမှ လဲ့ချင်းက နှာခေါင်းရှုံ့၍ ပြောလိုက်၏။

“အစ်ကို... အစ်ကိုက ညီမကိုကျတော့ ဂရုစိုက်ဖို့ မေ့နေတာလား...”

ချီလန်က ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေဆဲဖြစ်သော ရှောင်ရှောင်ကို ဖက်ထားရင်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်...”

သူမက စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလေ၏။

“သူတို့က... အစ်ကို သေနတ်ခိုးလာလို့ တပ်မဟာခေါင်းဆောင်က ဖမ်းသွားပြီလို့ ထင်နေကြတာ... အခု အစ်ကို ပြန်လာပြီဆိုတော့ သူတို့ ထပ်လာရဲမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး...”

လဲ့ချန်က ရှောင်ရှောင်၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်၍ ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်၏။

“မကြောက်နဲ့နော် ရှောင်ရှောင်... အဖေ ရှိနေသရွေ့ သမီးကို ဘယ်သူမှ အနိုင်မကျင့်ရဲစေရဘူး...”

သူက ချီလန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ခိုင်မာပြတ်သားသော အရောင်အဝါများ တောက်ပနေသည်။

“လန်လန်... ကိုယ်ကတိပေးပါတယ်... ကိုယ်တို့ မြို့ပေါ်ကို ပြောင်းပြီး အိမ်ကြီးတစ်လုံး ဝယ်ကြမယ်... သူတို့အနိုင်ကျင့်တာကို ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီး သည်းခံနေစရာ မလိုတော့ဘူး...”

“ဝါး... အိမ်ကြီး...”

ရှောင်ရှောင်လေးက ငိုရာမှ ရပ်သွားပြီး ရယ်မောလာကာ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများကို လက်ခုပ်တီး၍ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

ချီလန်က လဲ့ချန်နှင့် ရှောင်ရှောင်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

သူတို့ကို နှစ်သိမ့်ပေးရန်အတွက် လဲ့ချန်က ယောင်ယမ်းပြီး ပြောနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ သူတို့၏ လက်ရှိ အခြေအနေအရ မြို့ပေါ်တွင် အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ချင်သည်ဆိုခြင်းမှာ လေထဲတိုက်အိမ်ဆောက်သကဲ့သို့သာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း သူမက ဖွင့်ဟ မပြောခဲ့ချေ။ ဤလှပသော ခံစားချက်လေးကို နှစ်သိမ့်မှုတစ်ခု အနေဖြင့်သာ မှတ်ယူထားလိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ကျန်းကွေ့ဖန်းမှာ နောက်ဆုံး၌ မြေပြင်ပေါ်မှ အနိုင်နိုင် ထရပ်လိုက်နိုင်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ သွေးများကိုပင် သုတ်ဖယ်ရန် သတိမရတော့ဘဲ နွားတင်းကုပ်ထဲမှ ယိမ်းထိုး၍ ထွက်လာခဲ့လေ၏။

လျိုတာကျူးနှင့် စွင်းယန်မေတို့က အိမ်သို့ ပြေးပြန်သွားကြပြီး တံခါးကို သော့ခတ်ကာ သူမကို အပြင်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထားရစ်ခဲ့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“လျိုတာကျူး... စွင်းယန်မေ... နင်တို့ နှလုံးသားမရှိတဲ့ ခွေးကောင်တွေ... နင်တို့အမေကိုတောင် ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား...”

ကျန်းကွေ့ဖန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ကျိန်ဆဲတော့သည်။

အိမ်ထဲတွင် စွင်းယန်မေက ရွံရှာဖွယ်ရာ နှုတ်ခမ်းတွန့်၍ ပြောလိုက်၏။

“အဲ့စုန်းမကြီး... ဘယ်လောက်တောင် ကပ်ဆိုးလိုက်လဲ... သူက တန်ဖိုးရှိတာထက် ပြဿနာရှာတာက ပိုများသေးတယ်...”

လျိုတာကျူးက မျက်နှာချိုသွေး၍ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်ကာ ဦးညွှတ်၍ ပြောလေသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ်... အမေက သိပ်ပြီး ဉာဏ်မကောင်းလို့ပါ... မိန်းမ... စိတ်လျှော့ပါ... အဲဒါကို ရင်ထဲမထားပါနဲ့...”

အခန်း (၂၈)တောဂျင်ဆင်းကို ရှာတွေ့ခြင်း

စွင်းယန်မေက လျိုတာကျူးကို မျက်စောင်းထိုး၍ ကြည့်လိုက်သည်။

“နင့်အမေက ဘာများအသုံးကျလို့လဲ... လဲ့ချန်ရဲ့ သေနတ်က ခိုးလာတာပါဆိုပြီး ကျိန်တွယ်ပြောခဲ့သလို တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ဆီလည်း သွားတိုင်ခဲ့သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လာလဲ... လဲ့ချန်က ဘာပြစ်ဒဏ်မှ မခံရဘဲ ပြန်လွတ်လာတယ်လေ... နင့်အမေက အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်မကြီးပဲ...”

လျိုတာကျူးက အနေရခက်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။

“ဟီးဟီး... မိန်းမရာ... ဒါ... ဒါက လဲ့ချန်နဲ့ တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ကြားမှာ ဆက်ဆံရေး ကောင်းနေလို့ နေမှာပါ... သူက တိတ်တဆိတ် အကျိုးအမြတ်တစ်ခုခု ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ...”

သူ စကားပြောရင်းနှင့် တံခါးကို ဖွင့်ပေးရန် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် သွားလိုက်သည်။

ကျန်းကွေ့ဖန်း၏ ငိုယိုအော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ အေးစက်သော လေပြင်းတစ်ချက်က အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာ၏။

စွင်းယန်မေက ရွံရှာဖွယ်ရာ နှာခေါင်းကို ပိတ်လိုက်သည်။

“သူ့ကိုယ်က ရွံစရာအနံ့တွေ နံနေတာပဲ... သူ့ကို ပါးစပ်ပိတ်ထားဖို့ ပြောစမ်းပါ... သိပ်ဆူညံတာပဲ...”

ကျန်းကွေ့ဖန်းက တံခါးဝသို့ ဝင်လာသည်နှင့် လျိုတာကျူး၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုး၍ ဆဲရေးတိုင်းထွာတော့၏။

“လျိုတာကျူး... နင် နှလုံးသားမရှိတဲ့ တိရစ္ဆာန်ကောင်... ငါ အပြင်ဘက်မှာ ရေခဲချောင်းလို အေးခဲနေတာကို နင်က တံခါးကို သော့ခတ်ရဲတယ်ပေါ့လေ... နင်က လူရော ဟုတ်ရဲ့လား...”

“အမေ... သား... သားက လဲ့ချန် ငါတို့နောက် လိုက်လာမှာကို ကြောက်လို့ပါ...”

လျိုတာကျူးက လည်ပင်းကို ပု၍ တိုးညင်းစွာ ဖြေရှင်းချက် ပေးလေသည်။

“အရူးပဲ... လဲ့ချန်က ငါ့နောက် လိုက်လာမှာတဲ့လား... သူ မရဲပါဘူး... သူသာ ငါ့ကို လက်တစ်ဖျားနဲ့ ထိရဲရင် သူ့အိမ်တံခါးဝမှာ ငါ့ခေါင်းနဲ့ ငါရိုက်ခွဲပြီး သေပြလိုက်မယ်...”

လဲ့ချန်ကို ဆဲရေးတိုင်းထွာပြီးနောက် ကျန်းကွေ့ဖန်းက လှည့်၍ လျိုတာကျူးကို ဆက်ဆဲလေ၏။

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်... ကိုယ့်အမေအရင်းကိုတောင် ဂရုမစိုက်ဘူး... နင်က လဲ့ချန်ထက်တောင် ဆိုးသေးတယ်... အနည်းဆုံးတော့ လဲ့ချန်က သူ့ဇနီးနဲ့ ကလေးတွေကို ကာကွယ်ပေးသေးတယ်... နင်ကရော... နင်က သတ္တိကြောင်တဲ့ကောင်ပဲ... အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်...”

လျိုတာကျူးမှာ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် အဆဲခံနေရသော်လည်း ပြန်လည် မချေပရဲချေ။ သူက ခေါင်းငုံ့၍ ကျန်းကွေ့ဖန်း၏ တံတွေးများ သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်ကိုသာ ခံနေရ၏။

စွင်းယန်မေက ဘေးမှနေ၍ မီးလောင်ရာ လေပင့်လိုက်လေသည်။

“ဟုတ်တယ်... လဲ့ချန်ကို ကြည့်လိုက်... ပြီးတော့ နင့်ကိုယ်နင် ပြန်ကြည့်... နင်က အရမ်းအသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်ပဲ...”

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း အရုဏ်တက်ချိန်တွင် လဲ့ချန်က လဲ့အားကော်ကို ခေါ်၍ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

မနေ့က အဖြစ်အပျက်များက မြို့ပေါ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပိုမို ခိုင်မာသွားစေခဲ့၏။

ဤပြဿနာများ ပြည့်နှက်နေသော နေရာမှ ထွက်ခွာသွားမှသာ ချီလန်နှင့် ရှောင်ရှောင်တို့ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

“အားကော်... ဒီနေ့ ဆေးပင်တွေ ပိုတူးပြီး စျေးကောင်းရအောင် ကြိုးစားကြမယ်...”

လဲ့ချန်က လဲ့အားကော်၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ အားပေးစကား ပြောလိုက်သည်။

လဲ့အားကော်က ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းကုတ်၍ ပြောလေ၏။

“အစ်ကိုချန်... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော် သေချာပေါက် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်...”

တောင်ပေါ်လမ်းက ကြမ်းတမ်းပြီး ချုံပုတ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့က ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော လမ်းအတိုင်းလိုက်ကာ ထူထပ်သော သစ်ရွက်များကို ဖယ်ရှား၍ တောင်ပေါ်သို့ ယိမ်းထိုးယိုင်နဲ့စွာဖြင့် တက်လာခဲ့ကြ၏။

သူတို့ လမ်းလျှောက်လာရင်းနှင့် လဲ့အားကော်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ရှေ့ရှိ ချုံပုတ်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးကာ ထစ်အကာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုချန်... ဟို... ဟိုဟာက ဘာကြီးလဲ...”

လဲ့ချန်က လဲ့အားကော် ညွှန်ပြရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ချုံပုတ်များကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ပုံစံဆန်းကြယ်သည့် အပင်တစ်ပင်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

၎င်း၏ အရွက်များက လက်ဝါးပုံစံ ရွက်ပေါင်းများဖြစ်ပြီး မြကျောက်ကဲ့သို့ စိမ်းလန်း တောက်ပနေကာ ၎င်း၏ အမြစ်များက တုတ်ခိုင် ကြံ့ခိုင်သည်။ ထိပ်ပိုင်းတွင် ကြည်လင် တောက်ပနေသော ပတ္တမြားများကဲ့သို့ တောက်ပသော အနီရောင် အသီးအချို့ ရှိနေလေသည်။

“ဒါက...”

လဲ့ချန်က အံ့အားသင့်သွား၏။ သူက ကမန်းကတန်း ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ချုံပုတ်များကို ဖယ်ရှားကာ သေချာစွာ စတင် အကဲခတ်လိုက်သည်။

ဤအပင်၏ အရွက်များ၊ အမြစ်များနှင့် အသီးများက ယခင်ဘဝက သူ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော တောဂျင်ဆင်းများပင် ဖြစ်သည်။

တောဂျင်ဆင်း သို့မဟုတ် တောင်ဂျင်ဆင်း ဟု ခေါ်ဆိုသော ဤအပင်သည် အလွန် ကြီးမားသော တောင်းဆိုမှုများ ရှိသည့် ၎င်း၏ ကြီးထွားရာ ပတ်ဝန်းကျင်၊ အကန့်အသတ်ရှိသော ထုတ်လုပ်မှုနှင့် မြင့်မားသော ဆေးဖက်ဝင် တန်ဖိုးများကြောင့် အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားပြီး ၎င်းကို အဖိုးတန် အားဆေးတစ်ခုအဖြစ် အမြဲတမ်း သတ်မှတ်ထားကြ၏။

စစ်မှန်သော တောဂျင်ဆင်းတွင် လူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တူသော ပင်မအမြစ်တစ်ခု ရှိပြီး အမြစ်တုံး၊ အမြစ်ဖလား၊ ပင်မအမြစ်၊ ဘေးထွက် အမြစ်များနှင့် အမြစ်မွှေးများ ပါဝင်သည်။

အမြစ်တုံးဆိုသည်မှာ ဂျင်ဆင်း၏ မြေပေါ်ရှိ ပင်စည် အကြွင်းအကျန် ဖြစ်ပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် ဖလားပုံစံ ပင်စည် အမာရွတ်များစွာ ရှိနေသည်။ အတွင်းလူများက ၎င်းကို “အမြစ်ဖလားများ” ဟု ခေါ်ဆိုကြ၏။ အမြစ်ဖလားများက သိပ်သည်းပြီး သပ်ရပ် စနစ်ကျစွာ စီတန်းနေကြသည်။

လဲ့ချန်က ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေကြီးများကို သတိထား၍ တူးဖော်လိုက်ရာ အပင်၏ အမြစ်များ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဤအပင်၏ အမြစ်များက လူပုံသဏ္ဌာန်နှင့် တူပြီး အမြစ်ခေါင်းပေါ်ရှိ အမြစ်ဖလားများက ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရကာ နီးကပ်စွာ စီတန်းနေကြ၏။

“ဒါတောဂျင်ဆင်းပဲ... တကယ့် တောဂျင်ဆင်း အစစ်ပဲ...”

လဲ့ချန်မှာ သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ချေ။

ဤအရာဖြင့်ဆိုလျှင်...

သူ ချီလန်အတွက် ချက်ချင်း အိမ်သစ်တစ်လုံး ဆောက်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

“ဂျင်ဆင်း... ရုပ်ပြစာအုပ်တွေထဲက လူတွေကို အသက်ပြန်ရှင်လာအောင် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ မှော်ဆေးပင်ကို ပြောတာလား...”

လဲ့အားကော်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စူးစမ်းချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ရှင်းပြလိုက်၏။

“အဲဒီလောက်လည်း ချဲ့ကား မပြောပါနဲ့... ဒါပေမဲ့ တောဂျင်ဆင်းက တကယ့်ကို အဖိုးတန်တဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်ပါ... အဲဒါက ချီစွမ်းအင်ကို ဖြည့်တင်းပေးနိုင်ပြီး ဘေလုံးနဲ့ အဆုတ်ကို သန်စွမ်းစေတယ်... ခန္ဓာကိုယ်အတွက် သိပ်ကောင်းတာ...”

သူတို့ နှစ်ယောက်က တောဂျင်ဆင်းကို သတိထား၍ တူးဖော်လိုက်ကြပြီး နူးညံ့သော ရေညှိများဖြင့် ထုပ်ပိုးကာ ခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်ကြသည်။

တောဂျင်ဆင်းကို ရှာတွေ့ပြီးနောက် လဲ့ချန်က ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် ဂျင်ဆင်းကို မြို့ပေါ်တွင် ရောင်းချရန် သတ်မှတ်ချိန်ထက် စော၍ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လဲ့ချန်က လဲ့အားကော်ကို မေးလိုက်သည်။

“အားကော်... ဒီတောဂျင်ဆင်းကို ရောင်းရင် ဘယ်လောက်ရမလဲဆိုတာ မင်း သိလား...”

လဲ့အားကော်က လုံးဝ နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

“အနည်းဆုံးတော့ ယွမ်ရာဂဏန်းလောက် ရနိုင်တယ်... ငါတို့ မြို့ပေါ်မှာ အိမ်ကောင်းကောင်းတစ်လုံး ငှားပြီး နွားတင်းကုပ်ထဲမှာ ဘယ်တော့မှ ပြန်မနေရဖို့ လုံလောက်တယ်...”

လဲ့ချန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ယွမ်... ယွမ်ရာဂဏန်းလောက်...”

လဲ့အားကော်မှာ အလွန် အံ့အားသင့်သွားသဖြင့် သူ၏ မေးရိုးပင် ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွား၏။

“ပိုက်ဆံတွေ အဲ့လောက် အများကြီး... အစ်ကိုချန်... အစ်ကို... အစ်ကိုက သိပ်တော်တာပဲ...”

သူတို့တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာကြစဉ် လဲ့အားကော်က ရုတ်တရက် သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲ၍ ထစ်အကာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် နေခဲ့ချင်တယ်...”

လဲ့ချန်မှာ မှင်တက်သွား၏။

“နေခဲ့မယ်... ငါနဲ့အတူ မြို့ပေါ်ကို မလိုက်တော့ဘူးလား...”

လဲ့အားကော်၏ မျက်နှာက နီရဲသွားပြီး မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ကြည့်နေကာ နောက်ဆုံးတွင် သူက သတ္တိမွေး၍ ပြောလေသည်။

“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ကြောက်လို့ပါ... အဒေါ်ကျန်းတို့တွေက မရီးချီလန်နဲ့ အစ်မကျင်းတို့ကို လာပြီး အနိုင်ကျင့်မှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ...”

လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသည်။ ဤငတုံးကောင်လေးက အတော်လေး သစ္စာရှိတာပဲ...။

သူက လဲ့အားကော်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။

“စိတ်မပူပါနဲ့... သူတို့မရဲပါဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်း နေခဲ့ချင်တယ် ဆိုရင်လည်း နေခဲ့လိုက်… ငါ ပြန်လာရင် မင်းအတွက် စားစရာ အရသာရှိတာတစ်ခုခု ယူလာခဲ့မယ်...”

လဲ့အားကော်က ဖြူဖွေး တောက်ပနေသော သွားနှစ်တန်းကို ပေါ်အောင် ပြုံးပြလိုက်သည်။

“အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက အကောင်းဆုံးပဲ...”

လဲ့အားကော်၏ ရိုးသားအအဖြစ်သော ပုံစံကို ကြည့်ရင်း လဲ့ချန်က ယခင်ဘဝ စစ်တပ်ထဲတွင် သင်ယူခဲ့သော သိုင်းပညာအချို့ကို သူ့အား သင်ပေးနိုင်ကောင်းသည်ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိ၏။ ထိုအရာများက သေချာပေါက် အသုံးဝင်လာပေလိမ့်မည်။

လဲ့အားကော်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လဲ့ချန်က ရွာထဲရှိ အဘိုးဝမ်၏ နွားလှည်းကို ကြုံရာ စီးလိုက်သည်။

နွားလှည်းက ကြမ်းတမ်းသော လမ်းပေါ်တွင် ဂျစ်ဂျစ် ညည်းတွားသံများ ထွက်ပေါ်နေ၏။

“ချန်ဇီ... ဒီနေ့ ဘာလို့ မြို့ပေါ်ကို အဲ့လောက် စောစောသွားရတာလဲ... ခြင်းတောင်းထဲမှာ ဘာရတနာတွေ ပါလာလို့လဲ...”

အဘိုးဝမ်က မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်း၍ စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

“အနောက်ဘက်တောင်က ခူးလာတဲ့ ဆေးပင်တချို့ပါ...”

“ဆေးပင်တွေ... ဘယ်လို ဆေးပင်တွေလဲ...”

အဘိုးဝမ်က အဖြေရရန် အတင်း မေးမြန်းနေ၏။

“စံပယ်ပန်းခြောက်တွေ... တောကြက်ရုံးပန်းတွေနဲ့... အဲဒီလိုမျိုးတွေပါ...”

လဲ့ချန်က သာမန်ဆေးဖက်ဝင်အပင် အချို့၏ နာမည်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောပြလိုက်သည်။

“အိုး... ဒါပဲလား...”

အဘိုးဝမ်၏ လေသံတွင် အထင်သေးမှု အနည်းငယ် စွက်ဖက်နေ၏။

ဤဆေးဖက်ဝင်အပင်များက တောင်ပေါ်တွင် အလွယ်တကူ ရနိုင်ပြီး သိပ်ပြီး တန်ဖိုးမကြီးသဖြင့် ၎င်းတို့ကို ခူးဆွတ်ရန် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် တွေ့ဆုံရမည့် အန္တရာယ်ကို စွန့်စားရန် မလိုအပ်ချေ။

မြို့ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ မွန်းတည့်ချိန်ပင် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

စျေးထဲတွင် လူသိပ်မများလှချေ။ စျေးသည်များက သူတို့၏ ဆိုင်များနောက်တွင် ပျင်းရိပျင်းတွဲ ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ ကုန်ပစ္စည်းများကို စိတ်မပါ့တပါဖြင့် အော်ဟစ် ရောင်းချနေကြသည်။

လဲ့ချန်က နေရာလွတ်တစ်ခုကို ရှာ၍ သူ၏ ခြင်းတောင်းထဲမှ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ဖြန့်ခင်းလိုက်၏။

ထိုအထဲတွင် အထင်ရှားဆုံးအရာမှာ ရေညှိများ ဖုံးအုပ်ထားသော တောဂျင်ဆင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဆေးပင်အလတ်စားတွေ ရမယ်... အကြောလွဲတာတွေ၊ ပွန်းပဲ့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ အဆစ်အမြစ် ကိုက်ခဲတာတွေကို ချက်ချင်း သက်သာပျောက်ကင်းစေတယ်နော်...”

လဲ့ချန်က အသံကုန် အော်ဟစ် ရောင်းချတော့သည်။

သူ၏ အသံက လုံလောက်အောင် ကျယ်လောင်နေ၍လား သို့မဟုတ် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များက အမှန်တကယ် လတ်ဆတ်နေ၍လား မသိသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ဆိုင်ရှေ့တွင် လူများ ဝိုင်းအုံလာကြ၏။

“လူလေး... မင်းရဲ့ ဆေးပင်တွေက ဘယ်လောက်လဲ...”

အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို လက်ညှိုးထိုးပြ၍ မေးလိုက်သည်။

“အဒေါ်... ဘယ်ဟာ ယူချင်လို့လဲ... ဒီစံပယ်ပန်းခြောက်က အပူငြိမ်းစေပြီး အဆိပ်ထုတ်ပေးဖို့ ကောင်းတယ်... ဒီတောမုန်ညင်းကတော့ ဆီးရွှင်စေပြီး ရောင်ရမ်းမှုကို ကျဆင်းစေတယ်...”

လဲ့ချန်က တစ်ခုချင်းစီ မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။